Kur bëjnë muhabet një shqiptar dhe një serb

Nga Enver Robelli

Një organizatë ndërkombëtare dhe Ambasada e Republikës së Shqipërisë në Beograd patën një ide. Mund të mendojnë se ishte ide gjeniale. Të mbështesim dialogun mes gazetarëve, analistëve, publicistëve e kolumnistëve nga Beogradi dhe Tirana. Të zgjedhim «njerëz të civilizuar» që flasin për vendet e tyre, që shpalosin të këqijat dhe shquajnë të mirat. Pak a shumë ky duhet të ketë qenë synimi. Mund të merret me mend se autorët nuk shkruajnë pa para. Dhe kjo është në rregull. Meqë mediat gjithkund në Ballkan kanë probleme të mëdha financiare, çdo përkrahje monetare që marrin nga organizata ndërkombëtare është e mirëseardhur.

Kur u rregulluan këto formalitete, debati filloi. U gjetën dy kolumnistë, një në Beograd, tjetri në Tiranë. Mënyra se si ata shkruajnë, i bën të duken si qortues suprem të kombit. Kjo është një barrë e rëndë, punë e mundimshme, torturë. Supet e gazetarit nuk e mbajnë këtë barrë. Gazetarët mund të kritikojnë fenomene shoqërore, politikanë, oligarkë, mund të zbulojnë afera ryshfeti. Por, të qortojnë kombin, të metat e tij, kjo është, siç u tha, barrë e rëndë.

Kolumnisti nga Tirana shkroi me humor të zi se në kryeqytetin e Shqipërisë të rrallë janë ata komentatorë politikë që e dinë emrin e ambasadorit rus, ndërsa të gjithë e njohin atë amerikan. Shqiptarët, shtoi ai, nuk e dinë as si duket kryediplomati rus në Tiranë. Në Shqipëri, vazhdoi ai, mbretëron një atmosferë antiruse. Edhe Edi Rama përshkruhet si i tillë, sepse në muajin shkurt i paskësh thënë një gazete revizioniste britanike: «Mos na lini, mos lejoni të biem në duar të rusëve».

Ndoshta ekzistojnë disa arsye përse në Shqipëri nuk është i njohur ambasadori rus. Sepse nuk flet për integrimin e Shqipërisë në BE, sepse po të kishte fuqi do e bllokonte hyrjen e Shqipërisë në NATO në vitin 2009, sepse interesat e Rusisë në Shqipëri nuk përputhen me ambiciet e shqiptarëve. Këto interesa janë përputhur gjatë çmendurisë komuniste, së paku deri në fillim të viteve ’60. Në epokën e demokracisë (së brishtë) janë të papajtueshme. Ndoshta ambasadori rus në Shqipëri nuk pëlqehet edhe për shkak të rolit të Rusisë në rajon, për shkak të refuzimit të Moskës për të pranuar pavarësinë e Kosovës, për shkak të përpjekjeve të Kremlinit për ta mbajtur në pushtet në Maqedoni partinë VMRO, një këmbësori politike e korruptuar dhe antishqiptare. Këto nuk janë gjëra që i bien në mendje gazetarit nga Tirana.

Pasi ai e ka hedhur topin në terrenin e kolegut të tij nga Beogradi, pason përgjigjja. Pas leximit të përgjigjes, s’mbetet gjë tjetër pos të thuash: mos qofsh viktimë e humorit të zi serb! Janë të pamëshirshëm në këtë drejtim, dorën në zemër edhe kreativë, cinikë deri në kupë të qiellit, fyes, arrogantë, ndonëse shpesh të aftë të mbështjellin arrogancën me mëndafsh.

Të kam thënë tashmë, shkruan gazetari nga Beogradi duke iu drejtuar kolegut nga Tirana, se ju shqiptarët (e Shqipërisë) së paku dy herë i keni fituar simpatitë tona: herën e parë kur nuk qëndruat duarkryq, por pas shembjes së firmave financiare piramidale rrokët armët, për dallim nga qytetarët e Serbisë të cilën nuk treguan ndonjë aftësi luftuese sa i përket kësaj çështjeje, dhe herën e dytë fituat simpatitë gjithëserbe, kur ia vodhët orën George W. Bushit. Sipas gazetarit nga Beogradi ky gjest shqiptar paskësh ndihmuar në relaksimin e antiamerikanizmit në Serbi.

Edhe kështu mund të zhvillohet debati. Në vitin 1997 në Shqipëri janë vrarë mijëra njerëz dhe vendi e humbi faktikisht pavarësinë: ushtria italiane hyri për ta shpëtuar Shqipërinë nga humnera, ndërsa negociatat për dalje nga kriza ish-kancelari austriak Franz Vranitzky i zhvillonte në një anije në Adriatik, sepse territori i shtetit shqiptar nuk ishte i sigurt. Armët që morën shqiptarët në kazerma të ushtrisë nuk ua kthyen paratë e humbura. Sa i përket orës së George W. Bushit: atë nuk e vodhi askush. Gjatë vizitës në Fushë Krujë ai e kishte futur sahatin e tij në xhep. Këtë më vonë e kishte konfirmuar edhe zëdhënësi i qeverisë së SHBA-së, Tony Snow. Por, kujt i interesojnë faktet, kur ato do e rrëzonin poentën? Kujt i interesojnë faktet, kur debati mes një gazetari serb dhe një shqiptar reduktohet në tallje me gjoja të metat e pashërueshme të shoqërive përkatëse?

“Syri i Popullit” u sajua nga njerëzit që e kanë kapur shtetin

Nga Xhevat Bislimi

Lajmi se liberatori, Sadri Ramabaja, eshte ndaluar nga policia ne Durres mori dhene! Theksi viheje te te qenit “zyrtar” i Levizjes Vetevendosje, sepse kjo ishte me e rendesishmja dhe, sepse ky ishte edhe qellimi i hetimit per “pergatitje te veprave terroriste”! Portalet e atyre qe kane kapur pushtetin po “habiteshin” me qendrimin-heshtjen e Levizjes Vetevendosje! Asgje per t’u habitur, zonja dhe zoterinj te ketyre qe vec medie nuk jane! Po te ishin medie te mirefillta (opozite e pushtetit, sic perkufizohet roli dhe funksioni i medieve…) do te benin sadokudo nje “hulumtim” te vogel per te krijuar nje mendim te perafert nese dyshimet, hetimet dhe akuzat e prokurorise speciale dhe te kryekolaboracionistit, Azem Vllasi, ishin te verteta apo te rreme e te montuara per qellime te pasterta politike dhe antishqiptare…

Por, ne vend te kesaj, mediet-portalet e “blera” dhe te “krijuara” enkas per kete pune nga ata qe kane kapur pushtetin dhe shtetin e Kosoves, iu bashkuan fushates dhe terrorit psikologjik te atyre qe po rrenojne shpresen dhe enderrat e nje populli per liri, pavaresi dhe sovranitet te plote nga Serbia pushtuese terroriste e Azem Vllasit dhe e sojit te tij! Ishin keto medie e portale qe ia krijuan “komoditetin” kryekuislingut, Azem Vllasit, qe te akuzoje naten e diten liberatorin, Sadri Ramabaja, dhe veprimtare tjere te Levizjes Vetevendosje per “terrorizem” e “pergatitje per vepra terroriste”!! Ky eshte terror i pashembullte mediatik dhe shteteror ndaj Sadri Ramabajes dhe atyre qe kane bere vetem nje mekat: i jane bashkuar Levizjes Vetevendosje, sepse ishin edhe para saj per VETEVENDOSJE dhe per shkeputje te plote nga Serbia!

Drejtuese te caktuar partish dhe drejtuese te larte te institucioneve te Republikes, bashke me segment te sherbimeve policore dhe te prokurorise speciale (sidomos), jane te perfshire ne pergatitjen e ketij komploti dhe te kesaj fushate terrorizuese kunder Sadri Ramabajes dhe disa tjereve! Edhe une vete kam qene i ftuar ne hetuesi (me kerkese te prokurorise speciale te Syle Hoxhes!) si i “dyshuar”!! Aty u binda perfundimisht se “Syri i Popullit” eshte sajese e segmenteve dhe zyrtareve te caktuar politike e shteteror qe kane kapur pushtetin dhe shtetin tone te krijuar me shume mund, perpjekje e sakrifice (per kete kam shkruar me heret)!

Prandaj, shoke, miq e dashamire te mite, te Sadriut e te shokeve tjere te “dyshuar” nga antidrejtesia, qe po terrorizon atdhetaret dhe qytetaret e denj te ketij vendi, ju them boterisht se prokuroria speciale, policia, shteti dhe (anti)drejtesia nuk kane dhe nuk do te kene kurre qofte edhe nje prove te vetme qe do te mund ta implikonte Sadri Ramabajen apo cilindo tjeter te “apostrofuar” per perfshirje ne ate organizate-sajese te pushtetit qe eshte bere kercenim per lirine, pavaresine dhe sovranitetin e vendit.

Nuk po “habitem” as nga qendrimi-heshtja e Vetevendosjes, sepse Sadri Ramabaja dhe as une nuk kemi nevoje per mbrojtjen e askujt ne bote, sepse jo Syle Hoxha dhe hetuesit partiake e te instrumentalizuar, por as prokuroria dhe hetuesit e shteteve me te fuqishme ne bote nuk do te kene prova kurre per “dyshimet” e tyre, sepse prova te tilla nuk ekzistojne! Po te kishte hetuese dhe prokurore te pavarure (sic kam thene edhe ne shkrimin e mehershem) do te vertetoheje se “Syri i Popullit” nuk eshte gje tjeter vec se SYRI i ketyre qe kane kapur pushtetin dhe shtetin.

Ne kete kuptim do t’i thoja Vetevendosjes, medieve-portaleve te paannshme dhe cdo subjekti politik e jopolitik qe ta ngrisin zerin fuqishem dhe pa iu trembur bere syri kunder terrorit psikologjik e fizik qe po ushtrohet ndaj Sadri Ramabajes per te vetmin faj te tij: sepse ishte dhe mbeti per VETEVENDOSJE dhe liri e pavaresi te plote nga Serbia shoviniste e Azem Vllasit dhe e sojit te tij! Nuk do te jete e larget dita kur edhe (anti)drejtesia do te detyrohet ta shpalle te pafajshem te pafajshmin, Sadri Ramabaja, te cilin kjo antidrejtesi dhe ky pushtet i bandave po e terrorizon per hatrin e kryekolaboracionistit, Azem Vllasi dhe te sojit te tij… Per kete nuk kam asnje pike dyshimi.

Ju qe mund te keni rene ne “presion” te terrorit psikologjik kthjellohuni dhe angazhohuni e qendroni kunder kesaj padrejtesie, kunder ketij komploti dhe kunder ketij terrori te organizuar e sistematik sa nuk eshte ber teper vone per shoqerine tone dhe vlerat e saj! Vihuni ne anen e vlerave te lirive dhe te drejtave te njeriut! Vihuni ne anen e vlerave republikane e demokratike! Vihuni ne anen e vlerave liridashese dhe atdhetare, sepse nuk do te zhgenjeheni kurre! Ju qe heshtni para ketij terrori te organizuar ndaj shokut tone, qe e detyruan, sic po thuhet sot, te tentoje te largohet nga shtepia dhe vendi i tij, do te ndjeheni keq dhe te turperuar qe i besuat Syle Hoxhes, Azem Vllasit e bandes qe ka kapur shtetin e nuk i besuat bashkekombesit e shokut tuaj, atdhetarit dhe liberatorit, Sadri Ramabaja, dhe pafajsise se tij te plote…

Kolaboracionisti i regjimit shtypës jugosllav, Azem Vllasi akuzon çlirimtarin, Sadri Ramabaja

Në shtetet normale, në shtetet demokratike dhe në shtetet ku sundojnë ligji e drejtësia do të tingëllonte anakronike dhe absurde, madje nuk do të ndodhtëte fare që kolaboracionisti-argati i një shteti terrorist, i një shteti, që u angazhua për shfarosjen e shqiptarëve pas Luftës së Dytë Botërore e deri në përfundimin e Luftës çlirimtare të LPK-UÇK-së e të kombit shqiptar, të dal në television e në mjete tjera të informimit dhe t’i akuzojë atdhetarët-luftëtarët liridashës, LIBERATORËT e Kosovës shqiptare për “terrorizëm”!


Nga Xhevat Bislimi

Duket që në këtë “mission impossible” jugo-kosovari, Azem Vllasi, nuk është i vetëm! Prapa tij janë Serbia e Rusia, që japin edhe fonde të majme që këtij kuislingu dhe sojit të tij t’i hapen natën e ditën dyert e medieve për të akuzuar liberatorin Sadri Ramabaja dhe të gjithë liberatorët e Kosovës! Janë këto medie dhe klasa e tredhur politike në Republikën e Kosovës që po përpiqen ta promovojnë argatin e shtetit terrorist, që quhej Jugosllavi (i drejtuar kryesisht nga Serbia shoviniste…), herë si “viktimë” e herë si “hero”!!

Këto ditë, jugokosovari, Azem Vllasi, e akuzoi publikisht liberatorin, Sadri Ramabaja, si “ideolog të organizatës “Syri i popullit”, e cila “paska tentuar fillimisht ta vras Azem Vllasin e pastaj disa zyrtarë të lartë të Kosovës”!

E kam thënë në një shkrim më herët se organizata “Syri i popullit” është organizatë e sajuar prej atyre që kanë kapur shtetin tonë… Argati i Jugo-serbisë terroriste, Azem Vllasi, prokurori special, Sylë Hoxha (turpi i shtetit dhe i drejtësisë!), sikur edhe ata që kanë urdhëruar ngritjen e dyshimeve për liberatorin, Sadri Ramabaja dhe për shumë shokë të tij, e dinë saktë që ai dhe shokët e tij nuk janë pjesë e atij “tentimi për vrasje” dhe as e asaj organizate të krijuar enkas për t’i “inkriminuar” ata që nuk janë të inkriminuar, kundërshtarët e tyre politikë e jo për ta vrarë Azem Vllasin dhe as zyrtarët e lartë të Republikës, siç pretendohet nga propaganda bajate gebelsiane e kësaj klase të mjerë politike dhe medieve të paguara prej tyre me paratë e vjedhura e të përvetësuara nga pasuritë e Kosovës dhe të popullit tonë!

Populli shqiptar e njeh mirë surratin dhe “formatin” e jugokosovarit, Azem Vllasi, i cili ishte bashkëpunëtor i angazhuar dhe vegël e bindur e shtetit jugoserb, që persekutonte, mohonte, dhunonte, shtypte e terrorizonte çdo të drejtë kombëtare, qytetare, ekonomike, njerëzore dhe demokratike të popullit të pushtuar shqiptar, që përbënte më shumë se gjysmën e kombit shqiptar dhe të territorit të Shqipërisë… Kolaboracionisti, Azem Vllasi, ishte aktori kryesor shqipfolës që ndihmonte Serbinë për eliminimin e asaj pak autonomie kulturore që kishte Kosova e të Fadil Hoxhës dhe autonomistëve tjerë të asaj kohe. Ky ishte bërë i njohur edhe për refrenin e tij antishqiptar: “luftën kundër nacionalizmit dhe irredentizmit shqiptar mund ta fitojmë vetëm me shqiptarët”, refren që ndillte përçarjen, urrejtjen dhe vëllavrasjen ndërmjet shqiptarëve të pushtuar. Mirëpo, populli shqiptar kishte zgjedhur të ndiqte traditën shekullore: unitetin dhe luftën e pakompromis kundër pushtuesve të tokave të tij dhe kolaboracionistëve, kurse Azem Vllasi me sojin e tij ndoqën me konsekuencë dhe me besnikri qeni rrugën e bashkëpunimit me shtetin pushtues terrorist…

Në kohën e tij dhe të sojit të tij burgjet në Kosovë dhe burgjet e gjithë Jugoserbisë ishin të mbushura plotë me shqiptarë që kërkonin të drejtatë e tyre kombëtare, ekonomike, politike e demokratike! Dhuna, torturat shnjerëzore dhe terrori (në kundërshtim edhe me kushtetutën dhe me ligjet e vetë shtetit jugosllav!…) ishin të pashembullta ndaj të burgosurve dhe të arrestuarve shqiptarë! Dhuna dhe terrori psikologjik e fizik ishin shtrirë pothuaj se në çdo familje shqiptare! Mbi 750 000 shqiptarë i ishin nënshtruar dyshimit, diferencimit-leçitjes, hetimit, persekutimit, dhunës, terrorit dhe dënimit me shumë vite burg të rëndë! Aktori kryesor i zbatimit (edhe i bashkëkrijimit) të këtyre politikave të dhunës e të terrorit të pashembullt ishte vetë jugokosovari, Azem Vllasi. Zelli i tij për të shtypur, dhunuar dhe terrorizuar çdo përpjekje për liri e demokraci në Kosovën e pushtuar i linte pa fjalë edhe shefat e tij në Beograd! Mirëpo, erdhi një ditë që ky faqezi nuk u hynte më në punë.

Milosheviçi donte një “markë” të re kolaboracionistësh në Kosovë dhe në gjithë hapsirën e pushtuar shqiptare. Jugokosovari, Azem Vllasi, nuk ishte i zoti të përballejë me qëndresën në rritje të “nacionalizmit dhe irredentizmit”-popullit shqiptar. Serbia e Milosheviçit për këtë e futi në burg për një kohë të shkurtër sa për t’i treguar se ku i kishte dërguar dhjetëra mijëra shqiptarë (kryesisht të rinj). Mirëpo, edhe në qelinë e burgut Vllasi i qëndroi besnik Jugoserbisë terroriste dhe satrapit Tito: “Kur ra sirena më 4 maj u ngrita në këmbë dhe nderova kujtimin për shokun Tito”, deklaronte Azem Vllasi pas daljes nga burgu në revistën “Danas”!

Megjithatë, ne të burgosurit politikë dhe ne liberatorët e Kosovës shqiptare nuk patëm menduar asnjëherë të hakmerreshim për persekutimin, dhunën, torturat dhe terrorin që shteti terrorist, i ndihmuar me krejt qenien nga kolaboracionisti Azem Vllasi dhe soji e sorrollopi i tij, kishte ushtruar mbi ne, mbi familjet dhe mbi popullin tonë liridashës. Madje, ne, duke marrë parasysh (me të drejtë) se jemi popull i vogël përballë pushtuesve, u kujdesëm dhe u përpoqëm për “pajtim” e unitet kombëtar përballë forcës së pushtuesve të tokave shqiptare. Ky kujdes dhe ky qëndrim i yni parimor-kombëtar u provua edhe në kohën kur ishim forcë e padiskutueshme në hapsirën tonë, por edhe menjëherë pas mbarimit të Luftës, kohë kur mund të hiqnim qafe (po ta kishim synim) cilindo kolaboracionist e sidomos ata të “formatit” të Azem Vllasit. Por, LPK-UÇK-ja nuk ishte organizatë terroriste dhe as hakmarrëse. Edhe organizatatë tjera atdhetare që iu bashkuan luftës për çlirimin e tokave të pushtuara të Shqipërisë, siç ishte LKÇK-ja, nuk kishin synim larjen e hesapeve me kolaboracionistët, por me pushtuesit.

Ne donim të besonim se edhe kolaboracionistë të “formatit” të Azem Vllasit e të sojit të tij do të reflektonin e do t’i bashkoheshin përpjekjeve e luftës për liri e pavarësi kombëtare dhe për zhvillim e përparim ekonomik e shoqëror, ose të paktën nuk do të bënin argatin e pushtuesve të deridjeshëm. Për “arrogancën” dhe paturpësin që po tregon jugokosovari, Azem Vllasi, dhe soji i tij faj kanë edhe institucionet e Republikës, të cilën Azemi me bashkëpunëtorë e luftonin që të mos bëhej me mish e me shpirt bashkë me Jugo-serbinë dhe miqtë e saj. Megjithatë, ne vazhdojmë të këmbëngulim që Republika e Kosovës, Kuvendi i saj, duhet ta miratojë ligjin për lustracionin-pastërtinë e figurës, që të parandalohen të vijnë në politikë, në funksione publike, në medie, etj., Azem Vllasi e soji i tij, që edhe sot bëjnë propagandë, vjellin vrerë e helm ndaj liberatorëve dhe ndaj çdo vlere kombëtare e çlirimtare, me synim të fundit dëmtimin dhe destabilizimin e Republikës, të cilën aq shumë e urrenin dhe e luftonin! Paraqitja në medie dhe në jetën publike e kryekolaboracionistit të Kosovës shqiptare dhe e sojit të tij është provokim i rëndë për popullin shqiptar dhe për luftën e tij titanike për liri e shkëputje të plotë nga Jugoserbia dhe së fundmi nga Serbia. Gati të gjithë ata që përjetuan ferrin e burgjeve, të torturave psiqike e fizike dhe të vuajtjeve nga shteti terrorist pushtues i Azem Vllasit dhe i sojit të tij janë gjallë.

Këtyre qindra mijëra njerëzve dhe popullit shqiptar Azem Vllasi dhe soji i tij do të duhejë t’u kishin kërkuar falje publikisht dhe me përulje… Në vend të kësaj, Azemi dhe kolaboracionistët e sojit të tij, dalin në medie dhe provokojnë dhe akuzojnë heronjtë e përpjekjeve dhe të luftës për çlirimin e Kosovës shqiptare! Krerët e institucioneve, partitë politike, por edhe shoqëritë e shoqatatë atdhetare duhet të inicojnë urgjentisht ligjin për lustrim dhe për hapje të dosjeve që të shpëtohet Republika, të shpëtohet dhe fuqizohet më tej liria dhe pavarësia e fituar me shumë mund, përpjekje, luftë e flijim. Deri sot kemi bërë sikur nuk kemi parë këta gorillat si Azem Vllasi dhe si këta që u “bashkuan” me Azem Vllasin dhe sojin e tij, sepse donim që t’i mbyllnim plagët që kishte hapur pushtuesi bashkë me këta gorilla në gjirin e popullit tonë… Mirëpo, po provohet ajo që tashmë është provuar sa e sa herë, se me kolaboracionistë të djeshëm e të sotëm nëpër këmbë nuk bëhet liria, nuk garantohet pavarësia!

Nuk kemi qenë dhe nuk jemi për larje hesapesh dhe për hakmarrje individuale, por jemi për “larje hesapesh” dhe për “hakmarrje” me ligj në emër të ruajtjes së lirisë dhe pavarësisë së Kosovës që ashpër po cenohet! Kjo klasë kolaboracionistësh, të djeshëm e të sotëm, nuk do të ishin kaq të rrezikshëm për lirinë dhe pavarësinë e vendit sikur të mos kishin përkrahjen e “ngrohtë” të politikës, të sistemit të drejtësisë, të medies, të institucioneve të sigurisë, etj. Sot, prokuroria dhe sistemi i drejtësisë janë në duart e atyre që persekutonin e dënonin me shumë vite burg rininë shqiptare dhe familjet e tyre pse kërkonin dhe përpiqeshin për Republikën e Kosovës, për të drejtën themelore të popullit të pushtuar shqiptar, shkëputjen nga nga Jugoserbia terroriste e Azem Vllasit dhe e sojit të tij… Sot, mediet prostitute i ngrisin aktakuzë dhe i bëjnë gjyqin (me Azem Vllasin dhe sojin e tij) Sadri Ramabajës dhe cilitdo tjetër që angazhohet për më shumë liri, për më shumë pavarësi, për më shumë drejtësi, për më shumë dinjitet, për më shumë punë, për më shumë kulturë, për më shumë demokraci e për më shumë siguri në Republikën Shqiptare të Kosovës!! Të gjithë ata që besojnë te liria, te barazia dhe te shkëputja e plotë nga Serbia shoviniste duhet të bëhen digë e pakapërcyeshme për të gjithë ata që po përpiqen për rrënimin e lirisë, të pavarësisë e të sovranitetit të Republikës sonë. Azemi dhe të gjithë ata që kishin bashkuar vullnetin, shpirtin, mendjen dhe armët e tyre me pushtuesitë duhet ta humbin dhe do ta humbin përfundimisht luftën tashmë të humbur me kombin shqiptar…

Xhevat Bislimi (Autori ishte i burgosur dhe i dënuar politik në rininë e tij nga shteti terrorist i Azem Vllasit, nga shteti që nuk respektonte as kushtetutën dhe as ligjet e tij kur ishte puna për shqiptarët… Ai ka qenë edhe veprimtar dhe njëri nga drejtuesit e LPK-UÇK-së. Pas lufte ishte Kryeredaktor dhe pastaj drejtor i Agjencisë “Kosovapress”. Ai ishte edhe drejtues shumëvjecar i Degës së PDK-së në Viti, anëtar i Këshillit Drejtues dhe i Kryesisë së PDK-së. Ishte edhe deputet në Kuvendin e Kosovës. Deputeti i parë që kishte kërkuar miratimin e ligjit për lustracionin dhe prej të paktëve që kundërshtoi fuqishëm dhe pa ekuivoke bisedimet e Vjenës me Serbinë dhe planin e Ahtisarit, etj.).

Më fal Harri Lena, më fal Edi Rama

Nga Brizida Gjikondi

Më falni për stresin që ju shkaktova. E meritoj një dackë fytyrës, një dackë të fortë, nga ato që të trëmbin në 7 breza. Ose ose, më mirë pak C 4, që trëmbjen ta marr seriozisht, ta marr aq seriozisht sa edhe kur thjesht të shikoj një bidonë ujë, të më dridhen këmbët, të më dridhen aq sa të harroj gjuhën e nënës, të harroj atë ndjenjë “të mallkuar” që më lidh me këtë vënd, të harroj, Urën e Leklit, Dragotit, grykën e papërsëritshme të Këlcyrës dhe sidomos Vjosën, magjepësen Vjosë.

Sepse Vjosa, është më shumë se një lumë, është më shumë se një histori, është më shumë se një krahinë dhe një shtet, kush nuk e ka parë, unë nuk ja përshkruaj dot, do e shëmtoja. Kur ju afrova përpara shumë vitesh asaj lugine, mbajta hapin, u ndjeva vetëm, sepse ashtu më bëri të ndjehesha, ishte një panoramë shumë dimensionale, rrethuar nga malet e larta të shtrira anash meje në mënyrë konike dhe nën këmbë uji i gjelbërt si askund tjetër i Vjosës. Dhe për të plotësuar këtë panoramë mistike në shtratet e larta të Vjosës rridhnin ashtu sic kishin bërë me mijëra vjet…ujvara të vogla që çonin ujin tëk mëma e tyre Vjosë. Syri në atë luginë, nuk të ka kufizime, frymëmarrja dhe shpirti po ashtu.

Por këto ndjesi tejet personale që unë i përjetoja sa herë rruga më contë për në Përmet tashmë kanë marrë një thikë, një thikë që i është ngulur cdo shqiptari me dy gram shpirt dhe dy gram dinjitet kombëtar. Hari Lena tashmë ka ngulur në shtrat të Vjosës kollonat e betonit, për të ngritur një urë tubacionesh, tubacione të cilat i ka ngulur dhe ato mu në zemër të burimeve, të cilat rrjedhin vetëm për Vjosën këtu e mijëra shekuj më parë. Dhe këtë sistem shtazarak grabitjeje pasurish kombëtare po e con me qesëndi në biznesin e tij të bidonave të ujit, në rrugë ajrore, si thikë në shtrat të Vjosës, duke përdhunuar, shqyer jo vetëm këtë pasuri kombëtare, dhe këtë panoramë magjepëse por për më tepër PA LEJE, pa absolutisht asnjë leje.

Jo vetëm kaq, por duke qënë që kjo cështje thirri vëmëndjen maksimale dhe të shumë aktivistëve të tjerë investigativë, rezultoi se edhe per objektin e parë, kapanonin e ujit Trebeshina atje ku do cojë këto tubacione grabitqarë, Hari Lena ka 3 vjet që nuk ka leje, kërkesat e tij për tu pajisur me leje si ajo e 07.12.2015 si ajo e 25.01.2016, nuk i janë aprovuar nga shteti shqiptar, ndërkohë që përgjatë viti 2017 nuk ka bërë asnjë kërkesë për leje. Me pak fjalë si biznesi nënë dhe biznesi i dytë që po ngre me dhunë, grabitje dhe me heshtjen e shtetit shqiptar, janë në kushtet e një paligjshmërie absolute, si dhe të një vepre penale të mirëfilltë me pasoja kombëtare.

Dje, struktura të INUK dhe të Policisë shqiptare kanë shkuar pranë kësaj masakre, por nuk kanë prekur asgjë, pavarësisht se ishin të vetëdijshëm për krimin mjedisor që kishin përpara syve. Edhe peshqit e Vjosës e dinin që atë përbindësh e kishte ngritur Hari Lena, po strukturat e shtetit shqiptar JO. Ato nuk preken përbindëshin, nuk shoqëruan as Harin. Sepse Hari është mbi ata, dhe ndërtimi i tij, pa leje mjedisore, ndertimore, inxhinerike, arkeologjike, etj etj është përtej cdo ligji dhe rregulli.

Ky shtet ka 2 standarte, një përkedhëlës për oligarkët dhe një kriminal për qytetarët. Pikërisht aty ku Hari ka ngulur kollonat e betonit Rama i tha një fshatari qyqar që i kërkoi leje të mbulonte stallën me një teneqe se të parën ja kish marrë era, Jo ske për ta mbuluar stallën, ndryshe përfundon në burg.

Rama ka dy standarte, dhe jo vetëm në Grykë të Këlcyrës, por dhe në Elbasan, Durrës e gjithë Shqipërinë, ka një standart përkëdhelës, të nënshtruar dhe të heshtur përballë krimit, dhe një standart kriminal me shqiptarët e zakonshëm sic i quan ai me racizëm. Gjithashtu në rastin më të parë që Rama kupton që dikush nga ne të zakonshmit i del në rrugën e tij të 2 standarteve, ai haptas del në krah të oligarkut pengmarrës duke cuar deri në fund rrugëtimin dhe nënshtrimin e tij ndaj pengmarrësit.

Mund të zbukurohen dhe betonizohen qëndrat e qyteteve të braktisura, mund të heshtet përballë emigrimit biblik të shqiptarve nga vëndi I tyre, por kurrësesi një oligark antiligjor dhe abuzues smund të zhbëj, të shëmtoj, të përçundoj atë që me shekuj zotat i kanë falur Shqipërisë, Vjosën. Dhe si Vjosën dhe gjithë dhe shumë bukuri të tjera. Dhe për sa kohë ka ende shqiptarë që kanë zë, shpirt dhe Atdhe kjo nuk do të ndodhë.

Më fal Harri Lena, më fal Edi Rama, për këtë zhurmë që ju prishi rehatinë, dhe për sa i takon renditjes së emrave tuaj, ndjesë por thjesht respektova hierarkinë reale.

Tre muaj pas zgjedhjeve, Edi Rama nuk ka filluar të qeverisë ende

Nga Ervis Iljazaj

Edi Rama ka zhvilluar një takim me qytetarët për të shpalosur edhe njëherë kontratën e tij me ta, pas fitores së 25 Qershorit. Bashkëqeverisja, koncept i përpiluar nga Rama, fill pas marrjes së mandatit popullor i vetëm në krye të qeverisë, është kthyer tashmë në kryefjalën e tij politike.

Më shumë se sa një bashkëqeverisje, këto takime populiste, duken si një evitim i qeverisjes edhe pas një kohe të gjatë që ka fituar zgjedhjet, aq më tepër në këto momente ku kërkohen vendime të rëndësishme për çështje që janë thelbësore për Shqipërinë.

Është e qartë tashmë, që Edi Rama ka ndryshuar kursin e tij politik. Ndoshta për të shmangur vëmendjen nga problematikat që janë në sytë e opinion publik, apo si shenjë falënderimi për popullin që e besoi atë të vetëm në krye të qeverisë, fakti është se aksioni i tij politik në mandatin e tij të dytë është tërësisht populist.

Në kundratendencë nga mandati i tij i parë, ku ndërmori një serë reformash, të cilat për shumë aspekte mund të konsideroheshin dhe jo elektorale për të, duke filluar që nga reforma në energji e deri tek ajo në arsim. Reforma të cilat ishin të domosdoshme për vendin dhe që efektet e tyre pozitive filluan t’i japin që tani.

Ndërsa në fillimet e këtij mandati, Edi Rama e ka braktisur reformizmin dhe shenjat e para tregojnë se ka rënë pre e populizmit. Kjo duket nga diskursi i tij, nga takime të tilla me popullin të panevojshme për të qeverisur vendin. E gjitha kjo mënyrë është në dëm të zhvillimin ekonomik e shoqëror.

Jo vetëm kaq, por tashmë që po futemi në muajin e katërt mbas mbarimit të zgjedhjeve, qeveria Rama dy ende nuk po fillon të qeverisë edhe pse ka çështje shumë të rëndësishme që presin përgjigjen e saj.

Pikë së pari, Reforma në Drejtësi po has një vonesë në zbatimin e plotë të saj. Duket sikur vullneti politik për ta çuar deri në fund atë po mungon. Një reformë kaq thelbësore, që është kusht i panegociushëm për të vazhduar procesin e integrimit në Bashkimin Europian, por edhe për zhvillimin e ekonomisë, kërkon një shtysë nga ana e qeverisë. Nëse vërtet qeveria dëshiron t’iu japë shqiptarëve një drejtësi të pavarur, duhet ta tregojë më akte atë.

Pikë së dyti, situata e krimit është duke dalë jashtë kontrollit të saj. Të shpresojmë që qeveria të tregojë dhe të veprojë kundër krimit të organizuar. Në të kundërt ky fenomen rrezikon seriozisht vazhdimësinë e saj.

Pikë së treti, raporti i FMN-së nuk ishte aspak inkurajues për qeverinë shqiptare për sa i përket ecurisë së ekonomisë. Kërkohet nga ana e saj një plan i detajuar për zhvillimin ekonomik të Shqipërisë. Ende nuk kemi dëgjuar për vizionin dhe mënyrat se si qeveria do të nxisë rritjen ekonomike dhe të rrisë mirëqenien në vend.

Për të gjitha këto arsye, takimet me popullin janë thjesht një opium për t’u shmangur nga problemet e vërteta që ka vendi. Prandaj Rama, bën mirë t’i braktisë ato sa më parë dhe t’u kthehet punëve të vendit. Në të kundërt, edhe populizmi nuk do ta ndihmojë për të qëndruar gjatë në qeveri. Sepse sapo të dalë narkoza e komunikimit dhe e bashkëqeverisjes me popullin, shqiptarët do të kuptojnë vërtet se në çfarë gjendje ndodhen hallet e tyre.

Edi Ramës i besuan mandatin shqiptarët për të qeverisur dhe jo për të bashkëqeverisur. Është detyra e qeverisë të njohë se cilat janë problemet e qytetarëve dhe t’iu japë një përgjigje atyre. Nuk është nevoja të zhvillohen takime me popullin për t’i njohur këto shqetësime. Këto takime vetëm sa shmangin përballjen më këto problematika, dhe asgjë më tepër.

Shtatë vjet për të kuptuar si funksionon bota. Rrëfimi i një cigani

Nga Valeriu Nicolae

Jam 17 vjeç dhe është fillimi i pranverës. Luaj basketboll prej një viti dhe filloj t’ia dal. Nga futbolli hoqa dorë. Para së gjithash, për shkak të nënës sime, e cila vendosi të bëhesha intelektual dhe jo futbollist. Dhe pastaj më ndihmuan takat që “hëngra” nën gjunjë, dhe që më ndalën për disa muaj.

Zbuloj një shkollë, jo larg shtëpisë, ku luhet basketboll. Për disa net mbetem i palëvizshëm në fushë si idiot, pasi askush nuk dëshiron të ketë në ekip “një” kafshë një metër e 73, dhe 53 kg. Pastaj, një të shtunë, janë vetëm pesë djem, kështu që mund të hyj në fushë: luhet tre me tre. Ka një vajzë në çdo ekip. Dhe janë të dyja shumë të bukura, gjë që më jep një motivim të veçantë për të luajtur mirë.

Ajo e ekipit tim është e vogël, por lëviz shumë mirë dhe ka goditjen më të mirë të të gjithëve. Nuk ma pason kurrë topin, derisa në një moment arrij të ndërpres një pasim dhe të shënoj kosh. Ne fitojmë të gjitha ndeshjet, gjë që është padyshim pozitive. Në fushë jam ai me lëkurën më të errët, por jemi në epokën e Çausheskut, kështu që nuk ka komente të pakëndshme. Gjithkush padyshim ka mendimet e veta, por askush nuk flet.

Pluhurëzuar, në një tjetër planet

Rikthehem të luaj në atë fushë praktikisht çdo natë, dhe të bëhem miq me disa djem. Ngadalë imponohem si një nga lojtarët më të mirë dhe nganjëherë mund të dominoj në ndeshje. Në fushë ka gjithmonë pesë apo gjashtë vajza, dhe të gjitha janë shumë të mira për mua, përveç “akrepit”, një vajzë e vogël, me një prerje flokësh dhe sy blu-jeshil, që duket sikur vjen nga një planet tjetër.

Një herë në maj, më ftojnë në një festë dhe vendos të shkoj. Atje takoj përsëri “akrepin”. Bisedojmë gjithë natën. Në mëngjes kamë rënë në dashuri, siç kurrë nuk kisha imagjinuar se do të më ndodhte. Të bëj për vete “akrepin” bëhet prioriteti im absolut, dhe në muajin e fundit të shkollës, i neglizhoj plotësisht mësimet. Stërvitem si i çmendur në basketbolli dhe bëj përparime të shpejtë. Shkoj deri në pikën që prek unazën e koshit dhe filloj të bëj 1.500 përkulje në ditë. Kam një fat të pabesueshëm dhe përfundimisht mund të shkoj në koloni me të, në Kostineshti, në Detin e Zi. Jemi të dashuruar dhe na duket se jemi në një planet tjetër.

Ai është viti më i lumtur që kujtoj. “Akrepi” është më e bukura e mbretërisë dhe gjithçka është ekzaktësisht si në ëndrra. Arrij në një farë mënyre të bëj zhytje në kosh, dhe ëndërroj të bëhem mbret i basketbollit.

Është fillimi i viteve nëntëdhjetë, jemi së bashku dhe unë jam super i lumtur. Fitoj disa para duke bërë çdo lloj pune sezonale (duke përfshirë gërmime), dhe duke bërë ndonjë pazar me serbë e bullgarë. Kaloj pushime të mrekullueshme në Kostinesht, praktikisht pa asnjë kokëçarje. Nuk jam shumë i interesuar për inxhinierinë dhe universitetin, notat e mia janë pak mediokre, por mësoj vetëm çfarë më duhet për të kaluar në provime.

Lexoj shumë, vazhdoj të “çaj kokën” me kompjutera dhe të luaj basketboll me këmbëngulje. Bëjmë shëtitje të gjata dhe pijmë Pepsi në trotuare. “Akrepi” është vajza më e bukur që njoh: jam i dashuruar çmendurisht me të. Sidoqoftë, në një moment mendoj se gjërat nuk janë aq të thjeshta sa duken. Familja e saj është e bardhë dhe – papritmas – nëna ime bëhet problem. Fakti është se unë jam cigan. Më thuhet qartë dhe prerë, se nuk duhet të takohemi.

Nuk mund ta kuptoj. Bashkë jemi shumë të lumtur, dhe papritmas vjen ky absurditet. Akrepi është gjithnjë nën presion. Kolegët e saj në universitet, ku studion juridik, në rastin më të mirë më shohin nga lartë poshtë, atëherë kur nuk shfaqin neveri të hapur. E gjitha më duket qesharake: Unë jam patjetër më i mirë se secili prej tyre në të gjitha këndvështrimet, me përjashtim të ngjyrës së lëkurës. Mendoj se çështja do të zgjidhet dhe unë do të vazhdoj të bëj gjithçka që mundem, për të qenë bashkë me të. Është e qartë që veproj me mendjen e një fëmije, jo një të rrituri.

Midis kudhrës të detit dhe çekiçit

Gradualisht gjërat bëhen më keq. Zana ime kthehet në një akrep të vërtetë, duke iu drejtuar nënës sime, por ajo ka dekada të tëra përvojë: kur i thotë se më ka rritur keq, ajo hyn në listën e zezë të nënës sime. Ndihem mes kudhrës dhe çekiçit dhe vazhdoj të sillem si një fëmijë i pamend, i bindur se universi në kokën time përputhet me botën reale.

Fillojnë debatet e para serioze dhe, në një moment, ajo më thotë se nuk do të qëndrojë më me mua. Kurrë nuk do të martohet me mua. Në fakt, unë asnjëherë nuk kam menduar për martesën, por brenda meje prishet diçka. Papritmas e kuptoj se jam cigan. Se unë do të jem gjithmonë një cigan. Kuptoj se është kështu edhe me miqtë që më rrethojnë. Njerëz të mirë, që i urrejnë për vdekje ciganët: Jemi në vitin 1993 dhe kohët e fundit ka ndodhur dhuna në Hădărenei, ku disa rumunë dhe hungarezë vranë tre ciganë. Urrejtja e romëve është në modë.

Rreth meje shumë njerëz përpiqen të harrojnë faktin se jam një cigan, por nuk e kanë problem të fyejnë romët e tjerë.

Nëna ime punon shërbëtore tek një grua gjermane. Babai im është i alkoolizuar, ai na urren dhe na kërcënon periodikisht se do të na vrasë. Rumania është në kontroll të agjentëve të vjetër të Securitates, dhe trafikantëve të parave. Unë mendoj seriozisht për vetëvrasje dhe një ditë e gjej veten duke ecur përgjatë shinave të trenit.

Është fillimi i vitit 1994 dhe jam i rrethuar nga një realitet i tmerrshëm. Jam i varfër, në universitet studioj një temë që nuk më pëlqen dhe që më përgatit për papunësi, dhe jam në marrëdhënie me një vajzë, e cila më konsideron problem për të ardhmen e saj. Të gjitha këto, në një vend që po shembet.

Vendos të mbijetoj dhe të filloj ndërtimin e mureve rreth meje. Ngadalë bëhem një dhelparak që përpiqet vetëm t’ia hedhë, dhe filloj të injoroj njerëzit e mirë që më rrijnë pranë, duke i thënë vetes se duhet t’ia dal me çdo kusht. Herë pas here, u jap një dorë fëmijëve në nevojë, gjë e cila më bën të ndihem mirë, por do të më duhen shtatë vite për të kuptuar që, pranimi i realitetit nuk do të thotë të bëj atë që më thonë ata që kam rreth meje.

Ky artikull u botua për herë të parë në të përjavshmen rumune “Dilema Veche”. Sjellë në shqip nga bota.al

Kush urdhëroi lirimin e Ali Lajqit?

SHKRUAN: IBRAHIM KELMENDI

Se si përherë më ka ngjarë edhe roli komplotist i Abdullah Prapashticës , me rolin e Enver Hadrit… Institucionet e shteteve informacionin më profesionist e çmojnë atë që e grumbullojnë shërbimet e tyre sekrete. Në atë kohë, duhet të ketë pasur ndikim edhe mashtrimi komplotist që bënte Abdullah Prapashtica, me dy vartësit e tij, se organizatore e vetme e demonstratave ishte PKMLSHJ-ja. Atyre shërbimeve u ka mjaftuar emërtimi i asaj “partie”, për t’i diskualifikuar ato demonstrata si komuniste, ekstremiste. Dhe, prandaj, edhe për shkak të atyre komploteve, mungonte përkrahja e ndonjë shteti (pos përkrahjes deklarative të Shqipërisë, e cila, në aspektin ndërkombëtar, në fakt, më shumë dëmtonte sesa ndihmonte…). Abdullah Prapashtica: “Gjatë ditës së 12 marsit 1981, te Posta e Prishtinës (ku tani gjendet Selia e BE-së) nga Mishko Llakoviq e Zoran Dragoviq burgoset Ali Lajqi! Kur sillet në SKPB njoftohet Sekretari i SKPB Mustafë Sefedini! Mustafë Sefedini urdhëron lirimin e Ali Lajqit dhe jep urdhrin tjetër, që të mos ketë burgosje të tjera, në dy javët e ardhshme, ndërsa, pas dy javësh, të burgosen vetëm ata që janë eksponuar, dhe atë, vetëm kur të jenë krejtësisht vetëm, që të mos nxiten trazira të reja!” Informim e komentim interesant.

Ata që kanë qenë brenda ngjarjeve do të duhej të vërtetonin, nëse ashtu ka ndodhur dhe nëse ato urdhërime janë dhënë. Abdullah Prapashtica: “Në SHSSH filluan aktivitetet për identifikimin e studentëve që u eksponuan më së shumti, në protestën 11 marsit 1981, dhe filloi vëzhgimi dhe përcjellja e tyre intensive! (…) Ndërsa brenda PKMLSHJ filluan të punojnë turbinat për orën e madhe të historisë: Nga rruga për në Slloveni u kthyen Sekretari Organizativ, Osman Osmani, që ishte në udhëtim bashkë me Bahtir Ahmetin, një aktivist tjetër i PKMLSHJ. U mor vendim që të mobilizohet i tërë Shtabi për Organizimin e Demonstratave me kërkesën për Republikën e Kosovës së tërësishme! (…) Në fakt, ende nuk dihej se çfarë do të ndodhte në ditët e ardhshme saktë- sisht. Nëse situata do të qetësohej në tërësi, do të ishte problem nxitja e ndonjë proteste të re, pa u rrezikuar ekspozimi ynë!”

Rrena i ka këmbët e shkurtra

Përse u ndezën turbinat? Për të mos ditur çfarë do të ndodhte në ditët pasuese?! Kundërthënie, që sigurisht nxjerrë në pah indirekt, se PKMLSHJ-ja, përkundër mashtrimeve të Abdullah Prapashticës dhe dy vartësve të tij, nuk ishte organizatore e ’81-shit. Nuk thuhet kot, “rrena i ka këmbët e shkurta”. Abdullah Prapashtica: “Pasi mora punën e mbikëqyrjes së Universitetit, në fund të 1979, nga Faik Nura, ai më njoftoi për të tëra rrethanat në Universitet dhe m’i dorëzoi disa lëndë për hetime. Me njoftoi me personelin dhe me ambientin në të tëra fakultetet dhe në Qendrën e Studentëve! Kjo zgjati rreth 1 muaj, pastaj unë vazhdova punën i pavarur. Ajo që vërejta në fillim, ishin lëvizjet e pakontrolluara të inspektorëve të SHSSH-së dhe lëvizjet e shpeshta të milicëve në uniforma, nëpër ambientet studentore. Në lidhje me këto sjellje, mora vendim që të bisedoja me Hasan Mehmetin, që ishte në krye të Drejtorisë së SHSSH-së në Prishtinë, dhe me Komandantin e Milicisë në Prishtinë, Destan Thaqin.

Nga ata kërkova që të ndaloheshin lëvizjet e inspektorëve të SHSSH-së dhe të milicëve me uniforma, nëpër ambientet studentore, pa konsultim me mua, meqë unë isha përgjegjës për Universitetin! Këtë e arsyetova mirë dhe e mora pëlqimin e tyre.” Informacione “pikante”, që dëshmojnë, cili ishte Abdullah Prapashtica i vërtetë, pavarësisht se ka zhurmuar deri në banalitet, për veprimtarinë e tij patriotike e çlirimtare! Abdullah Prapasthica: “Kur u bënë dy javë nga Protesta e 11 marsit 1981, më 25 mars 1981, Ali Lajqi niset nga Peja për në Prishtinë me qëllim që të interesohet në RILINDJE për fatin e konkurrimit të tij! Ali Lajqin prapë e shoqërojnë po ato dy vajza, që e kishin shoqëruar me 11 mars 1981! Mbas Ali Lajqit vihet përcjellja e Sigurimit të Shtetit, me Vendim në xhep për arrestimin e tij!” Opaaa, Ali Lajqin e paskëshin shoqëruar edhe më 25 mars dy vajzat e njëjta, si në mbrëmjen e 11 marsit! Vetëm ky rrëfim më mjafton për të dyshuar, se Abdullah Prapashtica është i saktë edhe kur përshkruan lëvizjet fizike të individëve që i ka survijuar

“E pengova arrestimin e Ali Lajqit”

Abdullah Prapashtica: “Pas 11 marsit 1981, ne në SHSSH, mbanim dy Mbledhje të rregullta brenda ditës! Një në ora 7, në mëngjes, dhe një në orën 19, në mbrëmje! Pas mbledhje së mbrëmjes unë mora një inspektor të ri me veti, që quhej Zymber Zymberi (që pastaj u tregua tepër i egër kundër patriotëve që u burgosën e u morën në pyetje nga ai) dhe shkuam në Qendrën e Studentëve, për të vëzhguar situatën. Diku nga ora 20.00, e pashë se erdhi Ali Lajqi dhe u drejtua në Konviktin 3 (nuk jam i sigurt për numrin e konviktit)! Pas tij ishin dy veta që nuk i njihja. Por, pas pak, mbas tyre e pashë edhe Nevruz Isufajn. E lashë Zymber Zymberin në veturë dhe dola menjëherë: E ndala Nevruzin dhe e pyeta se pse është në Qendër. Më tha se nga Peja kanë ardhur, nga SHSSH, me e burgos Ali Lajqin dhe se ky ka ardhur në përforcim. E lashë Nevruzin para konvikti dhe hyra e i takova në shkallë dy inspektorët e Pejës bashkë me Ali Lajqin, duke i treguar Aliut se është i arrestuar. E ndërpreva bisedën e tyre në mes dhe Aliut i thashë që të largohet pak se kam biseda me këta kolegët. Aliu pyeti se a mund të shkonte deri te një dhomë për të takuar një shok.

I thashë se mundet! Pastaj inspektorët e Pejës i bëra me dije mbi urdhrin e Mustafë Sefedinit dhe, pa një pa dy, i përzura nga Qendra e Studentëve. Kështu e pengova arrestimin e Ali Lajqit!” Po më ngjan në “film kolor”, siç thoshim moti, kur gënjente dikush lezetshëm. Ky rrëfim nuk përputhet aspak me rrëfimin e pjesëmarrësve në ato ngjarje. Mua më ka rastisur vizita e Abdullah Tahirit (nga Malisheva e Gjilanit), tashmë Hero, në korrik ose qershor 1981, në Gjermani. Ai ka rrëfyer me gojë dhe me shkrim. Mbaj mend se nuk ka rrëfyer ngjashëm me Abdullah Prapashticën. Ai ka rrëfyer se pasditen e vonshme të 25 marsit 1981, por jo pas orës 20:00, në hyrje të barakës nr. 2 është bërë përpjekja për ta arrestuar Ali Lajqin. Abdullah Tahiri bashkë me ca kolegë kanë qenë duke lozur futboll në afërsi. I shkojnë në ndihmë Aliut. I përzënë dy oficerët e UDB-së, të veshur në rroba civile. Aliun e shoqërojnë në konviktin nr. 3 (ai që është më afër Klinikës Universitare), për t’u strehuar në dhomën 401, ku banonin bashkëvendësit e tij rugovas, Sylë Mujaj me kolegë. Edhe Sylë Mujaj ofron rrë- fime, që nuk ngjasojnë me këto të Abdullah Prapashticës. Rrëfimet e të tjerëve pjesëmarrës, nuk po me kujtohen. Prandaj, mbetet të ballafaqojmë rrëfimet e vetë Ali Lajqit (i cili, fatkeqë- sisht, përherë ka rrëfyer tepër pak) dhe pjesëmarrësve të tjerë.

Doktor Bojiqi dhe shokët e tij: Si po dalin nga errësira në Serbi besnikët e Millosheviqit

Pasi anëtarët e gardës së vjetër të Sllobodan Millosheviqit dolën nga errësira për të rimarrë pushtetin, një nga një, është koha për t’u shqetësuar

Nga Dejan ANASTASIJEVIQ

Ndoshta unë jam duke vuajtur nga sindroma e stresit post-traumatik, ose ndoshta jam vetëm duke u plakur, por kohët e fundit kam përjetuar një sërë kujtimesh shumë të pakëndshme nga e kaluara jo shumë e largët. Këto kujtime më kthejnë në epokën e Sllobodan Millosheviqit, e cila u shënua nga luftërat, sanksionet dhe represioni. Regjimi i Millosheviqit përfundoi më 5 tetor, 17 vjet më parë, por kohë pas kohe, pjesë të saj vazhdojnë të më ndjekin edhe sot. Episodi më i fundit u shkaktua nga emërimi i dr. Milovan Bojiqit si menaxher i ri i Klinikës së Zemrës në Dedinje, një institucion prestigjioz shtetëror në periferi të Beogradit.

Dr. Bojiqi është i mirënjohur për të gjithë ne dhe mjaft i vjetër për të mbajtur në mend Millosheviqin (o Zot, a ka qenë kaq e gjatë?) Për shumicën e këtyre ditëve të këqija të së kaluarës, ai zuri pozicionin e njëjtë në krye të klinikës së Dedinjës. Por ai ishte shumë më shumë, si një bashkëpunëtor i ngushtë i gruas së Millosheviqit, Mira Markoviqit, dhe si një zyrtar i lartë në partinë e saj JUL, Bojiqi ishte zëvendëskryeministër në qeverinë e Millosheviqit.

Në muajt e fundit të regjimit të vjetër, ai ishte në ballë të goditjes kundër opozitës dhe medias së lirë. Ai udhëhoqi spastrimin në Universitetin e Beogradit dhe filloi akuza penale kundër gazetarëve. Pas rrëzimit të Millosheviqit, kështu ndodhi edhe me dr. Bojiqin, ai u largua edhe nga qeveria, edhe nga Klinika Dedinje. Doli se një shumë e madhe parash ishte zhdukur nga spitali dhe ai ishte akuzuar për përvetësim. Gjykimi i tij i gjatë përfundoi dy vjet më parë me një shfajësim, gjyqtarët vendosën se provat kundër tij ishin të pamjaftueshme, pavarësisht se doli se kishte një llogari bankare sekrete në Zvicër.

Ndërkohë, ai mori një pozicion të lartë në Partinë Radikale Serbe të ekstremit të djathtë, të udhëhequr nga Vojislav Shesheli, i cili u gjykua (dhe u lirua në shkallën e parë) për krime lufte në gjykatën ndërkombëtare në Hagë, ICTY. Dr. Bojiqi është gjithashtu mjek personal i Sheshelit. Tani ai ka një nga dy punët e tij të mëparshme. Pyes veten nëse ai do të kërkojë edhe të dytën, të bashkohet me qeverinë.

Pastaj ju keni edhe Milorad Vuçeliqin, ish-nënkryetarin e Partisë Socialiste të Serbisë të Millosheviqit. Përveç kësaj, Vuçeliqi ishte drejtor për një kohë të gjatë në televizionin shtetëror serb, i cili nxorri propagandën helmuese gjatë viteve të nëntëdhjeta. Kur Millosheviqi vdiq në Hagë gjatë gjyqit të tij për krime lufte, Vuçeliq udhëhoqi ekstremistët që u përpoqën ta merrnin partinë. Ata dështuan dhe Vuçeliq u ulë në pozitë duke drejtuar një revistë të vogël javore të quajtur Peçat (Vula), kryesisht duke promovuar përmbajtjen pro-ruse dhe teoritë e konspiracionit.

Megjithatë, muajin e kaluar, Vuçeliq u emërua papritmas kryeredaktor i «Vecernje novosti», një gazetë shtetërore e madhe e mbrëmjes. Gazeta tani promovon pretendimin se NATO me qëllim ka helmuar qindra-mijëra serbë me uranium gjatë fushatës së bombardimeve të vitit 1999. (Në realitet, një sasi shumë e vogël e municioneve të DU-së u përdorën dhe nuk ka prova që ka pasur ndonjë efekt në shëndetin e përgjithshëm.)

Bojiqi dhe Vuçeliqi janë vetëm shembujt e fundit, Aleksandar Vulini, i cili ishte gjithashtu afër gruas së Millosheviqit gjatë viteve nëntëdhjetë, tani udhëheqë Ministrinë e Mbrojtjes. Goran Trivani, i cili drejtoi valën e parë të spastrimeve të mediave në ditët e para të Millosheviqit, është ministër për Mbrojtjen e Mjedisit.

Unë mund të vazhdoj edhe me të tjerë. Duket se çdo ditë gjithnjë e më shumë nga miqtë e vjetër të Millosheviqit janë duke u rikthyer. Mund të theksohet, me të drejtë, se kjo nuk duhet të shkaktojë habi. A nuk ishte Aleksandar Vuçiqi, presidenti i tanishëm i Serbisë, aleat i dikurshëm i Millosheviqit? Dhe a nuk ishte Ivica Daçiqi, ministri i Jashtëm, ish-zëdhënës i partisë së Millosheviqit? Vuçiqi dhe Daçiqi kanë hequr dorë nga agjenda nacionaliste e Millosheviqit para se të merrnin pozicionet e tyre të tanishme. Por Bojiqi, Vuçeliqi, Vulini dhe të tjerë mbeten të papenduar deri më sot, ata i mbeten besnikë idesë së vjetër për Serbinë e Madhe.

Pra, pse Vuçiqi, i cili është betuar se do të reformojë Serbinë dhe do ta çojë atë në Bashkimin Europian, është duke e rrethuar veten gjithnjë e më shumë me njerëz që shumica e serbëve me mendje demokratike do t’i harronin? Unë nuk e di. Kjo mund të jetë pjesë e një manovrimi politik të brendshëm të ndërlikuar. Por mund të jetë gjithashtu një prelud për kthimin e ditëve të këqija të së kaluarës. E di që, si veteran i luftës kundër Millosheviqit, ndihem i frikësuar. Siç më pëlqen t’i përfundoj komentet e mia me një thënie, këtu është një nga William Faulkner: «E kaluara nuk vdes kurrë. Madje nuk është as e kaluar».

Dejan Anastasijeviq është gazetar i njohur i pavarur nga Beogradi. Ka qenë dëshmitar në procesin gjyqësor kundër Sllobodan Millosheviqit në Hagë. Në vitet ’90 Anastasijeviq ka raportuar edhe nga Kosova. Komenti i tij është shkruar për BIRN. Titulli është i redaksisë.