Një qokë tek arvanitasit dhe në Çamëri

Nga Artan Xh.Duka

Mirë, shumë mirë bëri Presidenti ynë që qoftë dhe privatisht sikurse u tha në media, takoi shqiptarët e krahinave shqiptare në Serbi. Bëri detyrën si simbol i unitetit të kombit, nderoi veten dhe postin që përfaqëson duke respektuar shqiptarët e atjeshëm, u dha zëmër e kurajo që të gëzohen në vëndin e të parëve pavarësisht se jashtë kufirit zyrtar, shtriu dorën e fqinjësisë së mirë ndaj Serbisë pavarësisht padrejtësisë historike ndaj kombit shqiptar, duke bërë apel për urtësi dhe çlirim nga sindroma e fituesit apo humbësit në Ballkan.

Me një fjalë, qoftë dhe privatisht, kjo vizitë gjeneroi publicitet të atillë, efektet e të cilit ndoshta tejkalojnë edhe një vizitë zyrtare që i nënshtrohet protokollit strikt, qoftë dhe e shoqëruar me paketa financimesh apo projektesh konkrete. Shqiptarët në Serbi, më shumë se financime kanë nevojë për vëmëndje, respekt dhe kontakte rutinë. Kaq u mjafton që të mos ndjehen të vetmuar matanë. Me këtë rast, Serbia po dëshmon se po reflekton. Një fillim i mbarë i saj por ende pak sepse e kaluara ende ka peshë në politikën e saj.

Por ndërsa vizita të këtilla po mësohemi të kalojnë “fjollë” tek fqinjët verior (Mali i Zi dhe Serbi) dhe ai lindor (Maqedoni), hamëndjet ngrihen nëse një gjë e tillë mund të ndërmerrej edhe në fqinjin jugor Greqi. Sikurse krahinat shqiptare në Mal të Zi, Serbi dhe Maqedoni, edhe Çamëria apo trevat arvanitase kanë prezencë etnike shqiptare apo arbërore dhe Shqipëria e ka në Kushtetutë vëmëndjen dhe përpjekjen ndaj mbrojtjes së interesave, të drejtat njerëzore dhe atyre kombëtare të shqiptarëve kudo ku ata ndodhen jashtë kufijve shtetërorë.

Në këtë sens, presidenti ynë, i njohur si politikan kurajoz dhe me inisiativë, duhet të ndërmarrë një hap të tillë duke dëshmuar me veprime konkrete vëmëndjen e shtetit shqiptar ndaj shqiptarëve në Greqi, qofshin ata çamë, arvanitas të kohës apo shqiptarë emigrantë të tranzicionit.

Është në përshkrimin e punës e Tij. Qoftë zyrtarisht apo privatisht, Ai duhet të takohet me ta, atje. Me urtësinë tradicionale të politikës së Tij, ajo vizitë nuk mund të shihet si provokim përkundrazi do të shërbejë si artikulim i tabuve që nuk ua zë dot goja të tjerëve këtej dhe andej kufirit duke krijuar preçedentin për më pas për të tjerë.

Si mund të presim ne që faktori arvanitas dhe ai çam në Greqi të hedhë sytë dhe besojë tek Atdheu mëmë kur ne të parët i anashkalojmë dhe nuk bëzajmë për ta? Ata nuk kanë nevojë për financime, përkundrazi mund të na mbajnë ne ata me to por ata kanë nevojë për solidaritet dhe një dimension më shumë të identitetit që ju jep krenari dhe kjo është detyra jonë këtej.

Meraku se mos turbullohen ujrat me grekun janë argumenta që provokojnë “agoni” diplomatike në marrëdhëniet me ta duke bërë që të vërtitemi gjithnjë rreth pikës zero. “Djalli nuk është aq i tmerrshëm kur e takon” thotë një shprehje ndaj dhe me Greqinë, e vetmja mundësi për të gëzuar marrëdhënie të shkëlqyera siç dhe popujt meritojnë, është thënia e gjërave troç. Fundja jemi popuj binjak në gadishullin Ilirik dhe është absurd që 200 vjet vetëm i ndërsehemi njëri-tjetrit.

Nëse një vizitë presidenciale, qoftë dhe private, është tashmë gjë normale në Serbinë e nacionalizmit që shkaktoi tre luftëra në rajon këto dekada, ajo nuk ka pse të jetë më një tabu në Greqi, që për më tepër është dhe anëtare e BE. Vetëm nëse nuk duam vetë ne sepse politikanin e lartë, shoqëruar me një autobuz diplomatësh dhe tabor gazetarësh që pasqyrojnë “live”, zor se do e kthejë mbrapsht në kufi një doganier apo do e shpallë të padëshiruar një polic apo kalec lokaliteti në fshatrat arvanitase ku Ai shkon.

Po në ndodhtë, do jetë publicitet falas dhe bota do dëgjojë më mirë dhe më shpejt dhe do kuptojë se nuk është Himara molla e sherrit por tjetër gjë. Më e madhe, reale dhe quhet Çamëri dhe arvanitas dhe ndodhen matanë kufirit, në Greqi. 28 Nëntori nuk është keq për fishekzjarre por për vëmëndje ndaj kauzave shqiptare ngado. Patriotizmi nuk ka brirë. Tej kufirit në jug nuk ka thjesht kauzë çame e arvanitase por kauzë shqiptare dhe ajo meriton përkushtim.

Toka e Medvegjës, me fatin e Mollës së Kuqe, pret Presidentin Shqiptar

Presidenti Shqiptar do të vizitoj “tokën” e Medvegjës, por, jo edhe banorët e saj, pasi që tashmë ky qytet shqiptar fatkeqësisht ka mbetur pa popullatë shqiptare. Vizita e paralajmëruar përmes mediave që do ti bëjë Medvegjës Presidentit shqiptar Ilir Meta është domethënëse , shikuar nga aspekti i politikës së jashtme të shtetit shqiptar, në përkujdesje edhe të shqiptarëve të Kosovës Lindore

Kjo vizitë nuk do të jetë e fokusuar në Bujanoc dhe Preshevë nën preteksin e mos ndikimit në Zgjedhje Lokale që do të mbahen gjatë këtij viti. Edhe pse kjo vizitë do të ishte e rrugës të bëhej së paku disa muaj më parë, ose të bëhej pas zgjedhjeve në mënyrë që të vizitohen edhe Bujanoci dhe Presheva që kanë shumicë të banorëve shqiptar. Shikuar në aspektin e politikës ndërkombëtare po që se edhe tani po të vizitohej edhe Presheva dhe Bujanoci nuk do të ndikonte që zgjedhjet mos të jenë të rregullta apo në ndonjë peshim, anim, të ndonjë subjekti të caktuar politik lokal.

Duhet theksuar se kjo vizitë po ti behej edhe Preshevës do të ndikonte tek klasa politike e saj që të ndërgjegjësoheshin dhe ti ulin tensionet në mes subjekteve politike me qëllim që të fokusohen tek çështjet kruciale në dobi të popullatës me një fushatë korrekte. Po ashtu do ndikonte edhe tek popullata që të dalin në zgjedhje lokale.

Edhe pse e vonuar kjo vizitë, është me rëndësi se për herë të parë Medvegja po e pret një President Shqiptar, por për fat të keq kjo pritje nuk do të ndodhë nga qytetarët e Medvegjës por, vetëm nga toka e Medvegjës nga e cila kanë mbetur vetëm 522 banorë shqiptar ku deri në vitin 1999 jetonin plot 4934 banorë shqiptar apo mbi 65 %.

Vazhdimësia e represionit serb në periudha të ndryshme e veçanërisht gjatë luftës së Kosovës më 1999 dhe asaj në Kosovë Lindore më 2001, bëri që kjo tokë shqiptare ti bashkangjitet fatit të Mollës së Kuqe (Toplicës), që përjetoi fatin e njëjtë pas Kongresit të Berlinit me shpërnguljen e popullatës shqiptare.

Në agjendën e vizitës është paraparë edhe takimi me Kryetarin e Trupit Koordinues për Komunat e Preshevës, Bujanocit e Medvegjës, Zoran Stankoviqin si dhe me Kryetarin e Medvegjës Nebojsha Arsiqin. Këto vizita do të jenë jo zyrtare sipas Qeverisë Serbe.

Presidenti Shqiptar duhet rikujtuar këtyre zyrtarëve serb se: shteti serb i diskriminon ata pak shqiptar që kanë mbetur, edhe atë në format më të vrazhda të mundshme. Duhet rikujtuar se 3666 shqiptarëve i’u është shlyer vendbanimi që do të thotë se ata nuk kanë të drejtë të votojnë apo të posedojnë ndonjë dokument , pronë apo çfarëdo qoftë tjetër në emrin e tyre. Kjo shifër ndryshon shumë shpesh, dhe mbahet nën kontrollin e shërbimeve të shtetit, 85 % të shtëpive shqiptare në Medvegjë i’u është shkëputur rrjeti elektrik dhe për tu kyqur duhet paguar një shumë rreth 3000 euro, dhe 89 % apo 4408 e medvegjasëve janë të përndjekur politikisht dhe jetojnë në Kosovë dhe Europë, duke mos pasur të drejtë të kthehen në shtëpitë e tyre, në vendlindjen e tyre, Medvegjë. Punësimi i atyre 522 banorëve shqiptar që kanë mbetur është 0 %.

Shteti serb ka militarizuar këtë zonë aq shumë, sa për çdo kokë të banorit ka vënë në dispozicion dy ushtar të rregullt, dy polic dhe dy forca speciale-xhandar dhe aq shumë herë e shfrytëzon këtë territor edhe për manovra ushtarake që të krijoj panikë dhe pasiguri te këta pak banorë të mbetur në Medvegjë.
Presidenti Shqiptar duhet rikujtuar këtyre zyrtarëve serb se: nuk ka mundësi të ecet përpara drejt Europës, pa respketimin e të drejtave elementare të shqiptarëve si autokton në këtë rajon

Nga Valon Jashari:
*Historian, ish-veteran i UÇPMB-së, ish-Kryetar i “Lëvizjes së Lirisë”, Lëvizje që vepron në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë, ish i burgosur në grupin e Dobrosinit, si dhe aktivist për të drejtat e shoqërisë shqiptare.

Vetëvendosja terroriste?

Who the fuck do you think you’re talking to?” 🖕

Nga Kimete Berisha

Cili është dallimi midis vrasësve të aktivistëve të LDK-së pas luftës dhe terroristëve?
Vrasësit shqiptarë të politikanëve të LDK-së kanë vrarë tinëz, dhe i kanë fshehur e fshirë gjurmët e krimeve të veta, kurse terroristët ‘botërorë’ kanë vrarë dhe vrasin ashiqare, nuk i fshijnë gjurmët e krimeve të veta, si dhe i pranojnë krimet e tyre.
Në të dy rastet, motivet e kriminelëve janë politike.
A kanë qenë vrasjet e aktivistëve të LDK-së akte terroriste?!

E keqja s’ka skaj, prandaj pyet shqiptari i mbështetur për muri, a është e keqja më e madhe të gjuash gurin e të fshehësh dorën (të vrasësh natën e të qashë ditësh, siç janë vrarë aktivistët e LDK-së), apo të vrasësh ashiqare dhe të mos e fshehësh motivin kriminal (pa pasur nevojë të paraqitesh si ‘njeri i mirë’).

Veç Cicero kish ditë me ma dhënë përgjigjen. Nuk ekziston asnjë shqiptar i gjallë që ma ‘ftoh’ mua gjakun e ma jep përgjigjen që do t’më flinte.
Po bëj hajgare se ka-ka njerëz të ‘aftë’ që e dinë për çka e kam fjalën.
Blerandi për shembull.

P.S.

Vetëvendosja s’ka vrarë njeri, veç pak ua ka tharbë hundët me gaz lotsjellës.
Prandaj ti quash terroristë aktivistët e saj dhe atë Lëvizje është aq patetike, aq e mjerë, për të të ardhur gjynah nga varfëria kaq e madhe mendore e PDK-së.
Prandaj, ti shoku, shikohu në pasqyrë se u bëne horë.

Presidenti Hashim Thaçi e ka dekoruar Albin Kurtin me medaljen ‘Urdhëri i lirisë’!
Merruni ju vesh me Kadrinë (se u bëtë gaz i botës), a është Albini Hero, apo ‘terrorist’!!!
Presidenti Hashim Thaçi është mirë m’u kthy e me shpëtu partinë nga budallenjtë, se u ka dalë budallaklëku nga kontrolli.

Kështu, më thonë sa e sa pdkista të ‘mirëfilltë’ dhe po i luten Zotit dhe po mbajnë ymyd se shpejt do të kthehet Thaçi ta shpëtojë ish shtëpinë e tij nga Kadri Veseli.
Mirë e kanë.
Neroni e ka djegur Romën, kur ju ka tek, anipse në Romë ka qenë edhe shtëpia dhe nëna e tij.

Përplasja me ministrin Kadri Hazbiu dhe çfarë më tha këshilltari i Enver Hoxhës

Nga Hajro Limaj*

Në Rijeka të Kroacisë kisha dy ditë që kisha mbërritur. Në agimin e ditës së tretë në radë hynë tri anije luftarake, të cilat nga distanca nuk mund të parcaktoheshin për identitetin e tyre. Mbas dy orësh ato iu afruan portit dhe në distancën 1.5 kilometra nga kalatat e ankorimit hodhën spirancat. Me shikimin optiko-pamor përcaktova se ishin dy kryqëzorë dhe një nëndetëse ruse. Ne takimet me autoritet portuale mora informacion se keto tre anije pasi ishin shkëputur nga baza e tyre detare e Sevastopolit në Detin e Zi, kishin kaluar ngushticën e Bosforit në Turqi dhe nëpërmjet Detit Egje, Detit Jon dhe Adriatik arritën në ujrat veriore të ish- Jugosllavisë. Me shpejtësi siguruam të gjitha të dhënat e nevojshme: emërtimin dhe numrin e bordit, kapacitetin mbartës, armatimin mbi kuvertë, sasine e personelit per cdo luftanije, e te tjera.

Nga rada, pas dy ditësh ato u ankoruan në kalatat e portit. Këtu u vizituan nga autoritet vendore dhe ushtarake të këtij qyteti. Afrimi i tyre na ndihmoi akoma më shumë për të marrë dhe konfirmuar të gjitha të dhënat e nevojshme luftarake.

Në Rijeka ndodhej edhe përfaqësia jonë tregtare, me dy atashe. Njeri prej tyre ishte Gani Kadria. Këtë njeri e kisha takuar vite më parë, kur ai ishte kamarier në hotel turizmi, në Kukës, kur une shkoja nga Tirana ne kufijte me Kosoven, nga ndiqnim te gjitha veprimtarite e ushtrise dhe policise serbe ne Kosove. Një nga ato ditë, kapiteni i anijes dhe unë pimë nga një kafe me Ganiun dhe bashkëshorten e tij, Shemsie Kadrinë, në një lokal në afërsi të bregdetit. Pronar i këtij lokali ishte një shqiptar i Malit të Zi.

Emri i çiftit Kadria tashmë në Shqipëri është bërë shumë i njohur. Dihet dhe nuk mund të harrohet se ata krijuan firmën rentiere “Gjallica” në Vlorë. Kompania e tyre famëkeqe është pjesë e dramës së vitit 1997, ku me mijra qytetarë humbën paratë e tyre dhe Vlora u kthye në një front të vërtetë lufte.

Me kthimin në atdhe dorëzova informacionin përkatës dhe kur po çmallesha me fëmijët e mi më njoftuan se më kërkonte ministry Kadri Hazbiu, i cili kishte zvëndësuar Mehmet Shehun në detyrën e ministrit të Mbrojtjes në 26 prill të vitit 1980.

Kur shkova në paradhomën e tij, menjëherë sekretarja më futi në zyrën e ministrit.

Ai qëndronte në krye të tavolinës. Ishim vetëm, pa asnjë njëri tjetër. Mbasi u ula, ai vazhdonte të përdridhte cigaren, që bënte vetë, ndërsa mbi ballë i kishte rënë një shtëllungë flokësh. Kaluam një heshtje disa sekondashe, pastaj, mbasi ngriti kokën, vlerësoi informacionin që kisha dorëzuar nga shërbimi, dhe më shikim mbi mua më tha: “Megjithë sukseset që ke, ti ke shkelur sekretin shtetëror”.

U krijua një çast tjetër heshtjeje, gjatë të cilit ai ndezi cigaren. Unë rrija dhe prisja, duke hamendësuar se ku mund te kisha gabuar. Është e vetëkuptueshme se çfarë presioni psikologjik kalon një zbulues ushtarak përpara kësaj akuze, terrorizuese, sidomos nga fakti se vinte direkt nga goja e ministrit te Mbrojtjes, Kadri Hazbiu. Pas saj vinin shpejt shkarkimi nga detyra dhe ndoshta edhe ndjekja penale, çka do të thoshte shkatërrim edhe familjarisht. M’u kujtua shefi i degës, Shefqet Troqe, një burrë baballëk nga Tragjasi i Vlorës që kishte përfunduar studimet në Bashkimin Sovjetik, i cili mbas një shërbimi jashtë shtetit, në Gjermani, kishte shkuar për kontroll në një qendër zbulimi në Shkodër Në bisedën konfidenciale me shefin e kësaj qendre i kishte thënë atij se ai kishte qenë me një shërbim jashtë shtetit, duke treguar edhe vendin. Kjo bisedë i ishte transmetuar menjëherë drejtorit të Zbulimit, Eqerem Osmani. Për këtë shkelje “sekreti” Shefqeti u ndëshkua rëndë. Me urdhër të ministrit u shkarkua nga detyra dhe u transferua, fillimisht në Sazan dhe pastaj në Tarabosh.

E mblodha veten dhe me qetësi i thashë ministrit Hazbiu se “kjo është krejtësisht e pavërtetë, mbasi unë jam një kuadër që kam dhënë prova në realizimin e misioneve jashtë shtetit dhe për ruajtjen e sekretit. Në vend që ne të gjejmë mbështetje morale dhe shpirtërore, kur kthehemi në atdhe, mbasi gjatë kohës që ndodhemi me misione jashtë shtetit edhe mund të arrestohemi nga agjenturat e huaja, gjendemi përballë akuzave të pavërteta”. Me telefonin e kuq ai thirri drejtorin e Zbulimit, Mehmet Musain, ndërsa drejtori i Kundërzbulimit, Agim Zenati, ishte në paradhomën e ministrit. Drejtor Musai nuk tha asnjë fjalë dhe nuk bëri asnjë prononcim, por kuptohej se ai ishte ne dijeni, ndoshta edhe relatuesi. Kjo u plotësua me vonë, mbasi, me arrestimin e Kadri Hazbiut, mua më thirrën zyrtarisht në Komitetin e Partisë dhe më treguan shkresën, që Mehmeti i kishte dorëzuar ministrit. Ishte koha kur unë me kurajo kisha denoncuar para ministrit me shkrim mos organizimin e saktë të këtij shërbimi të rrezikshëm jashtë shtetit, veçanërisht për komunikimin sekret.

E kuptova që ky dizinformim nuk kishte ardhur nga Gani Kadria, por nga njeri që më mbështeste mua në këto operacione jashtë shtetit, i futur nga miqësitë e asaj kohe. Kërkova fort burimin e informacionit, por kalohej në heshtje. Edhe më fort e më me këmbëngulje kërkova se cili ishte “sekreti” që kisha shkelur?! Sipas atyre, nga veprimet e mia, Gania Kadria, zbulues politik, kishte kuptuar që unë isha zbulues ushtarak. Dhe kjo përbënte shkelje të sekretit shtetëror e për këtë më kishin vendosur përpara akuzës. Ne ishim te dy zbulues: ai resident ne Rijeka, ndërsa unë jo resident, por në lëvizje. Aq më tepër që unë dhe Ganiu e njihnim njeri – tjetrin më parë. Por, në rastin konkret, nuk kishte patur asnjë fjalë apo veprim të dyshimtë tek unë, që ai të mësonte apo dëgjonte për veprimtarinë time te zbulimit. Që unë isha zbulues ushtarak, ai e kuptonte kur na shërbente në hotel Turizmi në Kukës, mbasi kisha shkuar edhe me uniformë ushtarake.

– Shoku ministër,- i thashë. Unë veten time e kontrolloj plotësisht dhe mendoj se juve ju kanë dizinformuar. Nëse ju nuk i tregoni vendin këtij dizinformatori, unë do t’i drejtohem urgjentisht komandantit të Përgjithshëm, mbasi ai është shumë i interesuar për veprimtarinë tone”.

Kur pa këmbënguljen time ministri e zbuti bisedën dhe urdhëroi të riverifikohej ky informacion.

Dola nga zyra e tij pa i dhënë dorën as ministrit, as drejtorit të Zbulimit dhe as drejtorit të Kundërzbulimit. Mbasi dola nga ministria, shkova tek klubi i Ministrisë së Punëvë të Brendshme. Këtu piva i vetëm një kafe dhe prej andej me qetësi shkova në Komitetin Qendror. Sapo mësuan se kush kërkonte takim me Enver Hoxhën, më shoqëruan në katin e dyte. Atje me priti z.Haxhi Kroi, shefi i kabinetit dhe këshilltari më i afërt i Enver Hoxhës. Më dëgjuan me shumë interes, mbajtën shënime, më falenderuan për informacionin dhe më thanë se do të infomohej të nesërmen vetë shoku Enver. Por unë nuk e dija që në ato ditë kishte filluar lufta e Enver Hoxhës dhe Byrosë Politike kundër Kadri Hazbiut. Kur zbrisja shkallëve, këshilltari i Enverit më tha: “Mos i thuaj njeriu që erdhe tek ne. Rri i qetë se do të mësosh shumë gjëra karshi atyre që kërkojnë të hakmerren ndaj teje.”

Pas tre ditë heshtjeje, Kadriu kishte dhënë urdhër që unë të nisesha me shërbin në Rumani, ndërsa “mbështetësi” që unë isha i sigurtë se kishte dizinformuar, ishte shkarkuar nga kjo detyrë dhe ishte zëvendësuar me një tjetër. Këtë ndeshkim e bëri vetë ministri apo i erdhi urdhëri nga lart, unë nuk e kam mësuar. Ardhja në vënd të tij e Malosmanit krijoi harmoninë dhe raportet e nevojshme, qetësinë dhe sigurinë reciproke në realizimin e misionit. Pa diskutuar këtu aftësitë profesionale, të gjuhës italisht dhe të radiozbuluesit, që zotëronte ai.

Në drejtori kisha edhe shokë mjaft të mirë. Këtu nuk mund të lë pa përmëndur zëvëndës drejtorin e Zbulimit, Xhevat Çela, i cili më karakterin dhe drejtësinë që përmbante dhe shprehte, më mbështeste, qoftë edhe heshturazi, por gjithnjë duke më dhënë kurajo për të mbrojtur të vërtetën deri në fund. Këtë e bënte edhe sekretari i organizatës së partisë, z.Faik Sinani, i cili më parë kishte punuar në zbulimin strategjik jashte shtetit, në Stamboll, por ishte djegur (zbuluar) dhe ishte kthyer para kohe në atdhe. Pa folur këtu për Tiger Godon, një ushtarak me cilësi dhe vecori të rralla, i cili fatkeqësisht në vitet 1997 vrau veten për problemet që kishte me sjelljet e djalit.

Në Kostancë të Rumanisë, mbas 5 ditësh u takova më sekretarin e parë të Ambasadës, shokun tim, Eqerem Petroshati, i cili kishte ardhur nga Bukureshti për tu takuar me ne. Duke pirë nga një kafe në një hotel të këtij qyteti, më tha se Kadri Hazbiu ishte shkarkuar më datën 10 Tetor (1982) nga detyra dhe ishte izoluar në shtëpi. Ishin kohë shumë të vështira. Më 17 Dhjetor 1981 kishte vetë vrarë veten në shtëpi kryeministri Mehmet Shehu. Kadri Hazbiu ishte ministri që kishte punuar gjithë jetën me këtë kryeministër, të cilin Enver Hoxha e akuzoi për “poli agjent”.

I tregova takimin e fundit që kisha patur me ministrin para nisjes, pa i folur për objektin konkret të takimit me të. Kadri Hazbiu njihej dhe vlersohej si ministri i Punëve të Brendshme më i aftë që kishte drejtuar zbulimin dhe kundër zbulimin e shtetit shqiptar për mbi 26 vjet në periudhën 1954-1980. Unë nuk mund të paragjykoj nëse ai ka qenë armik apo agjent i shteteve të tjera, por ai u dënua dhe u pushkatua më 10 shtator 1983, në një kohë kur në udhëheqjen e lartë të shtetit shqiptar, Enver Hoxha kishte ndërmarrë dhe vazhdonte ofensivën e spastrimeve nga ish- shokët e tij të luftës dhe te punës. Kur u ktheva në Atdhe, sapo kalova postbllokun e Ministrisë së Mbrojtjes, tek dera kryesore më priti drejtori i Zbulimit, Mehmet Musai dhe në hyrje dorezuam fletë hyrjen time të firmosur nga ish- ministri, Kadri Hazbiu.

Mehmet Musia kishte ardhur në këtë detyrë në tetor të vitit 1981, i cili zvëndësoi Eqerem Osmanin të shkarkuar me propozim të ministrit Kadri Hazbiu. Edhe drejtor Mehmeti dukej i tronditur dhe i frikësuar. Të gjithë zvëndës ministrat dhe shefi i shtabit te pergjithshem ishin shkarkuar dhe ishin larguar nga Tirana.

Edhe mbas ketyre tronditjeve e “tërmeteve” politike qe po kalonte shteti shqiptar, unë vazhdova misionet e zbulimit jashte shtetit për mbrojtjen dhe sigurinë e atdheut deri në gusht të vitit 1988, kohë në të cilën u riorganizua sherbimi i Zbulimit. Por duke qenë se pa u qetësuar nga një tërmet, Ministrinë e godiste tërmeti tjetër, edhe ne shpesh jetonim të pa sigurt e në ankth.

Unë lëvizja jashte shtetit me profesionin “ekonomist”dhe paguhesha në dy bordero mujore. Në njerën emërtimi ishte sekret, “ekonomist”, ndërsa në tjetrën, në qëndrën kryesore plotësohej rroga mujore e funksionit të vërtetë. Para tre vitesh, në 2015-ën, një oficer i marinës tregtare u takua me mua për një çështje konsultimi dhe i qetë më pyeti: “Ore Hajro, ju keni ardhur disa herë me mua, por cila ishte detyra jote konkrete ?”. Kur i thashë të vërtetën e misionit tim, shtangu. Ai mendonte se unë mund të isha oficer kundërzbulimi, por kur mësoi se kisha qenë zbulues ushtarak për zbulimin e forcave të armatosura të shteteve objekt zbulimi dhe jo për personelin shqiptar jashtë shtetit, përfshirë edhe të flotave luftarake në Mesdhe, me habi vazhdoi: Me të vërtetë atëherë ruhej shumë sekreti dhe prandaj lëvizjet tuaja nuk linin asgjë për të dyshuar…”

*Ish- zbulues strategjik

Albin Kurti, model për çdo shqiptar

Nga Alban DACI

E kam zili Kosoven qe arreston deputete. E kam zili Kosoven qe Limaj gjykohet e po ashtu shpallet i pafajshem. Sikur te shkonte ndonje politikane shqiptare qofte edhe vetem pese minuta ne gjykate do te ishte nje revolucion per Shqiperi. Ligji nuk njeh superior dhe inferior. Nese ai shkelet te gjithe jane te barabarte. Analizat e tjera per rastin e Kurtit, jane te natyres politike si pro ashtu edhe kunder.

Forca e nje lideri eshte te thyej ligjet ne fuqi nese ato i konsideron pengese per te bere ndryshime politike. Nje lider i madh i thyen ligjet dhe eshte i vetedijshem qe te bej edhe burg e te mos ndalet ne rrugetimin e tij politik. Kurti i dine keto dhe i ka zgjedhur si rruge per te shkuar drejt suksesit te tij politike apo per te ndryshuar establishmentin qe ai e shikon si nje pengese per nje rend te ri social. Ndonjehere rruget e ashpera dhe pa kompromis nuk jane nje sukses per liderin politik qe i zgjedhe, por u sherbejne kauzave dhe sjellin rezultate konkrete sociale, politike, demokratike dhe ekonomike sa do me vonese ne kohe.

Te gjithe e dini historine e Mandeles, luftoje gjithe jeten per te rrezuar “Aparteid”, sakrifikoje jeten e tij per kete kauze dhe ne fund ja doli duke arritur ate qe kerkonte. Mandati i tij si President ne fund te jetes nuk eshte nje shperblim pushteti per jeten e tij te harxhuar ne burg, por nje simbolike dhe mirenjohje per te gjitha betejat e bera.

Disa lidere te tjere qe zgjedhin rrugen e kundervenies se establishmentit pa kompromis, perfundojne edhe me keq, sepse zakonisht humbim jeten dhe behen hero pa shijuar ndryshimet e kerkuar.
Keshtu ishte Lutherking, i cili organizoi ndryshimet e medha sociale per barazi sociale, por u vra dhe nuk ishte deshmitar i arritjes se asaj qe luftoi e kerkoi. Me gjitha “Endra e tij” u realizua e sot te “bardhe” e te “zi”, jetojne se bashku, udhetojne se bashku, luftojne se bashku, martohen se bashku, dashurohen se bashku dhe qeverisin se bashku per te miren e e perbashket.

Nje lider tjeter qe luftoi gjithe jeten e tij per Pavarasine e Kosoves, por pak para se te ndodhte hymbi jeten, ky eshte Rugova. Jeta ndonjehere nuk eshte ne doren e individit, por deshira dhe forca per te zgjedhur menyren dhe stilin e jetes eshte krejtesisht ne doren e tij. E dini pse nuk me vjen keq per Kurtin? Sepse, ai eshte nje lider i vetedijshem per zgjedhjen qe ka bere dhe per menyren e rruges qe ka ndjekur. Ndonjehere jane rrethanat qe e diktojne rrugen e perspektiven dhe fatin e nje lideri e shume here te tjera jane zgjedhjet e vete liderin qe percaktojne te ardhmen e tij.

Modeli i pare i liderit eshte per ata qe jane guximtare qe sfidojne hapur modelet dhe rrethanat e nuk kane frike per fundin e tyre si individe, por shqetesohen me shume per fundin e ideve te tyre per modelet sociale e politike qe mendojne. Kurti e nisi karrieren e tij ri revolte per drejtesi duke u zene me policet serbe, duke u arrestuar, duke u denuar e duke vuajtur.

Ndersa modeli i dyte eshte per lideret frikacake e dredharake qe nuk ecin mbi idete, pasionet dhe emocionet, por mbi bazen e llogarive te mekanizmave te pushtetit. Kurti eshte tashme pas dyshim lideri historik i shekullit te ri te Kosoves, shpresoje qe ai te jetoje deri ne fund per te gezuar realizimin e ideve te tij e po ashtu shpresoj e uroj qe nje dite ashtu si Mandela te marr edhe ai pushtetin si vleresim nderi dhe mirenjohje per sakrificat e bera.

Them nderi, sepse Kurtin shumicen e jetes e ka kaluar ne burg, me policet e burgut, me pranga ne dore apo duke luftuar kunder padrejtesive mes njerezve te thjeshte, te atyre njerezve qe jane aq shume te shtypur sa edhe endrra ndoshta nuk kane me.

Kurti per guximin, forcen dhe vendosmerine duhet te jete nje model per shume shqiptare kudo ku jetojne.
Nese shqiptaret nuk rrezojne muret qe i rrethojne ne vendet ku jetojne, ato do te jetojne jashte ne ajrin e paster, por be kushtet e njer burgimi, te shtypur, poshteruar e pa te drejta./ CityNews

Njësia e Drakullave të PK!

Nga Kimete Berisha

Driton Çaushi ka shpëtuar lehtë se e ka kafshuar polici në dorë, por (dikush tha, s’di a është sahi), se njanin të Vetëvendosjes e kish pas kafshuar polici në ‘erogene zone’, por për shkak të moralit dhe traditës shqiptare ka vendosur të hesht.

Kafshimi është armë e ftohtë. Polici që e ka shfrytëzuar rastin t’i kafshojë gjinën, merret vesh se i kish dhëmbët e vetë, pa bllomba, dhe ish votues i PDK-së.

Driton Çaushi i është nënshtruar një ekzaminimi të thellë mjekësor nga frika se pas kafshimit të policit mund të çartet e të bëhet ‘polic’, ndërsa personi që polici e ka kafshuar në atë ‘sendin’ thanë është kah luan me mend nga frika!

Mixha Shneqë, mixha Shneqë vorrin vetit ja ka leçë.

SHIK-u u çartë. Dojnë me na mbyt tanve. Ua kanë pëshurrë alltijat, e ju ka dalë gjuha prej kontrolli.
Se, populli po çohen kundër tyre, sikur kundër pushtuesit, me mbrojt veten, familjen, moralin dhe pragun e shtëpisë.

Dilni kafshoni e hani gjinën edhe nëpër ‘b.th.ra’ se më zi s’bëhet.
Ftoj Vetëvendosjen dhe kundërshtarët e organizatës kriminale të shikut që ta lyejnë prapanicën (pse jo edhe krejt trupin) me vaj (çka t’ju qëllon, zejtin e kësi sene), që kur kriminelat marrin kry me ju kafshu, me ju rrëshqit gjuha.
P.S.
‘Ata që ne nuk na dojnë
na shajnë e na përgojojnë
Le të flasin, le t’pëlcasin
Ne do të fitojmë’ 😜

Kush janë hajnat që arrestuan Albin Kurtin

Nga Ilir Babaramo

Edhe këtë nëntor Albin Kurti ka përfunduar sërish në pranga. Arrestimi I themeluesit të Vetëvendosjes ndodh në një moment politik shumë interesant. Partia e Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit ka prekur fundin. Në zgjedhjet lokale që sapo u mbyllën PDK ka marrë minimumin e votave në krejt historinë e saj. Por arrestimi i Kurtit nuk është vetëm hakmarrja e verbër. Po numërohen votat e dërguara me postë dhe bashkëkryeministrat e qeverisë kërkojnë të përmbysin fitoren e pritshme të Vetëvendosjes në dy qytetet më të mëdha, Prishtinë dhe Prizren. Përmes provokimit të një konflikti parapolitik synojnë të shmangin vëmendjen nga ajo që po gatuajnë, tjetërsimin e rezultatit.

Tre partitë e drejtuara nga ish komandantët e luftës, PDK, AAK dhe Nisma, të treja bashkë në Prishtinë, morën më pak se 10 për qind të votave. Ky nuk është shpartallim. Është më shumë se kaq. Është përbuzje. Është e frikshme kjo që ka ndodhur. Si është e mundur që çlirimtarët të shikohen nga shumica e qytetarëve të vendit të tyre me neveri. Gjithçka ka nisur që në qershorin e vitit 1999, që në çastet e para kur çlirimtarët hynë në Prishtinë me një paradë të mbuluar nga dallgët e luleve të mirënjohjes.

Çfarë gjëme ka ndodhur më pas, efektet e kujt tërmeti janë ? Po si ka mundësi të ndodhte e gjitha kjo? Shpjegimin e kësaj që ka ndodhur e jep në mënyrën më sintetike një skeç i famshëm i Stupcave, i cili u bë viral në internet që në momentin e parë kur u postua. Në këtë skeç tregohen dy komandantë të UCK me një hartë të Prishtinës mes këmbëve, në ditët e fundit të luftës. Në kohën kur ushtarët e tyre luftonin nën predha , ata të dy grindeshin mbi hartë, jo për ndonjë strategji sulmi, por për pronat që donin të ndanin mes vedi. Dhe në fakt kështu ndodhi më pas. Banorët e Prishtinës mbajnë mend si komandantët zaptuan gjithçka që kishte vlerë.

Kjo që ka ndodhur në Kosovë është një déjà vu në historinë tonë. E njëjta gjë ka ndodhur nga të dyja anët e Drinit në çdo moment përmbysjeje. Metamorfoza e frikshme e çlirimtarëve ka qenë një proces I njëjtë. Le të mos tregohemi naivë. Në krejt historinë e njerëzimit lufta për pushtet nuk është e pastër. Nuk është si debatet e filozofëve në aeropagun e Athinës së lashtë. Një shembull i shpejtë. Në luftën për pushtet Sharl dë Gol eliminoi me ndihmën e Çërçillit një ushtarak më të zotë se ai, gjeneralin Zhiro. Por ajo që është thelbësore , në vendet e zhvilluara, politikanët nuk gjykohen dhe aq si kanë ardhur në pushtet, por si e kanë përdorur atë. Jo më kot, në të gjitha gjuhët latine fjala pushtet përkthehet dhe mundësi. Dhe mundësinë për të qeverisur çlirimtarët tanë e kanë përdorur për të bërë plaçkë, jo për të sjellë zhvillim.

Qytetarët e Kosovës kanë të drejtë të jenë të irrituar me komandantët. Në thuajse 20 vjet qeverisje janë po aq fajtorë sa “titistët e LDK” (kështu I quajnë me përbuzje kundërshtarët e tyre tradicionalë). Kanë qeverisur aq keq sa Kosova është jo vetëm në mjerim ekonomik por është kristalizuar si një koloni serbe. As pushtuesit nuk janë sjellë aq keq me ekonominë e Kosovës sa qeveritarët e saj të dy dekadave të fundit.

Kjo ka ndodhur sepse komandantët janë peng të dy oligarkëve më të mëdhenj të Kosovës. Njëri prej tyre, Ramiz Sadiku quhet në mos gabohem, u bë në qeverinë e kaluar zëvendëskryeministër për ekonominë. Shkurt , ujkut ju varën mëlçitë në qafë. Ndërsa pala tjetër janë dy vëllezër që emëronin gjithë drejtorët e enteve dhe ndërmarrjeve publike më fitimprurëse. Në Kosovë askush nuk është kundër të pasurve. Por kush e mendonte 20 vjet më parë se disa nga ata që kishin udhëhequr luftën kundër serbëve me armë në dorë, do përdornin më pas çdo armë që të jep pushteti , çdo fantazi kontrabandisti për të vënë në tepsinë e korrupsionit gjithcka në funksionin të dy lobeve ekonomike, që biznesin e tyre e kanë bazuar tek importet serbe. Tek importet serbe që janë shkaku i papunësisë, përmasat e të së cilës në Kosovë afrohen tek shifra e frikshme 50 për qind.

Pika e fundit që derdhi gotën e zemërimit ishte publikimi i “dosjes së shefave”. Qindra përgjime, të bëra sigurisht nga shërbimi I ndonjë vendi të madh, zbuluan injorancën, makutërinë, tribalizmin nga i cili qeveriseshin. Dhe për më tolerantët ishte një dush I ftohtë. E gjithë kjo dosje e klanit “Pronto” dukej si era e çorapeve të palara në këmbët e atyre që kanë venë përfund çdo institucion që nga gjykatat deri tek qeveria.

Në këtë kontekst Vetëvendosje mbetej mundësia për ndryshim. Partia e Albin Kurtit dyfishoi rezultatin në zgjedhjet e përgjithshme krahasuar me ato të mëparshmet. Vetëvendosje doli partia e parë pavarësisht shumë gafave që kishte bërë : që nga incidenti me ambasadoren e SHBA në hyrje të Kuvendit apo deklaratave në favor të përdorimit të shamisë në kokë nga gratë.

Dhe në zgjedhjet lokale të pak ditëve më parë nuk mungoi dhe ndonjë gafë periferike si ajo e deklaratës antisemite nga e cila drejtuesit e Vetëvendosjes nuk u distancuan prerë. Gjithsesi Albin Kurti nuk është më ai Çe Gevara i Kosovës. Me vënien e kravatës nuk ndryshoi vetëm look por dhe verb. Në shqipen e tij po aq të mrekullueshme sa të Arbër Xhaferrit po bën ndryshimet që ndërkombëtarët duan të dëgjojnë. Më shumë se më parë është një alternativë e qeverisë aktuale të Kosovës.

Ky është momenti kur ka ndodhur arrestimi i radhës së Albin Kurtit. Përballë tij është qeveria më e panatyrshme që ka patur ndonjëherë Kosova. Duket si paradoks por e tillë është. Pavarësisht se ish komandantët janë bashkëkryeministra të qeverisë Haradinaj, për çështjet më të të rëndësishme që përballet aktualisht kjo qeveri kanë qëndrime diametralisht të kundërta.

Arrestimi i Albin Kurtit sot u bë se akuzohet për gazin lotsjellës të hedhur dy vjet më parë në Parlamentin e Prishtinës. Për hir të së vërtetës duhet thënë se Kurti atëherë udhëhiqte protestën kundër shënimit të kufirit me Malin e Zi dhe Zajednicën bashkë me kryeministrin aktual Rramush Haradinaj dhe zëvendëskryeministrin Fatmir Limaj. Kjo është po qa e vërtetë sa dhe fakti që deputetja që u arrestua sot me Albinin është Donika Kadaj Bujupi, e cila në kohën e protestave ishte deputete e AAK të Haradinajt.

Shumë pyetje qarkullojnë sot në Kosovë. Atë më kryesoren nuk po e përmendim sepse litari nuk përmendet në shtëpinë e të varurit. Por për komandantët mbeten pyetje të tjera për tu bërë ? Sa do zgjasë kjo qeveri dhe si do zgjidhë ajo dosjen e kufirit me Malin e zi ? Ashtu si dhe pyetja që shkakton humor në Prishtinë : A do ta zëvendësojë Rramush Haradinaj Adem Grabovcin në klanin “Pronto”?

/VINI RE! Agjencioni i pavarur MekuliPress vepron në bazë vullnetare. Redaksia nuk pranon donacione nga partitë politike e as nga Qeveria. Ndihmoni të kultivojmë gazetarinë e pavarur

Dikush është duke provokuar trazira në Kosovë

Nga Jusuf Thaçi

1. Sot u arrestuan dhe u paraburgosën për një muaj tre deputetë të opozitës, pa pikë nevoje, për një vepër që është kryer publikisht dhe që nuk ka kurrfarë urgjence të gjykohet kur ende jemi në atmosferë zgjedhore.

2. Para ca ditësh u dënua një deputet dhe tre aktivistë të opozitës, me mbi 20 vite burg, me një vendim gjykate tërësisht të pabazuar.

3. Dje u përmbys rezultati i zgjedhjeve në komunën e Istogut, në disfavor të një partie opozitare, me vota shumë të dyshimta dhe aty po i vjen era hajni e dallavere. Rezultati me të drejtë po kontestohet.

4. Dje u vendos që të rinumërohen votat në dy komunat më të mëdha, që sipas rezultateve preliminare i ka fituar partia më e madhe opozitare, megjithëse nuk kishte kurrfarë baze për ta bërë këtë, përveç qëllimit që rezultatet në këto dy komuna të kontestohen nga palët, pavarësisht se cili do të jetë rezultati final.

5. Dje “u protestua” kundër EULEX-it nga partia që vet e ka sjellë EULEX-in në Kosovë dhe i ka thurë lavde.

6. Dje në Kosovë ishte për vizitë “Shefja” e Gjykatës Speciale për të përcjellë porosinë se kjo gjykatë tashmë është gati për të filluar arrestimet në Kosovë. Duket qartë se të gjitha këto zhvillime janë të ndërlidhura me njëra-tjetrën dhe janë në funksion të shkaktimit të trazirave në Kosovë.

Kosova as nuk ka nevojë e as nuk mund t’i mbijetojë një krize të brendshme e trazirave të brendshme, të cilat mund t’i ndihmojnë vetëm atyre që për hir të interesave personale e klanore, si dhe për hir të shpëtimit të prapanicës së vet janë në gjendje ta destabilizojnë e ta kallin Kosovën.

Prandaj, do të ishte mirë që të gjithë të provokuarit të tregohen të menqur e të matur, në mënyrë që mos t’ia plotësojnë dëshirën atyre që duan të shkaktojnë trazira në Kosovë. Drejtësia mund të ketë kohë për t’u rivendosur, ndërsa pasojat e trazirave nuk mund të riparohen kurrë!

Arrestimi i Albinit? Asgjë e jashtzakonshme!

Shkruan Labinot Gjini

U tha se u arrestua Albini sot. Asgjë e pazakonshme ! Ka 100 vjet që arrestohet çdo kush që është bartës i konceptit të “rrezikshëm” të vetëvendosjës dhe të bashkimit kombëtar. Është një koncept i rrezikshëm për çdo pushtet i cili kërkon të vendos një rend kundërnatyror dhe konservator mbi popullin shqiptar. Qysh prej momentit kur u vunë kufijë në mes popullit shqiptar ka një dialektikë historike që ka lind ndërmjet atyre që i përshtaten status quo-s, deri në atë masë sa të humbasin konceptin e historisë, dhe të atyre që ripërshtasin pozicionin e tyre krahas peshës së historisë tek e cila kërkojnë vrimat që të kapen për ta futur në lëvizje atë. Në këtë dialektikë lind automatikisht konflikti ndërmjet atyre që thonë “lere historinë këtu” dhe atyre që thonë “kjo histori duhet të përfundoj atje për ku është nisur”.

Që të dy palët kanë interesin e tyre përbrenda kësaj dialektike. E para gjenë interesin e vetë në ndalesën momentale (status quo), të cilën mundohet ta bëjë ndalesë historike, kurse e dyta në historinë duke u bërë. E para gjithmonë gjenë përkrahjen nga jashtë në pozicionimin e saj sepse askush, përveç shqiptarëve, nuk ka interesë që kjo histori të përfundojë në një bashkim kombëtar. E dyta kërkon të gjejë përkrahjen e popullit sepse e di se ai është i vetmi që ka interesë që kjo histori të lëvizë tutje dhe të gjejë fundin e saj të kërkuar. Kështu ata, të parët, me ndihmën nga jashtë marrin pushtetin e ofruar, i cili nuk ka si të jetë ndryshe përpos se reaksionar ndaj të gjithë atyre që duan ta fusin historinë në lëvizje. Kuptohet se motivi i reaksionit fshihet gjithmonë nga një zbukurim kombëtarist i cili, si gjithmonë, thotë se “duhet të presim situata më të favorshme për të lëvizur”. Në anë tjetër, përball kësaj filozofie “pritëse” shfaqet gjithmonë filozofia “lëvizëse”, e cila thotë gjithmonë “duhet të lëvizim që situatat tona të favorizohen”.

Kjo dialektikë historike është motorri i çështjës sonë kombëtare ku në kulmimin e saj merr përmasa të një konflikti të hapur dhe të dhunshëm. Pikërisht sot këtu jemi. Jemi në një moment të historisë ku forcat lëvizëse po e tundin peshën e rëndë të historisë. Ajo po bëhet gati të bëjë, së paku, një rrotullim përpara siç e kishte bërë edhe më parë më 1968, 1981, 1989 dhe 1999. Ky moment, siç ishin edhe momentët tjera të kësaj historie, ngjallin frikë për partizanët e brendshëm të pushtetit dhe të atyre që e përkrahin nga jashtë. Një lëvizje e tillë rrezikon pozicionimin socio-ekonomik që ata kanë fituar përgjatë periudhës ngecëse të historisë ku kanë uzurpuar të drejta dhe të mira materiale e simbolike nga pasuria kolektive e kombëtare e popullit të tyre. Një lëvizje përpara e historisë do ti rrezikonte këto përfitime individuale dhe familjare të tyre. Prandaj edhe, në momentin kur duket se historia do të bëjë hapin e saj, reaksioni i tyre shpërthen haptazi kundër këtyre forcave lëvizëse dhe del në shesh gjithë egoizmi i tyre dhe antikombëtarizmi që i përçon. Në këto momente historike jemi sot. Në këto momente nuk ka askush qëllim dhe as interes që të arrestohet Albini si person, por që të ndalet historia në hapin e saj.

Pra këtu Albini nuk është i arrestuari sepse, edhe nën pranga, ai mbetët protagonisti i kësaj historie. Halli është se po tentohet të arrestohet momenti historik i një fitore të forcave “lëvizëse” ndaj atyre “pritëse”. Në këtë histori, Albini është vetem bartësi momental i një historicizmi shqiptar i cili ka kapacitetin që të krijojë dinamika shoqërore vështirë të kontrollueshme nga një pushtet kuisling dhe mbështetësit e tij. Frika e humbjës së kontrollit në momente historike mbi këto lëvizje, që pavarësisht dallimëve të tyre kohore, janë bartëse të një esence të njejtë, ka çuar shpesh pushtetarët që të ndërmarrin masa drakoniane kundër popullit të tyre dhe, sidomos, kundër udhëheqjës së tij.

Pra, asgjë e jashtzakonshme në sytë e historisë për arrestimin e sotshëm të Albin Kurtit. Një refren historik që njohim tanimë ! E jashtzakonshme do të ishte sikur ky pushtet kuisling të mund ta ndalonte historinë në hapin e saj. Kjo do të ishte një humbje e madhe për popullin shqiptar të Kosovës i cili do të humbiste një rast të madhe në historinë e tij. Kërkesa për ta liruar Albinin, Sadriun, Albulenën, Donikën, Frashërin, Egzonin, Adea-n dhe Atdheun është, në realitet, arsyeja jonë për ta çliruar historinë që të mund të hedh hapin e saj. Kurse arrestimi i tyre është, në realitet, arsyeja e tyre për ta mbajtur peng historinë që të mos mund të hedh hapin tjetër të saj. Mirëpo, kur është fjala për histori dhe jo për individë, aty e ka fjalën populli dhe jo prokurorët e gjykatësit e një sistemi të ngritur dhe të mbajtur nga jashtë.

Vetëvrasja e PRONTO-s

Nga Kimete Berisha

Dje Trëndafilova erdhi në Kosovë dhe iu tregoi kriminelëve shqiptarë se ende nuk janë ngritur aktakuzat për ta, le të flejnë rehat, qysh kanë fjetur qe 20-të vjet, se s’ka gjë njëherë për njëherë prej punës së Gjykatës Speciale.

Pra, në mënyrën më transparente të mundshme dhe krejt ashiqare iu tregoi kriminelëve se ende kanë ‘kohë’ për të vrarë dëshmitarë (nëse ka mbetur naj një i gjallë), ende kanë kohë m’i fshi gjurmët e krimeve (nëse ka mbetur naj një pa e fshirë), ende kanë afat që ta blejnë pafajësinë dhe lirinë e tyre, qysh e kanë blerë deri tani nga UNMIK-u dhe EULEX-i.

Mafia politike shqiptare e ka blerë e korruptuar drejtësinë e OKB-BE-së, jo po ta bën hesap një grua e cila në pranverën e ardhshme del në pension.

Trëndafilova s’pati nevojë të vijë e t’u tregoj kriminelëve se prokurori i Gjykatës Speciale ende nuk e ka përgatitur asnjë aktakuzë kundër tyre, sepse kështu si ka vepruar ajo zonjë, u ka dhënë forcë, u ka dhënë ymyd, dhe i ka motivuar kriminelët, si për shembull të dalin sot dhe ta arrestojnë Albin Kurtin me kaq arrogancë.

Trëndafilova është dashur të vijë e të na ndihmojë, t’i lë në ethe kriminelët, t’i lë varur, e jo t’u jap zemër e të na merr më qafë.

A i patë policët që e mbanin zap Albin Kurtin, çfarë bishash hundlesht, nuk e fshihnin dot urrejtjen e tyre ndaj tij (se ku me ditë cilit politikan i raportojnë ata, siç thoshte i ndjeri Bajram Rexhepi derisa ishte ministër i policisë), dhe sidomos e folura primitive dhe kërcënuese e tyre, taman mesjetare, kur i kanë çu njerëzit m’i pushkatu pa gjyq.

Këta, vërtetë po ngordhin, teksa nuk arrijnë ta aspak fshehin egërsinë.

P.S. PRONTO, ruaju po e mbyt veten, duke provuar t’i ‘mbysësh’ njerëzit para dëshmitarit të diellit. Qelbësirat dhe pacovat si ju rrinë në terr dhe nga terri do të ngordhin, duke e hëngër mishin e vetë.