Trinia e djallit

Shkruan Mehmet Kraja

Konfuzioni, manipulimi i opinionit dhe kapja e shtetit

1.
Ndarje e Kosovës, këmbim territoresh, korrigjim kufijsh, askush nuk e di tamam se çfarë po ndodh. Presidenti i vendit një ditë del e thotë se me Serbinë do të bëjë marrëveshje historike, se ajo do të jetë e dhimbshme për Kosovën, ditën tjetër e mohon, sekush e konteston të drejtën e tij për të bërë marrëveshje të tilla, por më pas këtu përfundon çdo gjë. Kosova është përfshirë në një konfuzion të paparë. Korit të kundërshtimeve i bashkohet edhe kryeministri, ani që ai është në koalicion me partinë e presidentit. Opozita sillet e mbështillet dhe nuk di të thotë asgjë të qartë: një pjesë e saj sot del dhe e mbështet presidentin që t’i udhëheqë bisedimet me Serbinë, por nuk e mbështet platformën e tij. Pjesa tjetër e opozitës sheh çudira me sy hapur: pandeh se ndryshimi i kufijve mund t’ua sjellë si dhuratë nga qielli bashkimin kombëtar. Në të vërtetë, as nuk ka dhe as nuk do të ketë platformë, por edhe nëse ka, ajo do të manipulohet deri në zhvlerësim. As nuk ka dhe as nuk do të ketë konsensus politik për bisedime me Serbinë, sepse Serbia, pikërisht Serbia, është kthyer në argumentin kryesor të mbajtjes së pushtetit dhe të manipulimit politik të opinionit në Kosovë. Marrëveshjet dhe bisedimet bëhen në formën e pazareve, prapaskenat politike janë vënë në lëvizje dhe vetë Kosova është vënë në shërbim të kryedjallit: ia konteston vetes pavarësinë, sovranitetin, kufijtë, tërësinë territoriale, njohjet ndërkombëtare; dëshiron më shumë, por rrezikon të humbë edhe atë që ka; shet dokrra patriotike, por çdo ditë mbahet me patericat e tradhtisë historike: kërkon Luginën e Preshevës, por në agjendë politike është humbja e Trepçës dhe e Ujmanit. Në të vërtetë askujt nuk i bëhet vonë çfarë humb dhe çfarë fiton Kosova, por në prapaskenë pazaret zhvillohen në një drejtim tjetër: a duhet të mbetet kjo klasë politike në pushtet, apo ka ardhur koha që ajo të shkojë përfundimisht dhe, duke shkuar ajo, duhet të marrë pas vetes një strukturë të tërë të degraduar institucionale, një mentalitet abuzues, një praktikë qeverisëse që mund ta çojë vendin buzë greminës. Por duket se kjo klasë politike është e vendosur të qëndrojnë deri në shkatërrimin e shtetit.

Vjen këtu, natyrshëm, një pyetje që i shqetëson dhe i mundon të gjithë njerëzit normal të këtij vendi: A ndryshoi vërtet politika ndërkombëtare ndaj Kosovës, veçmas e SHBA-së? Nuk ka asnjë dyshim se një pjesë e mirë e bashkësisë ndërkombëtare, përfshirë edhe miqtë tanë historikë, janë zhgënjyer me atë se çfarë kemi bërë ne me lirinë tonë dhe me shtetin që ata na ndihmuan ta bënim. Më anë tjetër, politikat shtetërore të vendeve të ndryshme iu përshtatën prioriteteve dhe agjendave më bashkëkohore, prandaj është krejt e mundur që ato të ndryshojnë me një dinamikë më të madhe se zakonisht, duke marrë parasysh kohën që po jetojmë. Por çudia e çudirave ndodh kur ne vetë jemi të interesuar që këto politika të ndryshojnë, madje lobojmë që ato të duken më ndryshe, blejmë analistë, njerëz me ndikim në segmente të caktuara të shtetit, lidhemi me vetë djallin, vetëm e vetëm që Kosova as të mos jetë prioritet, as të mos mbetet në vëmendjen e këtyre shteteve. Sepse, duke qenë prioritet dhe duke marrë në shqyrtim qeverisjen e tyre të keqe, shtetet e rëndësishme, që kanë investuar në pavarësinë e Kosovës nuk e lënë klasën tonë politike të sillen si prijës fisesh në ndonjë cep të Afrikës. Por ka edhe më keq se kaq: heqja e Kosovës nga agjenda e shteteve mike i ndihmon klasës sonë politike jo vetëm të bëjnë pazare me Serbinë, të fuqizohet politikisht dhe të vazhdojë qeverisjen rrënuese, por edhe të shpëtojnë edhe nga ndonjë përfshirje eventuale në Gjykatën Speciale. Të gjithë ata që duan ta dinë mund ta dinë, se kjo klasë politike e solli Gjykatën Speciale në derën e Kosovës, jo për shkak të krimeve të vërteta që mund t’i ketë bërë UÇK-ja, por thjeshtë për shkak të kapjes së shtetit prej tyre dhe pamundësisë së Kosovës për të shpëtuar nga uzurpimi që i bënë ata. Tani, në gjendjen që është Kosova, pasi nuk arriti të zhbënte Gjykatën Speciale, klasa aktuale politike është rrezik të futet në kompromiset më fatale, nëse kërcënohet ose mos e dhëntë Zoti t’i bëhet ndonjë shantazh nga kjo gjykatë. Vetëm se, pikërisht vetëm se, është vështirë t’i gjendet një alternativë spekulative pohimit të ambasadorit të ri të sapoemëruar amerikan, i cili e tha qartë dhe zëshëm: Gjykata Speciale do të jetë prioritet i mandatit të tij të ardhshëm katërvjeçar në Kosovë.

Dihet se pushtetarët tanë nuk i mban në skenë dija politike, as vota e ndershme e qytetarit, por demokracia e manipuluar, makiavelizmi dhe instinkti për pushtet. Atëherë, pse u dashka ndarja e Kosovës, ose këmbimi i territoreve me Serbinë? Pse e nxitëm vetë një pjesë të bashkësisë ndërkombëtare që ta mbështesë këtë ide? Për patriotizëm jo që jo, as pse na dhemb zemra për Luginën e Preshevës apo për ndonjë fshat të saj. Atëherë, e di kush pse po e rrezikojmë qenien e shtetit të Kosovës? Kush po na detyron me e ba? Pyeteni Hashim Thaçin, mbase ai ua zbulon këtë fshehtësi të përbindshme.

(Pa shih tani! Edhe Rugova paska folur/nuk paska folur për ndarjen e Kosovës; e paska miratuar/nuk e paska miratuar ndarjen e Kosovës. Po kujt i plasi! Ai ishte shkrimtar dhe dija e tij politike ishte zero. Të gjithë e dimë, për Kosovën u bë një luftë e madhe, të cilën Rugova nuk e deshi.)

2.

Manipulimi i opinionit, sikundër është e ditur, del të jetë një armë e fortë e luftës për pushtet, respektivisht e marrjes dhe mbajtjes së pushtetit. Në këtë pikë e japin ndihmën kryesore mediet dhe atyre iu atribuohet dështimi kryesor në krijimin dhe funksionimin e vetëdijes politike, përfshirë edhe të një mase kritike, e cila në një çast të përshtatshëm mund të vihet në veprim për të përmbysur një pushtet. Mbi manipulimin e opinionit e kanë vendosur fuqinë e tyre sunduese shumë pushtetarë gjatë historisë, përfshirë edhe diktatorët më të mëdhenj. Në demokraci ka rregulla, të cilat krijimin e opinionit e diferencojnë nga manipulimi i tij. Te ne këto rregulla nuk ekzistojnë. Ashtu sikundër ka dalë nga matjet ndërkombëtare, mediet e Kosovës nuk janë të lira ose janë pjesërisht të lira. Më anë tjetër, klasa jonë e përbindshme politike, që synon ta manipulojë dhe ta keqpërdorë edhe nënën e vet, nuk ka asnjë kufizim moral që të kursehet nga keqpërdorimi i medies dhe i lirisë së saj. Kjo klasë politike është e gatshme të shkatërrojë të gjitha parimet mbi të cilat është i ndërtuar sistemi demokratik, përfshirë edhe lirinë e medies.

Shikoni mediet dhe shikoni skenën tonë politike. Të gjithë, si liderët, si opinioni, si mediet vegjetojnë në një konfuzion të paparë. Të gjithë janë përfshirë në një diskutim të paparimtë, njëri qit, tjetri prit, njëri i bie thumbit, tjetri patkoit. Vetëm se të gjithë kanë një qëllim: të thuhet çdo gjë për bisedimet me Serbinë, sikur vetëm atje na rri mendja, sepse për këtë temë mund të thuash çfarë të duash, edhe bashkëpunëtori i deridjeshëm i Serbisë mund të bëhet patriot, vetëm mos e përmend qeverisjen, shkatërrimin institucional dhe keqpërdorimin e pushtetit. Mundësisht mos e thuaj askund se shkalla e keqpërdorimit të tenderëve ka arritur shifrën fantastike 20%. Mos e thuaj askund se performansa e ministrave të dikastereve të veçantë nuk matet me arritje të tjera, përveç se me dobinë që sjellin ata për partinë, për liderin ose klanin partiak. Mos i thuaj Universitetit sa studentë i ke regjistruar dhe do t’i regjistrosh me ndërhyrjen e personave të pushtetshëm, të veteranëve dhe të pushtave të tjerë. Mos i thuaj Auditorit të Përgjithshëm dhe Agjencisë Kundër Korrupsionit kur e kanë braktisur këtë vend dhe ku gjenden tani me shtëpi. Mos i thuaj gjyqësorit sa dosje hetimesh për krim ekonomik ka manipuluar ose i ka mënjanuar, në mënyrë që mijëra vepra penale të parashkruhen. Mos thuaj, aman, se kush janë ata që i morën paratë, me të cilat u ble statusi i veteranit nga 40 mijë veta. Këtë media jonë e lirë dhe e pavarur nuk duhet ta thotë. Prandaj është medie “pjesërisht e lirë dhe e pavarur”, sepse ndryshe nuk do ta linin të ishte fare!

Po çfarë bën kjo medie për të manipuluar këtë opinion? Thjeshtë tërheq vëmendjen te gjërat periferike, që nuk prekin esencën e shkatërrimit të këtij shteti. Dhe nuk ka sesi të ndodhë ndryshe, përderisa prapa secilës medie në Kosovë qëndron ose një forcë politike, ose një forcë ekonomike, e cila sërish merr fuqi nga ndonjëri prej zotave të politikës. Ndërkohë, gazetarët, të lodhur nga gjendja e keqe sociale, nga dështimet profesionale, nga refuzimi i opinionit, struken brenda mjerimit të vet dhe mallkojnë veten pse e zgjodhën këtë profesion. Shumica syresh, sapo i bëjnë dyzet vjet, bëhen analistë që nuk thonë asgjë esenciale dhe, sapo bëhen “të mençur” duke bërë tregti me parimet e veta, përgatiten t’ia mësyjnë pushtetit dhe të bëhen vetë shkatërruesit e ardhshëm të lirisë së medies.

(Kosova ka një histori të hershme të manipulimit të opinionit. Konferencat për shtyp të LDK-së në vitet ’90 ishin uvertura e manipulimit kapital të opinionit publik, e cila më vonë u perfeksionua dhe mori atributet e një çmendurie mediale. Tani media e Kosovës duhet të mësojë një gjë të saktë për veten e saj: është shndërruar në palaço budalla, me të cilin argëtohet tërë mëhalla!)

3.

Së fundi drejtësia. Të gjithë e dinë se ajo që ndodhi me veteranët e luftës është vetëm maja e ajsbergut, sepse shteti i Kosovës është i kapur në të gjithë segmentet e tij, prandaj edhe në drejtësi. Së pari, ne kemi vështirësi ta perceptojmë drejtësinë si vlerë morale, sepse në memorien tonë është i ngulitur përfytyrimi i deformuar i drejtësisë, me të gjitha atributet dhe prerogativat e saj, si kundërpeshë e lirisë, një drejtësi e përdorur për të nënshtruar dhe për të kufizuar të drejtat dhe liritë qytetare e kombëtare. Kjo ishte drejtësia në Kosovë deri në vitin 1999. Së dyti, drejtësia selektive e përdorur dhe e manipuluar politikisht e periudhës së socializmit jugosllav ka lënë gjurmë të pashlyera në konceptin e së drejtës, por edhe në mënyrën e zbatimit praktik të këtij institucioni. Sistemi i drejtësisë në Kosovë, përveç që ka trashëguar perceptim të gabuar, ka pësuar edhe goditje të njëpasnjëshme profesionale, morale, politike, përfshirë këtu edhe goditjet më të mëdha që i ka marrë nga bashkësia ndërkombëtare, pavarësisht në ishte drejtësi e UNMIK-ut apo e EULEX-it. Kot tani kërkojmë që një kryeprokuror i shtetit të jetë ndryshe nga ky sistem i drejtësisë, i keqpërdorur politikisht dhe i dështuar profesionalisht, sepse ai kryeprokuror i shtetit, përveç që bart me vete dyshimin historik në drejtësi, qëndron në krye të një bande prokurorësh, të cilët atë që dikur e bënin prokurorët e socializmit, duke ngritur akuza me urdhër politik, tani po me këtë urdhër politik fshehin dosje dhe pezullojnë akuza të bazuara. Prandaj sistemi ynë i drejtësisë është i kapur dhe i shkërdhyer në krejt segmentet e tij, sepse në Kosovë nuk ka më qoftë edhe një politikan, një lider politik, një deputet, një kryetar komune, një gjyqtar, një prokuror, një drejtor institucioni që nuk i ka nga disa dosje të korrupsionit, shpesh edhe të krimit të organizuar, në një kohë që janë po këta njerëz që vendosin se kush do të jetë prokuror dhe gjykatës në krejt sistemin tonë të drejtësisë. Atëherë, si mund të dilet nga kjo situatë? Asnjë veting nuk ndihmon këtu, sepse edhe ata që do të mund të zhvillonin procesin e vetingut është e domosdoshme t’i nënshtrohen po këtij vetingu. Nga ky rreth i mbyllur nuk mund të dilet pa vullnetin politik të të gjithë atyre që janë të përfshirë në bërjen e shtetit

Më anë tjetër, drejtësia është e lidhur edhe me moralin dhe me vlerat e tjera njerëzore. Nuk është dëm aq i madh, ta zëmë, që 30-40 mijë veteranë të rrejshëm do t’i kushtojnë buxhetit të Kosovës 50-60 milionë euro në vit, në një kohë që përfitimet e paligjshme nga tenderët e shtetit kapin shumën marramendëse të mbi 200 milionë euro në vit. Problemi është se 30-40 mijë gënjeshtarë, të shndërruar në militantë partish, i kemi të përfshirë në jetën shoqërore dhe institucionale të këtij shteti, gënjeshtarë të dëshmuar të krejt spektrit politik të Kosovës, të cilët, duke qenë me një cen të këtillë moral, shkatërrojnë çdo institucion, përfshirë edhe krejt shoqërinë. Këta 40 mijë gënjeshtarë janë në veprim në çdo situatë: për të blerë dhe për të shitur vota; për të vendosur rendin dhe për të prishur rendin; për t’i vënë vetulla secilit dhe për t’ia nxjerrë sytë kujtdo që ua turbullon ujin. Dhe gënjeshtra e tyre nuk është çfarëdo, është gënjeshtër “çlirimtare”, që qëndron në themelet e lirisë së Kosovës, në luftën e saj për t’u bërë shtet. Cili prokuror mund t’i hetojë këta? Asnjëri, sepse ata, gënjeshtarët dhe zhvatësit janë vetë shteti, janë vetë institucionet kryesore të vendit.

4.

Pa, hë, më thoni tani, kur do të dalin njëqind mijë burra e gra në rrugët e Prishtinës, për ta shpëtuar këtë shtet nga rënia përfundimtare? Deri atëherë, deri në këtë pikë kritike, të gjithë do të tallemi me Kosovën dhe do të shohim ëndrra me sy hapur.

(Ky shkrim është shkruar ekskluzivisht për Gazetën Express)

Foto me Ronaldon, e shëmtuar, e pashpirt dhe qesharake

Nga Berat Buzhala

Ka shku në Itali me e bo një foto me Ronaldon, duke abuzu me poziten e tij politike. Kryeministri i shtetit më të varfër në Evropë shkon ne Itali, me e taku njanën prej ikonave të futbollit botëror. Dhe këtë takim e ilustron në Facebook, sikur me deshtë me iu thane shqiptarëve: A po e shihni oj loptë e mia se sa i zoti jam unë? A po e shihni o zhelana çfarë Kryeministri të jashtëzakonshëm keni? O të mjerë, ju nuk më meritoni mua, sepse unë e takoj çdo njeri në këtë planet, kurse ju nuk keni buke me e mbushë stomakun.

Pra, miq, ky është nënteksti i kesaj fotoje. Sikur Ronaldo të kishte qenë për vizitë zyrtare në Shqipëri, hajde me 1000 dreqen, Kryeministri i atij vendi mundet me e taku, se nuk ka ku shkon përtej shtetit të vet. Mirepo, me shku në Itali, me e keqyr një derbi, me e realizu një foto me yllin e futbollit, me e plasu në faqen e tij në Facebook, kjo është aq e shemtume, aq e pashpirtë, sa është ngapak edhe qesharake.

Ed, une i kisha lepi buzët nga xhelozia nëse ti e kishe taku Ronaldon, a e kishe taku kendo në këtë botë, duke mos qenë Kryeminister i shtetit, ose duke mos qenë i zgjedhur i popullit, por duke qenë një individ i suksesshëm i shoqërisë shqiptare.

Ti Edi, ti që e udhëheq Shqiperinë tash në mandatin e dytë, krejt çka ke arritë ka qenë rritja e hapesirave për kultivimin e droges :).

Batoni nuk ke me ty a?

Populizmi: Hija e demokracisë

Nga Metju Guduin

Populizmi lind kur njerëzit duan më shumë nga politika. Njerëzit po dështojnë në thelb të kuptojnë se çfarë është populizmi. Qoftë në debatet rreth Donald Trump, Brexit apo populizmit kombëtar në Europë, një problem i zakonshëm është prirja për t’u përqëndruar gati ekskluzivisht mbi një periudhë të shkurtër; për të parë botën tonë politike nëpërmjet një lenteje tepër të ngushtë.

Rritja e “papritur”, e populizmit gjurmohet zakonisht tek ngjarjet e fundit. Populizmi u shkaktua nga kriza financiare e pas vitit 2008, dhe nga Recesioni i Madh. Ajo u shkaktua nga masat shtrënguese të ashpra që e pasuan. Nga kriza e refugjatëve e pas vitit 2014. Ajo u shkaktua edhe nga bumi i mediave sociale, si krijimi i Facebook në vitin 2004, apo Tëitterit në vitin 2006.

Ose, më së shpeshti, ishte nxitur nga një ngjarje specifike bmi një palë zgjedhje specifike, pavarësisht nëse këto ishin zbulime në lidhje me emailet e Hilari Klintonit, votuesit e të cilës Cambridge Analytica u shiti të dhënat, apo pjesëtarët e fushatës Brexit, që shpenzuan më shumë se sa duhet gjatë referendumit të 2016-ës.

Ndërkohë, ne të gjithë në Perëndim, e kemi humbur shikimin e një burimi më të thellë dhe përfundimisht më të rëndësishëm të forcës që qëndron pas populizmit:një tension thelbësor dhe i papajtueshëm mes modeleve të ndryshme të politikës, që ka karakterizuar shumë nga shoqëria perëndimore, që nga lindja e demokracisë së masave.

Tradita e populizmit shkon pas në kohë, përmes lëvizjeve si “Puzhadistët” francezë në vitet 1950, dhe Narodnikët rusë në shekullin XIX-të, tek “Populloret” në republikën e vonë Romake, të cilët kërkuan të tubojnë qytetarët kundër një oligarkie dominante (ndërkohë që zakonisht ndjekin interesat e tyre).

Ngjashëm, ju s’mund të filloni të kuptoni dot Trumpin, pa parë eksplorimin e paraardhësve të tij tepër të rëndësishëm në pemën familjare populiste, si Partia Popullore në vitet 1890, partia amerikane e “Nuk di asgjë” e viteve 1850, dhe figura me ndikim të hershëm si Endrju Xhekson.

Për të filluar të kuptojmë, se pse kjo forcë ka mbetur në këtë peizazh për kaq shumë kohë, mendoj se është e dobishme të merret në konsideratë vepra e Margaret Kanovan, një nga mendimtaret e mia të preferuar mbi populizmin, që është ndarë nga jeta kohët e fundit.

Kanovan, që u ndikua shumë nga Majkëll Ouksholt, argumenton se në kundërshtim me pjesën më të madhe të debatit publik rreth populizmit sot, kjo lëvizje nuk është një shmangie apo ndonjë specie e huaj. Përkundrazi, ai është i lidhur ngushtë me praktikën e demokracisë.

Për aq kohë sa kemi demokraci, do të kemi edhe populizëm. Dhe kjo për shkak se lëvizjet si Brexit, Trump, Pesë Yjet në Itali apo Demokratët Suedezë, nuk marrin forcë vetëm nga gjërat që ndodhin sot, por nga një konflikt më i thellë ndërmjet dy llojeve të ndryshme ideale, tendencave ose stileve të politikës që kanë kaluar nëpër Perëndim (dhe veçanërisht Europë) ndër shekuj.

Këto janë në fund të fundit, dy mënyra shumë të ndryshme për të parë botën rreth nesh. Nga njëra anë është “politika si besim”, nga ana tjetër “politika si skepticizëm”.

Populizmi është tek e fundit i rrënjosur në politikën e besimit, bazuar në konceptin se qeniet njerëzore – përmes politikës – mund të arrijnë përsosmërinë, shpëtimin ose utopinë këtu në Tokë.

Arena politike nuk është një forum, në të cilin ne thjesht debatojmë politika apo manifeste; ajo është gjithashtu një mjet përmes të cilit njerëzit mund të arrijnë shpëtimin e tyre – shpëtimin e bashkësisë së tyre, kombit dhe grupit të tyre.

Politika si besim, është kësisoj shumë emocionale, kërkon një bindje të plotë dhe synon të frymëzojë entuziazmin masiv, dashurinë, dhe besnikërinë fisnore. Megjithëse populizmi është portretizuar në mënyrë rutinore si një forcë reaktive, dhe që është vetëm kundër, politika si besim apelon tek një autoritet i njohur, pra njerëzit, dhe pretendon të flasë në emër të tyre.

Kjo është arsyeja se përse Kanovan e përshkroi politikën e besimit, ai ajo që shfaq “aromën ringjallëse të një lëvizjeje, të nxitur nga entuziazmi, që tërheq njerëzit normalisht jo politikë në arenën politike”.

Në fakt, populistët e sotëm, si Alternativa për Gjermaninë, Brexit dhe Trump, kanë bërë pikërisht këtë, duke marrë vota nga njerëz që më parë kishin hequr dorë nga politika, por që tani shohin një mundësi për të rihyrë në arenën politike, me qëllim arritjen e shpëtimit të grupit dhe kombit të tyre.

Politika e besimit, pohon se një pushtet shumë më i madh demokratik duhet t’u jepet njerëzve dhe se vetëm njerëzve, të cilët po ndjekin shpëtimin e tyre përmes sistemit, mund t’u besohet ky pushtet. Kjo është arsyeja pse disa e shohin populizmin si shumë problematik, dhe kjo na sjell tek “politika si skepticizëm”, e cila është një kundërbalancë e llojit të populizmit.

Politika si skepticizëm, është një mënyrë krejtësisht e ndryshme për të parë sferën politike. Në kontrast të thellë me “aromën e ringjalljes” që e karakterizon politikën si besim, politika si skepticizëm është shumë më e fokusuar mbi ndryshimet rrënjësore sesa ato radikale. Bëhet fjalë për formalitetin e qeverisë, procedurat, rregullat, teknikat, vetëkontrollin dhe moderimin, gjë që e bën praktike, por në mënyrë të pashmangshme të thatë dhe të mërzitshme.

Ajo është skeptike jo vetëm për vizionet madh ideologjike, por edhe për çdo përqendrim të pushtetit dhe gjithashtu përfshirjen e masave në çështje komplekse, megjithëse ky skepticizëm mund të degradojë shpejt në një përbuzje të hapur. Populizmi në fund të fundit është i rrënjosur në politikën e besimit, bazuar në nocionin se qeniet njerëzore – përmes politikës – mund të arrijnë përsosmërinë, shpëtimin ose utopinë këtu në tokë

Thelbi për këto modele konkurruese është se ato janë të pandashme, dhe kanë nevojë për njëra-tjetrën. Pa politikën si skepticizëm, kërkuesit e shpëtimit rrezikojnë të heqin kontrollet dhe balancat në një shtet, dhe të shndërrohen në autoritarë. Por pa kërkuesit e shpëtimit, skeptikët rrezikojnë të dominohen nga apatia politike; duke u bërë shumë të gatshëm për të pranuar statuskuonë, shumë të ngadaltë për të ndjekur ndryshimet apo reformat.

Në fakt, politika si besim, lind zakonisht kur politika si skepticizëm nuk reagon ndaj shqetësimeve specifike ose grupeve specifike. Nuk është për t’u habitur që në Britani rritja e partisë populiste të Pavarësia e Mbretërisë së Bashkuar, liderit radikal të krahut të majtë, Xheremi Korbin dhe pastaj Brexit, u shfaqën nën hijen e 13 viteve të sundimit nga Laburistëve të Rinj, një shembull i menaxhimit që shpesh nuk reagonte ndaj çështjeve të identitetit dhe shpërfillte opinionin publik.

Mbështetësit britanikë të qëndrimit në BE, demokratët dhe socialdemokratët në Europë janë zotëruesit e politikës si skepticizëm. Por ata janë tepër të këqij në ndërtimin e urave me ata votues që janë më të prirur drejt shpëtimit, shpërblimit dhe besimit.

Ata i fshehin emocionet nga fushatat e tyre, si dhe u fshihen debateve që përqendrohen tek komuniteti, përkatësia dhe identiteti, gjë që është pikërisht ajo që këta të fundit dëshirojnë të shohin. Teknokratët e distancuar dhe moderatorët e vetëshpallur, rrinë në njërën anë, dhe kërkuesit e pasionuar të shpëtimit nga ana tjetër.

Ajo që është më e rëndësishme, se ajo që shfaqet për të përfaqësuar të dyja palët, është fakti se ky tension, i ngulitur në strukturën e jetës tonë politike, do të jetë gjithmonë atje. Kjo është arsyeja se përse Kanovan argumentonte – dhe unë mendoj se ajo kishte të drejtë – se populizmi nuk mund të rritet kurrë jashtë vendit, se një lëvizje që i bën një apel të fortë atyre që janë lënë pas dore, nuk mund të mbetet kurrë pas. Populizmi, në mendjen e tij, ishte hija e demokracisë dhe do të mbetet kështu edhe për të ardhmen e parashikueshme.

Marrë me shkurtime

Shënim: Metju Gudiuin, është politolog në Universitetin e Kentit në Britani, dhe bashkëautor i librit “Populizmi i ardhshëm kombëtar: Revolta kundër demokracisë liberale”

Referendumi

Nga Bejtush Isufi

Në vigjilje të hapjes së takimeve të ardhshme me Serbinë, institucionet e shtetit të Kosovës do të duhej të punonin 24 orë për përgatitje, por edhe për të shumëfishuar kontaktet në radhë të parë me Shqipërinë dhe aleatët e Pavarësisë së Kosovës (e cila gjë sa po shoh unë më së paku po bëhet). Madje është e habitshme se si gjithë ekspertët juridik të Kosovës sidomos ata të së drejtës ndërkombëtare i kanë « futur veshët në lesh » ,thua se kjo nuk qenka koha kur ata duhet të dëgjohen, mbase duke u kënaqur me akrobacionet e politikës ditore të cilat do të avullohen si vesa apo zhduken si uji pa vërshimit.

Një tjetër habi e madhe me mediumet dhe ekspertët është mos angazhimi për ti dhënë dhe përsëritur analizat teorike politikës sonë lidhur me negociatat dhe vendimet e rëndësishme në marrëdhëniet me Serbinë.

Besoj fuqishëm se të gjitha partitë politike në parlament ( pozitë e opozitë) duhet të shpejtojnë dhe harmonizojnë mendimet dhe miratojnë në Kuvend parimet mbi të cilat mund të vazhdohet « dialogu » me Serbinë dhe komunikimi me botën duke mbyllur të gjitha spekulimet dhe lojërat lidhur me kufirin e Kosovës, pra duke nënvizuar dhe përsëritur fuqishëm se kemi të bëjmë me një KUFI TË NJOHUR NDËRKOMBTAR, për të cilin si në çdo rast tjetër në planet mund të bisedojnë vetëm dy shtete të cilat e kanë njohur -pranuar njëra tjetrën.

Nëse nuk do të fillohej çfardo bisede me Serbinë dhe me të gjithë të tjerët nga premisa e ekzistimit të kufirit ndërkombëtarë, kjo do të ishte një rrëshqitje në ambisin e vitit 1990, pra do të vetëvriteshim dhe Serbia as nuk do të lodhej për realizimin e asaj që as në ëndërr nuk ka mundur ta shoh. Kjo sepse prej pozicioneve të qarta e të fuqishme të Kosovës në aspektin juridik, ne po rrëshqasim shpejt në një situatë në të cilën gjithçka është e hapur, e mundur por kuptohet se kjo ka të bëjë vetëm me Kosovën sepse për Serbinë gjithçka është e mbyllur, pra çka ka më të njëanshme se kjo ? Nëse ne e kemi harruar gjenocidin serb që nga viti 1878 e deri në vitin 1999, nëse kemi harruar sakrificën dhe luftën, shpalljen Pavarësisë dhe Vendimin e Gjykatës ndërkombëtare atëherë kush duhet të ja kujtoj Serbisë ?

Pra, çfardo bisede lidhur me marrëdhëniet në mes Kosovës dhe Serbisë duke përfshirë korrigjimet e kufirit mund të bëhet vetëm NJË SEKONDË prapa njohjes-pranimit të pavarësisë së Kosovës nga Serbia.

Qeveria duhet të përgatisë ligjin për referendumin sepse pa votën e qytetarëve të Kosovës nuk mund të ketë vendime të mëdha, ata do të organizojnë referendumin për Kosovën ndërsa Kosova vetë e për vete jo !!!???

‘The Economist’: A është Donald Trump mbi ligjin?

Faktet surprizuese dhe dënimet eventualisht do ta detyrojnë Amerikën të përballet me një pyetje të thjeshtë

Ishte një moment i tillë që do të mund të kurorëzonte karrierën e një producenti televiziv. Ndërkohë që presidenti i Shteteve të Bashkuara po shkonte në një tubim fushate, ish-menaxheri i fushatës së tij, Paul Manafort, u shpall fajtor për tetë raste evazioni fiskal dhe për mashtrim banker; dhe ish-avokati i tij, Michael Cohen, u deklarua fajtor për tetë rastet e shmangies së taksave, mashtrim dhe thyerjen e ligjeve financiare të fushatës. Kanalet e lajmeve të televizionit kabllor kishin nevojë për aq shumë ekrane të ndara për të mbuluar atë që po ndodhte sa që ata filluan të montonin kubin e Rubikut. Në mes të furisë, gjithsesi, diçka e rëndësishme ndryshoi këtë javë. Për të parën herë, presidenti Donald Trump përballet me një akuzë formale se ai personalisht theu ligjin për të vazhduar më tej kandidaturën e tij.

Dënimi i z. Manafort nuk e surprizoi askënd që e kishte ndjekur gjyqin e tij apo karrierën e tij të gjatë si një konsulent politik i gatshëm për të bashkëpunuar me diktatorë dhe banditë. Padia për z. Cohen ishte më surprizues, sepse ai nuk ishte thjesht avokati i z. Trump; ai ishte njeriu që zgjidhte çdo problem të tij. Kjo përfshin bërjen e pagesave gjatë fushatës së 2016-s për të blerë heshtjen e dy femrave që mendohej të kishin patur raporte intime me z. Trump. ( Presidenti e mohoi të kishte patur raporte të tilla me ato dy gra dhe tani thotë që u vu në dijeni për pagesat më vonë). Por z. Cohen tha nën betim se paratë ishin paguar “në drejtimin e një kandidati për zyrën federale”. Me fjalë të tjera, ai tha që z. Trump i tha z. Cohen: thyeje ligjin e më pas gënje për ta mbuluar.

As dënimi i z. Trump as padia ndaj z. Cohen nuk janë të lidhura drejtpërdrejt me akuzat për marrëveshje të fshehtë që kanë determinuar fushatën e Trumpit, dhe që po investigohen nga Robert Mueller, i këshillit special. Prapëseprapë, asnjëri rast nuk do të kishte dalë në dritë pa hetimin e tij. Ngjarjet e kësaj jave indikojnë se tani z. Mueller qëndron në tokë të fortë. Do të jetë e vështirë për presidentin për ta shkarkuar, pa lënë gjurmë sikur ai po pengon drejtësinë. Dhe në raste të tilla, dënimet shpien në të tjera dënime teksa ata që shpallen fajtorë kërkojnë mënyra për të shpëtuar vetveten. Pyetja tani është se sa do të jenë të gatshëm dhe sa larg do të shkojnë, z. Manafort dhe z. Cohen kundër ish-shefit të tyre në këmbim të mëshirës së gjykatës. Teksa rrëkeja e ngadaltë e zbulimit të fakteve dhe e dënimeve vazhdon, Amerikanët do të duhet të përballen me një pyetje të thjeshtë: a është Donald Trump mbi ligjin?

Ndiq se ku të çojnë paratë

Zoti Cohen tha zoti Trump e pyeti atë për të bërë pagesat e parave të holla diçka që nuk është legale për qytetarët e zakonshëm, por llogaritet si një dhurim i padeklaruar kur bëhet në emër të një kandidati politik, siç ishte zoti Trump në atë kohë. Edhe çfarë? Pas çdo gjëje Amerika i trajton shkeljet e ligjit të fushatës se financave më shumë si bileta shpejtësie sesa si vjedhje; ato janë shpesh rezultat i mbushjes në një formë të gabuar, ose duke llogaritur gabimisht shpenzimet e fushatës. Ka arsye të mira për këtë qasje tolerante. Kur votuesit zgjedhin dikë që ka vendosur rregullat, kjo krijon një konflikt midis gjykatave edhe elektoratit që është mjaft e vështirë të zgjidhet në mënyrë të pastër.

Zoti Trump nuk qëndron i akuzuar për marrjen e dokumenteve të gabuara, por për të paguar ryshfet për nxjerrjen e një historie të dëmshme. Kjo është një vepër shumë serioze, dhe e mjaftueshme për t’i dhënë fund karrierës së John Edwards, një kandidat presidencial demokrat, kur ai u kap duke bërë diçka të ngjashme në vitin 2008. Nuk ka asnjë mënyrë për të ditur nëse zoti Trump do të kishte fituar po të kishte dalë historia. Megjithatë, mundësia që ai të mos ketë bërë ngritje pyetjesh për legjitimitetin e tij, jo vetëm për mbikëqyrjen e ligjeve financiare të fushatës.

Ç’të themi nga konventa, e cila ka qenë në fuqi që nga koha e Nixonit, që Departamenti i Drejtësisë nuk do të padisë një president në detyrë? Sërish ka arsye të mira për këtë. Ashtu si me shkeljen e ligjin e fushatës financiare, një aktakuzë e tillë do të krijonte një konflikt midis burokracisë dhe mandatit demokratik të presidentit që nuk ka fund të lumtur. Konventa pa dyshim do të ishte e pavlefshme nëse do të kishte dëshmi të besueshme se një president në detyrë kishte, për shembull, kryer vrasje. Por pagesa e parave për të shmangur një histori të papërshtatshme për një çështje jashtëmartesore bie shumë larg kësaj.

Autorët e Kushtetutës dëshironin ta lejonin presidentin të vazhdonte me punën e tij pa devijime të panevojshme. Por, dreskët nga një luftë kundër mbretit George III, ato ishin shumë të qartë që presidenca nuk duhet të jetë një monarki e zgjedhur. Nëse një president e bën këtë, kjo nuk e bën atë të ligjshme. Problemi kushtetues që po shkon Amerika është se protokolli i Departamentit të Drejtësisë për të mos ndjekur penalisht presidentët e ulur daton nga një epokë tjetër, kur një president mund të pritej të jepte dorëheqjen me një modicum nderi para se të ngriheshin akuza, siç bëri Nixon.
Kjo normë nuk zbatohet më. Konventa e pashkruar tani thotë në fakt se nëse lëkura e tij është mjaft e trashë, një president është me të vërtetë mbi ligjin.

Duke pikuar dhe duke pikuar, poshtë rrjedhës

Kjo do të thotë se zgjidhja e vetme për çdo përplasje që zoti Trump vendos midis gjykatave dhe votuesve është politik. Në fund të fundit vendimi për të hequr një president është një çështje e politikës, e jo e ligjit. Vështirë se mund të ishte ndryshe, siç parashikonin Etërit themelues të Amerikës. Në “Federalistin 65”, Aleksandër Hamilton shpjegoi pse ishte Senati dhe jo Gjykata e Lartë, që duhet të ulet në gjykimin e presidentit, sepse “kush mund të jetë siç duhet inkuizitorët e kombit si vetë përfaqësuesit?”. Asnjë tjetër, mendonte ai, do të kishte “besimin në gjendjen e tij” të nevojshme për ta bërë këtë.

Mjerisht, ky besim është zhdukur, duke lënë demokracinë amerikane në një vend të çuditshëm. Deri tani, republikanët në Kongres kanë qëndruar pranë presidentit. E vetmja gjë që ka gjasa të ndryshojë është një shfaqje në mes të termave aq të këqij saqë mjaft prej tyre vijnë për të parë presidentin si një përgjegjësi zgjedhore. Edhe pse demokratët mund të fitojnë shumicën në parlament, një shumicë prej dy të tretash në Senat – pragu i kërkuar për të hequr një president – duket i paarritshëm.

Kërkesa e zotit Cohen ka bërë që presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës të shfaqet si konspirator në një sërë krimesh federale. Kjo e bën një javë të trishtuar për Amerikën. Por është për të ardhur turp që pjesëtarët e partisë republikane qëndrojnë të përkushtuar për të minimizuar krimet e zotit Trump me idealin se asnjë nuk qëndron përmbi ligjin madje as presidenti./Burimi: The Economist/Përshtati: Mapo.al/

Vet(mj)eranët e shtetit të Kosovës!

Nga Florim Zeqa

Gjatë kthimit nga Kosova, në një vend afër Dubrovnikut e hasa këtë mbishkrim “Za njih mrtvih, mi smo živi spomenik!”, që në shqip i bie; Për ata të vdekurit, ne jemi monument i gjallë!
Kjo thënje më bëri përshtypje të jashtëzakonshme, se me çfarë përkushtimi mbrohen vlerat e lirisë në një vend të civilizuar.

Caktimi i listave të veteranëve të luftës çlirimtare sipas përkatësisë partiake, ideologjike dhe lidhjeve familjare e ka shndërru këtë proces në një “Veteranomani” të vërtetë.

Lënja jashtë listave të veteranëve, e komandantëve dhe ushtarëve më të spikatur, pjesëmarrës në betejat më të lavdishme të luftës çlirimtare në njërën anë dhe përfshirja në lista e atyre që Kosovën e lëshuan të veshur me rroba të grave dhe me buzëkuq të nuseve në fytyrë, të atyre që s’kanë qënë asnjëherë gjatë luftës në Kosovë, por që u kthyen si “çlirimtar” pas përfundimit të saj, përveqse marrëzi, paraqet fyerje për luftëtarët e vërtetë dhe shkelje mbi gjakun e dëshmorëve!

Për më keq se kaq, në listat e veteranëve të UCK-së, u radhitën edhe dezertorët e luftës, spiunët dhe UDB-ashët e Serbisë në Kosovë!

Mosbërja transparente e kritereve për pranimin e statusit të veteranit të luftës nga ana e “komisioneve” për verifikim, kishte lënë të hapur “shtekun” për manipulim dhe keqpërdorim “allashqiptarçe” të një procesi sa të ndjeshëm po aq të rëndësishëm për të ardhmën e vendit.

Loja e ndytë me ndjenjat e pastra të luftëtarëve trima të lirisë sonë, ka vërë në pikëpyetje të tërë procesin e verifikimit të vetranëve!

Vrapimi pas marrjës së bajrakut të çlirimtarit, grabitja apo përfitimi nga vlerat e të tjerëve, injorimi apo eliminimi i figurave markante të luftës dhe paqës shënon kulmin e marrëzisë së disa komandantëve, përmes lojës së shtrigave, duke inskenuar “tradhtarin” imagjinar dhe “heroin” inekzistent!

Injorimi i betejave të lavdishme (Koshare, Logjë. etj) të drejtuara nga oficierët e karrierës dhe zavëndësimi i tyre më figura të improvizuara të betejave të humbura, ka çuar në tjetërsimin e vlerave të luftës çlirimtare!

Shirtëligët e pushtuar nga egoja për pushtet e pasurim të paligjshëm rrënuan çdo gjë para vetës, çdo vlerë e pasuri kombëtare!

Megaskandali i kriminalizuar me veteranët mashtrues e të rrejshëm, është dëshmia e pamohueshme se disa nga ish komandantët e luftës, janë vetë kupola e grupeve kriminale që kanë abuzuar me ligjin dhe buxhetin e shtetit për gati njëzet vite resht.

Veteranët mashtrues janë një armatë e blerë me para të popullit, për vota të partive të kriminalizuara në pushtet dhe opozitë për disa mandate rresht.
Lista e veteranëve mashtrues është shumë më e gjatë se 19 mijë mashtrues të identifikuar nga prokurori Blakaj, të cilët pa meritë, në forma të ndryshme e kanë fituar statusin e veteranit.

Pa dyshim se, kontigjenti më i madh i veteranëve të rrejshëm, është produkt i proceseve elektorale, gjegjësisht i blerjes së votave në këmbim të çertifikatës së veteranit.

Aktakuza e qëlluar, por e vonuar e prokuorit Blakaj

Më mirë vonë se kurrë e thotë një fjalë e urtë popullore. Aktakuza e prokurorit Elez Blakaj ndaj 12 eksponentëve politikë dhe ushtarak lidhur me 19 mijë veteranët mashtrues është vetëm fillimi i i hapjes së “Kutisë së Pandorës”, gjegjësisht shpalosjes së keqpërdorimeve dhe abuzimeve skandaloze disa vjeçare me çertifikatat e veteranëve.

Edhe përkundër akuzës së ngritur në muajin Korrik nga prokurori i posaqëm Elez Blakaj ndaj 12 eksponentëve të UÇK-së për mashtrimet kriminale me lista të veteranëve (Agim Çeku, Nuredin Lushtaku, Sadik Halitjaha, Shkumbin Demaliaj, Qelë Gashi, Shukri Buja, Ahmet Daku, Rrustem Berisha, Faik Fazliu, Smajl Elezaj, Fadil Shurdhaj dhe Xhavit Jashari), ende nuk është dorëzuar në Gjykatë, shkaku i interferimit në punën e prokurorisë së shtetit nga ish komandantët e akuzuar dhe vet shefi i shtabit të UÇK-së dhe komandantët e Zonave Operative.

Situata e krijuar tregon pamundësinë e ushtrimit të funksionit të prokurorit në mënyrë të pavarur, të paanshme dhe profesionale, gjë që i detyron prokurorët me integritet profesional të dorëhiqen.

Në fakt, dorëheqja e prokurorit të posaçëm Elez Blakaj tregon për dështimin e sistemit prokurorial për të mbajtur në radhët e veta prokuror me integritet, të cilët janë të gatshëm të përballen me sfidat e kohës.

Abuzimet me çertifikatat e veteranëve nga krerët e partive politike për blerjen e votave për pushtet në njërën anë dhe përfitimi personal i komisionerëve për verifikim nga ana tjetër, bënë që numri prej 19 mijë veteranëve të paligjshëm të jetë shumfish më i madh.

Ekzemplari më i “mirë” i abuzimit me listat e veteranëve është ai 3000 veteranëve nga Shqipëria që marrin paga në Kosovë kundrejt 176 ushtarëve pjesëmarrës në luftë!

Kjo analogji saktësisht përputhet me abuzimet e përgjithshme me listat e veteranëve. Nga 13 mijë ushtarë nën komandën e Agim Çekut, listat e veteranëve nën komandën e dreqit u zgjeruan në mbi 60 mijë vetaranë!

Fryerja enorme e listave të veteranëve, është shprehje e mungesës së vetëdijes shoqërore, imoralitet dhe papërgjegjësi njerëzore në njërën anë dhe mungesë ekstreme shtetndërtuese e politikanëve (ligjvënësve) kosovarë, që mundësuan abuzimin disa vjeqçar me çertifikatat e veteranit të luftës çlirimtare!
Krahas ubuzimeve për çështje elektorale (blerje votash), janë edhe abuzimet për përfitime personale të komisionerëve për verifikim dhe sekserëve të disa partive politike, nga po ashtu disa individ të papërgjegjshëm nga Diaspora, të cilët në këmbim të çertifkatës paguan shuma nga 2000-5000 euro. E hidhur kjo, por e vërtetë. Është ky një numër jo i vogël e abuzuesve nga mërgata që blenë çertifikatat e veteranit pa qënë asnjëherë në luftë!

Fryerja e listave të veteranëve është bërë edhe nga matrapazët e organizatave të dala nga lufta, ndërsa bashkatdhetarët nga mërgata që blenë çertifikatat, me (pa) dashjen e tyre u bënë klient të krimit të organizuar dhe u shndërruan në shpërdoruesit më të mëdhenjë të gjakut të dëshmorëve, gjegjësisht shkeljen mbi vlerat më sublime të lirisë sonë. Veteranët mashtrues, janë mjeranët e shtetit të Kosovës!

ZO të UÇK-së dhe partitë politike prodhuan veteranët mashtrues

Sikurse Zonat Operative të UCK-së, ashtu edhe partitë politike pa dallime janë bërë pjesë e abuzimit me listat e veteranëve, elektorati i të cilave ka rënë pre e pazareve elektorale të liderëve partiak në këmbim të votës për pushtet me çertifikatën e veteranit.

Thënë ndryshe, veteranë të rrejshëm ka në të gjitha anët dhe në të gjitha kampet, varësisht prej fuqisë politike, fuqisë së muskujve partiak dhe fuqisë së xhepit të veteran-kërkuesve.

Kësisoji, përveq komandantëve dhe politikanëve të papërgjegjshëm, janë edhe 60 mijë veteranë, që e trajtuan Kosovën jo si shtet të tyre, por si plaçkë lufte!
Kështu, edhe nëse bie pozita dhe vjen opozita në pushtet, nuk pritet të ndodh ndryshim i madh, sepse të gjithë janë bërë njësoj abuzues me listat e veteranëve, sikurse që, në të gjitha partitë politike ka me bollëk, hajna, kriminela, bandita e mafioza të përfshirë në korrupsion dhe krim të organizuar,…përkthyer ndryshe në fuqinë elektorale, gjysma e popullatës i mbështetin veprimet e tyre kriminale në dëm të shtetit dhe qytetarëve. Ndërsa gjysma tjetër e popullatës tashmë e ka ndarë mendjen të ikur nga Kosova, menjëherë pas sinjalit për liberalizim të vizave.

Kështu, shteti i Kosovës dalëngadalë nga një shtet i proklamuar laik dhe multietnik, ka rrëshqitur në një shtet fetar te vet(mj)eranëve dhe mercenarëve të ditëtëve të lirisë!

Për këto mënyra të turpshme të shpërdorimit dhe abuzimit me çertifikatat dhe statusin e veteranit të luftës, përgjegjësinë duhet kërkuar në radhë të parë nga liderët e partive të ashtuquajtura “parti të krahut të luftës”, gjegjësisht tek ish udhëheqësi politikë i UÇK-së, Hashim Thaçi, i cili në njërën anë thirret si udhëheqës politik i ushtrisë, ndërsa në tjetrën deklaron se ka qënë larg vijave të frontit,…për të kaluar edhe tek partitë e tjera që ua mundësuan elektoratit të tyre kontrabandimin e votës në këmbim të statusit të veteranit.

Padyshim, krushku i parë i veteranëve të rrejshëm është vetë presidenti Hashim Thaçi. Jo që po e thëm unë, por ai vet e ka pohuar shumë vite më parë në një intervistë për Euronews, duke thënë se “ka qënë larg luftës”.

Një luftëtar, që për ideal ka pasur çlirimin e vendit nga pushtuesit nuk vrapon pas privilegjeve dhe as nuk bie pre e mashtrimeve, për shkak se nuk e ka të lehtë të tradhtojë idealin e bashkëluftëtarëve të rënë në fushën e nderit!

Ashtu siq e nisa shkrimin, ngjashëm edhe do e përfundoj me një thënje tjetër. Me 22 Dhjetor 2015, ish luftëtari i FARK-ut, veterani i Koshares, Bekë Osmanaj nga Isniqi, në shënjë proteste për abuzimet me çertifikatat e veteranëve, në qëndër të Deçanit e kishte djegur çertifikatën e veteranit të UÇK-së, me ç’rast kishte reaguar në këtë mënyrë, po citoj; “Nuk jam veteran, sepse nuk pranoj dhe nuk mundem që të jam i barabart me puntorë të UDB-se, me kriminel dhe me dezertor të luftës…”.

Kjo shprehje e pakënaqësisë, është shprehja më e sinqertë e dashurisë ndaj atdheut, eshtë besnikëria e thellë shpirtërore ndaj gjakut të bashkëluftëtarëve, është shprehje e pakënaqësisë ndaj abuzuesve të vlerave më sublime të lirisë sonë.

Për këtë gjest të lartë human të luftëtarit të lirisë, institucionet e shtetit dhe shoqëria kosovare duhet të tregojnë përkujdesje të përhershme materiale dhe morale. Pasi luftëtari Bekë Osmonaj, me sakrificën e tij vetëmohuese ka vendosur të bëhet gardian dhe monument i gjallë i mbrojtjes së gjakut të dëshmorëve të lirisë që ne sot e gëzojmë.

Pse u tërbua Ramushi me prokurorin Elez Blakaj?

Nga Faton Mehmeti

Banditët e kanë si rregull që kur duan të zgjerojnë aktivitetin në nivel vendi, së pari korruptojnë drejtësinë, mandej janë të lirë për të vepruar. Por më e rrezikshëm është kur banditët janë në krye të shteti, pasi pasojat janë më të mëdha. Në rastin tonë tragjedia duket edhe më e madhe, fillimisht u prezantuan si engjëj, çlirimtarë e pastaj arritën të merrnin çdo gjë. Për më tepër nuk u ngopën asnjëherë. As pesimistët më të mëdhenj nuk do ta besonin se komandantë e luftës ishin të rrejshëm, njerëz të lig, mafiozë etj. Këta janë horra që edhe në varreza të dëshmorëve kanë vjedhur, kanë vrarë njerëz duke ngrën iftar vetëm se ishin kundërshtar politik. Janë përdhunues, mashtrues dhe faqja e zezë e vendit, Këta meritojnë të shpallën tradhtar të atdheut, këta duke filluar nga Hashimi, Kadriu, Ramushi, Xhavit Haliti, etj, janë përgjegjës për vrasje, përdhunime, kidnapime etj.

Mjerë toka që i mban këta maskarenj. Historia do i mallkoj, dhe ky është dënimi më i madh që mund të iu jep Kosova. Hetimi nga ana e një prokurori për një çështje të caktuar është gjëja më normale në botë, por tek ne aq keq është gjendja sa një hetim normal kthehet në një çështje kaq të diskutueshme. Krejt kjo ka të bëj me kapjen e shtetit nga koalicioni qeverisës, krejtësisht antiqytetar. Edhe një fëmijë pesë vjeçar e di se listat e veteranëve janë të fryra, për më tepër të dëmshme për buxhetin e vendit, si rrjedhojë e dështimit të Kosovës. Demaskimi i fytyrës së vërtet të kryeministrit Haradinaj, pasqyron më së miri se kush janë në të vërtetë ata që janë shtirur si engjëj. Fatkeqësisht po vuajmë nga ata që s’duhet të ishin e keqja e vendit, por e kundërta.

Shfrenimi i Ramushit erdhi si reaksion i natyrshëm i njeriu që është në hall, dhe i cili nuk ka besuar se do të vjen një ditë kur dikush në këtë vend do të filloj të mendoj drejt dhe të gjykoj drejt. Presioni mbi një prokuror është edhe më e thellë se sa duket, si mesazh edhe për të tjerët se nëse nuk bëni si themi ne do ta pësoni njësoj, mos edhe më keq. Rrjeta e oligarkëve është shtrirë aq thellë në pushtet si lokal ashtu edhe qëndron sa vështirë ta besosh se pa një vendosmëri të të madh të shoqërisë dhe ndërkombëtarëve kjo mund të thyhet, prej nga do të merr fund kapja e shtetit. Derisa Thaçi bën propagandë për shkëmbim territori, për të tërhequr vëmendjen nga hajnitë, Ramushi si injorant politikë bie në këtë grackë, duke shpalosur hapur rolin e tij të vërtetë prej udhëheqësi të bandave kriminale.

Mjafton të shohësh pasurin e tyre për të kuptuar më së miri se përse frikësohen nga një prokuror i ndershëm. Të qenurit injorant në politikë nuk të bën të rrezikshëm për shoqërinë, por të qenurit bandit dhe kriminel kjo po. E fatkeqësisht tek Ramushi janë sintetizuar të dy këto gjëra. Andaj Kosova ndodhet në një moment kritik, nga e cila duhet të çlirohet një orë e më pare. Ndikim të madh mund dhe duhet të luaj edhe opozita, e cila fatkeqësisht nuk po arrin të unifikohet si një tabor i përbashkët për të larguat nga pushteti këtë koalicion qeverisës, si e keqja e madhe e vendit dhe shoqërisë. Nuk falet mungesa e reagimit të forte të opozitës, rolin e të cilës duhet ta luaj me force dhe vendosmëri. Shoqëria civile, opozita dhe qytetarët janë shpresa e vetme që mund t’i japin fund kësaj mazhorance aktuale, e cila po rrezikon seriozisht ekzistencën e shtetit të Kosovës.

Mos u thirr në emër të huaj

Nga Alban Krasniqi

Në imagjinatën kolektive ushtria e një shteti shihet si funksion mbrojtjeje dhe sulmi: mbrojtjeje për të garantuar sovranitetin e shtetit, sulmi për t’i arritur qëllimet ekspansioniste të ndonjë shteti a pushteti. Historia na dëshmon paraqitjen e ushtrive të mëdha e të vogla, të lavdishme e të turpshme; na njeh me ekzistimin e gjeneralëve fitimtarë dhe të dështuar. Po ashtu, historia sjell dëshmi edhe për ushtrinë tonë, për atë ushtri që u formua në dhjetëvjetshin e fundit të shekullit të kaluar, e që në literaturën e përbotshme njihet si UÇK. Kjo ushtri ishte shumë modeste si në numër ushtarësh, ashtu edhe në arsenal armësh. Gjithçka kishte të paktë, përveç idealit dhe komandantëve. Lufta e kësaj ushtrie, përballë një armiku shumëherë më të fuqishëm, ishte si lufta e Davidit të leckosur përballë Goliatit të mbërthyer në hekur. Çfarë krenarie për këtë ushtri!

Menjëherë pas përfundimit të luftës, edhe pse ende kishim një tokë me varre të hapura e me mundësi të mbyllura; një tokë me ninulla të thara e me vaje të njoma, disa komandantë hodhën tej idealin, kapën lakminë; përbuzën virtytin, përqafuan vesin. Lakmia e tyre shkoi deri aty, sa që e vunë në dyshim të ardhmen e vendit. Me pushtetin autoritar, kjo oligarki pushtoi të gjitha instancat shtetërore vetëm e vetëm t’i kënaqë apetitet e veta dhe të vartësve të tyre. Në pamundësi të hapjes së vendeve të reja të punës, për shkak se e rrënuan tërë ekonominë, u desh që të shpikin metoda tjera të përfitimeve financiare e politike. Morën vendim që t’i kompensojnë me pensione të gjithë veteranët e luftës. Statusin e veteranit luftëtar të UÇK-së e meriton personi fizik konform Ligjit nr. 04/L -261, i cili person do të duhet të përfshihet në listë.

Mynxyra fillon pikërisht me përpilimin e këtyre listave, të cilat lista u bënë sipas pikëpamjeve emocionale në vend të pikëpamjeve racionale; u bënë sipas vullnetit politik e jo sipas pjesëmarrjes në luftë. E tërë kjo ndodhi me bekimin e triumviratit famëkeq Thaçi – Veseli – Haradinaj, i cili triumvirat u kujdes që çdo gjë të funksionojë sipas vullnetit të tyre. Listat përfundimtare rezultuan me zatetjen e ireales me realen, si dy skaje të një litari. Ironia edhe më e madhe është se shumica e “veteranëve” e pranuan me shumë kënaqësi e me shumë krenari statusin e veteranit luftëtar. Dhe numri i tyre u shtua e u rishtua aq shumë, sa që, me atë numër ushtarësh, nuk do t’i kishim gjithë ato masakra, gjithë ato zhdukje e gjithë ato dhunime. Komandantët harruan se pikërisht një fitore e një ushtrie me numër të vogël ushtarësh përballë një ushtrie shumëfish më të madhe është më e vlefshme sesa anasjelltas. Edhe Leonidas kishte vetëm treqind ushtarë, por kurrë nuk e rriti numrin e ushtarëve të tij; edhe Pirroja e fitoi betejën me numër të vogël ushtarësh, edhe Skënderbeu po ashtu, dhe kurrë nuk denjuan që ta rritin atë numër.

Madhështia qëndron pikërisht në faktin se me ushtri të vogla, korrën fitore të mëdha. Pse ishin ushtri të vogla, i bënë ballë harresës së shekujve dhe na vijnë të freskëta nëpër kohë; pse ishin ushtri me numër të vogël ushtarësh, kanë vlerë Termopilet, ka vlerë Heraklea, ka vlerë Kruja; pse kishin ushtri të vogla dhe fitore të mëdha, konsiderohen heronj dhe gjeneralë të famshëm Leonidas, Pirroja, edhe Skënderbeu. Ata patën sukses, se kurrë nuk e tradhëtuan idealin e tyre. Kurse këta komandantët e sotëm u zhveshën nga heroizmi i së djeshmes dhe u veshën me përbuzjen e përhershme. Paslufta ua eklipsoi luftën. Çdo gjë e zhveshën nga morali dhe nga dinjiteti. Emëruan prokurorë e kryeprokuror njerëzit e tyre, vetëm e vetëm që t’i përligjin veprimet e veta dhe t’ua mbulojnë gjurmët e hajnisë dhe të tradhëtisë. Njëri, që e emëruan për verifikim të listave, pasi që shpërfaqi majën e ajsbergut, iu desh të ikte matanë oqeanit, ku përballë kishte mjegullën e prapa kërcënimin.

Ai kërcënim që i vinte nga klasa politike dhe nga një kryeprokuror, që vërshoi si gjiriz, mu ashtu si mbiemri i tij që i vjen prej një togfjalëshi Lumë i zi; ai kërcënim që i vinte nga ajo klasë politike e përbërë nga një president si faktor përçarës, që gurët e kufirit i luan si gurë zari; nga një kryetar kuvendi si intrigant, që thur intriga nën tokë e mbi tokë; nga një kryeministër skandalesh jashtë çdo logjike të shëndoshë, që i pëlqen më shumë të mbjellë frikë se respekt. Këtyre të treve u takon mallkimi për katandisjen e shtetit dhe të shoqërisë në anarki sociale, morale e patriotike. Fodullëku i tyre, gllabërimi i shtetit në të gjitha instancat, aktrimi i rolit të akuzuesit, prokurorit, avokatit e gjykatësit krijojnë bindjen se këta janë shteti. Harrojnë se në pushtet erdhën prej nesh, dhe po ashtu ne i hedhim tutje qoftë sipas motit, qoftë edhe sipas rrëfenjës së Herodotit, se shteti jemi ne.

Që gjërat të fillojnë të ecin rrugës së drejtë, duhet që, përveç largimit nga pushteti të këtij Triumvirati, edhe të gjithë luftëtarët të shpërfaqin sinqeritetin e tyre dhe atdhedashurinë, si element bazë e përcaktues për një luftëtar, duke u prezantuar dhe regjistruar nëpër ato lista ashtu siç ishin në të vërtetë qofshin pjesëtarë, qofshin pjesëmarrës, qofshin veteranë.

O njeri, mos u thirr në emrin që nuk e ke, se ai është emër i huaj për ty! Si mund ta fshehësh para gruas e fëmijëve tu identitetin e vërtetë e të sillesh si veteran kur në të vërtetë nuk je as pjesëtar; si mund të shtiresh si hero, kur në të vërtetë je frikacak?

Përulje për dëshmorët, respekt për ushtarët, neveri për “veteranët”.

“Të ulemi me byt*ë në tokë dhe të ndërtojmë shtetin, o sa mirë me qenë shqiptar o-je, o-je!”

Nga Ilir Demalia

Sot çfarë nuk po dëgjojmë: familje fisnikësh, pa ditur kuptimin e fjalës fisnik. Aristokratësh, pa ditur kuptimin e fjalës aristokrat. Intelektualësh, për këtë më mirë mos e ngasim fare se të dalin zorrët e barkut. Për të vazhduar, me artistë të mëdhenj, shkrimtarë me famë botërore, grupime me gjak blu, te kuq, pink… familje të mëdha, me qylaf me brekushe, me takia turke shtet formuese…. e mund të vazhdosh pa fund

Po mirë, pyes veten, masa normaliteti nuk kemi ne?

Po një pyetje a nuk ja bëjmë vetes: kur jemi kaq të mëdhenj dhe kaq aristokratë, fisnikë, intelektualë, artistë, me gjak blu e gjak…. si spjegohet që nuk ndërtuam dot shtet funksional gjatë historisë sonë shtetërore?

Si nuk kemi funksionuar si demokraci përpos se, autoritarizëm, totalitarizëm, diktaturë, anarki, apo rrumpallë?

Si ka mundësi që nuk kemi ndëtuar shtet të së drejtës por vetëm shtet “Lala Kros, Lala Qeros, vetë shkruan e vetë vulos!”?

Si ka mundësi që jemi vendi me ekonominë më të varfër në atë që quhet Europë?

Si ka mundësi që kemi denatyralizuar natyrën dhe trashëgiminë historike duke e fshirë, retushuar e zhgarravitur sipas Lalës Kros të radhës?

Si ka mundësi, që bregdetin e kemi kthyer në shkarkim të kanaleve të ujrave të zeza dhe plehrat janë si kodra në mes plazheve?

Si kamundësi që pushtetarët tanë ngrejnë vetëm rrotat e tyre?

Si ka mundësi që ne që kemi gjithë këta fisnikë, intelektualë, aristokratë, artistë me përmasa jo vetëm ballkanike por dhe botërore, që “çudisim” botën, kur në fakt, jemi çudia vetë dhe, lejojmë këte gjëndje dhe fryhemi si gjeli majë plehut se jemi më të mirët, duke valvitur falmurin e duke thirrë: O sa mirë me qenë shqiptar?

A do të ishte më mirë të ulim flamurët e të heshtim për një kohë thirrjet, O sa mirë me qenë shqiptar?!

A nuk do të ishte më mirë të ulemi me bythë në tokë e të ndërtojmë shtetin, të vendosim drejtësinë, të pastrojmë plehun si politik dhe plehun në rrugë e.t.c, e pastaj, ngremë flamurët e brohorasim gjithë një zë: O sa mirë me qenë shqiptarë, O-je- O-je!

Se ndryshe siç shkruante Konica, ” Disa na tallin, disa qeshen me ne, e disa na përbuzin… po ulni kryet o shqiptarë e shtrojuni punëve e bëni shtetin se u bëmë gazi botës”.

Albin Kurti nuk eshte hajn!

Nga Enver Robelli

Albin Kurti e do me shume Kosoven se çdo pushetetar i tanishem!

Albin Kurti eshte nder te vetmit politikane te Kosoves qe nuk vuan nga inferioriteti kur takohet me diplomate te huaj!

Albin Kurti nuk i ka hyre askujt ne oborr me arme per ta sulmuar!

Albin Kurti ka qendruar stoik ne paqen e rrejshme te viteve 90-te, gjate luftes dhe si peng i regjimit kriminal te S. Millosheviqit!

Albin Kurti eshte i vetmi politikan i Kosoves me te cilin duan te diskutojne gazetaret perendimore (edhe kur nuk pajtohen me te. Kete e them pas nje pervoje 20 vjeçare ne dy gazeta me prestigj mbare-europian)!

Albin Kurti e ka shitur banesen e tij per t‘u angazhuar politikisht!

Albin Kurti nuk ka vila neper kodrat e Prishtines!

Albin Kurti nuk ka bere qejfe neper hotele te St. Moritzit, por ka fjetur ne banesa te perkrahesve te Vetevendosjes ne Zürich!

Albin Kurtin nuk mund ta shantazhoje asnje matador lokal apo nderkombetar!

Mund te mos pajtohemi me gjithçka qe perfaqeson Albin Kurti, por askush nuk mund t‘ia njollos as nderin, as vepren duke e quajtur hajn ordiner!

Albin Kurti ka gabuar vetem kur ka besuar se me Ramush Haradinajn çlirohet Kosova nga krimi e korrupsioni!

Jo, jo, jo, çlirimi vjen kur Kosova te çlirohet nga keta pushtetare gjuheshthurur, pa kulture shteterore dhe pa dinjitet!