Kryeministër e hangre, analizat e gjakut të kanë dalë keq

Nga Binak Maxharraj

Nuk ekziston ndonjë njeri tjetër si Ramush Harajdinaj që gati nuk e “lëshojë shpirti” pa u bë Kryeministër, ani pse Partia e tij ne zgjedhjet e fundit Parlamentare mezi i mori nja 12 deputet. Pasiqë çështja e Kryeministrit u sarllotas andej e këndej me ne fund u bë je Koalicion midis PDK (që brenda i kishte 23 parti mahallash) me AAK dhe Nismën. Realisht PDK-së i takonte posti i Kryeministrit te cilin edhe vet Kadri Veseli e ëndërronte. Por, ndodhi ajo e cila edhe ishte pritur nga PDK, duhej diçka me bë për të ruajtur fytyrën e Hashim Thaçit i cili kishte sharru keq në çështjen e demarkacionit të cilin e kundërshtonte fuqishëm Ramush Harajdinaj. Ia qiten rrethin dhe e futen në vathë.

E thirrën Ramushin dhe i thanë: Nese vjen në koalicion me ne po ta japim postin e Kryeministrit. E banë Kryeministër, u shashtrisë Ramushi nga gëzimi. I thanë nuk po të bëjmë Kryeministër së je burrë i mirë, por as për ndonjë salltanet tanin, por të bëjmë vetëm me të “shilu” pak derisa të kalojë demarkacioni. Ramushi i gëzuar si fëmija në djep shkeli në Kryeministri. I thirri vazalet e tij dhe ju ttha: Shikoni unë nuk rri këtu me këtë rrogë t ‘pshurrët ,sa grima, dhe ia rriti rrogën vetës për tri herë. Në vend së të zvogëlojë Qeverinë me ministra, e rriti atë në 21 sish. Ia nisi punës ne stilin e asaj këngës së vjetër: Sa më gëzim po shkoj në punë. Merrte vendime ne çdo mbledhje, kurse të nesërmen i anulonte.

U trimnu shumë, shkoi tu këndu edhe kurrë e thirrën me bë grushtshtet në shtet për ta shfuqizuar Gjykatën Speciale sepse kishte nisë me ju dhimtë shpina, por u bane prrallë, menduan së ishte një lojë fëmijësh, por Amerika ju tha se ju deshtet te na e fusni thikën pas shpine. Menduan se do të luajnë koqe me Amerikën edhe më tutje. Por u ndanë të lagët. Ndër kohë Ramushin e kishin “shilu” mirë, e kishin trajnu mire së demarkacioni duhet me kalu. Ia prunë një leckë nga Podgorica, se do te rishikohet dhe rikorigjohet demarkacioni. Pas gjithë asaj zhurme qe bani për tri vjet për demarkacioni ra ne gjunjë, e hangër.

Pastaj ndodhi edhe surpriza tjetër kur, me një urdhër nga naltë, u rrëmbyen apo u kidnapuan ne pike te ditës për diell gjashtë qytetar Turq dhe u dportuan rreptë për ne Turqi, bile pa e ditë as familjaret e tyre, dhe pa respektuar asnjë procedurë ligjore. Dhe prap, Kryeministri I cili për çdo ditë ”shkonë me gëzim në punë” kur e pyeten çka ndodhi, ai tha vallah së di nuk me ka njoftu askush. Edhe këtë e hanger.

Por marifeti me i papëlqyer i Ramush Harajdinaj ishte emërimi mbi me shumë se 70 z/ministra, pra më shumë se Kina dhe shume shtete tjera të mëdha. As ai vete se dine se si janë sistemuar, shumica e tyre nuk kane edhe zyre. Këta z/ministra më shumë se gjysmën nuk i njef as vetë Kryeministri, por edhe këta z/ministra nuk e njohin mire njeri tjetrin. Sillen dhe pështillen nëpër Kryeministri si të pa kry, gati se nuk rrëzohen ndër veti se sa shumë janë. E, pati një zor Kryeministri që i solli gjithë këta z/ministra. Ai i mori për me e siguru rahatin e tij, për me ja bë qejfin liderëve politik, që vetë të jetë i rehatshëm, së përndryshe do ta haj dreqi. Por, këtyre nuk ua ndijnë fare me pagat që duhet paguar këtyre z/ministra, sepse paguajnë taksapaguesit, qytetarët.

Një z/ministër(me asistentin dhe shoferin e tij) për një muaj i kushton buxhetit të Kosovës gati 3 mijë euro, kurse, kurse për një viti nj z/ministër i kushton buxhetit 35 mijë euro, kurse 70 z/ministra për një viti I kushtojnë shtetit hiq me pak së se 2.5oo.ooo euro. Të gjitha këto mjete këta z/ministra gati se, me ndonjë përjashtim i marrin pa punur asgjë. E mora lapsin dhe nisa te bëjë një hesap, se sikur mos ti kishim kaq shume z/ministra, por me parat qe ata i marrin do te ishin ndërtuar mbi 120 shtëpi për skamnorët që nuk kanë kulm mbi kry, tentojnë në skamje e varfëri, ikun nga vendi, e besa edhe bëjnë vetëvrasje

Ja pra kjo edhe puna e ”papunë” e këtij Kryeministri I cili edhe vete nuk din se çka bane, si vepron, si nuk din asgjë së çka po i thonë në Kryeministri. Edhe analizat e gjakut i dolën keq. Dhe gjelat e sabahit po i tregojnë së po i vjen koha e skadimit dhe se duhet me i mbledhë plaçkat.

Dhe se shpejti Kryeministri Ramush Harajdinaj do te ik, do te përkujtohet se me shumë i bani keq kësaj qeverisje se sa mire. Janë tu ja bë gati plaçkat qe te ik, Kryeministria nuk i do njerëzit që marrin turr pa e kapërcye gardhin, dhe Ramushi mori turr dhe po ngulët në huajt e gardhit.

Pse Shqipëria ka kaq shumë banditë dhe artistë të shkëlqyer?

Nga Enkel Demi

Dje, katër të rinj, studentë u lënduan me thikë para Presidencës, në Bulevardin “Dëshmorët e Kombit”.
Dje, e sollën në Shqipëri Izet Haxhinë, ndërsa të shumtë janë ata që presin të çelet kapaku i gjirizit.
Dje, Eugent Bushpepa, një mirditor si gjithë të tjerët çoi Shqipërinë në finalen e Eurosong.
Dje, Skerdjano Keraj, violinist i mirënjohur në Gjermani shkëlqeu në një koncert me Orkestrën e Radio Televizionit.Dje, Eleni Foureira, një fierake me fustanin me toka çoi Qipron në finalen e Eurosong. Në këtë festival në finale janë tre shqiptarë si kurrë më parë me asnjë kombësi tjetër. Shqipëria, Italia dhe Qipro janë në garë me të njëjtën racë.

Të gjitha këto ngjanë vetëm dje, por në ditët e shkuara ose ato që do vijnë, kemi dëgjuar ose do të dëgjojmë sërish për tonelata me drogë, banditë që kanë kapur shtetin, rrugaçë që vrasin e presin, skifterë që grabisin, qeveritarë që vjedhin dhe shtojnë taksat të mbushin gropën e hajnisë.

Por ama, kemi për të dëgjuar për shkrimtarë, sportistë, shkenctarë, muzikantë, artistë, aktorë, këngëtarë, piktorë, balerinë që vazhdojnë të shenjojnë në udhën e tyre të lavdisë edhe Shqipërinë.

Në Itali na tregojnë me gisht për Habilajt, por edhe për Saimir Pirgun me zërin kristal. Na tregojnë me gisht për narkotrafikantët dhe vrasësit me pagesë në Angli, por edhe për Ermonela Jahon në Royal Opera House në Londër.

Duket sikur në këtë tokë, trëndafili çel aromëshumë në një kopshtie plot me mut. Prandaj, kam këtë pyetje që më shkakton vramendje prej kohësh: Përse kemi kaq shumë banditë dhe kaq shumë artistë?

Nuk e gjej gjetkë përgjigjen, sepse në vende të tjera, kur e zeza i përpin, këta të mirët numërohen me gishta.

Këtu duket se aty ku lulëzon bari i keq, në kundërshtim me ligjësitë e bujqësisë, hedh shtat më fuqishëm kalliri i grurit. Megjithëse hanë të njëjtën bukë e pijnë të njëjtin ujë, këtu mund të gjesh koka të mendimit dhe artit, ashtu si gjen kriminelë të pamëshirshëm, që aq mirë i ka përshkruar Elvira Dones.

Këtu gjen cubin e politikës që kërkon të prishë shtëpinë e artit dhe skamnorin e artit që e ndan mendjen për vetëflijim.

Gjen shkrimtarë që shkruajnë libra të vërtetë që nuk ua var kush dhe banditë që duan të kthejnë bibliotekat në salla kumari.

Gjen pedofilë që i bëjnë mësues dhe poetë erotikë si Pano Taçi që të ngjethin mishtë. Ke kulla që lartohen me para droge dhe trafikun e mishit të bardhë, kurse në themelet e tyre ka vdekur Frederik Reshpja që e lartoi veten veç në poezi.

Kjo tokë që ka pjellë Enver Hoxhën dhe Gjergj Fishtën, pse vazhdon të mbetet sërish me barrë me vrasës dhe poetë?

Brukseli ka mbetë pa fjalë

Nga Fadil Lepaja

Krimi kaq e pat. Koka e krimit, u kap! Fillimisht dyshohej se koka e shtetit ishte edhe koka e krimit, pastaj ndryshoi opinioni. E ndryshuan mediat e shtetit. Së fundmi, të gjithë po dyshonin se koka është dikush që jeton në konspiracion të thellë. Për krimin e organizuar, e kam fjalën, se ky i pa organizuari, pa krye pra, nuk kapet dot.Pastaj, çfarë suksesi I politikës do të ishte po nuk do të kapej vet koka, e kokë nuk ka? Nëse nuk ka krim, as korrupsioni, pa krimin e organizuar nuk ka të gjallë, nuk mbijeton . Është simbiozë e njohur, kjo. Por hymë në të thella, ndërkaq e vërteta është e thjesht fare…

Falë rëndësisë, dhe befasisë, lajmi shpërtheu si bombë, aq sa askënd nuk e la indiferent. Ja vlente, sepse ishte kjo goditja e parë e madhe, ndaj krimit,në Kosovë, për të cilën askush nuk u akuzua se po i prek vlerat e luftës. Thuhej, se po fshihet, pas vlerave të luftës . Rren, paska qenë. Thjesht, krimi i organizuar nuk paska qenë aty.

Edhe njëherë u dëshmua, se pa u aktivizua faktori vendorë, kot EULEX-i apo kushdo tjetër. Kështu, lajmi sensacional plasi. Të gjithë ata të cilët po e kritikonin shtetin tonë të përsosur, se nuk po e lufton krimin, mbetën pa tekst. Edhe Brukseli. Brukselit,madje, as zani nuk po i ndihet! Pa fjalë ka mbetë!

Analistët, të cilët kurrë nuk mbesin pa fjalë, dhe edhe pse ata më të zhurmshmit furnizohen drejtpërdrejt nga (pu)shteti me informata, kësaj radhe nuk patën koment. U kap,vëlla, s’ka çka flitet ma! Thjesht, ishte goditje në zemër të krimit. Qy zemer, në kokë vëlla, se zemër nuk ka krimi.

Lufta kundër krimit dhe korrupsionit, ka traditë ndër ne. Mos e shihni veç nga rezultatet. Gjithë filmat e mëdhenjë për krimin e organizuar, kanë për personazhe tipat nga nëntoka amerikane, ruse, gjermane…! Asnjë i yni! Nuk është as ky I yni, përbindësh fare.

Përndryshe, as mos të provoj kush të akuzojë shtetin për shkelje të drejtave njerëzore, duke thënë se se edhe krimi dhe kriminelët e organizuar, kanë të drejta, sepse kudo që ndodhen, në politikë, në institucione, apo në shoqëri civile, ata trajtohet me respekt dhe kujdes të veçantë. Sidomos me respekt.

Ne kemi, gjithashtu edhe gazetari hulumtuese dhe thumbuese e cila kurrë nuk e le rehat krimin. Për shembull, një gazetar, të cilit, për motive xhelozie profesionale nuk dua me ja përmend emrin, e ka kapur idenë, se si prokuroria dhe në përgjithësi organet e ndjekjes në Kosovë, po e luftojnë, krejt pahetueshëm, krimin. Publiku nuk po vërenë asgjë. Me kujdes, dhe me vendosmëri, pra, dhe me shumë durim po e lufton krimin shteti.

Në anën tjetër, për të mbrojtur të drejtat e veta, të cilat, sipas të gjitha raporteve ndërkombëtare dhe vendore, nuk shkelen fare, krimi nuk e sheh fare të arsyeshme të angazhoj avokat. E kanë angazhuar politikën, shoqërinë civile, mediat, shtetin…

Po vdesin nga monotonia, askush nuk i ngucë. Pa e marrë aprovimin e tyre, nuk futesh as në listat zgjedhore të partive kryesore që e drejtojnë shtetin, dhe kjo ndodhë qysh nga koha kur krimi ynë u organizua, u fuqizua dhe u pavarësua prej atij rajonal.

Por të kthehemi, te ideja e më sipërme. Gazetaria hulumtuese dhe provokuese ndër ne ka rrënjë të thella. Prokuroria po e lufton, po e mbytë krimin, korrupsionin sidomos, në mënyrë krejt origjinale. Këtë e bënë duke e zvarritur krimin nëpër gjykata. E zvarrisin me muaj, me vite dhe qëllimshëm nuk e dënojnë me burg. Edhe mirë bëjnë! Nëse e dënon menjëherë, dhe rras në burg, kjo në njëfarë mënyre është lehtësim, për vet krimin. Po pra, miku im, fjalë me peshë. Më mirë me e lodhë derisa të dorëzohet, ose të bëjë vetëvrasje. Kështu e ruajmë edhe efektivin, me “anti” .

Është e kuptueshme. Nuk shkon dënimi njëherë, pastaj krimi. Fillimisht ndodhë Krimi, pastaj vjen edhe dënimi, kështu thoshte dikur edhe shkrimtari i famshëm rus, vendi i të cilit më vonë u bë simbol i shtetit kriminal, gjykatave kriminale, aq sa krimi në krahasim me shtetin dukej viktimë. Shteti nuk ishte koka e krimit, ishte krimi vet. . Krim konsiderohej vetëm kur prekje në shtet. Në këtë shtet gjithçka bëhej në emër të lirisë dhe meritave.

Nejse, në fund të merremi pak edhe me lajmin, i cili e tronditi edhe Brukselin, aq sa seriozisht po mendohet që menjëherë të liberalizohen vizat, për Kosovën, pasi edhe kushti i fundit për luftimin e krimit të organizuar dhe korrupsionit, u përmbush.

U kap. Kësaj radhe, nuk u prekën as vlerat e luftës, as protesta nuk pat. Krejt kjo ndodhi falë “kamerave të sigurisë” në bazë të cilave, “ kemi arritur ta identifikojmë dhe arrestojmë personin e dyshuar” – deklaroi zëdhënësja e policisë rajonale. Koka paska qenë në Gjakovë!

Krejt Gjakova psherëtiu e lehtësuar. Edhe Drenica, e cila kësaj radhe nuk u përfol, rreth këtij krimi. As zonat e tjera operative, të krimit. Thjesht, nuk qenkan përfshi askush tjetër në këtë biznes përfitues. Si duket, në zonat e tjera, askush nuk vjedh biçikleta! Ky “koka”, i paska vjedhur hiç më pak se 12. Jo veç krim, por edhe turp!

Të kuptohemi, sot sipas gëzimit të shtetit, po duket se biçikletat janë biznesi më i madh i krimit të (pa)organizuar te ne. kuptohet, se nuk mund të ikësh me veturë, në këtë kaos që mbretëron rrugëve të Kosovës? Pastaj, veturat,bien në sy. E krimi i (pa)organizuar nuk do të bjerë në sy. As nuk e ndotë ambientin, sepse aty ndërkombëtarë e vendorë nuk të falin, dhe janë shumë të ndjeshëm. Duhet ruajtur me çdo kusht harmonia me ndërkombëtarët.

Pra, krimi i organizuar te ne vozitet me biçikleta. Me vetura të shtrenjta vozitet politika, zyrtarët e institucioneve, shoqëria civile, rastet sociale…!

Prandaj, nuk ka asnjë dyshim, se kapja e hajnit të biçikletave në Gjakovë paraqet një sukses aq të madh sa që as Brukseli nuk mund të qëndrojë indifferent. Kushti I fundit u përmbush. Liberalizimi nuk ndalet më. Mogherini gojë ka, gojë s’ka!

Të pabesët dhe të pafetë bëjnë të pabesueshmen!

Nga Albina Deda

-E tronditur si nënë vendosa te reagoj me neveri ndaj nje statusi sa shpirtezi po aq dhe me ngjyrat histeriko-politike te nje eksponenteje te Rilindjes se Edi Rames me emrin Genta Kaloçi. Ajo perqeshi dhe proklamoi gezimin e saj qe tejkalon tmerrin human per humbjen e jetes se nje te riu 18 vjeçar-djale i vetem i poeteshes e shkrimtares Flutura Açka.

Nuk kam fjale te them dhe as mallkime nuk perdor se nuk jane fjalor i genit tonë. Veç per diçka te rende e te zeze po i paralajmeroj shqiptaret njerezisht dhe politikisht. Monstra Kaloçi dhe monstruoziteti i saj nuk jane lajthitje personale. Aspak. Aq sa nuk ishte rrugaçeri individuale perfshirja e Sajmir Tahirit ne kanabizimin e vendit.

Eshte taktike e strategji e cila tashme ka dale ne siperfaqe. Eshte hakmarrje e enveristeve dhe kryepreversit enverist Edvin Rama kunder shtreses me fisnike,me krenare e me te vuajtur te kundershtareve te regjimit diltatorial.

Kaloçja e Edvinit nuk perben sensasion se kryekaloçi i Kristaqit e Spiro Kolekes eshte kryeminister ndersa kaloçet e tjere te qeverise jane bijte biologjike te bllokmeneve duke filluar nga nipat e Hysni Kapos e deri te vajza e Llambi Gegpriftit.

Ndaj dhe reagimi i Genta Kaloçit le te percillet jo vetem me neveri por me nje zgjim ndjenje te veçante ndaj asaj që po instalohet: Diktatura e krimit shpirteror dhe e luftes se re te klasave. Keta nuk jane injorantet e partizane kriminele te ish-zones se pare operative te veshur me rroba te roberve italiane te pushkatuar, por bijte e tyre miliardere te ngjyrosur e kaperdisur me Valentino e Armani!

Si Rama po e nxjerr në pension opozitën

Nga Julian Zyla

Gjetja strategjike e Partisë Socialiste në zgjedhjet e kaluara ishte ndryshimi i pyetjes kryesore të fushatës nga: Kush do të qeverisë, në: Si do të qeverisim, vetëm apo me partnerë koalicioni? Argumentet ishin të thjeshtë, që do të thotë: bindës. Kush nuk e do një qeveri më të qartë e më pastërtisht përgjegjëse për veprimet që do të bëjë? Kështu, zgjedhjet i dhanë përgjigje pyetjes që arriti të imponohet.

Kemi një qeveri monopartiake. Lehtësisht e vendosshme përpara përgjegjësisë. Por, kush duhet ta bëjë këtë duke u bazuar në detaje e të dhëna konkrete? Natyrisht, kjo është puna e opozitës. Por, kush po e bën këto ditë këtë punë? Kryeministri.

Ndërsa Lulzim Basha është shumë i zënë për të mbetur kryetar i Partisë Demokratike, Edi Rama vendosi të marrë përsipër edhe rolin e kryetarit të opozitës. Duke vënë qeverinë e tij përpara vërejtjeve të drejtpërdrejta të popullit, ai arrin t’ia heqë këtë mundësi opozitës, duke e nxjerrë de facto në pension.

Natyrisht, këto aktivitete nuk po organizohen me qëllime opozitare. Por, Rama nuk ka përtuar asnjëherë të vihet në anën e vërejtjeve kundër administratës së tij. A do të mbeten hapësira për opozitën? A do të gjejë hapësira opozita, e cila shpesh ose ka qenë duke diskutuar çështje ngushtësisht politike ose duke iu bashkuar çështjeve pasi ato ishin ngritur nga njerëzit më parë. Protestat e shumta janë tregues, duke përfshirë tani dhe çështjen e teatrit, ku opozita shprehet se është ftuar të jetë pjesë.

Qeveria, edhe pse siç pranohet nga kreu i saj ka ende shumë probleme për të zgjidhur, ka krijuar një rrugë të besueshme komunikimi, në të cilën, nëse flet, nuk rrezikon të hiqesh nga puna: edhe pse mund të heqësh nga puna ndonjë drejtor. Si mund të bëhet opozitë ndaj vendosjes së kryeministrit në anën e njerëzve? Nuk është e pamundur, por nuk është e lehtë.

Opozita e bashkuar, pa kryeministrin, duhet të krijojë një strategji që merr parasysh të gjithë këta faktorë, ndryshe, nuk kemi ndeshje. Opozita duhet të mësojë të mbajë shënim, me durim, problemet e rëndësishme për njerëzit. Kjo është rruga e gjatë. Rruga e shkurtër nuk ekziston.

Për momentin, këtë po e bën vetëm opozita në detyrë. Ajo që mban shënim për t’i përdorur vetë kundër vetes, në favor të vetes. Njerëzve u intereson që dikush të flasë me ta. U intereson të dëgjohen.
U intereson që dikush të ketë një zë të fuqishëm kundër qeverisë. Por nuk u intereson se kush e merr përsipër këtë detyrë. Nëse këtë e bën kryeministri, aq më mirë. Ata e dinë që ai, natyrisht, e bën edhe për arsye politike. Por, opozitën nuk do ta ndalonte askush që, për arsye politike, të fliste më pranë dhe më gjatë për gjërat që prekin ata drejtpërdrejt. Një fushatë për një ekonomi e republikë të re dhe disa vizita nëpër rrethe nuk mjaftojnë. Aq më tepër kur titulli nuk ndryshon: Rama të japë dorëheqjen.

Rama nuk po jep dorëheqjen. Përkundrazi, nëse qeverisja thuhet se konsumon, kryeministri pushon herë pas here nën çadrën e të bërit opozitë. Natyrisht, të udhëheqësh një strukturë të jep edhe luksin e dyzimit mes strukturës dhe njeriut në krye. Jo të gjithë e përdorin këtë strategji. Udhëheqësit shpesh bëhen njësh me strukturën për të përfituar edhe meritat, por edhe për të bërë anëtarët e skuadrës së tyre të ndihen të mbrojtur. Kryeministri ka zgjedhur strategjinë e marrjes së mirëqenë të besnikërisë së skuadrës. Kjo mund të jetë shenjë e një strategjie të mirë organizimi.

Kryeministri tha në llogaridhënien publike në Lezhë se kjo fushatë nuk do të finalizohet me votë. Kjo është e vërtetë. Por, kjo fushatë ka më shumë potencial sesa akuzat, të cilat, gjithashtu, nuk synojnë të finalizohen me votë. Informacioni i detajuar që mund të mblidhet në takime të tilla, është një tjetër element që do të ndikojë në zgjedhjet e ardhshme.

Gjetja e llogaridhënies publike do të zhvendosë me hapa të plotë Partinë Socialiste drejt fushatës së ardhshme. Simpatizantët e PS-së, por edhe njerëzit e tjerë nuk do të ngurrojnë të jenë të sinqertë. Në anën tjetër, Partia Socialiste duket se është e përqendruar të dëgjojë: E vetmja mënyrë në të cilën nuk mund të dërgosh një vërejtje për administratën është duke e shkruar atë në një aeroplan letre. Kjo e bën nevojën për opozitën më të vogël. Kjo e bën punën për opozitën më të madhe.

Gjetja e llogaridhënies publike nuk synon të ndryshojë pyetjen kryesore për zgjedhjet e ardhshme. Por, me të synohet të jepet një mesash shumë i qartë nga PS: Bashkitë do të drejtohen ose nga kandidatë më të mirë ose nga të njëjtët kandidatë më mirë. Na thoni çfarë të përmirësojmë, thotë fushata. A qëndron diku pyetja: kush doni të qeverisë? Opozita nuk duhet të presë që këtë pyetje ta shtrojë qeveria. /Gazeta Shqiptare/

Tirana të mbështesë nismën britanike për Kosovën

Nga: Shaban Murati

Britania e Madhe, e cila do të ketë presidencën e Këshillit të Sigurimit të OKB në muajin gusht 2018, pritet të konkretizojë nismën e saj të re diplomatike për të ndryshuar ritualin e deritanishëm të diskutimit të temës së Kosovës nga kjo trupë e OKB. Thelbi i nismës britanike qëndron në atë që Këshilli i Sigurimit të mos mbajë më sesionet rutinë publike çdo tre muaj për Kosovën dhe as të mos bëhen më raportet tremujore të UNMIK-ut për gjendjen në Kosovë. Nisma diplomatike britanike madje sugjeron që këto sesione të KS të OKB për Kosovën të hiqen fare dhe ajo tematikë t’i kalojë seksionit të çështjeve procedurale. Duke shpjeguar motivet e kësaj nisme diplomatike, ambasadori i Britanisë së Madhe në OKB, Matthew Ryncroft, deklaroi se “Është koha që Këshilli i Sigurimit të OKB të mblidhet më pak për këtë çështje. Ne duhet të fokusohemi te kërcënimet reale të paqes dhe të sigurisë ndërkombëtare. Kosova nuk i përket kësaj kategorie”.

Logjika e nismës britanike është e drejtë dhe në kohë. Nga pikëpamja legale Kosova është një çështje e zgjidhur nga vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë, që sanksionoi ligjshmërinë e pavarësisë së Kosovës në përputhje me ligjin ndërkombëtar dhe diskutimet çdo tre muaj për të në KS të OKB janë shndërruar në një akt joproduktiv dhe artificial. Dy shtetet, Serbia dhe Kosova, të cilat në bazë të një rezolute të OKB po zhvillojnë prej disa vitesh bisedime dypalëshe me ndërmjetësimin e BE, kanë nënshkruar marrëveshjen për anëtarësimin në BE, ku janë angazhuar ndërkombëtarisht të mos pengojnë njeri-tjetrin për të hyrë në BE. Praktika e deritanishme e sesioneve të rregullta tremujore të KS të OKB për Kosovën, që kanë qenë të hapura për publikun, nuk i ka shërbyer aspak qëllimeve të uljes së tensionit dhe as normalizimit të marrëdhënieve midis Serbisë dhe Kosovës. Serbia i ka përdorur këto sesione vetëm për qëllime propagandistike, duke u bërë vetë peng i një diplomacie obstruksioniste dhe të gjuhës së urrejtjes.

Nisma britanike ndërmerret në një kohë, kur BE ka hapur bisedimet e pranimit me Serbinë dhe kur po afrohet hapja e atyre kapitujve të traktatit të pranimit, të cilat përmbajnë kushtin e njohjes së Kosovës nga Serbia. Sesionet propagandistike tremujore në KS të OKB e pengojnë rrjedhshmërinë e shtrimit të rrugës për anëtarësimin e Serbisë dhe të Kosovës në BE. Me këtë nismë Britania e Madhe jep një kontribut të rëndësishëm diplomatik në mënjanimin e tensioneve dhe në ripajtimin midis Serbisë dhe Kosovës. Nisma britanike ka rëndësi të veçantë, sepse e çliron Këshillin e Sigurimit nga shantazhi i përdorimit të vetos së Rusisë në sesionet tremujore për Kosovën. Rusia e ka përdorur dhe mund ta përdorë përsëri veton për Kosovën, jo vetëm si favor ndaj Serbisë, por edhe për qëllimet dhe pazaret e saj globale. Duke transferuar temën e Kosovës në seksionin e çështjeve procedurale mënjanohet e drejta e vetos nga Rusia dhe nga Kina, dhe Kosova pranohet si çështje, që është e zgjidhur, dhe që nuk duhet të jetë më objekt i sesioneve të KS të OKB. Nisma britanike ka fituar një përkrahje të fortë nga SHBA, Franca dhe shtete të tjera anëtare jo të përhershme të KS të OKB.

Nisma diplomatike britanike ka shkaktuar një alarm dhe shqetësim të madh në Serbi, sepse e privon diplomacinë serbe nga një shfaqje propagandistike nacionaliste. Presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiç, e shprehu publikisht këtë shqetësim serb, kur deklaroi në 4 maj se “Britania e Madhe, Amerika, Franca dhe ata, që kanë njohur Kosovën, janë përpjekur për të ndryshuar formatin e diskutimeve mbi Kosovën në KS të OKB. Ata thonë se nuk ka probleme në Kosovë dhe se nuk ka nevojë për raporte tremujore. Nuk është e lehtë, por ne do të luftojmë”. Presidenti serb theksoi se pret mbështetje të hapur nga Rusia, dhe për këtë çështje Beogradi do të bisedojë edhe me “shokët kinezë”. Po në 4 maj ministri i Jashtëm serb, Ivica Daçiç deklaroi se Serbia do të kërkojë që të vazhdojnë të mbahen rregullisht sesionet e hapura publike të KS të OKB për Kosovën.

Nisma diplomatike britanike i jep institucionit të KS të OKB një qëndrim dhe veprim më adekuat me situatën në Kosovë, një shtet 10 vjeçar i konsoliduar dhe i njohur nga më se 115 shtete anëtare të OKB. Pengesat dhe kundërshtimet, që po përpiqen t’i ngrenë kësaj nisme Rusia, Serbia dhe disa aleatë të tyre, këshillojnë një mobilizim të diplomacisë së Shqipërisë dhe të Kosovës në frontin diplomatik. Shqipëria dhe Kosova nuk mund vetëm të rrinë dhe të shikojnë se çfarë po bëjnë Britania e Madhe, Amerika, Franca dhe të tjerë shtete perëndimore në favor të Kosovës. Diplomacia e dy shteteve shqiptare duhet të ndryshojë marshet dhe t’i bashkëngjitet nismës britanike me një aktivizim të ri në arenën ndërkombëtare. Nuk është pengesë pse Shqipëria nuk është anëtare jo e përhershme e Këshillit të Sigurimit dhe Kosova nuk është anëtare e OKB. Diplomacia e Shqipërisë dhe e Kosovës duhet të ngrejë zërin në arenën ndërkombëtare në planin dypalësh dhe shumëpalësh, që të ndihmojnë në krijimin e klimës për realizimin e nismës britanike në KS të OKB. Diplomacia e Shqipërisë dhe e Kosovës duhet të jenë më aktivë në drejtim të rregullimit të hapave dhe të lëvizjeve të tyre me ato të diplomacisë së shteteve të mëdha perëndimore.

Kjo të bëhet kundrejt nismës britanike, por kjo të bëhet edhe kundrejt nismës së fundit pozitive të Francës. Franca, anëtare e përhershme e KS të OKB dhe një nga shtetet më të rëndësishme të BE, njoftoi kohët e fundit vendimin e saj për t’iu drejtuar nota proteste atyre shteteve, të cilat nën presion kanë tërhequr apo kanë ndërmend të tërheqin njohjen zyrtare të Kosovës si shtet i pavarur. Parisi ka paralajmëruar se do t’u dërgojë nota proteste atyre shteteve, që do të ndërmarrin hapin e gabuar të tërheqjes së njohjes së Kosovës. Ky qëndrim diplomatik i Francës është i rëndësishëm, sepse i kundërvihet një tendence negative, të cilën e kanë financuar dhe sponsorizuar në shkallë ndërkombëtare Rusia dhe Serbia për të detyruar shtetet e varfra dhe të vogla që të tërheqin njohjen e Kosovës. Franca ka ndikim të madh në vendet e Afrikës, Azisë dhe të Amerikës Latine dhe paralajmërimi francez pritet të ketë efektin e vet pozitiv frenues për fushatën serbo-ruse. Francës iu bashkëngjit edhe Britania e Madhe, e cila publikisht e kritikoi Surinamin për tërheqjen e njohjes së Kosovës.

Shqipëria dhe Kosova duhet t’i vlerësojnë dhe t’i përshëndesin këto qëndrime të rëndësishme të diplomacisë së Britanisë së Madhe, të Francës, të SHBA dhe të tjerëve në favor të Kosovës në arenën dhe në institucionet ndërkombëtare. Nuk kemi dëgjuar deri tani ta shprehin këtë vlerësim zyrtarisht, por është ende koha për ta bërë këtë. Shqipëria duhet ta kishte ndjekur menjëherë shembullin francez dhe do të duhej të kishte afishuar të njëjtin qëndrim lidhur me diversionin diplomatik rus dhe serb për të nxitur disa shtete që të tërheqin njohjen e Kosovës.

Tirana dhe Prishtina duhet të flasin me zë të lartë për të vlerësuar miqtë dhe për t’iu bashkëngjitur nismave diplomatike perëndimore në favor të Kosovës. Duhet ta bëjnë këtë edhe për t’i dërguar mesazh të qartë Serbisë apo Rusisë se veprimet e tyre negative ndaj Kosovës regjistrohen si akte armiqësore ndaj të dy shteteve shqiptare dhe ndaj kombit shqiptar. Shqipëria ka shënuar deficite në këtë drejtim. Ka krijuar edhe Kosova, disa zyrtarë të së cilës në vend që të angazhohen me këto nisma pozitive perëndimore, bëjnë lojën serbe për të armiqësuar Kosovën me shtete dhe me organizata ndërkombëtare dhe harrojnë se diplomacia kosovare ka nevojë për diplomatë dhe jo për priftërinj. Shqipëria dhe Kosova duhet të dalin me qëndrime zyrtare në mbështetje të nismës diplomatike britanike. Diplomacisë së të dy shteteve shqiptare nuk i lejohet të harrojë se Kosova është interes jetik i kombit, barrën kryesore të të cilit duhet ta mbajnë dy shtetet shqiptare, duhet ta mbajë gjithë kombi shqiptar. Është fat dhe mrekulli e historisë që për Kosovën kemi aleatë të fuqishëm, që na mbështesin si SHBA, Britania e Madhe, Gjermania, Franca, etj., por ne duhet të tregojmë të parët se jemi ushtarë dhe roje të fatit të kombit.

/Burimi: http://www.gsh.al

“The Donald” e ka lënë botën pa frymë

Nga Bernard Guetta

Mbeten edhe vetëm pesë ditë. Deri në 12 maj, bota do të dijë nëse Donald Trump do të anulojë ose jo përkatësinë e SHBA, në kompromisin në negociatat bërthamore midis fuqive të mëdha dhe Iranit, në vitin 2015. Më 6 maj, Presidenti iranian Hassan Rohani ka thënë se “nëse Amerika do të heqë dorë nga marrëveshja, do të përballet me një pendesë historike “sepse” urdhërat e nevojshëm”, shtoi ai pa specifikuar, “i janë dhënë organizatës tonë të energjisë atomike”.

Emmanuel Macron theksoi se në rast të tërheqjes së Uashingtonit nga marrëveshja, “do të hapet utia e Pandorës dhe mund të shpërthejë një luftë”.

Janë fjalë aspak të ekzagjeruara, sepse që në vitin 2015, në kohën e firmosjes së kompromisit, kreu i atëhershëm i diplomacisë amerikane John Kerry, kishte deklaruar se ndoshta qe shmangur një luftë, sepse vazhdimi i programit bërthamor të Iranit nuk do të kish lënë alternativë tjetër: një sulm ndaj Iranit do të shkaktonte një kaos rajonal, apo pranimin e ndërtimit të bombës atomike nga ana e Teheranit, ndjekur nga Arabia Saudite dhe Turqia (në këtë rast, duke marrë parasysh fuqinë e Izraelit, do të çonte në katër fuqi bërthamore në Lindjen e Mesme).

Pasiguri e dyfishtë

Sot alternativa është saktësisht e njëjtë. Ndoshta Donald Trump do të gjejë një mënyrë për të kritikuar kompromisin, pa e hedhur në erë zyrtarisht. Nuk përjashtohet, por edhe në këtë rast marrëveshja e 2015 do të marrë fund, për shkak se kompanitë perëndimore nuk do të guxojnë për të investuar më shumë në Iran dhe regjimi iranian do ta gjejë veten të penalizuar në të gjitha frontet, pa atomike dhe pa aftësinë për t’u integruar në ekonominë botërore.

Nëse Trump nuk heq dorë nga ideja e sabotimit të kompromisit, bota do të hyjë në një pasiguri të dyfishtë të dielën, për dy arsye.

Arsyeja e parë është se, pas mandatit të dytë të George Bush, Shtetet e Bashkuara nuk duan të jenë polici i botës, dhe që atëherë asnjë ekuilibër i ri nuk ka zëvendësuar atë të kaluarin, për shkak se Bashkimi Evropian nuk është vendosur ende si një fuqi politike.

Arsyeja e dytë për pasigurinë, është se Shtetet e Bashkuara janë sot në duart e një presidenti, paaftësia e të cilit është e barabartë vetëm me vulgaritetin e tij. Donald Trump është një njeri që, mes hetimit rus dhe skandalit që përfshiu një yll pornografie, ka pasur guximin për të thënë se në Bataclan do të kish patur më pak viktima, në qoftë se në Francëdo të lejohej shitja e hapur e armëve.

Po sigurisht, u shesim armë të gjithëve dhe nuk do të ketë më vrasje masive në Evropë, siç ndodh në Shtetet e Bashkuara, ku të gjithë e dinë se tragjedi të tilla nuk ndodhin … , Ide e bukur, i dashur Z. Trump./ France Inter

A ka sovranitet në këtë shtet?

Nga Xhemal Gjunkshi

– Autostrada detare e drogës dhe korridoret e hapësirës ajrore shqiptare komandohen nga krimi i organizuar. Ndërkohë që çdo ditë po përballemi me cënimin e rëndë të Sigurisë Kombëtare. Sasira të mëdha droge me destinacion nisje Shqipërinë vazhdojnë të kapen në vende fqinje dhe situata vazhdon ende të jetë jashtë kontrollit.

– Kujtojmë që brenda një afati kohor mjaft të shkurtër Policia Italiane ka kapur rreth 4 ton drogë dhe armatim. Policia Italiane deklaroi se ka kapur të premten një grup prej shtatë personash të cilët kanë transportuar drogë me avionë të vegjël. Por teksa droga nuk ka ndalim sa hynë dhe del nga Shqipëria në sasira të mëdha vetvetiu të lind pyetja: Çfarë po bëjnë institucionet e sigurise dhe ato ligj zbatuese te shtetit shqiptar, për të cilat paguhen nga taksapaguesit shqiptarë për të garantuar rend dhe siguri, për të parandaluar situata trafiqesh, situata kriminale dhe garantuar sovranitetin e këtij vendi.

Bazuar mbi atë çfarë po ndodh në Shqipëri mafia gjezdis pa pikë frike dhe ushtron lirshëm aktivitetin e vet. Matanë Adriatikut kalojnë tonelata të tëra droge dhe me qindra kilogramë kokaine drejtohen drejt Shqipërisë pa frikë, kjo është një shenjë aspak e mirë, përkundrazi një tregues se krimi i organizuar nuk po tërhiqet aspak dhe duket i patrembur.

– Të gjendur përballë kësaj situate ku autostrada detare e drogës dhe korridoret e hapësirës ajrore komandohen nga krimi i organizuar shtrojmë pyetjen: A thua vërtet krimi I organizuar ka gjunjëzuar institucionet shqiptare me gjuhën e forcës, apo një situatë e tillë bëhet në kompromis? Të thuash që krimi mund të gjunjëzojë kaq lehtë një shtet vend anëtarë të NATO-s është krejt e pamundur, por çfarë ka ndodhur atëherë?!.

Përse tolenatat e drogës dhe fatkeqësisht duke përdorur hapësirën ajrore vazhdojnë të kalojnë nga vendi ynë. Një zhurmë e madhe u bë sa i përket kontrollit të radarëve nga krimi i organizuar, dalë kjo në përgjimet ndaj trafikantëve shqiptarë nga prokuroria italiane kur ata pohonin se kishin njeriun e tyre në sallën e radarëve. Gjendur përballë një skandali të tillë autoritetet e Ministrisë së Mbrojtjes përgënjeshtruan faktin dhe u munduan të sponsorizojnë fortë në media që kjo nuk ishte e vërtet. Shprehja popullore thotë se: -“Gënjeshtra i ka këmbët e shkurtra!”.

Ndodhi që e vërteta lakuriq të dal. Sërish u kap drogë nga Shqipëria transportuar me gomone dhe me avionë. Atëherë lind pyetja: Çfarë ka çaluar në shkeljen e hapësirës ajrore dhe detare të një vendi anëtar të NATO-s që aspiron t’i bashkohet familjes së madhe Europiane. A thua kjo të jetë rruga e duhur e integrimit që aspirojmë? A mban njeri përgjegjësi ligjore dhe politike për shkelje të kësaj hapësire ajrore?. Përpos propagandës së arritjeve dhe shplarjes së trurit për sukseset e qeverisë institucionet duhet të jenë të fuqishme, drejtuesit e tyre të jenë në ushtrim 100% të detyrave funksionale me qëllim që vendi ynë të dalë njëherë e mirë nga lista e zezë e trafiqeve, e kontrollit mbi institucione dhe hapësirës ajrore dhe detare nga krimi i organizuar.

– Strukturat janë. Buxheti i Ministrise se Brendeshme eshte me i madhi ne gjithe keto vite. Gjithashtu dhe buxheti i Mbrojtjes eshte “ rritur”. Paratë jepen ndaj thjesht është e nevojshme që të shkëputen lidhjet e krimit të organizuar me segmente të shtetit nën ndikimin e politikës dhe t’i kthejmë sovranitetin Shqipërisë. Dhe kur kjo të ndodh mjafton që Forcat e Armatosura të Shqipërisë se bashku me Institucionet e tjera te Sigurisë Kombëtare, me integritetin e tyre të ushtrojnë plotësisht po në mënyrë sovrane kompetencat e tyre të mëposhtme dhe askush të mos ndërhyjë në punën e tyre.

Detyrat janë qartazi të përcaktuara që duhen të përmbushin Forcat Detare dhe Forcat Ajrore

-Misioni i Forcave Detare është:

Sigurimi dhe ruajtja e sovranitetit të hapësirës detare të Republikës së Shqipërisë në bashkëpunim me strukturat e tjera të Forcave të Armatosura, zbatimi i ushtrimit të ligjshmërisë në det në bashkëveprim me institucionet shtetërore me interesa në hapësirën detare.

Misioni i Forcave Ajrore:

Sigurimi i kapaciteteve të nevojshme për vëzhgimin dhe kontrollin e sovranitetit të hapësirës ajrore të Republikës së Shqipërisë në bashkëpunim me NATO, mbështetjen në operacionet luftarake e joluftarake, HNS dhe ato të kërkim shpëtimit SAR, si dhe realizimin e komandim kontrollit të mjeteve ajrore në hapësirën ajrore të Republikës së Shqipërisë.

– Shtroj pyetjet për Institucionet e Sigurisë Kombëtare dhe ato Ligj -Zbatuese, përballë këtyre fakteve, në cilin nivel garancie janë përballë qytetarëve të këtij vendi?

Pyetje! Është në gadishmëri Sistemi i “sensoreve të zbulimit” (radarë, dylbi ditë, dylbi nate),
Sistemi i transmetimit “mikrovales” i të dhënave,
Sistemi Automatik të identifikimit të objektivave detare – “AIS”,
Sistemi i Menaxhimit të Objektivave Detare -“MTM200”,
Paketa “software” e operacioneve të “kërkim shpëtimit”,

Pajisjet kompjuterike në QO- të, të “komandim-drejtimit” në SHPFA dhe të njësive të FD-se, sistemet e infrastrukturë “mbështetëse” – kontinier, BUE, kullat e antenave, rrjeti elektrik, sistemi i mbrojtjes nga mbingarkesat, etj.

– Misioni i Forcave Ajrore

Sigurimi i kapaciteteve të nevojshme për vëzhgimin dhe kontrollin e sovranitetit të hapësirës ajrore të Republikës së Shqipërisë në bashkëpunim me NATO, mbështetjen në operacionet luftarake e joluftarake, HNS dhe ato të kërkim-shpëtimit SAR, si dhe realizimin e komandim-kontrollit të mjeteve ajrore në hapësirën ajrore të Republikës së Shqipërisë.

Disa nga detyrat:

Monitoron vëzhgimin e hapësirës ajrore të RSH mbi bazën e sigurimit dhe integrimit të informacionit nga burime kombëtare dhe NATO,
– Kontrollon hapësirën ajrore të RSH, në bashkëpunim me NATO dhe ANTA, nëpërmjet QKR(CRC) dhe përdorimit të kapaciteteve kombëtare dhe të NATO bazuar në Artikullin
– Koordinon veprimet me ANTA dhe NATO, për realizimin e “policimit ajror” në hapësirën ajrore të RSH në kohë paqe sipas procedurave dhe regullave të ICAO, Eurokontrollit dhe NATO.
– Mbështet forcat e tjera në operacione luftarake.
– Menaxhon në bashkëpunim me strukturat civile dhe të NATO, rastet “renegate” si dhe këshillon NGA (NATIONAL GOVERNMENT ATHORITY) në procesin e vendimmarrjes dhe zgjidhjes së situatave në reagimin e duhur nëpërmjet kapaciteteve dhe sistemit të komandim – kontrollit ajror të CRC etj.

/Autori është deputet i Partisë Demokratike, ish-Shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të Shqipërisë

Bukë dhe cirk

“Njerëzit që dikur kërkonin komanda, konsuj, legjione dhe gjithë të tjerat, tani nuk fusin më hundët dhe kërkojnë vetëm dy gjëra: bukë dhe cirk!” – Juvenali

Vëmendja është burimi parësor i politikës – dhe cilido që kontrollon vëmendjen tonë, do të kontrollojë shekullin 21

Nga André Dao

Për pothuaj 500 vite, qytetarët e Romës i zgjidhnin udhëheqësit e tyre. Strukturalisht, demokracia romake ishte në fakt më patrice se sa populiste – shumë prej zyrave më të larta u rezervoheshin atyre që vinin nga aristokracia, të cilët pretendonin se paraardhësit e tyre vinin nga vetë krijuesit e Romës. Por në praktikë, plebejtë – qytetarët e zakonshëm – mbanin, të paktën kolektivisht, pushtet vendim-marrës mbi Republikën romake, sidomos në momente të rëndësishme historike. Pushteti i plebejve nuk ishte asnjëherë më i dukshëm, se sa kur ata refuzonin të luftonin për patricët – në fund të fundit, çfarë ishte republika pa legjionet e veta?

Në kohën kur Juvenali shkroi “Satirat” e tij, rreth vitit 100, Jul Çezari kish kohë që kish kaluar Rubikonin me ushtrinë e tij, dhe fuqia e plebejve – bashkë me Republikën – nuk ishte më. Në vend të saj ishte Perandoria Romake, dhe në vend të pushtetit, njerëzit kishin panem et circenses – bukë dhe cirqe.

Nuk ka dyshim se, cirku që Juvenali kishte në mendje ishte Koloseu, i cili qe ndërtuar vetëm 20 vite para se ai të shkruante Satirat. Eshtë një prej imazheve më jetëgjata të Romës: amfiteatri më i madh që është ndërtuar ndonjëherë, i mbushur me dhjetëra-mijëra qytetarë romakë të veshur me toga dhe të etur për gjak, ndërkohë që poshtë në rërë gladiatorët, skllevërit dhe kafshët ekzotike luftonin deri në vdekje për të argëtuar qytetarët. Por spektakle të tilla nuk ishin thjeshtë dëfrim. Domethënia e tyre më e madhe është e përmbledhur në një prej performancave të para të Koloseut: rivënia në skenë e betejave të famshme nga e kaluara e Romës. Këto kishin për qëllim t’i kujtonin audiencës lavdinë e Perandorisë – dhe si pasojë, lavdinë e të qënit një qytetar i Romës. Në të vërtetë, Perandoria Romake e kësaj epoke përfshinte pjesën më të madhe të botës së njohur. Siç shkruante Virgjili, Roma ishte “një perandori pa fund”.

Nëse rivëniet në skenë prej gladiatorëve të pushtimeve romake ishin një kujtesë e lavdisë së Romës, qëllimi i vërtetë ishte të vendosej dhe konsolidohej pushteti i perandorit. Se sa thelbësore ishte kjo, mund të vihet re në mbishkrimin në varrin e Perandorit August – ai është praktikisht një listë e gjatë e gjithë parave që perandori shpenzoi për qytetarët e tij, 600 milionë denarii të argjendtë në total: për rrugë, toka, dhe grurë – domethënë bukë – por mbi të gjitha, për pushtime ushtarake dhe i sollën lavdi Perandorisë dhe qytetarëve të saj. Dhe ishin ato fitore – në Spanjën e sotme, Zvicër, Afrikën veriore dhe Lindjen e Mesme – që po ripërjetoheshin në Kolose, si argëtim.

Do të ishte mirë të mendonim se në demokracitë tona moderne, spektakle të tilla nuk do të ishin më të nevojshme. Nëse buka dhe cirku në kohën e Juvenalit kishin për qëllim të kompensonin njerëzit për humbjen e pushtetit prej tyre, atëherë ne – votuesit – nuk kemi nevojë për kompensim. Apo jo?

Po atëherë, si mund ta shpjegojmë sasinë e pafund të parave dhe kohën e shpenzuar për aktivitete madhore, si Lojërat Olimpike dhe Kupa e Botës në Futboll? Vlerësimet më të fundit na thonë se Olimpiada e 2016 në Rio de Janeiro kushtoi të paktën 13.1 miliard dollarë – që duket pak, po ta krahasosh me 220 miliard dollarët që Katari do të shpenzojë për Kupën e Botës 2022.

Edhe më shqetësuese është kostoja njerëzore. Human Rights ëatch vëren se qindra punëtorë imigrantë vdesin çdo vit në Katar, për shkak të kushteve të këqia të punës dhe nxehtësisë ekstreme. Kostoja e madhe e ekstravagancës nuk është paralelja e vetme me Romën e lashtë. Ashtu si rivëniet në skenë prej gladiatorëve të betejave të famshme, aktivitetet sportive janë shanse për lavdi kolektive. Kaq gjë është e dukshme prej dy zakoneve të botuesve të gazetave: shenjimi i medaljeve të arit dhe shtimi oportunist i përemrit “yni” prapa emrit të fituesve. Një skanim i shpejtë i mediave gjatë një aktiviteti madhor zbulon një tjetër pasojë serioze të fiksimit tonë pas sportit – ai merr pothuaj gjithë oksigjenin.

Faqet e para që përndryshe do i kushtoheshin çështjeve shtetërore, zihen me ndeshjet e një nate më parë. Dhe atje ku politikanët – lëre më shkrimtarët apo filozofët! – e dinë se që të sigurojnë mbulim mediatik, duhet të thonë diçka kontroverse, sportistëve u jepen rregullisht minuta të vyera, për të thënë gjëra krejt të zakonshme.

Sigurisht, pikërisht kjo është ideja. Ne kemi vëmendje të kufizuar pë të ofruar. Dhe lavditë e dëfrimeve sportive premtojnë kënaqësi shumë më të shpejtë, për çmimin e vëmendjes sonë, se sa mekanika e pushtetit politik.

Megjithatë, ka edhe një mënyrë më moderne – dhe më shqetësuese – për të kuptuar “bukën dhe cirkun”. Dhe kjo është ta shohësh vetë politikën, si cirkun më të madh në qytet. Tingëllon si kontradiktë (si mundet politika të shpërqëndrohet nga vetvetja?), deri kur bëjmë një dallim, mes politikës në mënyrën si paraqitet në kanalet e lajmeve – një lojë e pafundme intrigash dhe personalitetesh, e mbushur me pantomima heronjsjh dhe të ligjsh – dhe politikës si e kupton një filozof, që është në fund të fundit, shqetësimi për shëprndarjen e duhur të burimeve dhe pushteteve të një shoqërie. Me një fjalë, merak për drejtësinë. Askund nuk shfaqet më hapur politika si dëfrim, se sa në fiksimin pas të dhënave të sondazheve, përllogaritjen e imtësishme të “shtigjeve drejt fitores”, të kthesave të forta që nevojiten për të fituar. Kjo është politika e reduktuar në një lojë, e shoqëruar me shanset (bastexhinjtë do të vinin me gëzim baste, jo vetëm mbi rezultatin e zgjedhjeve, por jetëgjatësinë e udhëheqësve të partisë, apo konfigurimin e një kabineti të ri), një lojë që shërben për t’u shpërqëndruar nga politika si drejtësi, si dhe idetë që supozohet se duhet të jenë në themel të garës për pushtet.

Një konkluzion interesant për zbrazëtinë që po pëson politika, është se aktivitetet sportive janë shumë shpesh arenë për ide mbi drejtësinë: qoftë kjo pagë e barabartë për gratë, apo luftë ndaj racizmit dhe homofobisë. Duke parë mungesën e hapësirës për ide tek politika si argëtim, sid he sasinë e madhe të vëmendjes që i kushtojmë sportit, në një farë drejtimi kjo ka kuptim. Por sa kohë që nuk arrijmë të sigurojmë hapësirë për idetë mbi drejtësinë në politikë, deklaratat politike në kontekste sportive do të jenë pak a shumë si vlerësimi që Makbethi i bën jetës – shumë zhurmë dhe tërbim, por pa asnjë domethënie.

Siç ka thënë tekno-sociologu Zeynep Tufekci, vëmendja është burimi parësor i politikës – dhe cilido që kontrollon vëmendjen tonë, do të kontrollojë shekullin 21. Tufekci po fliste në kontekstin e mediave sociale dhe aftësisë së kompanive të motorrëve të kërkimit, për të devijuar vëmendjen tonë, në mënyra që u sjellin atyre më shumë fitime nga reklamuesit.

Por ideja e Tufekci mbi rëndësinë e vëmendjes ka zbatime më të gjera.

Vëmendja është një burim i kufizuar. Por ajo është edhe shumë e rëndësishmë për fuqinë tonë prej plebejsh: të drejtat tona demokratike janë të dobishme vetëm në agregat, që do të thotë se për të realizuar ndryshime domethënëse, ne duhet që kolektivisht t’i kushtojmë vëmendje të njëjtave gjëra, për një periudhë të gjatë kohe.

Fatkeqësisht, vëmendja e zgjatur tek ngjarjet sportive, sado të lavdishme apo dëfryese, na e shkëput vëmendjen nga çështje të politikës dhe drejtësisë. Edhe kur këto ngjarje sportive përdoren për të amplifikuar zërat e protestës, ato mund te jenë vetëm kolona orientuese për destinacionin tonë të vërtetë. Në një moment do të duhet ta fiksojmë vëmendjen përtej cirkut, drejt pushtetit dhe politikës që ndodhen nën të. / New Philosopher – Bota.al

Ja çfarë thonë studiuesit grekë për shqiptarët, grekët dhe maqedonasit

Nga Abdulla Mehmeti

Nuk e themi vetëm ne, por e thonë edhe studiuesit e huaj, edhe vetë studiuesit, arkeologët dhe historianët më të shquar grekë:

Anastasia N. Karakasidi: „Fushat e grurit, kodrat e gjakut“

Studiuesja, dr. Anastasia N. Karakasidi*, në librin e saj ,,Pasazhe nga formimi i kombit në Maqedoninë greke 1870-1990” (Passages to Nationhood in Greek Macedonia 1870 -1990), botuar në vitin 1997, mes tjarash thekson se, në debatet për Maqedoninë, emrin, historinë dhe të kaluarën e saj, asnjëherë nuk janë përfshirë trashëgimtarët legjitim, shqiptarët autoktonë, por uzurpatorët dhe pushtuesit e saj.

Në këtë libër dhe studime të tjera të saj, kjo autore është marrë shumë me identitetin maqedonas. Ajo i zhvlerëson kategorikisht pretendimet greke, dhe për më tepër ato sllave, për një trashëgimi maqedonase të lashtësisë dhe ua dedikon atë pa mëdyshje shqiptarëve, duke u shprehur se i gjithë konflikti që është zhvilluar dhe vazhdon të zhvillohet edhe sot, është i privuar nga shtrati historik i lashtësisë, qofte duke iu referuar autorëve të lashtësisë, qoftë dhe autorëve bashkëkohorë, të cilët në të gjitha format e shprehura të çojnë në të vetmin përfundim se, raca e vetme që mund të pretendojë në mënyrë të përligjur trashëgiminë maqedonase dhe Lekën e Madh, janë vetëm shqiptarët, pasardhësit e asaj popullsie që mbizotëronte Gadishullin Ilirik përgjatë lashtësisë.

Në këtë libër, autorja shkruan edhe për besimet fetare dhe objektet e kultit, që sipas shumë të dhënave historike dhe dokumentare, dëshmohet që pjesa dërmuese e objekteve të kultit, kishave dhe manastireve në Maqedoni, jo vetëm që janë ndërtuar nga shqiptarët vendës, por shërbenin për shqiptarët e atyre viseve.

Konstantinos Pangalis: „Shqiptarët janë ILIRË, helenët e vërtetë janë ata, e jo ne grekët e sotëm.“

Njëri nga këta studiues është edhe profesori grek, Konstantinos Pangalis, i cili hapur shpjegon se cilët janë grekët e sotëm, cilët ishin helenët dhe shqiptarët. Në një intervistë në Tv Alter, ai shpjegon se ilirët (shqiptarët e sotëm) janë të parët e kësaj toke, se historia e sotme greke nuk ka lidhje me të vërtetën, se shqiptarët janë ILIRË, se helenët e vërtetë janë shqiptarët e jo grekët e sotëm.

Dhe, ky nuk është shovinizëm. Shovinizëm është falsifikimi dhe përvetësimi i të kaluarës, identitetit, historisë, kulturës, traditave, folklorit, etnografisë, besimeve, siç kanë vepruar dhe veprojnë grekët e sotëm dhe sllavët ndaj shqiptarëve.

Për t’i fshehur para botës këto krime, sigurisht që kanë qenë të ,,detyruar” edhe me forcë, dhunë e terror, ta asimilojnë ose shfarrosin racën fisnike ilire-shqiptare, siç kanë vepruar gjatë shekujve dhe vazhdojnë edhe sot grekët dhe sllavët.

* Anastasia Karakasidi, u lind më 7 shtator 1956 në Selanik. Rrjedh nga një familje e ardhur nga Kapadokia e Anadollisë në Turqi (familja Karamanlis). Është studiuese, historiane, arkeologe dhe antropologe, profesoreshë në Universitetin Kolumbia (Columbia University) në SHBA.

* * *

Sipas Homerit,

Përveç fiseve të tjera ilire në luftën e Trojës janë shquar edhe luftëtarët ilirë nga PAJONIA (Maqedonia e sotme). ILIADA, kreu XXI, vargjet 153-159:

“O Peleid zemërgjerë, pse pyet për fisin tim?

Jam nga Paionia pjellore dhe e largët, burrave heshtëgjatë u prij.

Kam njëmbëdhjetë ditë që kam ardhur në Ilion.

Fisi im vjen prej Aksit me rrjedhë të gj?rë,

Prej Aksit* që me ujë të kulluar tokën e vëshon.”

Sipas Homerit dhe shumë autorëve të tjerë, të lashtësisë dhe bashkëkohorë, banorët e Maqedonisë së sotme janë pasardhës të ilirëve (kryesisht pajonëve, maqedonasve të lashtë, dardanëve dhe epirotëve), me një numër të konsiderueshëm të fiseve sllave të ardhur pas shek. VII pas e.r., dhe një pjesë janë popullsi e përzier mes sllavëve dhe pushtuesve të tjerë të mëvonshëm (serbëve, bullgarëve, turqve etj.) me popullsinë autoktone.

* Aksi (greqisht: Aksios): emri i lashtë i lumit Bardhar-Vardar, i cili buron rrëzë Malit Sharr, katundi Vrutok i Gostivarit, kalon mespërmes Maqedonisë dhe derdhet në detin Egje.