Thaçi monark, apo Thaçi president!?

Nga Agim Vuniqi

Thaçi në luftën e brendshme ka shumë “partner”, ai instrumentalizon radikalët fetarë sa herë e ka ngusht, krijon tema të pazakonta për të larguar vëmendjen e opinionit nga gjërat e mëdha, pastaj mu në prag të bisedimeve me Vuçiqin ai lansoi batuta politike te formimit te Gu..gu..gutkave te “unitetit”, duke lozur lojën popullore “kile”-“pa pardon”. Si duket opozita nuk është e përshtatshme edhe për shkak të profilizimit tjetër partiak. Ai nga takimet kuortuaze me Mogherinin dhe Vuçiqin shpërblehet me karrotë ndërsa Kosova me shkop…, aq shumë para dhe kohë hargjoi për një liberalizim të “pshurtë”.

Shumica e opinionistëve, analistëve, dhe të tjerë të inkuadruar në parti politike kanë nënqmuar “shkathtësitë” diplomatike të Thaçit, ai është shndërruar në lojtar të “lojëra të mëdha”. Takimet e tij të fundit në Evropë dhe në SHBA për t’i dhënë publicitet vetes dhe librit biografik me para të buxhetit, e bënë atë të “sukseshëm” në sfilatat evropiane te “showbizz it” të korruptuar. Ai e neglizhoi dhe nuk patë asnjë takim me diasporën evropiane dhe amerikane, ç’i duhen ata që i “mjeli” paturpsisht që nga koha e azilantit të “heimeve” helvetike të Zvicrës.

Vizitat e tia pompoze me shumë “karizëm”-turistike në vendet më të shtrenjëta të globit, duke përfshirë perlën e turizmit botërorë Miami Beach e kanë bërë atë personin e preferuar të hoteleve të shtrenjëta dhe të faqes personale të facebookut. Takimet me bashkatdhetarë i ka rrudhur tërsisht, derisa presidentët shqiptarë shfrytëzojnë çdo ardhje në SHBA pë t’u takuar me mërgimtarët. Nuk e kupton fuqinë e votës së tyre dhe të drejtën kushtetuese të tyre për të trokitur dhe hyrë në cilëndo zyre të zyrtarëve publik në SHBA, edhe pa paralajmërim, ngase ata i ka vënë në detyrë vota e taxapaguesëve amerikanë. E drejta ekskluzive e qytetarit amerikan për t’u informuar dhe shtruar kërkesa politike ndaj zyrtarëve publik në të gjitha zyret e shteteve të SHBA, ku janë të shtrirë ata është esenciale dhe e dobishme për demokracinë amerikane.

Takimet me zyrtarë të shumtë të Kongresit, me gazetarë e intelektualë të shquar, janë të domosdoshme, por për Thaçin & co janë shpërfillëse ia “zbehin” imazhin atij. Ai ngarendi të shkelë “solo” me oborrtarët e tij të shumtë në shumë “sfilata” diplomatike të evropës, duke ftuar zyrtarë të pensionuar për të sajuar lajmin ditor për qytetarët e izoluar të Kosovës.

Vizita zyrtare e gjenneral Cekut (derisa ishte ministër i FSK-së) në Iowa, ka qenë më e dobishme se të gjitha vizitat fluturuese të Taçit, ngase ai trasoi rrugën e binjakëzimit me këtë shtet dhe forcimin e raporteve në nivel ushtarak me Gardën Nacionale të Iow-as.

Duke iu falenderuar buxhetit të Kosovës Thaçi ka “rritur” prestigjin e tij në SHBA, ai herë pas herë takohet edhe me guvernatorë të shteteve amerikane, si ai (jo zyrtar)në Miami Beach, vetëm për të përquar lajmin te votuesi kosovar se ja po bënë diçka (pushon) presidenti.

Çfarë dobie ka Kosova nga këto vizita të shpeshta të shtegëtarit nr. 1 në botë, dhe pse nuk i kryen me poaq ngulm dhe shkathtësi detyrat shtëpiake të parashtruara, është pyetje që duhet ta shtrojnë qytetarët votues dhe përfaqësuesit e tyre në kuvend.

Ka shumë paqartësi rreth marrëveshjeve të disejnuara me Daçiqin e. Vuçiqin si do te duket Kosova në t’ardhmen, dhe sa do të jetë e favorshme për shqiptarët. Por Thaçi ka vendosur deri në fund të shpresojë në karrotën e madhe amerikane, apo do të sheqeroset së tepërmi duke fituar “diabetin” politik, duke ditur faktin se Kosova është instrument për kusuritje me të mëdhenjtë…

Ai pati guximin politik për të ndërtuar koalicionin qeverisës me serbët në kohën kur urrejtja ishte në kulminacion në të dy anët, rrëzoi nga pushteti presidentin Sejdiu përmes ambasadorit amerikan, duke shmangur marrëveshjen “xhentëlmene” gojore për mbajtjen e dy posteve, atë të presidentit dhe atë të LDK-së, ai dërgoi ROSU-n në Veri, prangoi Gjuriqin, dhe më urdhërin e tij “kidnapoi” dhe dëboi 6 edukatorë, shtetas turq. Lojërat e tij politike-diplomatike për të treguar fuqinë e tij shpërfaqi duke futur nën sqetull të gjitha institucionet konstitucionale (Gjykatën Kushtetuese, gjykatat e rregullta, Policinë e Kosovës, AKI) dhe agjensitë e pavarura, si dhe ndërmarrjet publike duke emruar nē KEK si ushtrues detyre tē menaxherit kusheririn e tij Nijazi Thaçin, në kohë kur janë paraparë investime të mëdha kapitale.

Ai tërhoqi spagën edhe duke i futur në lojë veteranët e luftës tronditi nderkombëtarët me “përpjekjen” për shfuqizim të Gjykatës speciale. Ai viktimizoi dhe futi në burg bahkëpunetorët e vet, anëtarë të Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së, pas Haradnijat, Limajt…, mos të fërkojnë duart të tjerët përreth tij, se asnjëri nuk është më i sigurtë, meqë ka filluar të levizë makina me “joystick” të instaluar në Washington DC…

Thaçi përdori të gjitha triqet për të qenë një lojtar i madh në rajon dhe me gjerë, por i cili bëri shumë pak për të ndërtuar demokracinë në Kosovë dhe për të zhvilluar ekonominë. Ndër të veçantat e rexhimit të tij është se ai i “blejti” kundërshtarët e tij, prurjen më të madhe e pat me Çekun, i cili kryejti punën më të madhe të përafrimit me NATO-n, jo si llaf, por edhe si lajm qe u zyrtarizua në Washington post…

A do të qëndroj akoma në sqenë mohikani i fundit-kosovar, apo do të dorëzohet para uraganit të votuesve. Se ado të ketë PDK-ja fatin e PD-së së Sali Berishës mbetet të shihet…

Evropa duhet të bashkëpunojë me Lindjen dhe të shohë përtej Mesdheut

Nga Bernard Guetta

Në lindje të Bashkimit Evropian shtrihet shteti më i madh në botë, Federata Ruse, kolona tjetër e kontinentit, bashkë me BE dhe 27 vendet anëtare të saj.

GDP e Rusisë nuk e kalon atë të një fuqie mesatare të BE. Sado gjigande që është, Rusia nuk është më një superfuqi, por pasuria e pabesueshme në gaz dhe naftë e nëntokës së saj, rilindja e ushtrisë, rezervat bërthamore dhe statusi i anëtarit të përhershëm të Këshillit të Sigurimit të OKB, ku zotëron një të drejtë vetoje me të cilën abuzon vazhdimisht, e bëjnë një vend shumë të rëndësishëm në skenën ndërkombëtare.

Shqetësime legjitime

Ngjarjet e 12 muajve të fundit tregojnë se 27-shja është para një zgjedhje. Mund të vazhdojnë ta trajtojnë Rusinë si një shtet të vogël, ose mund të negociojnë me Moskën. Në rastin e parë, konflikti në Ukrainë do të shndërrohet në një luftë që s’ka fund dhe Rusia do të hapë vatra të tjera tensioni në vendet e perandorisë së dikurshme. Askush nuk do të fitonte, kjo është e vetëkuptueshme. Në rastin e dytë, BE mund të investojë në industritë dhe infrastrukturat ruse, duke marrë në këmbim një garanci furnizimi energjetik me çmime fikse.

Dikush do të fuste hundën dhe të thoshte që në këtë mënyrë do të përfitonte regjimi i Vladimir Putinit, që po bëhet gjithnjë e më shtypës.

Eshtë një shqetësim legjitim, por në thelb do të kishte të bënte me Rusinë, në mënyrë edhe më ambicioze, njësoj siç bëri Perëndimi me Bashkimin Sovjetik në rastin e Marrëveshjeve të Helsinkit. Në atë kohë, perëndimorët dhe rusët kishin pranuar si të paprekshme kufijtë evropiane, duke u angazhuar, në bazë të kësaj sigurie të përbashkët, që të zhvillonin bashkëpunimin e tyre ekonomik.

Tani mund të kemi të njëjtën qasje me Rusinë. Kjo nuk do të thotë të mbyllësh sytë para bëmave të regjimit, por do të stabilizonte kontinentin, duke i kthyer Ukrainën, Moldavinë dhe Gjeorgjinë, në shtete me neutralitet të garantuar ndërkombëtarisht, me një angazhim nga ana e evropianëve për të mos i lënë të hyjnë në NATO.

Kështu do të fitonin të gjithë, sepse Rusia ka nevojë për investime dhe sepse BE nuk ka interes të lejojë që Moska të afrohet me Kinën dhe SHBA. Por nuk është gjithçka.

Me t’u siguruar stabiliteti kontinental, BE do të mund t’i dedikohej atij që duhet të jetë prioritet, krijimi i një partneriteti me bregun tjetër të Mesdheut, ose ajo Afrikë që mund të bëhet fati ose turpi i Evropës, një kontinent i dërrmuar nga kriza, ose një kontinent pak a shumë siç ishte Azia pas rizgjimit, lokomotivë e rritjes ekonomike botërore.

Evropa mund të bëhet qendra e botës, por që t’ia dalë, duhet të zgjedhë të ekzistojë, të bashkojë në vend se të ndahet. Të jesh a të mos jesh, kjo është dilema. / France Inter – Bota.al

5 vjetët e Edi Ramës = 15 vjetët e Putinit

Nga Beqir Sina

Kryeministri Rama, mori pushtetin mbasi Berisha, 5 vjet më parë krahas shumë suksesesve dhe arritjeve, që e thënë drejtë ( jepi atë që i takon Pirros), është e vështirë, se do të i arrijë ndonjë Kryeminster tjetër në Shqipëri.

Por, që bëri edhe gabime, që i kushtuan atij dhe PD në humbjen e pushtetit, lidershipin e partisë, dhe “dhënjen” e shancit Edi Ramës, të marr pushtetin si një lojë futbolli, “ku nuk fiton ai sepse luan mirë – por fiton ai që përfiton nga gabimet e kundërshtarit në fund të lojës,” erdhi deri aty sa që nuk ke kohë më të ndreqesh gabimet e tua.

Edi Rama, erdhi në krye të Partisë Socialiste, si një udhëheqës i partisë, ngaqë ishte i biri i një veterani të PPSH, Kristaq Ramës, dhe i nipi i një prej udhëheqsve të asaj kohe, në atë parti, Byrosë Politike, Spiro Kolekës.

Parti, kjo që edhe sot trashëgon asetet e saj duke filluar që nga lidhjet të forta në ish-kupolën e partisë(Bllokun), që vetem emrin kishte ndërruar, 28 vjet më parë, por edhe në pasuri dhe drejtimin e vendit, sepse sot ajo drejtohet nga 75 përqind e kreut të Partisë Socialiste, të cilët janë bijë e bija të PPSH-së, dhe kontrollin e plot të vendit në të gjitha hallkat e saj.

Ndërsa, në aspektin ndërkombëtar, Washingtonin dhe kancelaritë Europiane, Edi Ramen, në fillim e shikuan si një lider reformist, jo si një ish fëmijë i Bllokut, por si një i ri socialist, që simbas tyre ai “ kishte një reputacion për mendje të hapur dhe moderne”, që në fakt i bie të ishte një mashtrim për të gjithë.

Ai iu besua perendimit se shfaqjej, kudo sikur përqafoi idenë e reformës më të “paprekshme” në Shqipëri, “Reformën në Drejtësi”, dhe madje, ai luante lojën, të dukej sa më i besueshëm – sikur vinte në dukje, Rama në fushatën e 2013, premtime dhe vetem premtime në popull, deri dhe në një spastrim të thellë në atë system, që ai vet e quante me të madhe në çdo fjalim dhe deklerata e tija, dhe intervista :” Sistemin më të korruptuar dhe të degraduar në vendin e tij”.

Mirëpo, pothuajse askush( në Bruksel dhe Washington), deri tani nuk e ka vënë re, se prej kur ai(Edi Rama) erdhi në pushtet, ka udhëhequr dhe ka drejtuar vendin dhe PS, njësojë si presidenti rus Vladimir Putin, ku “personalitetet” e tyre, duket se janë shumë të ngjashme, si për Ramën në 5 vjetë në krye të Shqipërisë, po ashtu si edhe për 15 vjetet e Putinit në Rusi.

Ata ngjasojnë si nga ardhja në krye të partisë Socialiste, nga ish partitë e tyre të origjinës, Partisë Komuniste dhe Partisë së Punës, por edhe nga mënyra se si erdhën dhe se si zgjodhen ata nga “populli”, ( perqindja e votave te mmarra prej tyre është pothuajse e njëjtë, ose si ata të dy po e drejtojnë vendin e tyre me “duar të hekurta” i thoshnin në atë kohë, 28 vjet më parë.

Por, ja tani, pesë vjet më vonë, prej se kur erdhi në pushtet, ja që i bie se Edi Rama, duket të jetë më shumë se një Putin, më shumë sesa një Mikhail Gorbaçov.

Sepse, ai është si një udheheqes më i interesuar në konsolidimin e pushtetit të tij( dhe njerëzve të tij, për rreth) në sigurimin e mbijetesës së një sistemi autoritar ose “pushteti të hekurt “ perodur në termin socialist, sesa në miratimin e reformave të rëndësishme politike në vend ecjen perpara të Shqiperisë.

Prioritet themelor për të dy, (Edi Ramën dhe Vladimir Putinin ) aktualisht, është garantimi i pozitës sunduese të partisë, në radhë të parë, nisur nga mësimet e asaj, që sa më e fort të jetë partia, aq më i fort është kryetari i saj – edhe më pastaj në marrjen dhe kontrollin e plot të pushtetit prej tyre, si Kryeministër dhe si President.

Edi Rama, si Kryeminister, “matematikisht”, erdhi në një transferim “të paduruar” të pushtetit të Berishës, nga gabimet e tij të fundmandatit. Ku në fund të fundit, mbas 5 vejt President dhe 8 vjet Kryeministër, Berisha, nuk kishte më asnjë gjë të re, për t’a për ta prezantuar atë si në fushatën zgjedhore – 2008, pra të vinte edhe në 2013, si një leder të ardhëshëm që ngjallte shpresa te shqiptarët, ku në vend të kësaj, erdhi humbja e tij dhe dorëheqja nga kryetari i partis, dhe deri te ngjitja krejt fallco e “fenomenit enigmatic” të Edi Ramës. E cila, erdhi dhe si rezultat edhe i atyre kalkulimeve, kulisave midis rrymave të brendshme në Partinë Socialiste, ( ish pjestarve të familjeve të komuniste, (ish Komitetit Qendror dhe Byrosë Politike) të arritura plotësisht në fshehtësi , “pas dyerve të mbyllura” mbledhjeve në celula si dinë vetëm ata t’i mbajnë.

Sidomos, kur bien nga pushteti dhe duan t’a rimarrin atë, edhe me “grykën e pushkës’”, ka thënë Gramoz Ruçi.
Shqipëria, sot udhëhiqet në të gjitha strukuturat e saj nga ajo se pushteti ekonomik ( mafia, droga, krimi i organizuar, dhe familjet e mëdha ose Peshqit e Mëdhenjë), janë më të fort nga ai pushteti politik, dhe reforam në drejtësi.

Edi Rama, në pesë vjet ka qenë udhëheqësi apo drejtuesi më i keq në 28 vjet demokraci në Shqipëri. Ai ka qenë për pesë vjet shumë komplikuar në disa çështjet më të rëndësishme, duke i dërguar kanacelarive të Europës dhe Uashingtonit, mesazhe të ndryshme, krejt të ndryshme edhe nga ato që ata e besuan në fillim vet ata.

Ai ka premtuar aq shumë, saqë tani është në problem edhe me veten e tij, popullin shqiptar , partinë që ai drejtonë dhe ndërkombëtarve, që ju mburrej se do të ishte Kryeministri i reformave të thella në Shqipëri.

Edi Rama, te shqiptarët, e ka “shtit” veten disa herë edhe si nacionalist, ose si Kryeministër i vendosur për ta bërë Shqipërinë, si e gjithë Europa, duke propoganduar gjithnjë në “lavditë” e tij personale, por “ëndrra shqiptare”, vdiq, ngase duket se doli më së shumti se ishte për arritjen e një rehatie të pushtetit të Edi Ramës.

Ai për pesë vjet nuk ka sjellë as edhe nji energji të re në marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara, ndërsa, njëkohësisht, ai ka hyrë në miqësi të madhe me “Sulltanin e Turqisë” Erdoganin, dhe duket se po filtron edhe me Rusinë e Putinit në anën tjeter.

Portreti i Edi Ramës Kryetari partie dhe Kryeministër , sot është një njeri që dëshiron “të ringjallë” pushtetin e 28 vjetëve më parë, por me një kamufllazh tjeter dhe pa hequr dorë nga pengesat e saj në politikën e sotme.

Ai e proklamon çdo ditë vetveten me një propogandë në televizionet komb?tare( dhe atë personal ERTV), gazeta e radio në Shqipëri, dhe jashtë saj, me fjalime dhe deklerata, intervista, që ja ka kaluar edhe etërve të saj – PPSH-së, për 45 vjet.

Dhe, e bënë këtë vetëm e vetëm që të duket, para popullit të tij, dhe atyre që e votuan pesë vejt më parë, ose atyre që e besuan, 5 vjet më parë, BE edhe Washingtonit, se ai ishte me të vërtet i vendosur të bëhej një udhëheqës i fortë i reformave, por që në realitet ai doli se nuk është aspak reformator, dhe kështu thonë edhe disa ekspertë shqiptar dhe të huaj, sot.

Edi Rama, tani duket se ishte projektuar për të qenë Kryetar Partie, si edhe pasuesit e tij, të mëparshëm. Një njeri i lidhur me “masat dhe Bllokun”, ku në Shqipëri, sot pa qenë i till, kurrësesi dhe nuk asnjë fare shanci të arrishë aty ku ka arritur Edi Rama, dhe pushtetarët e sotmë me pasuri dhe pushtet.

Në realitet, ata dhe familjet e tyre, kan qenë në gjendje për 5 vjet të grumbullojnë një pasuri me vlerë qindra milionë dollarë, sipas një raporti të lajmeve nga Shqiperia, megjithse, është qartësisht dhe ata janë vetëdijshëm se imazhi i Parties Socialiste, është dëmtuar nga shfaqje të pasur të pasurisë së tyre marramendese, kur shumica e popullsisë, thuhet se jeton në kushte ekrtreme të varfërisë, korrupsionit, kriminalitetit dhe drogës.

Pra, edhe kur hetimet për korrupsion, krimin e organizuar – kriminalitetin dhe drogën, në Shqipëri,( çështja Balili, Tahiri dhe Agron Xhafaj – kapjen e maunes me drogë, nga Kolumbia, parave me makinë , punishten e drogës në Elbasan, e tjera) u hapën me atë që tha athere Ambasadori amerikan, në largim Donald Lu, i cili i quajti : “20 Familjet e Mëdha dhe Peshqit e Mëdhenjë” , Edi Rama dhe qeveria e tij , me “mjeshtrinë’ e tij propogandistike, arriti t’i “tejkalojë” edhe këto “vështërsi”, për të frenuar atë që në Shqipëri sot është një grup i fuqishëm dhe më të interesuar, për pushtetin e Ramës.

Edhe, megjithse populli shqiptar e kupton dhe është i zemëruar për korrupsionin, problemin e madh që ka Shqiperia sot, i cili është vet Edi Rama, pothuajse në mënyrë të pashmangshme shqiptarët, po i bien shkurtër, duke thënë se nuk shohin ndonjë shpresë, ngaqë simbas tyre “ nuk shkulen dotë rrënjët e komunizmit në Shqipëri” .

Ngase, edhe gazetarët, thonë se ata janë duke u censuruar më shumë këto 5 vite se sa të gjitha këtyre 28 vjetëve, ashtu si në Rusi me Putinin.

Profesorët e universiteteve, ekspertët, analistët, thonë se ata janë të dekurajuar nga të folurit në mediat e shqiptare dhe të huaja, dhe se ka një zhgënjim të përhapur brenda radhëve të tyre, nga që Edi Rama, ashtu si Putini dhe Erdogani, në vendet e tyre, ai e kontrollon gjithëçka në Shqipëri.

“Të paktën nën Edi Ramën, kishim pak shpresë, 5 vjet më pare, kur edhe i ja dhamë votën pesë vjet më parë, por ja që dolëm totalisht të zhgënjyer dhe tani e kuptojmë se e bëmë zgjedhjen e gabuar”, tha një profesor nga Shqipëria, që po viziton këto ditë familjen në Nju Jork, i cili foli në kushtet e anonimitetit, duke shtuar se : “Nën Edi Ramën, ne nuk kemi më as një shpresë, por nuk e kuptojë se çfarë ai popull po pret më.”

Burgosni minjtë e kanalizimeve

Nga Aurel Dasareti

Keqbërësit mund t`i torturojnë trupat tonë, thyejnë këmbët tona, të na vrasin. Atë që ata marrin atëherë, janë trupat tonë të vdekur – jo bindjet tona.

Por, ngrihuni tani dhe qëndroni në këmbët tuaja. Ju duhet të hapni sytë e tyre, që ata të kthehen nga errësira në dritë, nga pushteti i Djallit në atë të Perëndisë.

***

Projekti për shpërbërjen e kombit shqiptar vazhdon. I gjithë ky aparat banditësh, e gjithë përbërja aktuale politike në shtetet vasale Shqipëri dhe Kosovë duhet të zhduket përgjithmonë. Askush nuk do të na japë liri, kështu që ne vetë duhet fituar atë, mbrojtur dhe ruajtur. Prandaj, detyra hyjnore e çdo shqiptari është të bashkëpunojnë për t`i kapur për fyti dhe tërheqin zvarrë nga Kuvendi të gjithë ata meshkuj lavire që vazhdojnë të shesin dhe shkatërrojnë Vendin.

Burgosni minjtë e kanalizimeve. Këtyre kriminelëve u ka hy vetja në qejf. Duhet vendosmëri dhe veprime praktike për t`i burgosur me qetësi dhe dashuri të gjitha plehrat e politikës, prokurorisë dhe drejtësisë të cilët ia bënë të gjitha të zezat shqiptarëve në këto 28 viteve të “demokracisë”. Banditët duhet t`i dorëzohen përjetësisë. Të ndëshkohen për krimet gjithëpërfshirëse monstruoze, të mos dalin kurrë gjallë nga burgu. Jo, brekët e vjetra nuk duhet t`i veshim por t`i hedhim në koshin e mbeturinave.

***

Frika e ofendimit të pakicave islamike ka çuar në verbëri dhe dështim intelektual. Jemi vend laik. Shqipëria (brenda dhe jashtë murit të arbrit) nuk është vend mysliman. Besimi (feja) nuk duhet të shfaqet publikisht, veçanërisht nëse është në dëm të kombit dhe vendit. Besimi im (nëse e vendoj para kombësisë) nuk duhet të ketë ndonjë ndikim në qëndrimet e mia politike. Secili ka të drejtën e lirisë së mendimit, ndërgjegjes dhe fesë. Kjo e drejtë përfshin lirinë për të ndryshuar fenë ose besimin, qoftë vet ose së bashku me të tjerët, në kisha dhe xhamia, ose privatisht (në oborret e shtëpive), për të shprehur praktikën, adhurimin dhe ritualet e tyre. Nuk duhet lejuar që në objektet fetare të ketë edhe predikues spiun antikombëtar që ua marrin mendtë besimtarëve me gjithfarë dokrrash, i trullos. Keqpërdorimi i fesë i matufos njerëzit. Fetë nuk mund të krijojnë identitete nacionale. Feja nuk është as përcaktuese e etnisë e as identitetit.

Thyerësit e simboleve kombëtare duhet të ndëshkohen rëndë. Skënderbeu nuk është hero që i takon feve, por është hero kombëtar. I gjithë shqiptarëve. Mos e ofendoni heroin që gjithë bota e respekton, o ju bastardë!

***

Një shtyp i lirë kritik është me rëndësi të madhe për demokracinë. Të gjitha mediat që zëvendësojnë kërkimin e së vërtetës me gënjeshtra, së shpejti ose më vonë do të ballafaqohen me probleme serioze. Prerja apo anashkalimi i lajmit që i përshtatet fabulave të paracaktuara mafioze antikombëtare ka kosto. Sa duhet të gënjeni për ta bërë lajmin të përshtatshëm?

Një kriter i teorive të konspiracionit është të përmbledhë faktet dhe informacionin në mënyrë që marrësit (dëgjuesit, lexuesit) të jenë të përshtatur për ta kuptuar realitetin nga një kënd i caktuar. Një konspiracion shpesh ka dyshime: Gjërat nuk janë ato që pretendojnë të jenë.

Unë, kolegët dhe miqtë e mi nga vendi dhe diaspora, jemi shumë të shqetësuar për të gjitha shakatë, të pavërtetat dhe gënjeshtrat që përhapen përmes mediave sociale dhe faqeve të zhurmshme “kombëtare” (por në thelb-joserioze) të internetit. Një kalemxhi duhet të ketë aftësinë për analiza të mprehta dhe formulime të guximshme. Jo blabla e kurrgjë nuk tha. Marrëzi që paraqiten si fakte të forta apo lajme që në asnjë mënyrë nuk i plotësojnë kushtet për t`i marrë seriozisht, por botohen pasi pronarët e gazetave janë të përfshirë në konflikt interesi. Është e rëndësishme që njerëzit të kuptojnë dallimin midis gazetarisë së mirëfilltë dhe pisllëqeve.

***

Në Shqipëri, u shkatërrua komunizmi por nuk solli ndonjë formë të re më të mirë të organizimit shoqëror. Përkundrazi, u bë edhe më keq, për shkak se vendi ra pre e mafisë politike tradhtare kriminale antikombëtare. Qëllimi i shkatërrimit të komunizmit nuk ishte vetëm të përgatisë një elitë të re, por edhe një vetëdije të re, por kjo nuk ndodhi në rastin e Shqipërisë.

Lidhjet familjare dhe pushteti politik. Kur më shumë lidhje familjare janë pjesë e një kulture politike me shumë pushtet, këto marrëdhënie bëhen me interes publik. Anëtarët e familjes duhet të respektohen si individë të pavarur në domenin publik, pa përfshirjen e lidhjeve familjare. Jam plotësisht dakord se është e rëndësishme që politikanët dhe anëtarët e tjerë të debatit shoqëror të flasin në debate publike si individë të pavarur.

Përqendrimi i pushtetit. Mirëpo, kur ekzistojnë forma të ndryshme të përqendrimeve të pushtetit që kanë elemente familjare ose miqësie, është gjithmonë e rëndësishme që të jemi sy hapur. Mjerisht, në partitë politike shqipfolëse, përveç dominimit total të përqendrimeve të pushtetit nga ana e familjarëve dhe miqve të politik-bërësve, ekzistojnë edhe klanet politike, të cilat prapa perdes mbështesin klanet rivale sepse janë pjesëmarrës në veprimet e përbashkëta kriminale.

***

Themeli i shoqërisë tonë shkërmoqet. Kur shoqëria shkon në shpërbërje, atëherë është si rregull që familja shkatërrohet më parë. Një familje jofunksionale dhe një shoqëri në shpërbërje.

Pjesa më e madhe e kësaj është dëgjuar përmes mediave, komenteve dhe raporteve inteligjente: Vdekja Industriale. Globalizimi dhe Kapitalizmi jashtë kontrollit. Papunësia. Mungesa e perspektivave. Fenomeni që ka të përbashkët se ato janë faktorë të jashtëm ku individi ka pak ndikim në atë që po ndodh.

Rinia jonë braktis atdheun. Vendin e lëshojnë edhe mjekë, infermierë, inxhinierë, profesorë të degëve shkencore, mjeshtërit me certifikatë elektricisti, muratori, instaluesit e gypave etj. Shqipëria dhe Kosova kanë investuar për shkollimin dhe kualifikimin e tyre, kurse tani BE-ja, sidomos “mikesha jonë” Gjermania ku lindi dhe veproi Otto Bismark, pa asnjë kompensim, i merr të gatshëm nga ne duke na shfrytëzuar dhe dëmtuar edhe kësaj here shumë rëndë. Pacientët tanë vdesin për shkak të mungesës së mjekëve apo infermierëve, që tani shërojnë dhe kujdesen për pacientët e huaj…

***

Një fokus shumë më i fortë është i nevojshëm për sigurimin e kufijve të jashtëm, veçanërisht atë me Greqinë. Shqipëria nuk guxon të lejojë hyrjen ilegale të asnjë “refugjati” (mes tyre ka edhe xhihadistë-terroristë të mjaftueshëm) dyndja e të cilëve është një oqean i pafund.

Shqipëria nuk duhet të sjellë asnjë “refugjatë” nga BE. Zero. Asnjë. Nuk i kemi borxh askujt. Ne nuk jemi anëtarë të BE-së, as nuk duhet të jemi kurrë. Mos lejoni që Shqipëria të kthehet në një shkretëtirë, në një vend të pistë.

/Autori është ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike

Nëse s’është kështu më thuani si është ndryshe

Nga Sheradin Berisha

– Është republikë e Pakos së Ahtisarit, e cila ka 95 % shqiptarë,
– 3 % minoritet serbë,
– 2 % minoritete tjera,
– 10 komuna etnikisht serbe,
– 44 kisha e manastire serbe si, zona eksterritoriale të mbrojtura me ligje të veçanta, të Ahtisarit,
– 10 vende të rezervuara për deputetët serb e 10 për deputetët e minoriteteve të tjera në Kuvend,
– 2/3 e shumicës së pakicës serbe dhe joserbe, në këtë Kuvend…
***
Pastaj ka:
– pjesëtarë të shërbimeve sekrete të Serbisë, brenda AKI’së,
– pjesëtarë të strukturave policore të Serbisë, në kuadër të PK’së.
***
Pastaj ka:
– postën e Serbisë,
– telekomin e Serbisë,
– bankën e Serbisë,
– spitalet e Sebisë,
– planprogramet e Serbisë në të gjitha nivelet e arsimit serb në këtë republikë ahitisariane…
***
Pastaj ka:
– Listën Serbska e cila përfaqëson interesat e Serbisë në Kuvend, në Qeveri dhe në institucionet tjera të republikës së Ahtisarit…,
– Kjo ‘sërbskë’ tashmë udhëheq edhe me 10 komunat etnike serbe, të cilat (sipas marrëveshjeve të 19 prillit 2013 dhe 25 gushtit 2015, në Bruksel) përfundimisht priten të bashkohen në njësinë autonome etnike serbe të quajtur Zajednicë, vetëm në çirilicë!!!
– Zajednica pritet të ketë, kuvend, kryetar të kuvendit etj., dhe t’i menaxhoj pasuritë natyrore të kësaj zajednice një etnike!!! Etj.etj.
***
Tani shtrohet pyetja:
– Kush mund ta ndryshojë këtë republikë të dëmshme për të ardhmen e shqiptarëve?
– shumica shqiptare!
– Në ç’mënyrë?
– në mënyrë institucionale!
Për ta ndryshuar këtë republikë të Ahtisarit (e cila kurrë nuk ishte aspiratë e shqiptarëve), si punë e parë dhe urgjente duhet të jetë ndryshimi i Kushtetutës së Ahtisarit, për t’i hapur kështu rrugë, Republikës së Adem Jasharit, për të cilën janë flijuar historikisht mijëra shqiptarë!
***
Si përfunim
Nëse nuk ndodhë ky ndryshim, atëhere nuk mund të themi se kemi shtet të pavarur dhe sovran, por kemi republikë të Ahtisarit, e cila qeveriset nga Prishtina dhe Beogradi nën përkujdesjen e Brukselit, që unë e quaj qeveri e vëllait të Madh (SHBA’BE).
***
Nëse s’është kështu më thuani si është ndryshe ?!?!

Pse u hodh pikërisht tani ideja për një aleancë të re globale të katër shteteve?

Shkruan Shaban Murati

Hedhja në publik e ideve dhe e projekteve gjeopolitike është një hob intelektual në modë, por kur këto ide lëshohen nga personalitete të rëndësishëm, që kanë pasur poste të rëndësishëm në shtete të rëndësishëm, bëhet e këshillueshme të ndalesh mbi to. E tillë është edhe idea, që parashtroi ish kryeministri i Francës Jean Pierre Raffarin (2003-2005) për krijimin e një grupimi të ri prej katër shtetesh të mëdha europiane dhe aziatike.

Në një intervistë në “Journal du Dimache” të 24 qershorit 2018 Raffarin deklaron se “E ardhmja e Europës është e lidhur me krjimin e një poli të fuqishëm europian në një Euroazi të qendrueshme. Ky hark i stabilitetit duhet të bazohet në një grup të katër shteteve, Francë, Gjermani, Rusi dhe Kinë”.
Meqë propozuesi, i cili hedh idenë e një projekti të aleancës së katër shteteve të mëdha, dy nga Europa dhe dy nga Azia, ka qenë kryeministër i një shteti të madh dhe të rëndësishëm si Franca, mund të mendohet se ai shpreh, të paktën, frymën apo prirjen e një grupi të caktuar politik dhe ekonomik të rëndësishëm në isteblishmentin francez.

Çfarë do të thotë krijimi i një aleance apo poli të ri të fuqisë globale me katër shtete: Francë, Gjermani, Rusi dhe Kinë?

Së pari, do të thotë që ky projekt përjashton Shtetet e Bashkuara të Amerikës nga pjesëmarrja dhe roli në këtë aleancë të re të fuqisë globale. Ish kryeministri francez nuk e fsheh madje se një nga motivet e krijimit të këtij grupimi të ri fuqishëm është pikërisht kundërshtimi i politikës amerikane dhe më konkretisht i presidentit Trump, “kursi i të cilit vë në dyshim gjëra fundamentale”.

Së dyti, projekti i ish kryeministrit francez përjashton Aleancën Atlantike si garante dhe pol të fuqisë globale dhe bosht i arkitekturës së sigurisë në kontinentin europian. Ai bën thirrje që “të revizionojmë aleancat tona gjeostrategjike”.

Së treti, ish kryeministri francez përjashton Bashkimin Europian si fuqi globale dhe nga kjo organizatë i jep vetëm Francës dhe Gjermanisë privilegjin e të qenit pjesë e grupimit të ri. Ai nuk shprehet se përse duhen lënë jashtë grupimit të ri shtete të tjera të mëdha europiane si Britania e Madhe, e cila është edhe fuqi bërthamore, apo Italia dhe Spanja.

Së katërti, ish kryeministri francez nuk përfshin në grupimin e ri të fuqisë botërore Indinë, kolosin demografik dhe ekonomik të Azisë dhe fuqi bërthamore, pa të cilën vështirë se mund të mendohen rregullime apo formatime gjeopolitike aziatike dhe globale.

Nuk është e qartë përse ish kryeministri francez vendosi ta hedhë tani idenë e tij për një aleancë të re globale të katër shteteve. Ndoshta mund të jetë ndikuar nga idea e presidentit amerikan Donald Trump, i cili sipas gazetës amerikane ”Uashington Post” të datës 29 qershor, i ka sugjeruar presidentit francez Macron gjatë bisedimeve të tij në Shtëpinë e Bardhë në prill të këtij viti, që Franca ta braktisë Bashkimin Europian.

Nëse është kështu, nuk duket shumë e arsyeshme që një ideje gjeopolitike të çuditëshme t’i kundërvihesh me një ide tjetër të çuditëshme gjeopolitike. Shtetet e mëdha bëjnë lojra të mëdha gjeopolitike, por shtetet vegjël bëjnë mirë t’i ndjekin me vëmendje se çfarë ndodh dhe çfarë mund të ndodhë.

Një marrëveshje e fshehtë shqiptaro-turke e vitit 1922

Nga Jordan Jorgji

Në nëntor të vitit të kaluar doli në Greqi libri mbi marrëdhëniet greko-shqiptare me titull “Greqia dhe Shqipëria: ecje drejt së ardhmes apo kthim në të kaluarën?”, nën kujdesin e ish Ambasadorit Grek në Tiranë Alexandros Mallias. Një nga bashkë-autorët e librit është Alekos K. Papadopoulos, ish – ministër i PASOK-ut në disa poste të qeverisë greke. Në shkrimin e tij me temë “Të kuptosh Shqipërinë sot” (fq. 115-202) autori citon një marrëveshje të fshehtë të lidhur në Nëntor të vitit 1922 midis deputetit të parlamentit shqiptar e ish kryeministër Sulejman Delvinës dhe përfaqësuesit të Asamblesë Kombëtare Turke, Kolonelit Yusuf Kemal.

Informacioni mbi marrëveshjen vjen nga teksti i dërguar në atë periudhë në gjuhën greke drejt Shtabit të Përgjithshëm të Marinës në Athinë. Dokumenti ruhet akoma në këtë institucion. Është fjala për periudhën e Luftës Turke të Pavarësisë (Turkish War of Independence), ku qeveria nacionalistëve përgatitej për themelimin e republikës së Turqisë moderne.

Në djeninë time kjo marrëveshje e fshehtë nuk është gjerësisht e njohur nga historiografia shqiptare. Në të vihet re impakti gjeostrategjik që kishte në atë periudhë (dis)balanca fetare në Shqipëri. Interesant është fakti se në një nga pikat e marrëveshjes dy palët bien dakord të privojnë nga pozicioni i ministrit të jashtëm e atij të brendshëm Shqiptarë të besimit të krishterë, ndërkohë që shprehet gjithashtu nevoja e bashkë-koordinimit në zgjedhjen e një pasuesi Mysliman në postin e Vilhelm Wied. Ky i fundit kishte braktisur Shqipërinë me fillimin e Luftës së Parë Botërore në vitin 1914. Për vetë interesin që shpreh kjo marrëveshje e fshehtë në drejtim të kërkuesve Shqiptarë – duke marrë gjithmonë të mirëqenë faktin e vërtetësisë së informacionit të ruhet në Sh.P.M Greke – po paraqesim të përkthyer në gjuhën shqipe dymbëdhjetë pikat e kësaj marrëveshjeje.

1.Qeveria e Asamblesë së Madhe Kombëtare të Turqisë do të kujdeset moralisht dhe materialisht që Shqipëria të realizojë qëllimet e saj kombëtare.

2.Qeveria e Asamblesë së Madhe Kombëtare të Turqisë pranon që nëpunësit civilë e ata ushtarakë me origjinë shqiptare që banojnë në shtetin turk të shërbejnë pranë Qeverisë Shqiptare.

3.Qeveria Shqiptare merr përsipër të përgatisë brenda vitit ose më parë trupa ushtarake të organizuara në tri divizione.

4.Komiteti i Mbrojtjes Kombëtare të qeverisë së Ankarasë merr përsipër të dërgojë mision ushtarak me qëllim trajnimin e trupës së mësipërme.

5.Qeveria e Shqipërisë merr përsipër që nga tri divizionet, një të vendoset pranë kufirit me Serbinë, tjetra pranë kufirit me Greqinë dhe divizioni i tretë do të ketë qëllim ruajtjen e rendit dhe sigurisë së brendshme.

6.Qeveria Shqiptare ka detyrë të organizojë grup kriminelësh dhe ta dërgojë atë brenda territorit grek.

7.Meqenëse 2/3 e Shqiptarëve janë të besimit Mysliman dhe 90% e Parlamentit janë gjithashtu deputetë myslimanë, Shqipëria ka detyrë të mos emërojë në asnjë mënyrë të Krishterë në postet e Ministrit të Jashtëm dhe Ministrit të Brendshëm, si dhe njëkohësisht do të kujdeset për vendosjen graduale të myslimanëve në rajone me shumicë greke të popullsisë.

8.Në Asamblenë e ardhshme do të vendoset çështja e regjimit politik në përputhje me sovranitetin popullor.

9.Në rast të mungesës së sovranitetit popullor, të shkohet drejt referendumit (në zgjedhjen e një Princi mysliman) dhe për këtë qëllim duhet të bëhen përpjekjet e duhura nga ana e deputetëve myslimanë dhe e popullsisë myslimane.

10.Qeveria shqiptare do të kujdeset që tregtia të përqendrohet në duart e myslimanëve dhe për këtë qëllim të miratohen ligje të veçanta.

11.Pas arritjes së paqes dhe përfundimit të një pakti të përbashkët midis dy shteteve do të caktohet një komision i cili të përfundojë marrëveshjet specifike me karakter konsullor e tregtar.

12.Përveç pikës 6, të tjerat do të zbatohen menjëherë pas arritjes së paqes.

Në emër të Shqipërisë, deputeti i Delvinës, ish- kryeministër, Sulejman Fehmi.

Ish- ministri i Luftës, Kolonel Selahudin.

Në emër të Qeverisë së Ankarasë, këshilltari i Çështjeve të Jashtme, Yusuf Kemal,

Kolonel i Shtabit “Samau”.

Kisha Ortodokse Serbe është ISIS i Ballkanit

Nga Mevi Rafuna

Rrugët ishin bllokuar për të pritur pelegrinazhin serb në betejën e tyre të humbur. Siguria ishte në maksimum, për t’i dhënë hapësirë popave sllavë të promovojnë manitë e tyre, duke thirrur prapë në nxitje konflikti dhe betejë të përgjakshme. Për Kishën Ortodokse Serbo -Sllave, Kosova është vend i shejtë, dhe si e tillë do të mbetet përgjithmonë.

Popi serb Atanasije Jevtiq dje në Gazimestan të Obiliqit tha se “Në emër të zotit do të vie shpejtë dita për të luftu në Kosovë”. Në emër të zotit dhe kishës sllave, për një shekull rresht u masakruan,u vranë, u torturuan dhe u përndjekën miliona shqiptarë. Në emër të zotit dhe kishës sllave, fëmijëve shqiptarë me 99′ ju nxorën sytë dhe zemra.

Në emër të zotit dhe kishës sllave, me 99′ nënave shqiptare ju nxorën foshnjet nga barku, në mënyrën më mizore. Në emër të zotit dhe kishës sllave, femra shqiptare u dhunua, u poshtërua,u ç’njerëzua, për ta shkatërru kështu bërthamën e familjes shqiptare; duke vulosur në mish poshtërimin që i bëhet një kombi.

Pasojat e torturave psiko-fizike nga regjimi serbë me vulën e kishës sllave, sot manifestohen në çdo veprim të shoqërisë sonë, sepse vuajtja është e gjallë dhe si e tillë frymon. Serbia përveç se nuk kërkon falje për krimet e luftës në Ballkan, ajo i nxitë ato, përderisa deklatata e popit sllavë merret si normale dhe frymëzuese për nacionalizmin e tmerrshëm sllavë, përderisa ambicia e tyre për t’u rikthyer në Kosovë, rezulton të jetë tejet e freskët, si mund të këtë një normalizim raportesh mes Kosovës dhe Serbisë, kur kjo e fundit ka tendenca të hapura të grabit edhe diçka që në këtë rast është Mitrovica. Ata shënuan dje 629 vjetorin e Vidovdanit, ne vazhdojmë të heshtim dhe të shohim shfaqje pasojat e të cilës do i ndiejmë më vonë.

Frika e PDK-së dhe disave të LDK-së nga Vjosa Osmani!

Nga Dren Dushi

1. Zgjedhjet e parakohshme si përshpejtim procesesh

Në fillim të madatit, Qeveria e Kosovës ndonëse e kishte shumicën parlamentare, nuk e kishte shumicën e votave të përgjithshme të popullit të Kosovës. Nga kjo pasojë politike, fare lehtë mund të konstatohet se demokracia në Kosovë është paksa sui-generis, krijuar nga një interpretim që i bënë një interpretimi të Gjykatatës Kushtetuese ahtisariane, kapësit e shtetit. Interpretimi ndjek pak a shumë këtë logjikë; “nëse një parti politike del e para në zgjedhje qoftë edhe me vetëm 20 deputetë, të 100 deputetët tjerë janë të detyruar ta mbështesin këtë grup, pavarësisht vullnetit të tyre, ose krijohet bllokadë ose….”
Sidoqoftë, PAN+AKR (si patericë e çdo pushteti), ndonëse u kapën për këtë deformitet institucional, e bllokuan jetën institucionale për disa muaj, i pritën serbët disa javë, pastaj i pritën të vijnë nga Beogradi në Kuvend disa orë, e blenë (shantazhuan) votën e vlefshme të bijës me mbiemër të famshëm, dhe e krijuan Qeverinë, natyrisht, ca prej tyre me nga pak skuqje në fytyrë, meqë jo të gjithë në PANA janë siç janë liderët e tyre.

Me gjithë këto, sot Qeveria e Kosovës nuk ka as votat e përgjithshme të popullit, por as votat e deputetëve serbë që fundja janë deputetë të Kosovës, të cilët shantazhojnë në vazhdimësi për çdo interes të ngushtë të komunitetit të tyre, duke e ditur gjendjen e mjerë të krijuar nga PANA, pra Qeveria nuk i ka as votat e Kuvendit të Kosovës, dhe paradoksi është se pavarësisht kësaj, ata vazhdojnë me arrogancë të sillen sikur çdo gjë është normale.

Sidoqoftë, zgjedhja dhe mbajtja në pushtet e kësaj Qeveria paraqet një problematikë, skandalet (53 milionshi, rritja e pagave deri në 3 mijë euro vetes, dështimet diplomatike, ekonomike, arsimore etj.) janë problematikë tjetër.

Logjikisht, një Qeveri e tillë, me gjithë vullnetin e saj të çeliktë që të mbahet në pushtet në prag të akuzave eventuale të Speciales (si mjet shantazhues diplomatik i Brukselit), në mënyrë që ta përdor fatin e Kosovës për të ulë presionin e Speciales në të mirë të egove banditeske të tyre, do duhej të biente, përveq nëse ndonjë urdhër jo-demokratik nga Perëndimi ka ardhur dhe thotë “mos shkoni në zgjedhje sepse duhet përfunduar edhe ca lëshime ndaj Serbisë”, gjë e cila nuk do duhej të ndodhte në Evropë dhe nga civilizimi politik evropian.

Në këto rrethana, zgjedhjet e përgjithshme mund të vijnë parakohshëm, dhe marrë parasysh dështimet dhe “potpuri” skandalet, PANA tashmë pa mbështetje popullore dhe parlamentare, mund të kthehet në opozitë një kohë të gjatë, sidomos nëse LDK tregohet demokratike në përcaktimin e kandidaturës për udhëheqësin/en e Qeverisë, dhe në procesin parapregaditës të zgjedhjeve të brendshme.

2. Demokratizimi i LDK-së

LDK e Presidentit Historik Rugova moto të zgjedhjve e të vetë lëvizjes e ka pasur trion; “Liri, Pavarësi, Demokraci”. Liria është arritur, pavarësia është arritur pjesërisht, ndërsa demokracia është ende larg edhe brenda partisë, edhe në spektrin e gjerë politik. Arsyeja pse demokracia është larg gjendet (përveç në historikun tonë) në kapjen e partive politike nga struktura që politikën e përjetojnë si diçka patiarkale, private, biznes personal, marrje titujsh shkencorë e interesa tjera primitive e mediokre. Kjo gjendje është përgjithësisht në të gjitha subjektet politike në Kosovë, dhe fatkeqësisht, pas vdekjes së Presidentit Rugova, kjo gjendje është në nivele shqehtësuese edhe në LDK, e sponzorizuar edhe nga PDK përmes disa bashkë-bizneseve pas lidhjes që u bë nga koalicioni i parë PDK-LDK, dhe të përforcuar nga koalicioni i dytë PDK-LDK, të dy këto në kundërshtim me demokracinë.

Me gjithë konstatimet e sipërme, LDK si strukturë e krijuar nga Presidenti Historik Rugova, bashkë me disa intelektualë të mëdhenjë të kohës si Akademik Agani, Historiani Buxhovi e Akademik Kraja, Zajmi etj., ka arritur të lë sado pak gjurmë të intelektualitetit e shkencës, të respektit për objektivizmin, dijen dhe meritën, ndonëse sot, në masa shumë më të vogla. Këto pak vlera të mbetura, LDK ka mundësi që t’i rikultivoj, dhe kjo nuk mund të bëhet ndryshe përveq kthimit në vlerat e dikurshme të nisura nga elita themeltare e LDK-së (fundja LDK pretendon se është parti e djathtë). Këto vlera mund të kthehen vetëm përmes demokratizimit, jo inateve primitivo-presonale, e egove të sipër cekura. Që të bëhet demokratizimi, i domosdoshëm për të kthyer mbështetjen e gjerë popullore, LDK duhet të filloj me menjanimin e ideve që thonë “I/e para e partisë duhet të zgjedhet me marrëveshtje e jo me vota demokratike”, me marrëveshtje të kujt? Të shokëve të Kryesisë? Ç’logjikë është kjo “me marrëveshtje”, në çka konsiston, në servilizëm dhe heshtje të të gjithëve karshi një grupi që e ka kapur partinë dhe nuk do ta lëshoj pavarësisht vullnetit elektoral? Përse duhet të bëhet “marrëveshtje” me disa individëve (oligarkë) kapës të partisë për të përcaktuar të ardhmen e një parie politike kaq të madhe, e jo të lejohen zgjedhje të brendshme demokratike të lira, me parimin “një antar, një votë”?

Mendësia “me marrëveshtje” është mendësia “me aklamacion”, pra është mendësia që persona me dhjetëra mijëra vota, siç është shembull Dr.Vjosa Osmani, të vendosen në fund të listave, dhe ata të “marrëveshurit” të vendosen në top listë e prap të dështojnë. Por rasti me deputeten Osmani, ju ka treguar “aklamacionistëve me marrëveshtje” se logjika e tyre nuk është e shëndoshë, objektive, demokratike dhe dinjitoze, nuk është aspak rugoviste pra. Nuk është rugovizëm të ndëshkosh mendimin ndryshe që e ka mbështetjen popullore, të pamundësosh zgjedhjet e lira e demokratikve të brendshme, ta përjetosh partinë si tokën e babës, në rastin më të mirë, në vend të rugovizmit, veprimet e tilla janë “rrugë-izëm”. Këtë edhe elektorati po e tregon me votë.

Pavarësisht këtyre, kohëve të fundit, në LDK është vërejtur një disponim (thënë më realisht një domosdo) më i madh për demokratizimin e partisë, dhe grupet që dikur bënin rezistencë të madhe, kanë filluar të jenë më të kujdesshme, meqë e kanë kuptuar, që i/e para e partisë e ardhur në mënyrë demokratike, është edhe interesi i tyre, meqë ai/ajo që zgjedhet në krye të partisë në mënyrë demokratike, dhe që ka mbështetjen popullore, i fiton zgjedhjet. Dhe sot nuk është sekret të thuhet se këtë mision, pra të vendosjes së PANA-ve në opozitë, mund ta kryej aktualisht vetëm deputetja Vjosa Osmani, rrjedhimisht, deputetja Osmani nuk duhet të pengohet, por të mbështetet fuqishëm nga ata që e duan LDK-në në pushtet dhe PDK-në në opozitë.

3. Frika e PDK-së nga dr.Vjosa Osmani

Si një nga studentet më të dalluara në fakulltet, Dr.Vjosa Osmani është jo vetëm një nga politikanet e ralla në Kosovë që respektojnë fjalën e tyre dhe vullnetin demokratik, por edhe një njohëse e mirë e juridiksionit ndërkombëtar, diplomacisë, historikut politik të Kosovës dhe të tranzicionit.

Një grua e fuqishme që është e përkushtuar të ndjek idetë, para se të ndjek interesat e veta dhe rrethit të saj të ngushtë, Dr. Osmani sot paraqet pikërisht politikanen ideale që i duhet jo vetëm LDK-së, por edhe politikës së Kosovës. Popullariteti i saj gjithënjë në rritje, bashkë me rritjen e eksperiencës politike, gjë që vërehet në çdo paraqitje publike të saj, pa harruar tashmë edhe respektin që ajo ka filluar të gëzoj edhe në qarqet diplomatike të vendeve mike të Kosovës, paraqet një “rrezik” për pushtetin aktual në Kosovë, pra për PDK-në me patericat e saj, andaj ata që tashmë kanë filluar të ndihen të “rrezikuar”, nuk do vonojnë lëvizjet e tyre të para fillimisht mediatike.

Fuqia në rritje e Dr.Osmanit, influenca e saj, po të kombinohet me një mbështetje demokratike nga LDK, tashmë e përforcuar me disa figura të reja politike që kanë energji, do të ishte fuqi e pa ndalshme në drejtim të udhëheqjes së Qeverisë së ardhshme të Kosovës. Një gjë e tillë vërehet nga shumë sondazhe të bëra ku Vjosa zakonisht del të gëzoj 80% të mbështetjes në krahasim me të gjitha figurat tjera brenda LDK-së.

Frika që PDK po shfaqë ndaj Dr.Vjosa Osmanit, lidhet me “traumat” e tyre që i kanë pësuar gjatë kohës së Presidentit Historik Rugova, i cili nuk e kishte fare të nevojshme të akuzonte, e të shpifte, të kundër-reagonte, që ta mposhte PDK-në me lehtësi. Edhe Dr.Vjosa Osmani, tashmë ka arritur të ndërtoj një karizmë të tillë që i duhet vetëm mbështetja dhe logjistika e LDK-së, që të mos e ketë fare të vështirë ta mposhtë PDK-në, dhe ky fakt, po e tmerron këtë të fundit, e cila do të bëj çmos në fuqinë e vet që të parandaloj arrdhjen e saj në krye të LDK-së, dhe mbetet të shihet në fund të procesit se sa imune do të jetë LDK ndaj influencës së PDK-së. Në rast se Dr. Vjosa Osmani do të jetë Kryetare e LDK-së ose kandidate për Kryeministre, i bie që influenca e PDK-së në LDK nuk ka arritur të ketë fuqinë e duhur, dhe që LDK përfundimisht ka arritur një pjekuri politike e demokratike, kjo do të nënkuptonte edhe fitoren e LDK-së në zgjedhje, në kohën kur LVV u përball me ndarjen, e cila mund të jetë gjithashtu një adresë për krijimin e një koalicioni stabil qeverisës.

Dashuria ndaj Atdheut nuk tregohet me përralla

Nga Delvina Kërluku

Në udhëtimin e fundit në Kosovë, këto ditë, vizitova universitetin, pastaj Akademinë e Shkencave dhe Arteve dhe fare në fund i rashë bulevardit. Si përherë ndalem dhe e shoh bustin e Ibrahim Rugovës, pastaj shtatoren e Skënderbeut dhe kur i shkoj deri në fund bulevardit e shkrepi një foto, në të cilën futet edhe fotografia me simbolin e Pavarësisë së Kosovës, e varur në një ndërtesë shumëkatëshe. Gjatë kësaj ecejakeve të shkurtër të vie fluturimthi ndërmend gjithë historia e këtij vendi. Librat e strukur në vitrinë, përgjatë shëtitores, joshin lexuesit me padjallëzinë e tyre .

Në këtë ‘përhumbje’ kthjellesh nga zërat e kalimtarëve. Pëshpëritje publike për papunësinë, për mungesën e vizionit të pushtetmbajtësve, që kanë lënë ekonominë në stagnim, për BE-në që nuk është fajtore për dështimet e qeverisë, të shantazhuarit në pushtet, të rrezikshëm për Kosovën, për ata që refuzojnë Evropën e duan një shtet tribal, për largimin e të rinjve etj. Pas shumë problemeve që ka Kosova, i vetmi gëzim momental i atëditshëm ishte shqiptari që nuk e shpalli hero pushtuesin. Bëhej fjalë për futbollistin shqiptar Xherdan Shaqirin (duke mos përjashtuar edhe futbollistin Granit Xhaka), pjesë e kombëtares së Zvicrës. Futbolli botëror 2018, na risjell ndërmend emigrantët shqiptar që kanë ikur nga vendi, për një jetë më të mirë, për të mbijetuar, për të pasur përparim më të madh brezat e rinj.

Dhe pikërisht sot këta të rinj shqiptar i gjejmë në majat e sportit, kulturës, artit, shkencës. Krenaria që na sjellin pas fitores në aktivitet e tyre, na bën të vetëdijesohemi se largimi i shqiptarit jashtë vendit është i dobishëm për Atdheun. Por, frika për t’u asimiluar shqiptarët nëpër vendet e botës, ekziston. Pikërisht, kjo dilemë u rrënjos me mospjesëmarrjen në kombëtaren e Shqipërisë a të Kosovës, nga futbollistët shqiptar që luajnë në kombëtaren e Zvicrës, Gjermanisë, Belgjikës, etj. Ata u quajtën ‘tradhtarë’, ‘të shitur për para’, ‘njerëz pa ndjenja kombëtare’. Këta zëra lëshues nuk kanë dëgjuar rrëfimet interesante dhe prekëse të këtyre djemve dhe në përgjithësi të familjeve shqiptare, të emigruar.

Për shtëpinë e vjetër të Shaqirit në një fermë në Basel, për varfërinë e tij, për mallin e Kosovës etj. Ndonëse, edhe mund të thuhet se Kosova ka qenë larg syve të këtyre djemve, po kurrë larg zemrës. Fitorja e lojës së futbollit të Zvicrës ndaj Serbisë është historike, sepse pikërisht djemtë shqiptar të Kosovës i sollën fitore spektakulare kombëtares së Zvicrës, dëshmuan fuqinë, heshtën Beogradin, Serbinë e Kalingradin. Ndërsa, ua mbyllën gojën zërave të ligë e i krenuan shqiptarët, duke triumfuar ndaj Serbisë, pushtuesit të kosovarëve dhe duke u identifikuar si shqiptar e jo zviceran, duke përdor simbolin e shqiptarëve, shqiponjën.

Dhe fill pas kësaj fitore të lojës së futbollit, shqiptarët e Kosovës u kthehen punëve të tyre më me vullnet. Dhe nga gjithë ky gëzim, kuptova se sporti nuk është politikë, por ndjenjë atdhedashurie. Pikërisht në këpucët e Shaqirit, janë të vendosura flamujt e Shqipërisë, Kosovës dhe në këpucën e majtë atë të Zvicrës, jo për shkak të politikës, por për të treguar historinë e jetës së tij. Për shumë kosovarë, futbolli botëror 2018 kishte përfunduar me humbjen e Serbisë dhe fitoren e djemve shqiptar në kombëtaren e Zvicrës. Ndërsa, tek të gjithë shqiptarët anë e mbanë botës, kthejnë kokën nga simboli shqiptar, ndjejnë krenari dhe forcë, që këta djem janë luftëtar, heronj dhe të gjithë i bëjnë që Kosovën e Shqipërinë ta kenë aty, mjafton të zgjatim dorën dhe ta fusim në gji. Këta djem na treguan se dashuria ndaj Atdheut nuk tregohet me përralla, që nuk i beson njeri, por me fakte.