Ramushi personazh i Migjenit, mjerimi ka zbritur në popull

Nga Faton Mehmeti

Në një gjendje anormale është vështirë që gjërat t’i shikosh normalisht, në sensin të gëzosh të drejtën për t’u ndjerë i besuar tek te të tjerët. As pesimistët më të mëdhenj nuk do e besonin se tranzicioni do zgjat afër dy dekada, për më tepër me mundësi që ajo edhe të shtohet. Kosova ka përjetuar shumë gjëra në historinë saj, kryesisht të dhimbshme për shkak të së kaluarës së saj.

E përndjekur gjithnjë nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm, është mistike forca dhe rezistenca e popullit që arriti të sfidoj gjithë këto sfida, për të mbijetuar dhe jetuar ende. Mbase në gjenin e shqiptarit është vazhdimësia, e cila na ka mbrojtur si popull historikisht. Pa u ndalur për momentin tek pjesa politika, duhet thënë se shqiptarët kanë sfiduar çdo asimilimin me natalitet, ndonëse një ish ministër kishte bërë gafën e jetës kur tha se “shqiptarët nuk duhet të lindin shumë fëmijë”, për arsye krejt banale . Pastaj vazhdoj historiku i shqiptarit në shekull, duke u rropatur dhe fatkeqësisht duke u transformuar gjithnjë.

Tanimë, disa vlera që na kanë karakterizuar si komb, me nuk bëjnë pjesë në “tavolinën” e shqiptarit , siç janë: Besa, nderi dhe këmbëngulja për të drejtën. Duke shtuar këtu se mungesa e arsimit ishte fatale për popullin shqiptar, pastaj sundimi otoman transformoi këtë popull në themel, për t’u munduar të shkëpus atë nga lindja, ka qenë gjithnjë synim i shqiptarit. Në të gjithë vazhdimësinë e saj, shqiptari u dëshmua për qëndresë edhe në fundshekullin e kaluar, sidomos në vitet e 90-ta, ku u shtua zullumi ndaj shqiptarëve nga Millosheviçi.

Për fat të mirë në mesin e shqiptarëve doli një engjëll që mori përdore popullin, duke i treguar botës se jemi të pafajshëm, se nuk duam asgjë pos lirisë. Por ky engjëll nuk arriti të gëzoj atë që luftoj tërë jetën, të shijonte lirinë që shumë e deshi, gjithsesi kështu ndodh tek njerëzit e mëdhenj të tjerët i shijojnë frytet e punës dhe veprës së tyre. Për tu rikthyer aty ku e nisëm, afër dy dekada pas çlirimit, jemi më të izoluar se kurrë nga bota. Jo në sensin e orientimit të qytetarëve të thjeshtë, por të politikës. Politika, e cila ka përligjur më së miri thënien e Konicës se “shqiptarët vdiqën nga politika”.

Me një kryeministër arrogante, të paditur dhe me tipare “banditske”, Kosova po vazhdon të tkurret, duke detyruar qytetarët që të marrin rrugët e botës. Mjerimi migjenian po ndjek shqiptarin në të dyja anët e kufirit, me “duart e mpira e sytë e jeshilët”, që duan veç pak diell dhe dritë. Meritojmë më shumë, jo vetëm për hir të asaj çfarë kemi kaluar dhe si jemi përballur me sfidat nëpër histori, por mbi të gjitha se jemi njerëz dhe duam pak jetë “pak dritë, o shok o vëlla”.

Mjerimi ka zbritur vetëm në popull, derisa atje lart –në politikë vazhdon luksi i shfrenuar, me raki dhe gjuajte armësh, nga një tufë banditësh që quhen politikanë. Migjeni është mes nesh, dhe derisa të ekzistojnë politikanët siç duket edhe Migjeni do mbijetojë, jo vetëm për shkak të vlerave të tija, por për shkak të narracionit të mjerimit të tij, si profeci që mjerimi do na përcjell gjithnjë në vazhdimësi.

Dhimbja për detin dhe një histori çame

Thonë që sarkazma del nga shpirtrat e vrarë dhe mua, si shumë shqiptarë patriotë në atdheun tim, më dhemb këto ditë tek ndjej për shitje dy nga gjërat më të çmuara të jetës sime, detin dhe çështjen çame, pasi në DNA u përkas të dyjave

Me dhimbje paralelizoj dhe po citoj rrëfimin e një vajze që shiste trupin në Spanjë dhe pak ditë më parë u deshifrua në media, “Një klient s’më bëri gjë fare, më tha më jep tangat se do fle me to nën jastëk, ia dhashë se 5 euro i kisha blerë tek kinezi”.

Ndaj dhe të ashtuquajturit përfaqësues të shtetit tim, të flamurit tim, lëshojnë tangat, sepse nuk u janë dashur kurrë gjatë, përveçse në ndonjë gosti perverse dhe se nuk iu ka dhembur kurrë as deti e as çështja kombëtare, pasi ata dhe të tjerë para tyre veç kanë përdhunuar siç kanë dhunuar çdo aspekt të jetës në këtë vend.

Deti

Të rritesh pranë tij dhe të kesh në dyqane vetëm presh, spinaq dhe mish me tollona dhe të vuash për të ngrënë, kam idenë se kjo është cilësi unike e shqiptarëve në glob. Ndaj, deti nuk është konsideruar as nga këta liderë e as nga paraardhësit e tyre si pjesë e jetës së shqiptarëve, është shikuar me neveri si pjesë e telave me gjemba, ku arratiseshin armiqtë e popullit me not, nga vinin armiqtë, kapitalistët që ishin një pasqyrë ku ne shihnim veten dhe na dukej fytyra jonë e shëmtuar dhe nga niseshin trafikantët, prostitutat dhe klandestinët, një pjesë të të cilëve i mbysnim dhe hidhnim dy trëndafila në det.

Masakruam botën nënujore me aq mundësi sa kishim, mbi 1000 mina antitanke pretendohet të kenë plasur nen det qindra tonelata nitrat, gjer tek një lloj pluhuri që na sillnin italianët e jugut, që e spërkasnin mbi ujë dhe bllokonte verezat e peshqve dhe dilnin mbi ujë për t’u grumbulluar.

Rrjedhjet e Bunës, Ishmit e Semanit shkarkojnë dhjetëra mijëra tonë shishe plastike e qese dhe i spërkasin drejt fqinjëve apo në thellësi. Miliona tonelata rrjedhje septike, që duhet të dilnin me filtra 3 ose 4 kilometra në thellësi të detit, pasi të kalonin procesin e klorimit, sot mbysin brigjet dhe helmojnë çdo ambient blu.

Derdhja e Vjosës merr me vete mbetjet e rrjedhura nga shpimet në zonat naftëmbajtëse dhe kur fryn veriperëndim, Gjiri i Vlorës kundërmon si të jetë Patos/Marinzë.

Kroacia i ka dhënë jetë shumicës së 1100 ishujve që ka, ndërkohë që në Sazanit, vetëm vitet e fundit po arrijmë t’i cojme vizitorë për një 2-oresh transit, pasi kabllo elektrik që ushqente Sazanin u kap nga rrjetat e peshkatarëve dhe u shit për bakër me kile pjesë-pjesë.

Pra, ky establishment impotent dhe arrogant që mbyll sytë përballë këtyre krimeve, që lë në pikë të hallit një administratë të tërë detare, e cila është unike në glob, që paguhet 1 euro për çdo anije që hyn e del kur me 1 euro nuk bën dot as fotokopjet e certifikatave të mjetit, qe nuk konsultohet kurrë me praktikat e fqinjëve apo të homologëve, sepse shumica e titullarëve që mbulonin transportin detar nuk kuptojnë linguistikën e detit në anglisht apo nuk dinë fare anglisht, vallë a do e ketë për gjë apo do i vrasë ndërgjegjja se dhanë 12 milje më shumë apo më pak?

Unë isha një zë i mbytur i kësaj administrate, ndoshta kam edhe unë mëkatet e mia, që 6 vjet nuk kam ngritur zërin kaq fort, por iu garantoj që cilido si unë e ndjen veten në një dhomë më shurdhe, ku secili bën llogarite e koncesioneve të porteve, të terminaleve, të hidrokarbureve dhe gjëja e fundit që u vjen në mend është deti ku flenë këto blloqe betoni të quajtura porte që operojnë sipas ligjit të xhunglës.

Ndaj, shitja e detit fqinjëve është vetëm konfirmimi përfundimtar me noter i një politike injorimi disa dekadash dhe atyre qe iu dhemb deti në shpirt nuk ka çfarë iu dhemb më shumë se kaq, por tregon që këta masakrues të shpirtit të bujkut, të naftëtarit, të peshkatarit apo të artistit e kanë shitur me kohë këtë vend vetëm populli tani ka filluar ta ndjejë realisht.

“Çështja çame”

Unë vij nga një familje çame nga nëna dhe nga baba dhe babai im ka qenë shofer autobusi që ndante oraret apo ditët me një shok të tijin që është ende gjallë, kosovar nga Qerreti i Kavajës që e quanim në shtëpi baca Dulle! Në bisedat nga fëmijëria që më janë ngulitur kosovarët e ardhur në Shqipëri nga koha e Zogut thoshin shyqyr që na erdhën çamët pasi do fillojnë do merren me ata dhe do jemi disi jashtë shënjestrës së regjimit diskriminues. Të gjitha elitat politike në 75 vitet e fundit kanë qenë diskriminuese apo injoruese ndaj çamëve.

Unë s’jam këtu të bëj histori pasi njerëz me një barrë mend, studiues dhe historianë konfirmojnë politikën e kulaçit dhe të kërbaçit ndaj çamëve me shumë pak ndryshim ose aspak ndryshim nga politika që luajti Serbia këto 75 vjet me kosovarët. Por me një diferencë që ndaj kosovarëve në Kosovë aktruan serbët ndërsa ndaj çamëve në Shqipëri aktruan grekofilët shqipfolës.

Përfaqësia minimale në elitën intelektuale shqiptare ku edhe ata që ishin nuk konfirmonin të ishin çamë, represioni, targetimi si të pabesë, intriga dhe denigrimi kanë rënë në kurriz të çamëve më shumë se nga çdo grup etnik shqiptar që përbën popullin tonë.

Dhe me e keqja, asnjë apologji, asnjë reflektim njerëzor, por vetëm përdorje, përdorje për vota në zgjedhje, përdorje për vota në parlament, hedhje kockash për t’i targetuar si tepsixhinj mbasi i ke përdorur kur iu ke ngrenë edhe gjer në palcë të drejtat dhe kontributet e tyre shoqëruar me dyfytyrësinë klasike të këtyre 75 viteve me çamët ujk dhe me greket dele pa zë!

Ndaj si dhe me detin nuk ke ç’ju vret më, ç’ju surprizon më çamëve mbas kësaj sage 75 vjeçare, se i përmende apo se nuk ta mbajti t’i përmendësh në tavolinë me grekët.

Në fund të kësaj tablo të erret, por mbarsur në themel me një krenari që jam një nga pjesëtarët e një grupimi fisnik që quhen detarë, lindur dhe rritur buzë detit dhe ushqyer veten dhe fëmijët e mi me detin por, gjithashtu, vij dhe nga një origjinë fisnike që quhen çamë dhe jo rastësisht se traditën detare në Shqipëri e kanë mbajtur gjallë kryesisht çamët dhe ulqinakët, dua t’i jap një mesazh kujtdo që ulet në tavolinat diplomatike në emër të vendit tim duke i thënë kujdes me detin dhe me çamët pasi të dy faktorët ngrenë aq dallgë të forta sa ta mbysin anijen që i kanë dalë gozhdët tashme!

Burimi: http://www.gsh.al/2018/02/01/dhimbja-per-detin-dhe-nje-histori-came/

E dashur Ambasada Amerikane në Tiranë

Nga Bledian Koka

Ka një shprehje shqiptare që thotë, “peshku në det e tigani në zjarr”. Mu kujtua sot ndërsa lexoja reagimin ku tregohej qartë zhgënjimi i thellë i Ambasadorit amerikan në Tiranë, Donald Lu.

E para. Zoti Lu, zhgënjimi juaj sot është zhgënjimi i të gjithë shqiptarëve të ndershëm, të po atyre që e dëgjuan me shumë shpresë “hakërrimin” tuaj në Shtator se brenda muajit Janar 2018 do arrestoheshin “peshqit e mëdhenj”. Dhe atëherë kur ne prisnim që erërat e drejtësisë të frynin fort kundër velave të krimit dhe korrupsionit, fatkeqësisht e kundërta ndodhi.

Që prej shtatorit, e deri më sot Saimir Tahiri rimori pasaportat dhe mund të lëvizë i lirë, Orest Sota i ndaluar me 860 mijë euro (jo të tijat) u lirua, Nazer Seitaj u ekstradua si me magji drejt Italisë, e praktikisht ajo që duhej të ishte “revolucioni i madh” i drejtësisë në Shqipëri është shndërruar në përmbylljen e zakonshme të një çështje penale “me procedurë”.

Me gjithë pritshmëritë e mëdha që krijoi paralajmërimi shpresë-plotë i ambasadorit Lu, sot shqiptarëve seç iu kujtua për dreq edhe ish-kryeprokurori Adriatik Llalla. Edhe ai e shtyu 5 vjet mandatin duke premtuar arrestime të mëdha në Shtator. Zhgënjim-mesazhi i ambasadorit Lu, shënoi sot edhe zhgënjimin e madh të shqiptarëve se gjërat në këtë vend nuk mund të ndryshojnë.

Mesazhi i Zotit Lu bart në vetvete për ne shqitparët e ndershëm, notat e një dorëzimi të një fuqie tek e cila besojmë sot e gjithë ditën, e që e njëjta që sot duket e pafuqishme përballë një Shqipërie që thjeshtë nuuuuuk bëhet. Por përgjatë këtyre viteve të qëndrimit në Shqipëri, ambasadori Lu duhet ta kishte kuptuar se me çfarë lloj sorollopi politik kishte të bënte. Duhet ta kishte kuptuar se Edi Rama është nga ata politikej që të vret natën e të qan ditën, duhet ta kishte kuptuar se misioni i vetëm i Arta Markut (që aq shumë e mbështeti nën rrogoz) kishte si qëllim final t’i rimbursohej qiraja e shtëpisë në Tiranë, dhe që Reforma në Drejtësi për të cilën ai ka investuar aq shumë me mish e me shpirt, tashmë ka vdekur ende pa lindur.

Ne u munduam të ta themi shpesh Zoti Ambasador që shtetin nuk e drejton opozita, policinë nuk e menaxhon Lulzim Basha (jo se po ta kishte do të bënte më shumë), dhe se prokurorinë nuk e urdhëron Sali Berisha (ah sikur). Të gjitha këto Zoti Ambasador janë totalisht në dorën e Edi Ramës, prandaj sot në mesazhin tuaj bëtë një gabim teknik kur ju drejtuat “Politikanëve, policëve dhe prokurorëve”.

Asnjëri prej tyre nuk ka faj, megjithëse adresimi juaj ndënë rreshta duke qartazi se për kë është. Sot në mesazhin e ambasadorit Lu ka shumë fjalë, por mungon një emër, dhe fakti që nuk e përmend akoma e bën reagimin gjysmak. Zoti Ambasador ne shqiptarët themi edhe se “demi kapet për brirësh”, apo “po e kape gjarprin shtypi kokën”.

Në mesazhin tuaj si demi i hazdisur ashtu edhe gjarpëri i pabesë janë të lirë të vazhdojnë të bëjnë atë që dinë të bëjnë MIRË…, vetëm KEQ! Por mos u mërzisni, ne në Shqipëri kemi edhe një shprehje të fundit të cilën e shkruajta një artikull të para ca kohëve me titullin “E dashur Ambasada Amerikane në Tiranë”: Selanik e tatëpjetë, siç ka qenë do të jetë!…

P.S… Politikanëve, policëve dhe prokurorëve: ju u zotuat përpara popullit shqiptar dhe përpara nesh. Ne investuam në burimet për t’ju ndihmuar në luftën kundër krimit të organizuar dhe korrupsionit. Ku janë rezultatet? Populli shqiptar do që t’i jepet fund pandëshkueshmërisë. Komuniteti ndërkombëtar kërkon rezultate konkrete përpara vendimeve të rëndësishme këtë pranverë. Tik-tak. Donald Lu…

Dy fjalë për ajrin, dinjitetin njerëzor dhe «temat e luksit»

Nga Vjosa MUSLIU

1.
Në prag të festave të fundvitit, Qendra Belge për Zhvillimin e Fëmijës përmes një emaili paralajmëronte qytetarët që të evitojnë një numër qytetesh gjatë pushimeve dimërore. Në 10-shen e parë, konkretisht në vendin e tretë ishte edhe Prishtina, bashkë me qytete milionëshe të Lindjes së Largët me industri të rëndë. Në email, pos tjerash, thuhej se këto qytete duhen evituar për familjet me fëmijë nga mosha 3 vjeçare e tutje, ndërkaq këshilloheshin të mos vizitoheshin fare për familjet me fëmijë më të vegjël se 9 muaj.

Fundjavën që sapo e lamë pas, Prishtina u ngrit në krye të tabelës si qyteti më i ndotur në botë! Më i ndoturi në rruzullin tokësor. Ndërkohë, po javën e kaluar Ministrja e Ambientit dhe e Planifikimit Hapësinor të Kosovës, Albena Reshitaj, u pa të merrte pjesë në një gala-mbrëmje në Tiranë për promovimin e turizmit në hapësirat shqiptare. Nuk e di në çfarë cilësie ishte aty ministrja. Po ashtu, nuk është relevante që të gjashtë (gjashtë!) zëvendësministrat e kësaj ministrie mund të jenë në krye të detyrës. Është shpërfillëse, në rastin më të mirë, të merresh me performansa turizmi kur ajri në kryeqytet është vdekjeprurës.

Kur është fjala te ambienti, të gjithë, pa përjashtim, jemi përgjegjës për ndotje. Megjithatë, përgjegjësia kryesore bie mbi organet publike që janë të thirrura për të ndërmarrë të paktën hapa administrativë, ligjorë e politikë për të adresuar situata të tilla. Nëse nuk ndërmerren masa të nevojshme për sanimin e gjendjes, shumica e qyteteve shqiptare nuk do të kenë më as njerëz të shëndoshë, e lëre më pastaj turistë.

Ministritë përkatëse lë të fillojnë të lëvizin ndonjë gur në drejtim të duhur. Komuna e Prishtinës dhe Ministria e Transportit të krijojnë infrastrukturën e nevojshme që favorizon përdorimin e zgjeruar të transportit publik. Le të fillohet duke krijuar dy linja të reja të transportit publik: një linjë që të dërgon në Stacionin e Autobusëve të Prishtinës, e një tjetër që të dërgon në Aeroportin Ndërkombëtar të Prishtinës.

2.

Shifrat alarmante të ndotjes në Prishtinë mobilizuan si asnjëherë më parë shoqërinë civile – qoftë ajo e organizuar rreth OJQ-ve, por edhe më gjerë. Mllef i paparë u performua nëpër rrjete sociale. Foto me maska gazi gjithandej. Megjithatë, përjashto këtu rrjetin e organizatave KOSID, ambienti është konsideruar vazhdimisht problem i stisur, madje është një pjesë e mirë e po kësaj shoqërie civile, e cila ka qenë vazhdimisht shpërfillëse ndaj problemit të mbrojtjes së ambientit dhe debatit për të. Kur alarmohej për ndërtimin e një termocentrali të ri në Kosovë, ishte po kjo kastë e shoqërisë civile e cila mobilizon të protestohet për cilësinë e ajrit që kërkonte shitjen e çdo gjëje rreth e rrotull në emër të zhvillimit dhe të mirave të privatizimit. Edhe nëse ai zhvillim – i cili gjithsesi nuk ndodhi kurrë – do t’ua zinte frymën banorëve. Çdo dyshim që aso kohe ngrihej për pasojat që termocentralet do të kishin në cilësinë e ajrit dhe të ambientit në përgjithësi u cilësuan si anti-kapitaliste dhe «majtiste».

Cilësia e ajrit në Prishtinë ka dekada të tëra që është në gjendje të këtillë. Megjithatë, me përjashtim të emisionit «Jeta në Kosovë», hapësira mediale kosovare nuk ka treguar ndonjë interes për të trajtuar këtë çështje në asnjë stinë të vitit. Kanë qenë media të huaja ato që kanë raportuar e kanë hulumtuar për substancat toksike që lëshohen nga qyngjet e Obiliqit, dhe institute e universitete të huaja që kanë shkruar e alarmuar për cilësinë e ajrit. U desh që ajri helmues t’ua zë frymën, me plot kuptimin e fjalës, për t’u mobilizuar e për të protestuar.

Rrjedhimisht, edhe pse thirrja e po kësaj shoqërie civile për këndellje e protestë është një hipokrizi e dorës së parë, mirë që u protestua. Më shumë se sa protestë si revoltë, protesta do të duhej të ishte pikënisje e një debati që e kthen cilësinë e ajrit dhe të ruajtjes së ambientit në përgjegjësi të gjithsecilit. Përpos «thëngjillit» si sinonim i së keqes, cilësia e ajrit dhe e ambientit janë para se gjithash të lidhura me shpyllëzimin, humbjen e hapësirave të gjelbra për të ndërtuar parkingje e qendra tregtare, kthimin e lumenjve në kontenjerë mbeturinash, konsumin e pafre të çdo gjëje që mund të blihet, përdorimin mizor të materialeve të pareciklueshme, përdorimin e panevojshëm të veturave nëpër mini-qytetet e katundet tona, izolimin jo të duhur të hapësirave tona të banimit, përdorimin e materialeve helmuese për ngrohje, e për zakonin e djegies së mbeturinave.

Ambientin dhe ajrin e vrasim çdo ditë, secili nga ne. Është momenti i fundit kur do të duhej të bëhemi pjesëmarrës në ruajtjen e tij, me gjëra të vogla. Në të kundërtën, jo vetëm që nuk do të mund të flasim për jetesë të dinjitetshme, por thjeshtë nuk do të mund të flasim nga fyti që djeg. E qe besa, nuk do të mund të defilojmë as nëpër gala-mbrëmje.

Dy mite dhe një e vërtetë, a ka një “Kal Troje” në bisedimet me Greqinë?

Nga Drini Kuqo

Le ta themi që në fillim, në tryezë me Greqinë, Shqipëria dhe interesat e saj kanë më shumë se një shekull që dalin me kocka të thyera. Asimilimi brutal i arvanitësve, 1913-ta famëkeqe, genocidi çam, pretendimet absurde për Epirin e Veriut, ligji i luftës dhe në kohën e demokracisë, “çeku i bardhë” për Athinën Zyrtare në të gjithë Shqipërinë e Jugut.

E përballë kësaj që Migjeni do e kishte quajtur “kafshatë të pakapërditshme”, natyrshëm Greqia sot ndjell një antipati të fortë popullore. Ndaj, çdo tentativë hapje, çdo përpjekje për t’u ulur në tavolinë me ta për të biseduar mosmarrëveshjet tona historike vishet menjëherë me këtë tis të fortë dyshimi.

Sikur të mos mjaftonte, përballë saj mbivendosen edhe dy mite që politika shqiptarë është në gjendje t’i koklavisë në mënyrë të pazgjidhshme.

E para, më e pandershmja, është miti i opozitës. Për ta, biseda me Greqinë është një provë se këta që janë sot në pushtet nuk janë më të mirë. “E shihni, edhe ata i tradhëtuan interesat kombëtarë…”. Fjalia mbaron me tre pika, që zëvendësojnë “ashtu si ne në 2009-n”. Asgjë për t’u çuditur, fushata negative njihet qartë në të gjithë librat e dialektikës politike. Një opozitë që nuk ka një mbështetje të fortë popullore natyrshëm përpiqet të vendosë shenjën e barazisë mes saj dhe qeverisë, për të treguar se këta nuk janë më të mirë se ne.

Miti i dytë. Është një mit i kultivuar vazhdimisht nga elementë të shoqërisë civile, e gjithashtu politikës. “Shqipëria po fal detin, që Greqia të mos vendosë veton mbi hapjen e bisedimeve tona për integrimin”. Kjo premisë sjell një artikulim të shtrembërt të sovranitetit kombëtar dhe nuk merr parasysh faktin se Bashkimi Europian është një organizëm ndërkombëtar, i cili nuk fokusohet në interesat e ngushta kombëtare të një prej anëtarëve të tij.

Greqia pa dyshim mund të vonojë integrimin tonë, pasi është e vërtëtë që ka të drejtë vetoje. Ama po aq e vërtetë është që çështja e detit është një çështje e ndarë, që nuk justifikon një veto të mundshme. Sllovenia dhe Kroacia, sa për të dhënë një shembull, janë edhe sot në Gjykatën Ndërkombëtare për ujrat e grykëderdhjes së Pirinit, por kjo nuk e pengoi Kroacinë t’i bashkohej Unionit në 2013-n. E fundit, le ta themi troç, vërtet mund të mendoni se Greqia, me gjithë problemet e saj të njohura nga të gjithë mund të vendosë veton, nëse Gjermania apo Franca, dy kreditorët e saj kryesorë, thonë që Shqipëria duhet të bëhet pjesë e BE-së?

E nëse biem dakord të çmontojmë mitet, ajo që mbetet është e vërteta. E nëse biem sërish dakord që askush prej nesh nuk gëzon monopolin e së vërtetës, e vetmja gjë që mbetet janë faktet.

E para, më e rëndësishmja, marrëveshja sjell shfuqizimin e ligjit të luftës. Dhjetëra mijëra çamë dhe pasardhësit e tyre, tanimë mund t’i drejtohen Gjykatave Greke pa asnjë pengesë. Është një proces që do të kërkojë kohën e tij, por në fund të tunelit, janë miliarda euro prona që potencialisht do t’u rikthehen pronarëve të tyre të ligjshëm.

Në lidhje me detin, fakt është se dy vendet tona ende sot nuk e dinë ku e kanë kufirin. Po e vërtetë, deri më sot ka ndodhur një demilitim mbi bazën e barazlargësisë, në përputhje me ligjet ndërkombëtare të detit, por kjo pengon të dyja palët të shfrytëzojnë plotësisht zonat e tyre detare. Ndaj një marrëveshje duhet. Por, ndryshe nga marrëveshja e 2009-s, kjo marrëveshje e re merr parasysh epërsinë e shelfit kontinental mbi ishujt, si dhe bashkangjitet me një marrëveshje për kufijtë tokësor, që Greqia nuk i njeh ligjërisht. E kjo, do të bëjë që edhe ujrat bashkangjitur skajit tonë jugor, të kalojnë “de jure” nën sovranitetin tonë shtetëror.Ka edhe një detaj tjetër, varrezat greke. Në këtë vend ku kemi varreza gjermane, amerikane, italiane, angleze, franceze e shumë të tjera, dy varreza greke në Këlcyrë dhe Bularat shihen me frikë. Për disa, ata do i japin Greqisë një pretekst që do të varet si shpata e Arkimedit mbi kokën e shqiponjës sonë dykrenare.

Thënë këtë, të gjallët, për një arsye gati mistike, gjithmonë i frikësohen të vdekurve, e ky argument nuk është plotësisht i pabazë. Por, ndërhyrja apo jo e Greqisë në punët tona nuk varet nga varret… ajo varet nga sa e fortë është Shqipëria. Një vend rrumpallë, si ai i viteve 1990, kur shqiptarët trajtoheshin në kufi si bagëti do të jetë gjithmonë i nënshtruar, me apo pa varreza greke. Një vend që artikulon qartë interesat e veta kombëtare dhe e sheh në sy Greqinë si të barabartë, nuk do të nënshtrohet, me ose pa eshtra greke…

Marrëveshja duket se ka edhe disa pika të tjera. Pensionet për emigantët, më e rëndësishmja midis tyre.

Le t’i themi gjërat deri në fund. Shumë prej nesh ndihen ende të ngazëllyer nga video e Enver Hoxhës, që në 1973-n i drejtohej Greqisë duke thënë se “mëngjesin e hamë në Sarandë, e drekën në Athinë. Po të na provokoni ju kthejmë në kërma, e ashtu do t’i qërojmë mirë padrejtësitë historike”. Unë, jam njëri prej tyre…

“Por, jam gjithashtu i vetëdijshëm që kjo nuk është një rrugë zgjidhje. Një Kryeministër që del sot dhe flet me gjuhën e irrendizmit merr peng të ardhmen në emër të të shkuarës. Po, ne na duhet një marrëveshje! Po, përse atëherë nese eshte ne favorin tone, grekët po flasin me të madhe në mediat e tyre për përfitimet e saj.

Por, çfarë mund të bëjnë ndryshe? Të thonë haptazi se me Shqipërinë, pas 150 vitesh tashmë flasim si të barabartë. Të thonë që duam apo s’duam do të njohim të drejtat e çamëve apo të thonë që kjo marrëveshje e detit, është shumë më e keqe se ajo e 2009? A vallë mendon dikush që nëse do të thonin këtë, qeveria greke do të rrinte në këmbë edhe një ditë më shumë?!

Kjo është e vërteta. Pastaj, shumë do të vazhdojnë ta shohin ndryshe. Veçse këtë radhë, pas eshtrave nuk fshihet një “Kal Troje”. E nëse “Djalli” fshihet në detaje, këto detaje, për herë të parë, flasin një shqipe të kulluar, po aq sa ajo e atyre arvanitësve që mos t’ia themi atyre matanë kufirit (ishin ata që themeluan kombin grek).

Jam i pabesë, sepse nuk bëra zë, kur shteti im dy herë “shiti” ujërat e detit Jon

U linda dhe u rrita “i pabesë”, i “pagëzuar” me këtë emër nga pushteti i shtetit tim. I pabesë sepse jam patriot dhe dua atdheun tim

Shkruan: Alket Veliu

I pabesë sepse punoj me djersën time pa i hyrë në hak asnjë individi apo pasurie publike.
I pabesë sepse zbatoj ligjet e vendit tim.
I pabesë sepse dënoj çdo krim ordiner apo politik.
I pabesë sepse nuk adhurova komunizmin.
I pabesë sepse besova që shteti postkomunist do të ishte kombëtar duke punuar në interes të shtetasve të vetë përfshi edhe çamët.
I pabesë sepse nuk bëj zë kur vidhet prona publike apo fondet publike.
I pabesë sepse nuk bëj zë kur shteti im nuk mbron shtetasit e vetë ne Greqi, Itali apo kudo.
I pabesë sepse nuk bëj zë kur shteti im 2 herë “shiti” ujërat e detit Jon.
I pabesë sepse nuk bëj zë kur vidhet vota ime.
I pabesë sepse nuk bëj zë kur pushtohemi dhe nga te vdekurit.

Po, jam i pabesë i besimit të pushtetit.

Falë te “pabesëve” kemi pushtet te “besës”i cili sundon të “pabesët”.
Pushtet besnik i karrikes së vetë dhe atyre qe i ndihmojnë për këtë karrike.
Pushtet besnik i pabesisë ndaj shtetasve dhe popullit të vet.
Pushtet besnik i hajduterisë.
Pushtet besnik i tradhëtisë.

Më kujtohet shprehja “çam i pabesë” pas gjyqit te Teme Sejkos si tradhtarë të Partisë pushtetit.
Ndërsa sot të pabesët janë shtuar edhe me tropojanë te pabesë sepse s’duan t’u shkatërrohet Valbona, sot kemi myzeqarë dhe elbasanllij të pabesë që nuk duan të djegin plehrat e fqinjëve në tokën Shqiptare, kemi edhe permetarë te pabesë te cilët nuk pranojnë pushtues te vdekur, kemi Shqiptarë te pabesë që duan integritet territorial.

Pra, kemi një popull të “pabesë” dhe pushtet i cili për gati një shekull akuzon për pabesi këdo që mendon ndryshe apo lufton për dinjitet që nga Zogu që shiti Shën Naum-in dhe deri te Berisha dhe Edi qe shitën detit.

I madhi Konica thotë për ne të “pabesët”:
“ Shqiptari duket si i bërë për të qenë lodër e një mashtrimi të përjetshëm; një fatalitet i dhimbshëm rri pezull mbi këtë popull të mjerë”.

Donald Trump dhe gjashtë pika për tu mbajtur mend

Nga: Chris CILLIZZA

Presidenti Donald Trump mbajti fjalimin e tij të parë përpara kombit amerikan në martën në darkë, një fjalim shumë i gjatë në të cilin kryesisht përmendi arritjet e tij në vitin e parë në Zyrën Ovale dhe ofroi disa propozime të cilat do t’i konsiderojë vitin e ardhshëm, shkruan CNN.

Trump premtoi një ‘moment të ri amerikan’ në fjalimin e tij por në fakt theksoi mosmarrëveshjet e thella në zemër të politikës së vendit.

Ndërsa është e rëndësishme të mos analizohet se çfarë do të thotë fjalimi për presidencën Trump – viti i parë në Shtëpinë e Bardhë sugjeron se ajo që Trump thotë një ditë ka shumë pak kuptim në lidhje me atë që do bëjë më vonë.

‘Amerika e Para’

Trump kandidoi dhe fitoi me idenë se gjithmonë do vinte vendin e tij në plan të parë. Dhe ndërkohë në gjysmën e parë të fjalimit të tij, Trump nuk përmendi asgjë tjetër përveç politikës së brendshme, uljen e taksave, ekonominë, tregtinë, reformat rregullatore, emigracionin, por asgjë për vendin e Amerikës në botë. Sinjali është i qartë: Trump nuk po e përdor moton e tij “Amerika e para” thjesht si pjesë të retorikës, ai po fokusohet gjithashtu ta bëjë politikë realiteti.

Bashkëpunimi mes dy partive nuk po ndodh

Në momentet e para të fjalimit të tij, Trump bëri disa thirrje që republikanët dhe demokratët të punojnë së bashku.

“Sonte, ju bëj thirrje të gjithëve që të lëmë mënjanë dallimet tona, të kërkojmë terren të përbashkët dhe të bashkohemi që t’u japim njerëzve që na kanë zgjedhur për të shërbyer atë që meritojnë” tha Trump.

“Nëse punoni shumë, nëse besoni në veten tuaj, nëse besoni tek Amerika, atëhere mund të ëndërroni çdo gjë, mund të bëheni çdo gjë dhe së bashku mund të arrijmë çdo gjë” shtoi lideri republikan.
Fjalimi i arritjeve

Shumica e fjalimeve të tilla ndahen në arritjet e shkuara dhe prezantimi i një vizioni për qeverisjen në të ardhmen.

Fjalimi i Trump ishte 80% për atë që ka bërë dhe 20% se çfarë dëshiron të bëjë në të ardhmen. Vetëm pas një ore fjalim, Trump përmendi një propozim –një projektligj masiv infrastrukture – që dëshironte që

Kongresi ta shqyrtonte – dhe një propozim për emigracionin

Por propozimet dhe listat e dëshirave nuk ishin në plan të parë në fjalimin e Trump. Ajo që ishte kryesore për të ishte të përmendte të gjitha gjërat që ai beson se ka realizuar me sukses.

Trump kundër ligjeve të Obamës

Trump ka kaluar vitin e parë të qeverisjes duke shfuqizuar urdhrat e paraardhësit të tij Obama.
Ai shfuqizoi programin për emigrantët e rinj, të ashtuquajturit “Ëndërrimtarët”, kërkoi një shfuqizim të mandatit individual, dhe të martën në darkë shpalli planet e tij për të mbajtur të hapur burgun në Gjirin e Guantanamos në Kubë, një kundërshtim i drejtpërdrejtë i premtimit të Obamës për mbylljen e burgut.

Çfarë nuk u përmend ne fjalim

Trump nuk përmendi asnjëherë në fjalimin e tij hetimin e prokurorit special Robert Mueller mbi ndërhyrjen e Rusisë në zgjedhjet presidenciale të 2016 dhe bashkëpunimin e mundshëm të zyrtarëve rus me ekipin e fushatës së tij.

Në fakt Trump e përmendi fjalën ‘Rusi’ vetëm një herë:

“Në të gjithë botën ne përballemi me regjime mashtruese, grupe terroriste dhe rivalë si Kina dhe Rusia që sfidojnë interesat, ekonominë dhe vlerat tona” tha lideri republikan.

Nuk është shumë e çuditshme që Trump, në një fjalim rreth bashkimit dhe bashkëpunimit mes partive, nuk përmendi një hetim që po gërryen shpirtin e Uashingtonit politik. Megjithatë ishte një mungesë që ra në sy, sidomos nëse marrim parasysh që Trump foli për 80 minuta dhe përmendi virtualisht çdo temë tjetër të mundshme.
(Përktheu për BalkanWeb/Aleksandra Kola)

Skizofrenia e Ramës dhe butaku politik Dhimitër

Nga Arben Llalla

Deri para dy vjetësh Edi Rama ulërinte në Kuvendin e Shqipërisë, nëpër media se Çështja Çame ekziston dhe ai vetë do i jepte zgjidhje, ndërsa shpallte si udhëheqës mbarëshqiptare: “Nëse nuk është Çështje Çame, atëherë po ju them që është Çështje Shqiptare”. Rama i drejtonte gishtin Tsipras-it që çamët duhet të rikthehen në bazë të konventave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut në Çamëri.

Por, i gjithë ai fjalor i fryrë i Edi Ramës paska qenë një rrenë, e folme jo prej politikani, por prej skizofreni duke nxjerrë në pah anët e brendshme psikologjike të dosjes së çmendurisë së Dinçit, e botuar dikur nga Merua.

Strategjia për izolimin e Çështjes Çame dhe të përfaqësuesve të saj politikë të grupuar në PDIU ka qenë e përgatitur në tinëzisht në bashkëpunim me zbulimin dhe kundërzbulimin grek. Nuk ishte rastësi shtyrja e orës së votimit, ku Saimir Tahiri mbushi kutitë e votimit në Tiranë dhe i quajtën qëllimisht të pavleshme qindra vota të PDIU-së, në mënyrë që Shpëtim Idrizi të mos ishte sot deputet. Është e qartë që ka patur një dëshirë të Asfalisë që zëri i Çamërisë mos të ishte as në Kuvendin e Shqipërisë, por mbi të gjitha në forumet ligjvënëse të Brukselit.

Shpëtim Idrizi ishte kthyer halë në sytë e grekëve, por edhe pengesë për zbatimin e platin Megalo Idesë së Greqisë, e cila tani rrëmbeu 12 milje pjesë të detit shqiptar, varrezat bosh të ushtarëve grekë në jug, mbylljen e Çështjes Çame. Strategjia “përça e sundo” që u përdor nga marrëveshja e fshehtë Rama-Basha e arriti suksesin e saj duke keqpërdorur besimin e shqiptarëve, në veçanti atyre me origjinë nga Çamëria, të cilët një pjesë u vunë në shërbim edhe të Vangjel Dules.

Ka kanë të dhëna filmike për masakrat e votave të çamëve nga ana e përfaqësuesve të ngushtë të Ramës.

Skizofrenia e Ramës është zgjeruar andej dhe këtej kufirit shqiptaro-shqiptar. Rrahu gjoksin se kishte nënshkruar platformë kombëtare me partitë shqiptare në Maqedoni, por doli një pikë uji në oqean. Thërriti me sa kishte zë që pati zyrtarizuar gjuhën shqipe në Maqedoni, por mjerani, mjeran mbetet. Kujton se gjuha shqipe kishte qenë ilegale deri dje në Maqedoni? Por shqiptarët në Maqedoni si njerëz luftarak e themeluan universitetin në gjuhën shqipe qysh më 1994. Gjuha shqipe ka qenë zyrtare, por u avancua, falë Marrëveshjes së Ohrit, Komisionit të Venecias dhe zemërgjerësis së Zaevit. (Duan apo nuk duan shqiptarët Zaevi ka një kontribut të veçantë në avancimin e çështjeve shqiptare në këtë qeveri).

Kryediplomati qumështor ministri riosh, Dhimitër-Ditmir Bushati me deklaratat e tij në Komisionin e politikës së jashtme se çamët t’i gëzojnë pronat e tyre, u bë qesharaku më i madh që ka njohur diplomacia shqiptare. Pas kësaj deklarate, tre herë brenda pak orësh reagoi ministri grek i punëve të jashtme Nikos Kotzias duke mohuar kategorikisht mikun e tij të “pagëzuar” nga ai vetë nga Ditmir në Dhimitër. Kotzias shkojë edhe më tej duke deklaruar se i morëm Shqipërisë 12 milje det, varrezat, shkollat, ndërtimin e disa kishave greke, si dhe përgatitjen e teksteve shkollore të arsimit në jugun e Shqipërisë në Greqi.

Sa herë që zhvillohen bisedimet greko-shqiptare midis Kotzias dhe Bushatit, shqiptarët i kanë mësuar se çfarë u bisedua nga Kotzias dhe midiat greke, ndërsa Bushati ka heshtur duke deklaruar se jemi në rrugë të mbarë.

Por, përse kaq marri dhe rrena nga Rama dhe Bushatit? Nga bisedat në rrethin e ngushtë të PS, Rama thotë që jam i interesuar vetëm për hapjen e bisedimeve në BE që të shkruaj historinë e suksesit. Por, Rama duhet ta dijë se shqiptarët nuk kanë nevojë për votën greke me çmimin e sakatimit të çështjeve kombëtare dhe të Shqipërisë. Pra, ne duhet të shkojmë në Europë si shqiptarë me duar e këmbë dhe jo sakatë, sepse sakati nuk i hyn punë kujt.

Jo bashkëpunëtor i Stanišić-it, por punëtor i Stijović-it

Nga Shkëlzen Gashi

Kryetari i Lëvizjes Vetëvendosje!, Albin Kurti, në një intervistë të transmetuar para disa ditësh në televizionin publik, tha se drejtori i një televizioni në Kosovë kishte lidhje me shefin e shërbimit sërb të sigurisë, Jovica Stanišić-in. E vërteta është se në vjeshtë të vitit 1997, Stanišić-i i kishte kërkuar përgjegjësit të vet për territorin e ‘Kosovës dhe Metohisë’, Zoran Stijović-it, që t’ia aranzhonte një takim me ish-udhëheqësin komunist kosovar, Mahmut Bakallin, për ta diskutuar gjetjen e një zgjidhjeje për çështjen e Kosovës. Për këtë qëllim, Stijović-i – siç rrëfen vetë në një dokumentar të televizionit B92, të prodhuar rreth një dekadë më vonë – e kishte kontaktuar informatorin e vet në Prishtinë, tani drejtor i një televizioni në Kosovë. Detyra e informatorit të atëhershëm, përkatësisht drejtorit të tanishëm, ishte që ta bindte Bakallin për këtë takim dhe ta çonte me veturë në vendtakimin në Brezovicë.

Pra, drejtori i televizionit në fjalë nuk kishte lidhje atje lart me Stanišić-in, por këtu poshtë me Stijović-in, lidhje kjo që datonte që nga fundi i viteve ‘80 në gazetën studentore ‘Bota e Re’, përkatësisht ‘Novi Svet’.

Kryetari i Lëvizjes Vetëvendosje! tha gjatë intervistës edhe se Stanišić-i, përmes ish-funksionarit komunist Mahmut Bakalli, synonte të krijonte në Kosovë një qeveri autonomiste. Për hir të korrektësisë dhe për të shmangur çfarëdo keqkuptimi eventual, e ndjej se edhe këtu duhet një sqarim: nga transkripti i bisedës Stanišić-Bakalli del e qartë kristal se qëllimi i Stanišić-it ishte një autonomi për Kosovën, e ky mund të ketë qenë edhe qëllimi i punëtorit të Stijović-it, tash drejtor i një televizioni në Kosovë, por duhet nënvizuar se nuk kishte qenë edhe qëllimi i Bakallit. Prandaj, ndoshta është mirë që të botohet transkripti i plotë i takimit Stanišić-Bakalli, për ta zbardhur se në këtë takim Bakalli këmbëngulte për Republikë të Kosovës.

Për fund, fillova ta lexoja kundërpërgjigjen e këtij drejtori televizioni në Kosovë ndaj intervistës së Kryetarit të Vetëvendosje!-s, por nuk arrita ta përfundoja për shumë arsye. E ndërpreva aty ku thoshte se Albin Kurti kishte prani minimale në UÇK.

Me qenë sekretar politik në Zyrën e Përfaqësuesit të Përgjithshëm Politik të UÇK-së në Prishtinë, të udhëhequr nga Adem Demaçi, prej gushtit të vitit 1998 e deri në mars të vitit 1999, do me thënë me pasë prani maksimale në UÇK. Për më shumë, punëtori i Stijović-it në kundërpërgjigjen e vet kërkonte që Kurti “…të mbajë përgjegjësi të madhe morale, politike dhe historike për largimin e tij në rrethana lufte”. Duhet saktësuar se Kurti nuk ishte larguar nga UÇK-ja, por se e gjithë Zyra e Përfaqësuesit të Përgjithshëm Politik të UÇK-së kishte dhënë dorëheqje, sepse nuk kishte më kurrfarë kuptimi të vazhdonte të mbetej përfaqësi politike e një UÇK-je që e kishte pranuar Marrëveshjen e Rambouillet-së për autonomi substanciale të Kosovës nën Sërbi/RFJ.

Ndoshta përgjigjja më e mirë për kërkesën e punëtorit të Stijović-it është përmbledhja e dhjetë vërejtjeve që Zyra e UÇK-së në Prishtinë i kishte radhitur në tri faqe me arsyet se pse Marrëveshja e Rambouillet-së ishte krejt e papranueshme:

1. Nuk e identifikon askund Sërbinë dhe regjimin sërb si agresor e okupator;

2. Nuk parasheh që Kosova të ketë sigurim shtetëror, por vetëm sigurim publik, e kjo d.m.th. se policia e ardhshme do të mund t’i ndjekë vetëm hajnat, pëllumbaxhinjtë dhe taksistët e paregjistruar;

3. Shqiptarët nuk i trajton si popull, por si pjesëtarë të bashkësisë kombtare shqiptare në Kosovën shumetnike, e siç dihet, bashkësitë kombtare nuk kanë të drejtë për referendum dhe, për më shumë, një tjetër bashkësi kombtare mund të konsiderojë se referendumi do t’ia cenonte interesat e vet nacionalë;

4. Garanton sovranitetin dhe integritetin territorial të RFJ-së, e me nënshkrimin e këtij dokumenti shqiptarët për herë të parë do ta pranonin sovranitetin dhe integritetin territorial të RFJ-së;

5. Nuk e përmend askund UÇK-në dhe ajo, sipas kësaj marrëveshjeje, trajtohet në nivelin e njësive paramilitare sërbe; për më shumë, në bazë të kësaj marrëveshjeje, 2.500 policë dhe 1.500 ushtarë të RFJ-së dhe të Sërbisë mbesin në Kosovë;

6.
Parasheh që Kosova të përfaqësohet në Kuvendin e Sërbisë dhe në Dhomën Qytetare të RFJ-së, por të mos përfaqësohet në Dhomën e Republikave të RFJ-së, që është më pak sesa parashihte Kushtetuta e vitit 1974;

7.
Parasheh kompetenca për komunat dhe bashkësitë kombëtare në Kosovë, të cilat i hapin rrugë copëtimit të Kosovës dhe gllabërimit pjesë-pjesë të territorit të Kosovës nga Sërbia;

8. Kërkon nga shqiptarët që ta pranojnë një shtet të paqenë, RFJ-në, të cilën as vetë BE-ja, ShBA-ja dhe organizatat ndërkombtare nuk e kanë pranuar;

9. Parasheh që Sërbia t’i mbledhë taksat e tatimet dhe nuk parasheh dëmshpërblim për 150 mijë punëtorët e përjashtuar dhunshëm nga puna dhe as kompensim të pasurive të dëmtuara të Kosovës a të dëmeve të luftës;

10. Nuk e përmend referendumin, por vetëm thotë «në bazë të vullnetit të popullit», pa specifikuar kund në bazë të cilit popull; për më shumë, në të njëjtën fjali bashkë me togfjalëshin «vullnetit të popullit» radhit edhe mbështetjen në Aktin Final të Helsinkit.

Pra, siç po shihet, po të nënshkruhej Marrëveshja e Rambouillet-së nga Slobodan Milošević-i, shefat aktualë politikë në Kosovë do të ishin deputetë në Kuvendin e Sërbisë, bashkë me Basri Pllanën e Vojislav Šešel-in, e drejtori i tanishëm i këtij televizioni në Kosovë, përveçse punëtor i Stijović-it, do të ishte sërish drejtor televizioni, veçse i televizionit BK të Bogoljub Karić-it, filiali për Kosovën.

Drejtori i propagandës neokoloniale, Baton Haxhiu

Nga Boiken Abazi

Po të mos ishte drejtor i një TV, Baton Haxhiu, do të ishte thjesht një manipulant qesharak. Por nga që e mban atë pozicion atëherë çështja nuk është më për të qeshur, pasi ka uzurpuar një frekuencë publike të cilën e ka vendosur në shërbim të pushtetit autoritar dhe Klanit Pronto, dhe në vija të përgjithshmë në funksion të neokolonializmit në Kosovë. Ai shkruan për 40 Prioritetet e Republikës që paraqiti Lëvizja VETËVENDOSJE! në fushatën e zgjedhjeve parlamentare, duke i quajtur “fjali pompoze pa asnjë elaborim përkatës metodik”, dhe këtë e quan “arrogancë politike të Kurtit që vjen nga vetëprojektimi i supremacisë së diskursit të tij politik”.

Le të merremi me disa zbërthime të shpejta të pretendimeve të Batonit lidhur me 40 prioritetet. I shpjegojmë Batonit, që bën sikur nuk e ka ditur, që shumica e 40 Prioritetet të Republikës kanë dalë të përditësuara nga Alternativa Qeverisëse e Lëvizjes VETËVENDOSJE! (e publikuar që në vitin 2013), libër jo i vogël e tejet përmbajtësor, i botuar megjithatë në versionin e shkurtër për ta bërë më të lehtë leximin, sepse versioni i gjatë ishte mbi dy herë më i zgjeruar, për të cilin kanë punuar e kontribuar me dhjetra persona.

Secili prej 40 prioriteteve të fushatës është zbërthyer me shkrim, por edhe në prezantime publike e në emisione TV, jo vetëm prej Albinit por edhe prej kandidatëve të tjerë për deputetë, duke bërë ndërlidhjen me buxhetin, shpjegimin elaborues, e duke treguar metodat e zbatimit. Në fakt këto prioritete kanë dalë pas një diskutimi të gjatë mes anëtarëve të Shtabit zgjedhor dhe grupit që punoi për platformën programore të kësaj fushate. Në këtë grup pune, përveç Albinit, ka marrë pjesë Besnik Bislimi (drejtuesi), Dejona Mihali, Shpend Ahmeti, Visar Ymeri, Dardan Sejdiu, Besnik Pula, unë, e plot të tjerë që kanë kontribuar me shumë ide të përfshira në prezantimin final të 40 prioriteteve.

Tash, duke ia mveshur meritat për të 40 Prioritetet e Republikës Albin Kurtit, Batoni në mënyrë qesharake dhe hipokrite (sepse tregoi në emision që dinte për diskutime të brendshme të VETËVENDOSJE!s nga persona të brendshëm, së paku që para 3 muajve) ngre kultin e Albinit, gjë për të cilën ai pretendon se është kundër.

Batoni, me cektësinë manipulante që e karakterizon, në thelb thjesht tenton të sulmojë programin politik të Lëvizjes VETËVENDOSJE!, bashkimin kombëtar dhe social-demokracinë që mban distancë nga centrizmi neoliberal, pasi ai nuk është pajtuar kurrë me qëndrimet dhe programin e Lëvizjes. Ai ka qenë hapur dhe publikisht për “Zajednicën”, për “Demarkacionin”, për Nikolla Gruevskin, për disa privatizime të egra e shkatërruese e për shumë padrejtësi të tjera që i janë bërë shqiptarëve në mënyrë supremaciste. Batoni që përdor frekuncat publike për të rrënuar publiken, gjen kurajo të akuzojë si “supremacistë” ata që mbrojnë publiken dhe lirinë kolektive kundër sojit të tij.

Batoni, që është ulur në të gjitha llojet e tavolina të pushtetit shtypës (nga ku buron edhe pushteti edhe jeta e tij e kamur dhe luksoze në një Kosovë të zhytur në varfëri), Batoni, që për nga natyra politike i ngjan pikërisht asaj specieje “më të barabartë” të fermes së famshme të Orwellit, Batoni ka gojë të flasë për barazi! I ngritur pikërsht përmes shfrytëzimit dhe thellimit të pabarazisë, Batoni mbron prej shumë vitesh luftën e asaj specieje “më të barabartë” Orwelliane ndaj gjithkujt që lufton pabarazinë.

Në shkrimet e tij Batoni vërteton edhe një herë se ka qenë një nxënës i devotshëm i mësimeve demagogjike të ish shefit të Sigurimit Sekret të Serbisë, Stanishiqit (i cili nga takimet me Batonin, po del që mund ta ketë për zemër), dhe praktikave supremaciste të Serbisë gjatë viteve 1990. Në atë kohë, Serbia nga një anë digjte e shkretonte popullin në Kosovë, nga ana tjetër e paraqiste veten si viktimë të “terrorit shqiptar”. Shkolla e demagogjisë supremaciste të Stanishiqit, mund të jetë e vetmja dije që ka mbetur në zbrazëtinë intelektuale, por megjithatë manipulante, të Batonit, këtij drejtori të propagandës neokoloniale.