Ua shkërdhefsha pasuritë o ndyrësira!

Shkruan Bledi Mane

Vetëm 5, vetëm 5 prej tyre kanë kaluar deri tani në sitën e vetting-ut dhe ulërisni. Ulërisni e bërtisni o milet i lodhur e i raskapitur sepse bashkë me padrejtësitë, këta mysybetër paskan bërë gjëmën.

Lexoni me kujdes çfarë pasurie paskan akumuluar këta mëkatarë gjykatës e prokurorë duke të vjedhur ty drejtësinë dhe duke bërë pazare me kriminelët :

1./ Fatos Lulo, gjykatës kushtetues paska 510 milionë lekë cash, 2 apartamente dhe 1 zyrë në Shqipëri, 3 makina dhe 1 vilë në Kanada.

2./ Besim Trezhnjeva, gjyqtar i Apelit në Durrës paska 340 milionë lekë cash, 4 apartamente dhe 3 makina.

3./ Besa Nikëhasanaj, prokurore e rrethit gjyqësor Shkodër paska 270 milionë lekë cash, 3 apartamente, 1 dyqan dhe 2 makina.

4./ Vitore Tusha, gjykatëse pranë GjL Tiranë paska 360 milionë lekë cash, 2 apartamente dhr 2 automjete.

5./ Altina Xhoxhaj, gjykatëse kushtetuese paska 470 milionë lekë cash, 2 apartamente dhe 2 automjete…

Deri tani janë skanuar vetëm 5, vetëm 5 dallaveraxhinj. Vetëm këta të pestë kanë të akumuluara 1 miliardë e 950 milionë lekë si dhe 14 apartamente dhe 12 makina…Imagjinoni kur të kalojnë në vetting 680 gjykatës e prokurorë???

Pasuri të frikshme, frikë rënqethëse!

Donald Lu, ku je mor burrë të vi të të puth në ballë!!!

“Perdja e re e hekurt” që po ndan kontinentin

Nga: Alfredo De Girolamo

Presidenti francez Emmanuel Macron sapo është kthyer nga udhëtimi i tij në Uashington, pasi publikisht shfaqi miqësinë me presidentin e SHBA-së. Shtrëngime duarsh me Trump, puthje dhe përqafime. Megjithatë, pak ditë para kreu i Elysee nisi fushatën zgjedhore për zgjedhjet e ardhshme evropiane me një paralajmërim mjaft populist: “Ndaloni egoizmin kombëtar, përndryshe do të ketë luftë civile në Evropë”.

Një deklaratë me ton zhurmues, një sfidë për aleancën e Vishegradit midis Hungarisë, Polonisë, Republikës Çeke dhe Sllovakisë: Perdja e re e hekurt po e ndan Europën. Një karrocë e dominuar nga qeveritë me devijime autoritare, raciste dhe ksenofobike.

Kryeministri i Republikës Çeke, miliarderi Andrej Babis, nuk fsheh qëndrimin e tij se preferon të jetë si një bankomat për arkat e BE-së dhe të mos hap kufirin për emigrantët. Në Varshavë, qeveria nacional-konservatore vlerëson demonstruesit nacionalistë që mbushin sheshet me “marshimin e madh të patriotëve”. Dhe në “zemrën e zezë” të Evropës, ata shikojnë fqinjët austriakë të krahut të djathtë të Heinz-Christian Strache dhe partisë gjermane AfD.

Në Hungari, Fidesz (partia e Viktor Orbán) arriti të merrte dy të tretat e vendeve në zgjedhjet e fundit, numra me të cilët ai mund të llogarisë ndryshimin e Kushtetutës dhe të rregullojë llogaritë me opozitën, por jo vetëm.

“Fitoj dhe kujdesem për armiqtë”, tha Orban në prag të votimit. Efekti i parë i fitores dërrmuese është mbyllja e një gazete që nuk është në një linjë me qeverinë, e ndjekur nga “Stop Soros”, si edhe futja e legjislacionit që kufizon veprimtarinë e organizatave joqeveritare, duke filluar nga fushata për pranimin e emigrantëve të drejtuara nga George Soros, veprat filantropike të të cilit në mbarë botën shpesh akuzohen për sabotim dhe komplot për të përmbysur qeveritë e krahut të djathtë.
Përveç Sorosit, armiku tjetër i Orbanit janë emigrantë, të akuzuar si pushtues që kërkojnë të fshijnë vlerat e krishtera. Dhe së fundi, modeli i urryer i Brukselit, ai i pluralizmit dhe demokracisë. Modeli i Orban është një udhëheqje që shqetëson dhe hap një debat brenda shtëpisë shumë delikate të Europës. Ka nga ata që besojnë se udhëheqësi i fuqishëm i maxhoranës dhe i erës populiste e vë në pozitë të vështirë Perëndimin, pasi mund të përpiqet të nisë një ofensivë politike në Bruksel, duke minuar centralizmin franko-gjerman.

“Është duke u bërë gjithnjë e më shumë ambicioz, argumenton Laurent Pech, një profesor i së Drejtës Evropiane në Universitetin e Middlesex dhe në Institutin Universitar Europian. Ai mendon se bota politike europiane është e përgatitur mirë në ditët e sotme për të ndjekur idetë e tij”
Kambanat e alarmit bien edhe në periferitë tona. Nga songazhet hungareze nuk bën përshtypje vetëm çështja e Orban, por është edhe partia ultra e djathtë e Jobbik, një lëvizje neonaziste e cila u rendit në vend të dytë me rreth 20 përqind të votave.

Respekti për rregullat që Brukseli imponon, përcakton një dënim të fortë ndaj atyre që nuk i respektojnë, i cili mund të marrë formën e nisjes së një procedure. Kjo është metoda e parashikuar në përputhje me nenin 7 të Traktatit të BE-së, i cili lidhet me detyrimin për të respektuar të drejtat e njeriut. Edhe familja e popullit evropian, shtëpia e Orbanit dhe Fideszit, është thirrur për përgjegjësi më të madhe, duke vlerësuar dëbimin nga dosjet e tyre.

Ndërkohë, brenda Evropës, çështje të tjera diplomatike gërshetohen në sipërfaqe. Negociatat për hyrjen e Turqisë mbeten të ngrira. Përkundrazi, përparohet në zgjerimin e unionit me Serbinë dhe Malin e Zi, teksa ka vend për dyshime për Shqipërinë dhe Maqedoninë. Roma është në favor të pranimit të këtyre të fundit për arsye historike dhe tregtare. Parisi frenon dhe tërheq një reflektim mbi besueshmërinë e kombeve që, pas gjysmë shekulli të diktaturës sovjetike, ata kthehen për të rritur barrierat.
Europa, e cila bashkohet me vlerat themelore, ka frikë nga makthi i një “lufte të palodhur” që rrezikon diktimin e agjendës së të nesërmes.

Euroskepticizmi dhe shqiptarët

Nga Aldona Sylaj*

Çdo here, rastësisht ose jo, në mënyrë direkte ose indirekte gjithmonë e ndikuar nga faktorët historikë apo momentalisht johistorikë, Republika e Shqipërisë ndodhet në sfidën e zgjedhjes Europiane ose jo.
Njerëzia analitike, akademike dhe politike tentojnë, në mënyrën e tyre, të japin një zgjidhje. Mbi këtë zgjidhje qëndron një pyetje më domethënëse: Çfarë dëshiron njeriu në jetë, çfarë zgjedh ai, dhe si e përcakton rrugëtimin e tij drejt së drejtës dhe moralitetit shoqëror?

Së pari: Cila është dëshira e qartë e popullit shqiptar?!

A e konsideron veten një popull europian? A dëshiron një shtetas shqiptar të jetë shtetas europian si koncept juridik i qytetarisë Europiane? A është Shqipëria shteti Europian ku ata mund të ndihen europianë? A do të donin të quhen shqiptarë europianë apo europianë shqiptarë? Shumë dijetarë dhe krijues të marrëveshjeve normative kanë shpenzuar kohë ekonomike dhe politike për t’iu përgjigjur kësisoj pyetjesh në Europë dhe jo vetëm. Gjithmonë kam pasur bindjen se rasti nuk i ngjason rastit. Do mundohem, duke nënkuptuar analizën pro dhe kundër idesë së qytetarisë europiane dhe euroskepticiste.

Çfarë është qytetaria Europiane si koncept dhe nocion në evoluim?

Koncepti standard i qytetarisë europiane ka kuptime të ndryshme, madje edhe brenda një gjuhe, dhe perceptohet shpesh si një status ligjor. Kjo përfshin para së gjithash tërësinë për të drejtat dhe detyrimet, statusin e qytetarit në raport me një Shtet Anëtar apo me Bashkimin Europian.

Kjo është një qasje tradicionale ku; mund të thuhet se kush është ‘in’ dhe ‘out’ në një komunitet politiko-ekonomik si Bashkimi Europian, mund të dallojmë ‘qytetarinë’ dhe ‘qytetarinë aktive’ (terminologjia e BE; Këshilli i Europës: qytetaria demokratike, në disa vende, p.sh. në Mbretërinë e Bashkuar, Kanada, SHBA: ‘qytetaria përgjegjëse’) statusi ligjor dhe anëtarësimi në një bashkësi politike jo domosdoshmërisht mund të përfshijë çdo veprim votimi që është shprehja më e lartë e qytetarisë. Domosdoshmëria për përcaktimin e qytetarisë europiane konsiston në atë se Qytetaria Demokratike, institucionet e shteteve demokratike dhe shoqëria civile nuk mund të veprojnë në një mënyrë të qëndrueshme. Shtetet në vetvete nuk janë më të vetmit që mund të jenë zotërues të shtetësisë së shtetasve në një komunitet brenda dhe midis vendeve duke e parë atë në raport me nocionet shtetësi ‘Europiane’, ‘ndërkombëtarë’, ‘transnacionale’, ose ‘kozmopolit/globale’. Ne mund të jemi qytetarë lokalë, kombëtarë, transnacional – Europianë të BE dhe qytetarët të botës në të njëjtën kohë, në varësi të përcaktimit të shtetësisë politike të komunitetit që mund t’i referohemi, këto përgjegjësi janë të llojeve të ndryshme në vende me nivele të ndryshme të qytetarisë.

Europa është menduar të jetë jo vetëm kontinenti i shumë vendeve (në një vend dhe në një hapësirë), por më tepër një komunitet i komuniteteve, i komunitetit të njerëzve dhe popujve me prejardhje të ndryshme por historie të përbashkët, vlera të përbashkëta dhe perspektiva të përbashkëta të zhvillimit politik, ekonomik, social dhe kulturor. Europa është një mënyrë e të menduarit dhe të vepruarit.

Shtetësia Europiane është një identitet dhe kapacitet vullnetar për të vepruar, i hapur për të gjithë, duke përfshirë edhe banorët, emigrantët, azilkërkuesit etj., që janë të gatshëm për të ndërtuar një Europë të re që nuk sfidojnë dhe nuk duan të zëvendësojnë identitetin kombëtar/ shtetësinë ose ndonjë formë tjetër që i përkasin. Shtetësia mund të praktikohet drejtpërdrejt ose nëpërmjet përfaqësuesve, individualisht apo në komunitetet e përkatësisë, edhe pse ata mund të ndryshojnë në lidhje me statusin e kombësisë, përkatësisë etnike, besimit fetar ose të dimensioneve të tjera. Shtetësia mund të praktikohet në komunitete të ndryshme dhe në nivele të ndryshme. Praktika Europiane e shtetësisë mund të jetë e kufizuar nga mungesa e burimeve

“Europa nuk është një kujtim i vjetër kolektiv, por një punë e re kolektive në progres”

Qytetaria Europiane si një marrëdhënie qytetar-qytetar nënkupton një marrëdhënie jo abstrakte dhe as statike por një marrëdhënie që mund të jetohet, bazuar në një praktikë e një kod moral, një kod që ka shqetësim për të drejtat dhe interesat e të tjerëve që e bën shoqërinë civile dhe arritjet e demokracisë ‘civile’ më të rëndësishme në zhvillimin e demokracisë politike.

Ajo është një proces i bashkëveprimit paqësor mes kulturave të ndryshme, mes individëve me prejardhje të ndryshme kulturore, etnike, kombëtare dhe politike, midis individëve dhe grupeve shoqërore, midis individëve dhe shoqërisë, mes grupeve sociale, mes të gjithë këtyre aktorëve dhe institucioneve Europiane në BE.

Pro dhe kundër për promovimin e shtetësisë Europiane

Shtetet Anëtare janë të detyruar për të trajtuar të gjithë qytetarët e BE në kushte të njëjta. Projekti nuk ka qenë tërësisht i suksesshëm: Shtetet anëtare kanë siguruar se ka përjashtime në kërkesën për të ofruar siguri sociale dhe përfitime të barabarta dhe qytetarët shumë pak kanë ushtruar të drejtat e tyre të votimit në shtete të tjera anëtare. Ky debat është në lidhje me atë nëse BE-ja duhet të përdorë burimet e saj për të promovuar shtetësinë Europiane të të dyja shteteve anëtare dhe vetë qytetarët.

Pro qytetarisë Europiane

Shtetësia Europiane është e dobishme për njerëzit e Europës dhe kështu BE duhet të përpiqet që të nxitë atë: nëse BE-ja dëshiron të përfaqësojë popullin e Europës, ajo duhet të veprojë në interes të këtyre njerëzve kurdo që është e mundur. Ideja e shtetësisë së BE-së kontribuon për të sjellë popujt e Europës më afër së bashku. Kjo sjell përfitime jo vetëm për procesin e integrimit Europian, por ndihmon për të siguruar paqe dhe mirëkuptim në të gjithë kontinentin. Pavarësisht nga një histori konflikti, europianët ndajnë vlera të shumta dhe një sasi të madhe të historisë kulturore, dhe kjo është mirë për të festuar për këtë. Për më tepër, parimi i qytetarisë europiane inkurajon njerëzit që të lëvizin në BE për të studiuar ose të gjejnë punë dhe të integrohen më lehtë kur ata e bëjnë këtë: nëse njerëzit ndihen disi të jashtëm, ata kanë më shumë gjasa për t’u bërë më të përfshirë në jetën e tyre lokale komunitare.

Në mënyrë që BE të mund të zgjerohet përtej origjinës së saj ekonomike dhe funksionojnë në mënyrë efektive si një institucion përfaqësues, është e nevojshme që të ketë një popull të bashkuar: promovimi i shtetësisë BE ndihmon për të përforcuar këtë ide. BE-ja tashmë ka arritur për shumë prej qytetarëve të shteteve të saj anëtare. Shembuj të tillë përfshijnë luftën kundër diskriminimit në vendin e punës, duke ulur koston e përdorimit të një telefoni celular jashtë vendit, ose duke punuar për të përmirësuar bashkëpunimin ndërmjet forcave policore europiane për të ndihmuar në parandalimin e krimit. Kjo është shpesh më efikase dhe efektive për të rregulluar gjërat mbi baza rajonale, p.sh. emetimet e karbonit apo politikat e konkurrencës. Një ndjenjë e fortë e qytetarisë Europiane do të rriste vullnetin e qeverive dhe qytetarëve për të bashkëpunuar me legjislacionin e tillë. Për më tepër, ai pothuajse me siguri do të rrisë përqindjen e qytetarëve që votojnë në zgjedhjet për Parlamentin Europian, duke rritur legjitimitetin Kuvendit dhe punën e BE-së si një e tërë.

Promovimi i shtetësisë në BE është vendimtare për suksesin e të drejtave ekonomike mbi të cilat BE-ja është themeluar: ka justifikime të mira për të drejtat ekonomike akorduar nga anëtarësimi në BE. Lëvizja e lirë përmirëson mirëqenien e qytetarëve, me përfitim për konsumatorët – si pasojë e rritjes së efikasitetit çka redukton çmimet – mospeshimi i ndonjë dëmi të industrisë kombëtare. Megjithatë, në mënyrë që lëvizja e lirë të ketë sukses, ata që jetojnë në çdo shtet anëtar të caktuar duhet të jenë të gatshëm për të mirëpritur shtetas të huaj. Grevat në Britani, për shembull, kanë treguar se njerëzit lokalë janë shpesh armiqësorë ndaj lëvizjes së lirë dhe një veprim i tillë industrial ka rezultuar shpesh në humbjen e punës nga shtetasit e huaj (shiko lidhjen në artikull më poshtë). Promovimi i shtetësisë në BE dhe përfitimet e saj ka gjasa që të inkurajojnë njerëzit për të parë mundësitë në rritje të hapura për ta si pasojë e BE-së. Duke njohur aftësinë e tyre për të punuar jashtë shtetit, për shembull, ka të ngjarë të inkurajojnë pranimin e punëtorëve nga shtetet e tjera të BE. Më e rëndësishmja, sjellja e dëmshme është zakonisht rezultat i një pamundësie për t’i identifikuar ato me një nga grupet e tjera. Qytetaria e BE-së është një mjet i vlefshëm për të ndihmuar njerëzit në shtete të ndryshme për t’u identifikuar me njëri-tjetrin duke promovuar kështu tolerancën. Pa një mjet të tillë identifikimi, projekti i lëvizjes së lirë ka të ngjarë të vazhdojë të ngecë.

Një ndjenjë kuptimplotë të qytetarisë Europiane do të duhet që të merret seriozisht në konsideratë si një aktor në skenën globale, kjo është e nevojshme për BE. Një Europë e bashkuar ka më shumë gjasa që të ketë fuqinë për të ndikuar në agjendën e organizatave ndërkombëtare ose të zhvendosë mendimin politik global në një drejtim të caktuar. Megjithatë, kjo kërkon një BE të vërtetë që të mund të përfaqësojë qytetarët e saj. Promovimi i shtetësisë do të ndihmojë në angazhimin dhe rrjedhimisht të ndihmojë edhe atë.

Shtetësia europiane është një mjet i dobishëm me të cilin ne mund të promovojmë vlerat liberale. Për shembull, një forum që u drejtohet qytetarëve aktuale të BE-së mbi Kujtesën Europiane për programin e Europës, edukon brezat e rinj për nazizmin dhe stalinizmin për të siguruar se kujtesa e këtyre periudhave mbetet. Të bësh këtë në një nivel Europian mund të ndihmojë për t’u mbrojtur kundër rritjes së ideologjive ekstremiste brenda Shteteve Anëtare.

Skepticizmi ndaj qytetarisë europiane

Skeptikët e qytetarisë Europiane shprehen se qytetaria është artificiale dhe nuk ka marrëveshje me realitetin. Nuk ka asnjë identiteti kolektiv Europian. Kultura irlandeze dhe kultura greke, për shembull, kanë pak gjëra të përbashkëta. Përtej të qenit demokratike, nuk është ende e qartë nëse shtetet anëtare të BE ndajnë ndonjë vlerë apo ndonjë kulturë të demokracisë që është unike në Europë. Rrjedhimisht, mund të thuhet se qytetaria e BE-se është e pakuptimtë. Megjithatë, edhe nëse do të ishte e mundur që të tregonim se ideja kishte kuptime të mirëfillta, të tilla si përfitimet që sjellin njerëzit më afër së bashku, ose që inkurajojnë njerëzit të ndihen më pak të jashtëm, dhe që të kërkojnë shtetësinë, kjo është e lidhur me një formë të identitetit. Në rastin e nënshtetësisë kombëtare, kjo është krijuar shpesh përmes një kulture të përbashkët dhe të përvojave historike. Për shembull, shumë njerëz shohin tek irlandezët shtypjen e tyre nën shtetin britanik dhe vështirësi të tilla si uria e patates, si një pjesë domethënëse se kush ata janë. Është e vështirë për të parë se si njerëzit në qoshet e largëta të Bashkimit Europian mund të shohin veten si të lidhur me një histori të tillë të përbashkët. Nëse ne shikojmë vetëm në shekullin e njëzetë, është e qartë se përvojat e qytetarëve të Estonisë dhe Portugalisë, për shembull, ndryshojnë rrënjësisht. Nëse njerëzit mund të identifikohen me njëri-tjetrin si “qytetar Europian” kjo nuk ka gjasa që t’i sjellë ato më afër së bashku.

Nuk është e qartë se ekziston një dëshirë për BE-në të zgjerojë rolin e saj ekzistues. Franca dhe Holanda votuan “jo” për Traktatin e ri Kushtetues në vitin 2005 dhe u ndërmorën dy përpjekje për të bindur irlandeze për të votuar në favor të ratifikimit të Traktatit të Lisbonës i cili zëvendësoi atë. Është e argumentuar se një nga gjërat të cilat çuan në votat ‘jo’ të Francës dhe Holandës ishte kundërshtimi për krijimin e një supershteti Europian që përfshin një himn zyrtar, flamuri dhe motoja që duket të sugjerojnë. Ndjenja se BE ekziston për të përparuar fuqinë e vet në kurriz të qeverive kombëtare, sesa duke ofruar përfitime reale ekonomike, është një arsye përse Europianët gjithnjë e shohin Brukselin me mosbesim. Shumë vende mendojnë se një BE më e fuqishme do të mbajë sovranitetin shumë larg nga qeveritë e tyre që mund të identifikojnë dhe të veprojnë sipas interesave të shtetasve të tyre, dhe të cilat janë më të përgjegjshëm për to.

Promovimi i shtetësisë në BE nuk është i nevojshëm për suksesin e këtyre të drejtave ekonomike, dhe në fakt mund të jetë e dëmshme. Për arsyet e mësipërme është e qartë se jo të gjithë qytetarët e shteteve anëtare duan të jenë pjesë e një komuniteti Europian shoqëror dhe politik dhe se një identiteti Europian është një koncept i pakuptimtë. Promovimi i shtetësisë për më tej është një masë e cila nuk është mbështetur me konsensus (siç tregohet nga dëshira e shteteve të shumta anëtare që iu referua përjashtimi nga e drejta që të pretendojnë përfitime të barabarta për shtetasit). Duke u ndalur në qytetarinë si një mjet për arritjen e lëvizjes së lirë, pra efektivisht rrezikojmë tjetërsimin e dy qeverive dhe qytetarëve të caktuar të Shteteve Anëtare: si pasojë ato mund të jenë më pak të gatshëm për të mbështetur lëvizjen e lirë. Nëse BE-ja dëshiron të forcojë të drejtën e lëvizjes së lirë (duke hequr përjashtime etj.), do të ishte më mirë të përqendrohej në promovimin e reciprocitetit dhe të drejtave të përfshira në këtë marrëveshje ekonomike sesa duke u mbështetur në një nocion të diskutueshëm të solidaritetit social.

Për BE-në është realitet qëllimi që të bëhet një aktor serioz ndërkombëtar, duke pasur parasysh diversitetin e madh në opinionet për çështjet e politikës së jashtme. Ndarja mes Mbretërisë së Bashkuar dhe Europës kontinentale në lidhje me Luftën në Irak, ose për më shumë kohët e fundit ngrohtësia e treguar nga Gjermania ndaj Rusisë, ndërsa shtetet e tjera Europiane mbeten armiqësore, tregoi se konsensusi në këtë fushë është krejtësisht i munguar. Kjo nuk është befasuese: vende të ndryshme të shteteve anëtare të BE mund të kërkojnë reagime të ndryshme ndaj jo-anëtarëve. Për arsye historike disa shtete anëtare kanë tendencë të jenë më shumë në favor të ndërhyrjes se të tjerët. Për më tepër, çdo pohim i autoritetit nga ana e BE-së dobëson aftësinë e shteteve anëtare që të flasin kur ata nuk pajtohen me fqinjët e tyre Europianë.

Vlerat liberale mund të promovohen pa shtetësi siç demonstrohet nga Konventa Europiane për të Drejtat e Njeriut, nxitur nga Këshilli i Europës. Për më tepër, ajo mund të jenë të dëmshme për rritjen e vlerave liberale nëse ato janë promovuar si pjesë e një pakete institucionale me të cilën shumë njerëz nuk ndjehen rehat dhe që mund të duket sikur synojnë në largimin e tyre nga shteti komb. Avantazhi i Këshillave të veçantë dhe më të mëdhenj të Europës, dhe të Konventës Europiane për të Drejtat e Njeriut, është fakti se respektimi i këtyre të drejtave është i divorcuar nga ndonjë marrëveshje politike apo ekonomike, duke theksuar se këto të drejta të njeriut janë universale dhe nuk mund të hidhen poshtë sepse një shtet i veçantë nuk beson në një projekt më të madh Europian.

Nga pikëpamja ime, evoluimi i proceseve në BE mund të konsiderohet si diçka e papredikueshme por që duhet fokusuar në vëzhgim sistematik të ecurive dhe proceseve po ashtu edhe se si ndodhin fenomenet e ndryshme brenda kësaj krijese shumanëtarëshe, gjithnjë duke u bazuar dhe mbështetur në fakte, kryesisht në atë se si kanë evoluar gjërat që nga krijimi i Bashkimit deri më sot.

Mirëpo një gjë është më se e qartë, bazuar në Traktatin Reformues, Bashkimi është në rrugë të mbarë dhe sikur të mbizotëronin arsyeja dhe vullneti i mirë, shumë shpresa njerëzish në lëvizjen e lirë dhe të qenit Europian i barabartë me të gjithë të tjerët, do të përmbusheshin.

Cila është zgjedhja e shqiptareve?

Gjatë të studiuarit të BE dhe institucioneve të saj kam konkluduar se traktatet e BE si baza ligjore e themelimit dhe vazhdimësisë nuk janë as më pak e as më shumë sesa traktate mirëfilli politike të shkruara me gjuhë ekonomike, çka kanë konsoliduar një sistem efektiv këto 50 vitet e fundit. Sipas Traktatit të Lisbonës e drejta e qytetarisë europiane merr një dimension të ri në kuptimin e fuqisë ligjore dhe garantimin e kësaj të drejte duke parashikuar një kapitull mbi dispozitat e principeve demokratike. Gjithashtu ky traktat fut dispozita mbi mos diskriminimin dhe qytetarinë europiane, duke mundësuar edhe lirinë e largimit nga ky organizim (fenomeni BREXIT), Qasja shqiptare dhe ndërgjegjja qytetare e tyre kanë qenë dhe janë një hap para politikës, që në fakt duhet të ishte e kundërta. Kjo intuitë tregon edhe arsyen pse shqiptarët shkojnë drejt vlerës europiane në kërkim të së resë, sistemit dhe organizimit politik të BE. Gjithmonë nisem nga pozitivizmi realist duke besuar se kane mijëra vjet të drejtë të ndihen europianë shqiptarë. Mendoje se është koha të “Test the West” duke e nënvlerësuar politikën “përçaj e sundo” si një molë e nepërkëzuar denigruese e kombit.

*PHD Candidate of European Studies

Abrahami dhe pse djemtë e tij u bën armiq?

Konfliktet fetare: Myslimanët, të krishterët dhe hebrenjtë bashkon prejardhja e njëjtë – çfarë bën atëherë pajtimin kaq të vështirë? Jo dëshmia biblike, por interpretimi i saj thekson atë që ndanë religjionet – deri te zemërimi flakërues me papën

Nga Lis Bukuroca

Hamburg. Skena duket e zakonshme, por ecuria është e një dimensioni historik botëror. Disa çadra në periferi të Sinait, në gjelbërimin e pakët kullosin, gjedhe, dele dhe dhi. Një plak i jep një skllave të re disa bukë dhe një zorrë uji. Pastaj ai dërgon atë dhe djalin e saj të vogël përgjithmonë, jashtë, në shkretëtirë.

Katërmijë vjet më vonë, pasardhësit e tri feve luftojnë për parësi midis religjioneve të botës. Sepse plaku është Abrahami, monoteisti i parë i njerëzimit. Nga besimi tij krijohet Talmudi, si religjion i parë i shkruar judaizmi, më i përhapuri deri më tani, krishterimi me biblën dhe si më i ri, islami, me Kuranin.

Të tre konsiderojnë Abrahamin si të parin të fisit, që të trija ndjehen si trashëgimtare legjitime të marrëdhënieve të tij krejtësisht të veçanta me perëndinë: hebrenjtë si pasardhësit e Isakut, të cilin e bën Abrahami me gruan e tij Sarën në pleqëri të thellë; të krishterët si vëllezër të vegjël të hebrenjve; arabët si pasardhësit e Ismaelit, i parëlinduri i Abrahamit nga shërbëtorja egjyptase Hagar, të cilën Abrahami e dëbon sipas dëshirës së Sarës.

“Sipas Isakut duhet të quhen pasardhësit tu”, thotë Zoti i Dhiatës së Vjetër babait të dy fëmijëve “, por edhe nga djali i skllaves do të bëj një komb të madh.” Dhe engjëlli i Zotit parashikoi për Ismaelin: “Dora e tij kundër të gjithëve, duart e të gjithë njerëzve, kundër tij.”

Në bibël djemtë nuk do të luftojnë kundër njëri-tjetrit, dallimi në moshë është shumë i madh: Kur lindet Isaku, Ismaeli është tashmë katërmbëdhjetë vjeçar. Më vonë doktrina e profetit Muhamet i bën ata në vëllezër të armiqësuar dhe në kohën e re, parapëlqehet theksimi i dallimeve, jo i atyre të përbashkëta. “Ne duhet të kuptojmë”, thotë Matthias Morgenstern, teolog dhe judaist në Universitetin e Tübingen, “se imazhet e Abrahamit, aq të ngjashme dhe sa të ndërthurura kanë qenë në të kaluarën, gjatë shekujve, gjithnjë e më shumë janë larguar dhe ndërkohë, bëhen të papajtueshme.”

Në anën tjetër, pas zbulimeve të shumta arkeologjike në vitet e fundit, imazhi historik shfaqet gjithnjë e më shumë e nga errësira parahistorike: Abraham ishte nga qyteti i madh Ur, New York i asaj kohe, para 4.000 vjetëve, port detar botëror me lidhjet deri në Indi dhe Kinë. Babai i tij Terah tregton mish me shumicë, ai blen bagëti nga nomadët dhe furnizon me mish qytetet dhe detarët. Janë gjetur fatura të dërgim të mishit dhe madje edhe deklarime tatimore. Abrahami mëson bujqësinë, sistemin administrativ dhe të drejtën tregtare.

Për të qenë më afër me ata që transportonin mishin, Terahu zhvendos biznesin e familjes në Haran, në Turqinë jugore të sotme, atëherë një qendër e prodhimit të mishit, si më vonë Teksasi dhe Argjentina.

Biznesit lulëzon, pjesërisht për shkak se shefi ka njohuri për kursime tatimore dhe negocion dërgesa me furnizime afatgjatë, siç gjetën arkeologët më vonë në arkivin më të madh të shkrimit me pyka. Në Eblanë siriane, Parisin e botës së vjetër, 200,000 qytetarë vërtiten në luks, me pjata të arta, stof mëndafshi dhe erëza të çmuara.

Pas vdekjes së Terahut, Abrahami merr përsipër ndërmarrjen. Gruaja e tij Sara është shterpe dhe 500 perënditë e Haranit nuk ndihmojnë, atëherë të zhgënjyerit i shfaqet një vizion dhe dëgjon perëndinë, që thotë: “Shpërngulu nga vendi yt, largohu nga të afërmit tu, nga shtëpia e atit tënd dhe shko në vendin, që unë do të tregoj ty.” “Unë do të bëj prej teje një popull të madh.”

Abrahami vendos për të renë, të panjohurën, rrezikun dhe i bindet perëndisë. Ai shet pronën e tij të patundshme, investon parat në bagëti dhe nis shtegtimin. Që nga ai moment jeta e tij pasqyron luftën e njeriut dhe njerëzimit me perëndinë dhe besimin. Stacionet e tij janë pika fikse në rrugën e gjatë për shëlbimin, shpëtimin e botës.

Besnikëri. Jahve (Zoti) është një perëndi xheloze, ai insiston në ndjekjen e pakushte. Abrahami çon bagëtitë e tij në Kanan. Nipi i tij Lot,- në Kuran gjithashtu një profet-, e shoqëron atë. Në fqinjësi shtrihen Sodoma dhe Gomorra, që me tregtinë me bitum ishin bërë qytete të mëdha të pasura me të gjitha tundimet e kohës. Abrahami reziston të gjithë, edhe idhujt.

Besim. Një thatësirë ??detyron Abrahamin të shkojë në Egjipt. Ai në kërkesën e tij për azil, gënjen: Ai fsheh faktin se Sara është gruaja e tij dhe thotë se ajo është vetëm motra, sepse ai kishte frikë të vritet nga egjiptianët për shkak bukurisë së saj. Kur Faraoni zbulon të vërtetën, Abrahami dëbohet. Kjo gënjeshtër nga frika mbetet dështimi i tij i vetëm.

I dëgjueshëm. Abrahami madje është i gatshëm të flijojë djalin e tij Isakun për Perëndinë dhe kështu të sakrifikojë të ardhmen e tij. Në çastin e fundit një engjëll pengon flijimin – në një kodër, ku më vonë besimtarët u kthyen përsëri dhe ku Solomoni ndërtoi tempullin e tij, ku Muhameti kalëroi drejt qiellit dhe ku sot gjendet Kupolla e Artë.

Emrat më të rëndësishme të Biblës gjenden në letra, dokumente, vendimet gjyqësore dhe raportet tregtare, që hulumtuesit kanë gjetur në kryeqytetin e Kananit të vjetër, Hacor, jo shumë larg liqenit Genazaret. “Pllakat e argjilës konfirmojnë gjithçka që tregon historinë e gjenezës”, thotë Brian Wood, arkeolog në Universitetin e Torontos. Mirëpo besimi nuk kërkon prova shkencore, por përpiqet të gjejë shenja të veprimit hyjnor dhe gjen të tjera në çdo fe, sipas prurjeve gojë pas goje apo interpretimit.
Në legjendës hebraike Abraham nuk ndjek thirrjen e zotit pas vdekjes së babait, por pas një grindjeje me të: ai përplaset në Terah në depon e idhujve dhe i shkatërron të gjitha. Kurani raporton për këtë në suren 19 dhe 37, ku babai i Abrahamit quhet “Azar.” Imazhet e Abrahamit hebraike-krishtere dallohen akoma më shumë nga më të fundit islamike në skenat e seksualitetit dhe dhunës:

Bibla len të supozohet se Sara ishte edhe motra e Abrahamit. Legjenda hebraike e bën mbesë të Abrahamit, legjenda e islamit vetëm për vajzën të një xhaxhai (daje). Sipas gojëdhënave hebraike, ajo këmbëngul në dëbimin e Hagarit dhe Ismaelit, sepse djaloshi Ismael u vardisej grave të martuara. Më vonë, Sara është e trishtuar nga vdekja e supozuar e Isakut dhe bën vetëvrasje; Pastaj Abrahami martohet me Hagarin.

Tradita islame vendos sakrificën e Abrahamit në një ëndërr – paraardhësi, i pari i fisit duhet të mbahet i pastër nga çdo njollë: Ai është si Moisiu dhe Jezu, një paraardhës i profetit Muhamet, i cili udhëton për në Mekë për të pastruar Qaben nga ndyrësitë e idhujtarisë politeiste.

Sa më i ashpër të jetë konflikti midis tri feve, aq më e madh është pesha e ndryshimeve në imazhin e Abrahamit. “Ajo që bie në sy është se kundërshtimet dhe polemikat më të mëdha janë pikërisht aty, ku ngjashmëritë në materie janë më të mëdhat”, thotë hulumtuesit i religjioneve Morgenstern. Vëllezërit e armiqësuar pajtohen posaçërisht vështirë, qoftë kur janë njerëz apo religjione.

Në iluminizmin e vendeve perëndimore bënte pjesë edhe zhvillimi i një kritike shkencore ndaj biblës, e cila lirohet nga tutela kishtare, edhe kur thuhet e pakëndshmja, madje edhe kur përpiqet të zbërthejë dhe interpretojë të pamoralshmet e doktrinës. Por pikërisht me këtë liri të diskutimit, kultura krishtere-perëndimore, lëndon ndjenjat e besimtarëve myslimanë.

“Ajo që rrëfehet në bibël rreth sjelljeve të pahijshme seksuale të Abrahamit, dhe rrezikimi të familjes”, thotë dijetarët Tübingen, “shfaqet në sytë tradicionale myslimane si një denigrimi i njerëzve të nderuar të Perëndisë, që është më e keqe se çdo karikaturë. ” Nga njdeshmëritë e tilla, duhet vetëm edhe një hap i vogël deri te indinjata e zjarrtë për shkak të një ligjërate teologjik të keqkuptuar të Papës./Hamburger Abenblatt

Edhe disa dëshmi plotësuese:

Zoti i qe shfaqur disa herë Abrahamit dhe i premton se pasardhësit e tij do të shumoheshin si kokrrat e rërës dhe yjet në qiell. Ai lidh një marrëveshje me të në mënyrë që ai të besojë zotin e ri si dhe pasardhësit e tij. Si dëshmi për ruajtjen e besëlidhjes, zoti kërkon që pasardhësit e tij djem, të bëhen synet dhe nëse e bëjnë këtë, atëherë zoti do t’ i bëjë një popull të madh. Si mirënjohje, zoti mundëson që Sara në moshën 90 vjeçare të lind fëmijën, Isakun, që domethënë “ai qeshet.” Abrahami kishte 100 vjet! Djali i Isakut quhet Jakob dhe këtij të fundit, kur i shfaqet zoti, ata rrihen në mes vete. Në fund Jakobi dorëzohet dhe zoti e quan “Izrael”, që ka kuptimin e atij “ai që luftoi me Perëndinë.” Jakobi do të ketë dymbëdhjetë djem dhe krijon dymbëdhjetë fiset e Izraelit. Zoti i premton dhe dhuron Abrahamit një tokë që atëherë nuk ishte e tyre, tokën e kananëve.

Kalimi i konkretes në transcendental dhe besimi se një zot i mençur duron martesën me motrën dhe se Sara lind fëmijë në pleqëri dhe se Abrahami ka jetuar 175 vjet, është anulim i ligjeve të natyrës dhe bashkëngjitet besimit hyjnor, por në fakt, zoti është vetëm pretekst për të realizuar planet e veta Abrahami dhe radhazi profetët tjerë. Ata perëndinë herë e shohin në ëndërr, herë si vizion, herë si zëra që dëgjojnë dhe ai nuk bën asgjë tjetër, pos asaj që u pëlqen dhe që presin ata prej tij. E pastaj, nëse Abrahami ka jetuar 175 vjet, Sarah 127, sa veta dinin të numëronin apo shkruanin para 4.000 vjetëve?

Rrahja me zotin, të folurit me zotin, pa ide se si dukej dhe si mund të komunikohej me një krijesë pa formë, pa imazh dhe pa prani konkrete, mund të besohej dhe ishte aq e mirë dhe argëtuese, si për neve Rozafa, katallni, zanat, etj, por kur kërkohet dëshmi, shemben krejt legjendat brenda vetvetes, si me faturat dhe llogarit e biznesit të Tarehut.

Jezu Krishti origjinën e vet shpjegon nga Abrahami, pra pas dy mijë vjetëve, pra pas 80 brezave. Kjo do t’ ishte sikur sot një njeri të deklarojë origjinën e vet nga Pirro, Agroni, ose Teuta. Muhameti do ta pohojë origjinën e vet nga Ismaeli, edhe atë pas 104 brezave, pra nga mesatarja e një brezi 25 vjeçar.

Rrëshqitja e identitetit shqiptar në identitet kryesor fetar, domethënë pozicionim në një konflikt katërmijë vjeçar ndërmjet vëllezërve. Ai rirreshtim imponon me dhunë psikologjike qëndrimin armiqësor ndaj Perëndimit, kryesisht ndaj SHBA-ve, por edhe kundër Europës. Ai na bën vëllezër me vendet myslimane, por na armiqëson me vendet në kontinentin tonë.

Ajo empati me radikalizmin islamik, rrënon të tashmen shqiptare, por bën edhe të pasigurt të ardhmen. Një zhvendosje e tillë, është në favor të Serbisë dhe Greqisë, gjersa përkohësisht i siguron Erdoganit krenari osmane. Për një legjendë hebraike apo krishtere dhe arabe, nuk kemi nevojë t’ i prodhojmë vetes armiq të rinj. Kemi mjaft, si rrallë ndonjë komb tjetër në botë.

Radikalizmi islamik shqiptar është në linjën e Erdogani dhe urren çdo gjë shiptare, si të kaluarën, ashtu edhe të tashmen. Ata merren me rishkrimin e historisë dhe përjashtimin e personaliteteve shqiptare nga historia, pse kanë luftuar Kalifatin Osman, pushtuesin. Përleshje të tilla nuk ndodhin te ndonjë komb tjetër europian, por në Azi dhe Afrikë. Qytetërimi perëndimor nuk përjashton njeriun për shkak të besimit fetar. Sikur të vepronte Italia ashtu, do të rrënonte të gjitha monumentet e epokës romake politeiste. Nuk e bëjnë as grekët! Me qëndrime të tilla, synohet komb dhe identitet ti ri! Ky është projekt i Erdoganit! Kjo do të na indoktrinonte dhe mbushte me urrejtje ndaj vetvetes në rend të parë, pastaj ndaj Europës, prishjen me SHBA-të, urrejtje e kontinentit ku jetojmë dhe si rezultat, do t’ ishte izolimi jonë, rrjedhimisht copëtimi apo dëbimi kolektiv! Me Putinin, Trumpin, Erdoganin, bota nuk është e qetë dhe mund të rilinden aleanca në baza fetare!

Pozicionimi jonë në një konflikt në mes vëllezërve të dikurshëm, është vetëvrasje, jo vetëm për identitetin, por edhe për shtetet tona. Zoti u ka dërguar religjione atyre popujve që sipas tij u nevojiteshin. Neve jo, sepse i kemi pëlqyer ashtu si jemi, ashtu si ishim. Shqiptar, prandaj ka krijuar gjuhën shqipe dhe ka penguar asimilim e saj. Zoti nuk u dërgon popujve religjion në një gjuhë që nuk e kuptojnë, sepse ai dinte se nuk kishte fakultete, ku mësohej gjuha dhe përkthimi!

Sot, si edhe në kohën e Rilindjes, domosdoshmëri është rikthimi i motos se feja e shqiptarit është shqiptaria! Vetëm ky mendim mjafton për të gjetur veten kombi shqiptar brenda familjes europiane. Me pushtetin e Erdoganin në Tiranë dhe Prishtinë, liria e popave grekë, serb, rus në Shqipëri, me recitimin e poezive xhihadiste për despotin Erdogan, vështirësohet integrimin e vendeve tona në BE, por edhe na bën në lodra të shteteve të huaja, sa nuk mund të administrohemi nga brenda, por do të rrënohemi nga mercenarët tanë, të cilëve u lejojmë hapësirë veprimi si askund në Perëndim!

Islami jonë tradicional është përshtatje kulturës shqiptare, është europian dhe nuk përbuzë dhe nuk urren religjionet tjera. Islami radikal është kulturë dhe traditë arabe, me Erdoganin, edhe turke!

Koncensusi për konfuzitet!

Nji nisje për n’unison që përfundoi n’kakofoni!

Nga:Petrit Musolli

Konsensusi asht nji demonstrim kulture para se nji akti politik. Formimi kulturor asht përcaktues i vullnetit politik. Nji kulturë politike që për referencë, gjithnji, ka fuqinë politike, asnjiherë peshën e argumentit, s’mundet me u parafytyrue në nji stacion tjetër, pos të destinuemit.Para se me u mendue njiherë ideja e nji konsensusi politik për temat e randësisë së veçantë, ndoshta, s’pari duhet pajtue për nji konsensus paraprak kush duhet ftue atë. Atëherë, ndoshta, mundësia e nji konsensusi nacional, mundet me u shfaq në horizont?!

Përderisa homologu n’dialog moti ka nis përgatitjet për finalen, që ai s’dëshiron me quejt as të madhe as të vogël, por, i koncentruem në rezultat, nisun prej nji debati të shtruem në tana shtresat e shonqisë, me e konkretizue mandej në nji platformë të nji pajtimi të gjanë shoqnor, preokupimi ynë parësor politik mbetet identifikimi i Platformës me partinë inicuese, nëse duhet emërtue LDK-Platforma, PDK-Platforma, VV-Platforma.., apo Rotacion-Platforma, si gjetje konsensuale!?Ky asht realiteti i debatit politik sot. Dhe, si zakonisht, sërish, këtu kem me ngec! Konsensusi, në fjalorin tonë politik nënkupton mundësi tregtimi interesash, prandaj, asnjiherë s’flitet për parime, por, kategorizim përfitimesh (simbas përfaqësimit politik), cilësdo natyre qofshin.

S’dominoi prioritizimi i temave, por, endja e tyne andej-këndej.Për mos me u sjell vërdallë (me rotacion), shoqnitë e kulturueme politikisht, kanë detektue nevojën e nji zani, ma shumë moral, me zhbllokue situata të tilla politike, të koklavituna nga interesat partiake. Nji institucion i thirrun në parimin universal, atë të garantimit të interesit nacional!Çdo platformë e kësaj natyre, burim duhet ketë pasun këte institucion, në sistemin tonë politik, besue institucionit të Presidentit.

Ndjekun, mandej, të njajtën praktikë të homologut të tij në dialog, me e shtrue e shterrue debatin ndër njerëz, ndër tana shtresat me ndikim në shoqni!Meqenëse mungon ky institucion, kakofonia ka me qenë i vetmi pajtim konsensual! Kurse platformat, kanë me vazhdue me i’u ngja platform-uesëve!Platformat s’janë prodhuese të konsensuseve, përkundrazi. Konsensuset, në identifikimin, peshimin e mandej qasjen, mënyrën e trajtimit, të interesave ose nji interesi të caktuem nacional – prodhon nji platformë që reprezenton jo vetëm vullnetin e përgjithshëm politik, por, edhe nji pasqyrë të përcaktimit shoqnor.Çka realizuem këto ditë?! Mbrenda nji ideje të proklamueme për qartësim, prodhuem mjegullim! Ndoshta, të ndikuem nga instinkti, i natyrshëm, politik – që njeh vetëm nji ambient veprimi!? Dhe, shfrytëzimi i tij, me rotacion, qe pikëtakimi i vetëm i nji pajtimi!

Lazdrimi i LDK-së

Nga Prof. Dr. Binak Maxharraj

LDK pas anemisë që e pati dhe përplasjeve të shumta brenda saj, por edhe duke e luajtur bishtin here më këtë e herë me atë parti, si dukët ka ardhë pak në vehte, këtë e treguan edhe zgjedhjet e fundit ku LDK mori 27 deputet duke e lanë pas PDK.LDK e ka përfshijnë njëfarë entuziazmi për te ecë fuqishëm përpara. Por LDK më këtë entuziazëm nuk duhet të teproi, nuk duhet të qohet peshë, sepse thonë lazdrimi ta thenë qafën.

S’ka ditë qe ajo nuk thotë së na jemi këta që jemi, se na jemi Partia më e madhe, se na jemi rritë jemi ba shumë, këtë po na e këndojnë edhe sondazhet e fundit te cilat LDK e nxjerrin të parën, bilë do sondazhe e nxjerrin atë si partinë e Parë ,ku do ti fitonte deri ne 4o deputet, etj,etj. më teprime që si bajnë mirë asaj, pra ka nisë të qohet peshë siç thotë populli. Por, është edhe një shprehje tjetër që zakonisht thuhet javash, javash mos merr tourr se po zatetesh n’hu lesh.

Pse, javash, javash?

Sepse ky zgjim nga gjumi i LDK nuk erdhi si ndonjë rezultat i punës së madhe të sajë, sepse ajo nuk bëri ndonjë punë aq të madhe, nuk beri ndryshime rrënjësore brenda partisë duke e reformua atë duke e ba njëfarë demokratizimi të brendshëm, sepse një reformim me e shpejtë i saje pa hasë ne pengesa të brendshme te njerëzve te moshuar aty, që nuk kanë ndonjë inercion së si të shkohet përpara, por janë koqitësit e progresit të LDK.

Por, shtytjen qe te ecë përpara LDK nuk ia dha as lideri i saj Isa Mustafa,i cili më ndonjë pompozitet të rremë e rrëmbejë LDK, pa e dijtë mirë LDK së kush është ai. Pasi erdhi në krye të partisë, ai bani zhurmë të madhe kundër PDK dhe SHIK-ut. Nuk shkoj gjatë ambicia e tij e la ne lloq LDK, turr e vrap shkoj natën dhe u rrasë ne Partinë e Hashim Thaçit, vetëm për tu ba Kryeministër, e la me gojë hapur anëtarësinë dhe simpatizuesit e LDK. Dhe si kundërvlerë ushejza e PDK Hashim Thaçi e mori premtimin nga Isa Mustafa së do ta votonte për President të Kosovës, edhe pse këtë e kundërshtonin disa deputeë. Kjo është ajo e keqja qe Isa Mustafa ia bëri LDK. Por kjo është edhe ajo më e keqja qe Isa Mustafa dhe vetëm Isa Mustafa e bëri Hashim Thaçin President i cili asnjë te mirë, por shumë të këqija i solli, po i sjellë dhe do ti sjellë këtij vendi, sepse ky njeri është i shantazhuar dhe shantazhohet nga të gjithë për çdo ditë. Më vonë derisa, siç po thonë, Isa Mustafa qeveriste mirëpo ai Hashim Thaçi ia futi ndërskamcën edhe e rrëzoi hundë e n‘buzë për tokë duke ia rrezu Qeverinë.

Por, por çfarë, çka e përmirësoi imazhin pak a shumë të LDK?!

Në përmirësimi i imazhit sadopak të mirë, erdhi si pasojë e freskimit të LDK më disa figura të reja, te afëta, te guximshme siç janë: Abdullah Hoti, Lumir Abdixhiku, Driton Selmanaj të cilët së bashku me te pathyeshmen Vjosa Osmani dhe më te pathyeshmin Anton Quni bënë që LDK ti hapën sytë, të shohë më mirë rrugën kah duhet të shkoj LDK. Këta e shastisen dhe e tmerruan PDK .

Por, në ngritjen e LDK sadopak ndikoj edhe vetë PDK e molisur, e rraskapitur dhe humbja e autoritetit te sajë në popull, për shkak te keqmenagjimit të shtetit, vjedhjeve, korrupsionit, krimit të organizuar në të gjitha nivelet , të aferave te ndryshme korruptive si ajo e Zan Zibarit, afera Pronto qe e tronditi krejt Kosovën e më gjerë, për shkak të njerëzve të padijshëm dhe të paedukat dhe pakulturë elementare të lidershipi të kësaj Partie bëri qe shumica e popullit ia ktheu shpinën, duke e drejtuar shikimin nga LDK-ja.

Si të shkohet tutje?

LDK është Parti e moçme, e para që ia ktheu shpinën regjimit serb, organizoi jetën paralele te shqiptarëve karshi atij Serb, e shpalli pavarësinë dhe Kushtetutën e Kosovës, pati ne gjirin e saj mbi 700 mijë anëtar, gati i krejt populli frymonte me LDK dhe Liderin e saj te Madh Dr Ibrahim Rugovën. Por, pas vdekjes së Liderit Ibrahim Rugova, LDK siç diqysh e humbi orientimin, nuk dinte të gjendej në hapësirë, atë e mësynë kaqejt e saj për ta rrëmbye ,ata edhe e ndan ne dysh, me ç ‘rast LDK përjetoi katrahurat me të këqija në jetën e saj. Çka tutje?

Pasiqë LDK u këndellë pak, ajo duhet të mendoi për të ardhmen se si të mobilizohet, por para së te mobilizohet duhet te reformohet, duhet te banë ndryshime nga brenda. Ajo tani ka njerëz të rijnë te dijes, të shkencës, trima të vendosur, që nuk tutën askujt, por që ia shtinë tmerrin gjithsekujt, ata nuk dinë për kompromise qe ia marrin “fytyrën” LDK, nuk janë te korruptuar, por qe janë te zotet ta marrin ne dorë fatin e kësaj Partie dhe ta qojnë drejtë fitoreve te saj duke ia rritë e ngritë namin qe dikur e kishte kjo Parti. Në mesin e këtyre trimave dhe trimëreshave te cilëve duhet me ua lanë në dorë fatin e LDK-se janë: Vjosa Osmani, Anton Quni, Avdullah Hoti, Lumir Abdigjiku, Driton Selmanaj, Naser Rugova, Arben Gashi e të tjerë, sepse këta janë ata qe dinë se çka donë dhe kurrë nuk e “tradhtojnë” LDK për interesa te tyre personale. Nëse këta njerëz e marrin, dhe duhet ta marrin nen udhëheqje LDK, LDK e presin ditë të mira, e pret triumfi i kthimit ne pushtet dhe lavdia e dikurshme.

Kurse porosia ime është?

Që njerëzit e moshuar, të moçëm si Agim Veliu, Haki Rugova, Lutfi Haziri etj. ti shuajnë ambiciet e tyre për udhëheqjen e Partisë sepse puna dhe lavdi i tyre ka përfunduar, mos te luajnë lojën e bërrylave brenda Partisë, por ne mënyrë të dinjitetshme te lëshojnë rrugë qe me ne fund te mbesin hala si njerëz te respektuar të LDK. Këtë e kërkon koha, këtë e kërkon anëtarësia, këtë e kërkon elektorati i saj.

Nuk e përmenda këtu më qellim Liderin e tashëm Isa Mustafa, të cilit veq koha i ka kaluar dhe është ne gjendje të ligë shëndetësore dhe ai veq tani nuk konsiderohet si lider i ardhshëm i LDK, por porosia e ime për te, si njeri dhe si një kolegë të mirë qe ishim dikuar ne Universitet, mos të përzihet shumë ne zgjedhin e liderit te ardhshëm, le te rrinë anash, pa lojën e bërrylave në stilin se unë la si pasardhës ketë ose atë, kjo është një logjikë e se kaluarës. Lë te vendos vete Partia me vota te mlueme, apo një votë në anëtar, sepse kjo do te ishte më e shëndetshme për LDK.

Pastroni menjëherë rrëmujën!

Nga Aurel Dasareti

Shqipëria është bërë një vend i sëmurë, i sunduar nga krijesat e çmendura! Megjithatë, le ta dinë tradhtarët dhe armiqtë e jashtëm se vdekja e Shqipërisë shtyhet për një periudhë të pacaktuar, pas vdekjes së tyre. Heshtja jonë është forcë. Heshtja jonë është si një shakullinë në oqean. Mos besoni se heshtja jonë është dobësi, sepse nën sipërfaqen e qetë të tokës qëndron vullkani.

***
(Kur them Shqipëri, përherë mendoj për gjithë trojet: Kosovë, FYROM etj.)

Në trojet tona mbretëron rrëmuja e madhe. Vendi i nënshtrohet gjithnjë e më shumë sundimit të huaj, sepse Shqipëria është në mosmarrëveshje me vetveten dhe ka prirje për Vetë-lëndim.

Trazirë, çrregullim i plotë politik dhe ekonomik. Janë qentë e mëdhenj (doja të them peshqit e mëdhenj) që kanë sjellë pështjellime të mëdha ashtu që qytetarëve ua kanë bërë rrëmujë jo vetëm jetën por edhe mendjen. Punët i kemi lëmsh, lesh e li.

Shqiptarët kanë qenë prej kohësh në një rrugë rrëshqitjeje ku kriminelëve u pranohet gjithçka. Prandaj, bota e tyre është bërë një vend kaq i rrezikshëm. I gjithë sistemi shqiptar është padyshim i përshkuar nga paaftësia dhe indiferenca. Shumica e shqiptarëve nuk e di se çfarë po ndodhë dhe nuk e ka idenë me çka do të përballemi.

Shqiptarët kanë zgjedhur të shfuqizojnë dhe eliminojnë veten, atë çka ishin njëherë, dhe në rrugën e tyre pa busulle askush nuk e di se çfarë do të takojnë. Lejojnë që pushtetarët e tyre mafioz të keqpërdorin detyrën dhe të shesin tokat tona të përbashkëta në mënyrën më të pistë, duke mos rrezikuar aspak se do të japin llogari.

Një popull me këto prirje vetë-lëndimi sinjalizon se nuk është lojtar i denjë. Një lojtar duhet të jetë i gatshëm të jetë i ashpër. Nëse nuk guxon të jesh i ashpër ndaj kriminelëve dhe tradhtarëve të tu brenda kufijve të vendit tënd, në sytë e fqinjëve grabitqar je vetëm një pre e lehtë, sepse nuk je askush.

Duhet të zhdukim nga ndërgjegjja mbeturinat, ndikimet dhe ideologjitë e dëmshme të huaja, morale, fetare dhe politike. Të pastrojmë botëkuptimin. Të pastrojmë radhët nga tradhtarët, duke vënë jashtë loje dhe neutralizuar bandat e kriminelëve. Të çlirojmë dhe shpëtojmë Atdheun.

Nuk ndihmon vetëm të flasësh, shkrimet dhe veprimet simbolike, kjo është diçka që ne të gjithë e shohim.

Ne nuk do të jemi në gjendje të ecim përpara nëse ndjekim rregullat e lojës së armikut. “Kam hasur shumë gardhe në rrugët që nuk ishin të miat”, – më thoshte gjyshi im, oficer i larë.

Tani është koha që ne të organizojmë veten dhe t`u tregojmë “politikanëve” antikombëtarë mafioz se janë popullata që vendosin!

Shqiptaria vazhdon të jetë në mes të një beteje për mbijetesë. Qëllimi i armiqve ka qenë dhe është që asnjëri prej tyre të mos mbijetojë. Çfarë po presin shqiptarët? Ajo që shohim është një sëmundje e rrallë, e komplikuar, kërcënuese për jetën, që do të thotë dashuri dhe identifikim me agresorin. E gjitha fillon në krye. Ne tolerojmë. Tolerancë, ndaj kujt? Mediat e shakaxhinjve kanë qenë në ballë të kësaj joshje, dhe sa më gjatë që zgjat, është më e vështirë të shpërbëhet.

Nuk dëshiroj që e ardhmja e Shqipërisë të jetë një jehonë e së kaluarës sonë parahistorike. Ne jetojmë në një kohë kur Shqipëria është në epokën më të mirë dhe njerëzit atje janë në gjendje të hetojnë lindjen e Shqipërisë së re dhe forcave që eventualisht do të shkaktojnë vdekjen e saj.

***

A i shihni qentë?

Nënat e kuislingëve kopilë që shpifin dhe fyejnë Skënderbeun dhe simbolet tjera madhore nuk është dashur t`i lindin ata bastardë, por t`i abortojnë. Ndyrësirat paguhen nga shërbimet e huaja në projektin për shpërbërjen e kombit shqiptar.

Ju bastardë «veteranë» të rrejshëm të UÇK-së, talleni me gjakun e derdhur të luftëtarëve të vërtetë që dhanë jetën për Kosovë. Talleni me familjet e dëshmorëve dhe gjithë shqiptarinë. Do të përballeni me pasojat.

***
Isha në atdheun e gjyshërve të mi. Djali im 7 vjeçar më pyeti: “Babi, pse nuk ka pothuajse asnjë cirk këtu në Shqipëri”?!

“Sepse të gjithë shakaxhinjtë kanë hyrë në politikë”, – i thash.

Këta shakaxhinj besojnë se mullinjtë e erës prodhojnë energji elektrike kur nuk fryn.

***
Sllavo-ortodoksi nuk e dinte se jam me prejardhje shqiptare, më tha: “Shqiptarët janë si derrat në rrugën e tyre për kasap. Ata mendojnë se kjo do të jetë një udhëtim i këndshëm, dhe vullnetarisht hyjnë në portën e therjes”.

Përgjigja ime ishte: “Ndoshta ke të drejtë, por në krahasim me ne, ju jeni vetëm çamçakëz në këpucët tona”.

***
Shqiptari duhet të jetë i paanshëm në gjykimin e një çështjeje ose në vlerësimin e një sendi, por të marrë qëndrim të njëanshëm (të drejtë) pasi të verifikohen saktësitë e rastit.

Dimë të këndojmë (tallava) por jo të punojmë. Kënga (nëse është patriotike) është fuqi, por nata është e errët, ne nuk mund ta bojkotojmë atë më gjatë. Tani të gjithë duhet të qëndrojmë së bashku dhe të harrojmë të gjitha mosmarrëveshjet. Ne duhet t`i luftojmë kriminelët që dëmtojnë vendin, pa marrë parasysh se kush është dhe në cilën anë ai qëndron.

I bëj thirrje popullit tim për të vënë indiferencën, shkapërderdhjen dhe naivitetin e tij të rëndë prapa vetes, dhe më në fund, të marrë guximin dhe të përdorë të gjitha mjetet e nevojshme për të mbrojtur veten dhe vendin. Shqiptari ka ton muskujsh, por ato janë të fshehura nga yndyra.

Nëse e pastrojmë vendin, duhet të rindërtojmë kombin, të rindërtojmë industrinë, ekonominë dhe politikën dhe të krijojmë një Rilindje të vërtetë. Ne mund ta ndryshojmë vendin për të mirë, me duart tona, dhe ne do ta bëjmë atë. Ardhmëria krijohet, ajo nuk miratohet. Vendi i Shqipërisë është në diell. Qëndrimi themelor i yni duhet të jetë si një besëlidhje midis të vdekurve, të gjallëve dhe të pa-lindurve.

***
Nëse anija rrjedh, vrimat duhet të mbyllen. Në vend të kësaj, shqiptarët e pagdhendur zgjedhin të sigurojnë që pompat të funksionojnë.

Çdo orë është një vit, dhe jeta është e përkohshme. Nëse luftoj, do ta lë zemrën aty ku nuk do ta gjej më. Është zemra e luftëtarit, kur mendja është e errësuar.

/Autori është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Ndërmjet dy zjarreve

Nga Jorgji Kote

Në shkrimin e mëparshëm «Pasokzimi i social – demokracisë» treguam se qendra e majtë evropiane është vërtet në pikë të hallit. Ndonëse në pozita më të mira, edhe gjendja e “homologes” së saj të djathtë paraqitet e zymtë dhe me shumë pikëpyetje. Vërtet që kjo e fundit vazhdon të mbahet në pushtet në Britaninë e Madhe, por në pozita shumë të dobësuara pas fitores së Brexit; në Gjermani, ku CDU e Merkelit është në pushtet prej 13 vjetësh, por në koalicion; në zgjedhjet e vjetme parlamentare ajo ra në 26 për qind, kuota më e ulët e kësaj partie 155 vjeçare gjatë 70 viteve të fundit; mundën të qëndrojnë në pushtet vetëm falë aleancës me social-demokratët; «simotra» e tyre bavareze CSU, gjithashtu, ra në nivelin më të ulët prej 6 për qind. Në pozita më të konsoliduara janë konservatorët në Izrael, Holandë, Bullgari dhe sidomos në Austri, ku në zgjedhjet e parakohshme disa muaj më parë kaluan si aleati i parë në koalicionin qeverisës me «Partinë e Lirisë» të ekstremit të djathtë; edhe në Spanjë, Partia Popullore fitoi me shumë vështirësi zgjedhjet e kaluara me shumicë të thjeshtë; ajo është tronditur thellë muajt e fundit edhe nga përshkallëzimi aksionit politik të separatistëve katalanas.

Tejet shqetësuese është rënia e ndjeshme e pozitave dhe popullaritetit të disa prej partive më të mëdha konservatore që kanë bërë histori; kështu, në Francë, vitin e kaluar, Presidenti centrist Macron me lëvizjen e tij të fuqishme « en marche » pothuajse shkatërroi qendrën e majtë dhe të djathtë njëherësh, të cilat duket se janë në një rrugë pa krye. Themi kështu se tani veç «makronistëve» qendrën e djathtë dhe të majtë e kërcënojnë Fronti Nacional i Le Pen dhe e Majta radikale e Melenchon.

Kurse Italia është një nga bastionet e BE-së ku qendra e djathtë tradicionale ka mbi dy dekada që nuk ekziston. Vendin e saj e kanë zenë tri partitë populiste, si «Pesë Yjet» «Lega Nord» dhe «Forca Italia». Në zgjedhjet parlamentare më 4 mars 2018, ato dëbuan nga qeverisja social-demokratët me 64 për qind të votave!

Kjo krizë besimi dhe identiteti shihet edhe te qendra e djathtë në rajonin tonë – në Serbi, Greqi, Rumani dhe sidomos në Shqipëri, ku PD-ja këto pesë vitet e fundit, pas disa disfatave zgjedhore vazhdon tatëpjetën politike.

Ndërkohë, konservatorëve në disa vende të BE-së po u vjen një rrezik tjetër i madh lidhur me profilin dhe identitetin e tyre politik nga « simotrat » e tyre të Evropës Qendrore dhe Lindore, sidomos Hungaria, Polonia dhe Çekia. Dihet se partitë në pushtet në këto vende zyrtarisht janë të qendrës së djathtë, madje dhe në Parlamentin Evropian i përkasin Grupimit më të madh të Partive Popullore (EPP).

Por, në fakt, programet dhe veprimtaria e tyre praktike po tregojnë gjithnjë e më qartë shenja të kalimit drejt populizmit ose ekstremit të djathtë. Rasti më tipik është Hungaria, ku Viktor Orban, lideri i FIDESZ fitoi para disa javësh mandatin e tij të katërt me dy të tretat e vendeve në parlament, duke gërryer në maksimum elektoratin e partive e tjera. Me « demokracinë joliberale » Orbani i është kundërvënë hapur modelit unik europian të demokracisë dhe vlerave të saj themelore, krahas qëndrimeve refraktare lidhur me çështjen e azilit, etj. Në misionin e tij për “orbanizimin” e Evropës, ai ka aleatë liderin polak të Partisë për Ligj dhe Drejtësi ( PiS), Jaroslav Kaczynski dhe homologët në Çeki dhe Slovaki.

Duke synuar që në këtë kurs të përfshijnë edhe të djathtën e moderuar rumune e bullgare, në fakt, po kërkohet krijimi i një “ internacionaleje populiste” të këtyre vendeve, që tre dekada më parë ishin në pararojë të shembjes së komunizmit dhe integrimit europian; në bashkëpunim me forca populiste dhe ekstremiste edhe në vendet perëndimore – në Austri me Partinë e Lirisë, në Francë me Frontin Nacional të Le Pen, në Gjermani me AfD-në, në Holandë me Partinë për Liri, në Britaninë e Madhe me UKIP, etj. Kjo aleancë e re ka të ngjarë të shpaloset dhe konkurrojë me platformën e vet qysh me zgjedhjet për Parlamentin Evropian 2019.

Që populizmi dhe ekstremizmi po ulen «këmbëkryq» në Evropë e tregon dhe kontrasti i madh me zhurmën e madhe 5 vjet më parë, kur konservatorët austriakë hynë në koalicion me partinë ultranacionaliste të Jorg Heiderit; madje, BE shpalli sanksione dhe mbajti qëndrime distancuese ndaj atij koalicioni. Ndërsa tani, jo vetëm nuk ndodhi një gjë e tillë, por veç të tjerëve, dhe vetë Kancelarja Merkel, Kryetare e CDU-së përshëndeti edhe pse me gjuhë të kujdesshme diplomatike rikthimin e këtij koalicioni në Austri dhe fitoren plebishitare të Orbanit.

Shqetësim tjetër i madh është se liderët karizmatikë të këtyre vendeve do të kërkojnë pushtet dhe hapësirë gjithnjë e më të madhe në institucionet drejtuese të BE-së, « në emër të popullit dhe të kombit dhe kundër eurokratëve të Brukselit» Kjo do të ketë ndikim negativ në rolin dhe autoritetin e figurave drejtuese të së djathtës në Parlamentin, Komisionin dhe Këshillin Evropian. Sepse me gjithë reformat e ardhshme europiane, ekziston rreziku që këta të fundit të margjinalizohen më tej, duke mbetur më shumë leva teknike dhe zbatues të urdhrave nga kryeqytetet europiane.

Rreziku i dytë i madh për qendrën e djathtë vjen nga “zjarri” që ka ndezur Presidenti Macron, me qëllim që lëvizjen politike plebishitare « en marche » ta shtrijë më tej dhe pas zgjedhjeve të Europarlamentit 2019 ta nxjerrë aty si grupim më vete, pse jo dhe me të madhin. Macron ka dërguar qysh tani me mijëra emisarë « derë më derë » kudo në Francë për të pyetur dhe matur pulsin e qytetarëve lidhur me pritshmëritë e tyre nga BE-ja.

Ashtu si në rastin e social-demokracisë, shkaku i kësaj gjendje “midis dy zjarresh” janë zhvillimet dhe krizat e vazhdueshme ekonomike dhe financiare të viteve të fundit, dobësimi i nivelit të sigurisë, kriza e azilit, etj. ku qendra e djathtë ka qenë në pushtet në shumicën e këtyre vendeve. Edhe pse i është dhënë sërish dora nga elektorati, në shumë vende duket se ajo nuk po e përligj këtë besim, si pasojë e politikave të rrepta të shkurtimeve, kursimeve, papunësisë, goditjes së sigurisë sociale dhe në përgjithësi shkëputjes nga qytetarët. Shkak tjetër madhor janë aferat dhe skandalet e liderëve të saj që e kanë rënduar dhe më shumë krizën e besimit.

Së fundi, ashtu si te social- demokratët, edhe te qendra e djathtë ndihet mungesa e liderëve me vision dhe guxim politik, me alternativa të përpunuara dhe shprehura qartë dhe me forcë bindëse. Edhe më të shquarit prej tyre, Merkel, Rajoy, May e ndonjë tjetër e kanë humbur shkëlqimin e mëparshëm në popull dhe brenda partive të tyre. Risia këtu është lideri i ri i Partisë Popullore Austriake, 31-vjeçari Sebastian Kurz, i cili me guxim dhe karizëm, spostoi paraardhësin, braktisi koalicionin e madh me social-demokratët dhe për rrjedhojë, në zgjedhjet e parakohshme fitoi 31 për qind të votave, duke qenë kancelari më i ri në Evropë.

Ja, këto janë dy « zjarret » me efekte pse jo dhe “përvëluese” për qendrën e djathtë europiane; nuk dihet se si do të dali prej tyre pa u “djegur” dhe që të shmangë një « Waterlo » politiko-zgjedhore, pikërisht në zgjedhjet e Parlamentit Evropian; si për ironi të historisë, selia e këtij të fundit ndodhet vetëm 16 km larg prej Waterlo-së së vërtetë. /Gsh.al/

Gënjeshtra “patriotike” e tre vëllezërve të Skënderbeut të helmuar nga Sulltani

Për Gjergj Kastriotin a janë të një mendjeje Naim dhe Sami Frashëri? – Pjesa e tretë

Nga Ylli Polovina

Deri tani, në dy shkrime, duke u mbështetur mes të tjerash në botimin më së fundi në Tiranë nga Fondacioni Arsimor Kulturor Humanitar i të gjitha botimeve të “Kalendarit Kombiar” (drejtuar prej rilindasve Kristo Luarasi dhe Mit’hat Frashëri në vitet 1897-1928), vumë në dukje se na kanë shpëtuar nga vëmendja e duhur dy rrethana: e para, Naim Frashëri me librin e tij poemë të zjarrtë “Istori ei Skënderbeut” ka dëshmuar që në fund të shekullit të nëntëmbëdhjetë profilin e qartë të një politikani mjaft aktiv për të luftuar me armë në dorë sundimin osman dhe çliruar Shqipërinë; e dyta, që midis tij dhe të vëllait filozof dhe enciklopedist, politikan projektues i organizimit të ardhshëm proevropian të shtetit tonë, Sami Frashërit, kishte një diferencim.

Pra nuk përputhen në analizën që bëjnë për Gjergj Kastriotin.

Në vijim të argumentimit të tezës së parë i paraqitëm lexuesit fragmente prej “Kalendarit Kombiar” të vitit 1901, çfarë këto çste do ta plotësojmë me një rishfletim të atij të motit të mëpasshëm.

Në 1902 ky kalendar enciklopedik, ndërsa rreshton ngjarjet kryesore shqiptare nëpër shekuj, në motin 1467 shënoi se këtë vit kishte vdekur Skënderbeu, i cili pati kryer kundër turqve “njëzetë e kaqë luftëra” dhe që në të gjitha “ka dalë mundës dhe kurrë i mundur”.

(Siç dihet Gjergj Kastrioti ndërroi jetë në 17 janar 1468 dhe data e mësipërme e pasaktë është paraqitur edhe në botimet pararendëse të “Kalendarit Kombiar”).

Në 1879 kalendari i 1902 tërheq kureshtinë e lexuesit me tekstin se këtë mot u krijua në Stamboll Shoqëria “Bashkimi” me kryetar Sami bej Frashërin dhe se “kjo shoqëri shtypi të parën Abetare shqip”.

Në rubrikën “Ngjarjet e motit 1901” kalendari i mësipërm ndër librat e publikuar shënon edhe një 40 faqesh me autor Mali Kokojka. Titullohet “Naim Be Frashëri”.

Në faqet e mëpastajme botohet në pothuaj katër faqe një shkrim i vetë Naim Frashërit, tashmë jetëndërruar, me titull “Lig’ e përjetshme e shqiptarëvet”.

Menjëherë pas saj shfaqet shkrimi “Një stërnip i Skënderbeut”. Bashkë me një foto (sa një e tërë faqe) e Don Aladro Kastriotit si edhe një letre të tij drejtuar shqiptarëve, pasardhësi fals, për të cilin kemi folur gjerësisht në pjesët e hershme të këtij cikli për 550 vjetorin e vdekjes së Gjergj Kastriotit, shtriqet e zë jo pak, por pesë faqe të “Kalendarit Kombiar” të motit 1902.

Për aq sa paraqitëm për dy edicionet e këtij kalendari, botimet 1901 dhe 1902, bëhet shumë e dukshme një epërsi publiciteti e tij posaçërisht më e madhe për Naimin dhe vetëm pas tij përmasa promovuese për Samiun. Kjo dukuri vjen jo aq fort nga që në 1900 Naimi kishte ndërruar jetë dhe me këtë rast po i bëheshin nderimet, por sepse poeti i madh i “Bagëti e Bujqësi” pati fituar popullaritet edhe më të madh në sajë të “Istori e Skënderbeut”.

Kjo poemë me frymën dhe idetë e saj çlirimtare e kapërcyen tepër ndjeshëm “Shqipëria çka qenë, ç’është e çdo të jetë” e Sami Frashërit. Naimi bënte kushtrim për luftë çlirimtare me armë, pra edhe të rënë në fushën e betejës, kurse i vëllai si duhej të organizohej shteti i lirë.

Doemos që populli i thjeshtë dhe intelektulët e kohës zgjodhën si çështjen numër një luftën nën shëmbullin e Gjergj Kastriotit. E dyta duhej të priste, nuk qe çështje urgjente e viteve të fundit të njëqindvjeçarit 1800 dhe i moteve të para të atij 1900.

Këmbëngulim: Majakovski, poeti i revolucionit, vargun do ta konsideronte “bombë dhe flamur”. Shpatë dhe grykë pushke qe ai i Naim bej Frashërit.

Ndoshta këndi i vështrimit prej të cilit dy vëllezërit e shquar interpretuan kohën, qe jo i ngjashëm përderisa që të dy, adhurues të padiskutueshëm të Skënderbeut, nuk qenë plotësisht të një mendjeje jo për anësoren, por për thelbësoren e veprës së tij historike.

Naim Frashëri në poemën e tij në gjuhën shqipe subjektin rrëfyes e ka të lidhur fort me metaforën se si Fati i Shqipërisë, me rroba të leckosura, niset prej viseve të veta dhe shkon në oborr të Sulltanit. Këtu i shfaqet përpara oficerit të lartë perandorak, Gjergj Kastriotit, i cili thirrej Iskander. Përballë djalit të fundit të Gjonit një çast fytyra e Fatit të Shqipërisë mori pamjen e vetë të atit të Skënderbeut, pak mote më parë vdekur.

Vetëm për vetëm me Gjergjin ai i bën thirrje të linte oborrin e perandorit osman dhe të kthehej në atdheun e tij për ta çliruar. Skënderbeu, i cili brenda vetes e kishte në vlim këtë dëshirë, pranoi dhe në rastin më të parë u nis drejt Krujës. Këtu populli po e priste si të qe një “pëllumb i shkruar”.

Ky për sa më sipër ishte një subjekt i thjeshtë dhe shumë romantik për kohën, mjaft nxitës për secilin shqiptar: ngrihu në këmbë të çlirosh mëmëdhenë!

Sami Frashëri në enciklopedinë e tij turqisht “Kamus Al-A’lam” tek zëri për Skënderbeun, siç pjesërisht bëmë të ditur në shkrimin e mëparshëm, thotë se ishte Murati II që ia kishte marrë peng katër djemtë Gjon Kastriotit dhe jo ky i fundit, mbështetur prej një rregulli të detyrueshëm perandorak për tërë zotërit e krishterë që viheshin nën regjim pushtimi, ia dërgoi Sulltanit bijtë e tij, më shumë si garanci besnikërie se sa peng.

Sami Frashëri shkruan se Gjergji, më i vogli i të katërve, e fitoi menjëherë “simpatinë dhe dashurinë e padishahut, i cili e quajti Skënder në gjasim me Lekën e Madh, i cili i takonte të njëjtës racë me të. Qe edukuar bashkë me princin Sulltan Mehmet Hanin II”.

Shihni: Sami Frashëri pohon se Gjergj Kastrioti çmohej, vlerësohej, por edhe duhej aq fort prej Sulltan Muratit, saqë ky e lejoi të ishte shok i ngushtë me të birin e tij, sulltanin e mëpasshëm Mehmet.

Shkon më tej analiza dhe befasia e Sami Frashërit, guximi i tij në diturinë e historisë: “Kur u rrit u emërua sanxhak-be në Sërbi, në Sham dhe në shumë vende të tjera dhe si i tillë shërbeu në ushtrinë e Perandorisë Osmane”. Vëmendje: Samiu nuk e thotë që Skënderbeu e pati kryer këtë shërbim edhe në Krujë, tokat të cilat Gjergji i konsideronte të të atit dhe të familjes Kastrioti, siç qe edhe e vërteta.

Pak më poshtë: “Kur i vdiq babai, territori në krye të të cilit ishte ai, iu aneksua shtetit Osman ashtu që në Akca Hisar (Krujë) u dërgua një muhafiz, ndërkaq, Skëndërbeu në atë kohë gjendej në ekspeditën ushtarake në Sham. Kur u kthye u njoftua se i kishin vdekur tre vëllezërit. Skëndërbeu e parashikonte që pas vdekjes së të atit, njëri nga vëllezërit e tij ose ai vetë të emërohej si princ i krahinës së trashëguar. Mosarritja e këtij qëllimi, në njërën anë, dhe vdekja e vëllezërve, nga ana tjetër, e hidhëroi, prandaj kërkonte rastin e volitshëm për të ikur…”

Shihni sërish: ndërsa ndjek pa u lëkundur tezën se në themel të braktisjes që Skënderbeu i bëri Sulltanit dhe Peradorisë Osmane qe çështja e pronave të tij, çfarë ishte një sfidë për subjektin e romantizuar dhe njëkohësisht të ngjizur me propagandë nacionale se qe lufta për liri e tërë popullit shqiptar që e ftonte, Sami bej Frashëri kapërcen me një lëvizje të kujdesshme mospërplasëse tezën e tejkonsumuar se tre vëllezërit më të mëdhenj të Gjergjit qenë helmuar nga Sulltani.

Ai shkruan thjesht se kur u kthye nga shërbimi në Sham, Skënderbeu i lidhur fort jo vetëm me Portën e Lartë, por edhe me vetë familjen e sulltan Muratit, u gjet përballë dy goditjesh të rënda: i patën rrëmbyer (shtetëzuar) principatën dhe marrë jetën tre vëllezërve. Sigurisht më keq se kaq nuk kishte! Pabesia e Sulltanit qe e madhe.
Sipas rregullit më elementar të trashëgimisë, të drejtën e të qenit i pari pasardhës zyrtar i Gjonit e kishin tre djemtë më të rritur, ndërsa për Gjergjin, duke qenë më i vogli, as që bëhej hë për hë fjalë.

Shumë dokumente dhe kërkime historianësh kanë zbuluat më pas se asnjë zhdukje me helmim nuk u ka ndodhur tre vëllezërve të Skënderbeut, se ata kanë ndërruar jetë në kohë të ndryshme dhe dy shumë më përpara se të shpërthente marazi i Gjergj Kastriotit ndaj Muratit dhe të nxitonte sa më parë të vinte në dorë pronën e përvetësuar pa asnjë të drejtë dhe po ashtu arsye.

Njëri vëlla, Reposhi, ishte shumë besimtar dhe aspak i lidhur me çështje të trashëgimit të pronave. Ai ka varr dhe në të të shkruar kohën e ndërrimjetës: 25 korrik 1431. Pra dymbëdhjetë mote më herët nga çasti kur Skënderbeu mori vendimin e braktisjes së shërbimit pranë Sulltanit. Streha e tij e pasjetës ndodhet në Manastirin e Hilandarit dhe titullin fisnik e ka po ashtu të shkruar mbi varr: “dux illyricus” (“udhëheqës ilir”).

Vëllai tjetër, Kostandini, sërish nuk qe gjallë kur ndodhi ndryshimi i madh në jetën e Gjergjit, duke prirë luftën e çlirimit prej otomanëve dhe qëndresën e të gjithë princëve të tjerë, me të cilët kreu besëlidhje dhe iu dha prej tyre vetëm statusi i komandantit ushtarak, jo edhe i liderit politik. Për vdekjen e Kostandinit thjesht nuk ka asnjë të dhënë, çfarë do të shkaktonte të kundërtën po qe se do të ishte e porositur nga Porta e Lartë, pra të qe e dhunshme. Kronikat do ta regjistronin domosdoshmërisht.

Ndërkaq vëllai tjetër, Stanisha, sipas një dokumenti venecian të janarit 1445, këtë kohë është gjallë, çfarë provohet edhe me burime të tjera informimi. Herë pas here për të ka pasur hamendje se, sipas rradhës në pemën gjenealogjike të Kastriotëve, ishte trashëguesi i parë i pronave dhe i titullit të princit, çfarë qëllimi doli më i qartë nëpërmjet sjelljes së të birit të tij, Hamzait, i cili pikërisht sepse Skënderbeu bëri djali dhe e mbylli si të drejtë të tij zotërimin e pronës atërore, e tradhëtoi duke u bashkuar me Sulltanin.

Për të mos hyrë më tepër në këtë labirinth trashëgimie të principatës, për tezën që diskutojmë, atë të mospërputhjes së imazheve të Naim dhe Sami Frashërit për Skënderbeun, nuk ka asnjë të helmuar prej tre vëllezërve të tij.

Kjo mbetet të jetë një gënjeshtër “patriotike”, një marifet i zakonshëm i djallëzimit të armikut, Turqisë sulltanore, ndaj të cilës u mobilizua me armë dhe propagandë Evropa e Krishterë, të cilës në Edrene ia kishin shpallur fundin duke e pushtuar dhe ngritur mbi kupolën e Shën Pjetrit në Vatikan flamurin me gjysmë hënë.

Kjo legjendë e tre vëllezërve të helmuar të Skënderbeut vijon edhe tani, madje të doktrinuar prej saj janë gati të quajnë tradhëtar në rast se beson që nuk ka qenë fare kështu.

Por këtë, të paktën mosvdekjen nga helmi, nuk e beson edhe vetë Sami Frashëri. Ky një shekull e një çerek më parë, kur botoi “Kamus Al-A’lam”, shkoi edhe më tej: shkroi se kryengritja e Skënderbeut u shkaktua për çështje të pakënaqësisë së tij për shtetëzimin e pronave që i takonin atij.

Si do të ngritën shqiptarët?! A e dini sa kushton një protestë?!

Nga Kreshnik Osmani

Të marresh para nga jashtë nga një apo me shumë ambasada je agjent i shitur. Edhe po more do t’i kthesh dhjetefish tek ata qe t’i kane dhene sepse shtetet nuk jane organizata bamiresie dhe duhet t’ia vjedhesh popullit tend me pas qe t’ua kthesh. Te marresh para nga shqiptaret nuk behet sepse ata nuk vijne ne parti per te dhene por per te marre. Te marresh para nga partite e medha dhe te besh si i pavarur populli të kap ne ajer. Te besh gam gam ne fejsbuk nuk ta fishkellen njeri. Te sheses droge je millaxhi. Te trafikosh hashash je barist. Te vjedhesh shqiptaret me qellimin qe t’u besh atyre mire duhet më parë te vish me pare ne pushtet. Te shkosh tek opozita ata po zihen kush te zere vend afer Lulit me shpresen se sado larg qe te jete nje dite do t’u vije radha te vijne ne pushtet.

Te besh parti me vete te tallin, te perqeshin, te injorojne, te degjenerojne. Te thyesh banka nuk funksionon. Po i kalove 300 lajket ne fb duke share Qeverine te bejne minjte report te mbyllin fb. Te sulmosh Opoziten e vdekur thone i sherben Rames. T’i biesh Rames vazhdimisht ai te sulmon dhe te thyen ne mes sepse kontrollon gjithçka. Ka nje ushtri me media, tv, portale, gazetare, mafioze e oligarke, pervec gjykates e prokurorise. Nje popull qe kalon treçerekun e jetes duke pare telenovela, si mund te ngrihet?! E e dini sa seanca “pub-i” dhe “party” duhet te besh per te bere bashke 150 te rinj?! A e dini sa kushton nje autobus me militante per t’i sjelle nga rrethet ne Tirane?! A e dini sa ben nje flamur dhe nje banderole?! A e dini sa tollona nafte duhen per te sjelle njerezit ne proteste?! A e dini sa piza, hamburgera dhe qofte duhen per te organizuar nje proteste?! A e dini sa revolte ka ne qarkullim por nuk ka kush t’i organizoje?!

A e dini se njerezit nuk i besojne me askujt?! A e dini se ne emisionet televizive dilet vetem me porosi?! A e dini se gazetaret e emisioneve te medha televizive jane tregetaret dhe oligarket me te medhenj ne kete te qelbur vend?! A e dini se ata jane mjeshtra per te fikur popullin sapo te ndizet?! A e dini se jane te gjithe ne nje tave?! A e dini qe thone per te gjithe ju se jeni debile idiote?! A nuk i kuptoni mimikat e tyre tallese kur bejne sikur nxehen dhe bejne sikur nervozojne?! Njerezit po vlojne e po ziejnë por nuk kane nje grusht njerezish që t’u prijne e t’u besojne. Po u gjenden keta njerez Qeveria me gjithe patericen e saj ne Opozite jane zyrtarisht te rene dhe fundin e kane tek pleherat e historise, te gjithe aksioneret e llumit te zi ku na kane zhytur sot!