M’i nguc çikat asht’ sevap’

Nga Kimete Berisha

Thanë se Albin Kurti e ka pasur fjalën për Dardan Molliqajn, kur ka treguar dje se në Lëvizje ka pasur edhe ‘Lëvizje erotike’.

Dardani kish pas guxu trimi m’i nguc çikat, ama çikat s’kanë guxu as me tregu që i ka nguc Dardani, aq i rrezikshëm që është.

Paramendoje Dardanin hamshor ‘rrukiq’ si Napoleoni tuj i sundu çikat e reja e të varfëra, e ato robneshat tuj u tutë prej lartmadhnisë së tij.

Çfarë pamje bukolike!

Mos me ta marrë mendja që mashkulli e nguc femrën, kqyrë ti deri ku ka degraduar shoqëria jonë.

Prej se e mbaj veten në mend mashkujt i kanë nguc femrat. N’kohë t’gjimnazit kombi ynë shqiptar i kemi pas meshkujt më të zjarrtë, ma t’vendosun, dhe u dashke me ‘roje familjare’ me shku n’shkollë. Unë qikjo që jam i kam pas bodygardat e mi, jo një, po dhjetë 😉. Nuk t’vetke mashkulli, t’grabitke 😂

Tash kam shku një ditë te gjimnazi në Mitrovicë nuk pashë meshkuj me thika e me ‘apasaça’ që i presin femrat n’pushim t’gjatë te porta m’i nguc për seriozisht…hiç s’pashë kandidatë andejpari ama, sot e gjithë ditën, ngucen femrat kah të rotullohen, sidomos femrat e mira, ‘copa’ që u thonë.
Nuk mundesh m’i ndal mashkullin kur ta mësyen me ta lshu naj fjalë.

Mjafton m’i ra një ‘krug’ kah xhamia e llapit dhe e sheh ti qysh të ngucin meshkujt, të duket sikur ti je kah ban dritë, e ke hy në një dimension tjetër…
Edhe n’Skenderaj, n’Podujevë, n’Prizren, n’Tiranë e n’Tetovë me shku (gjithkund besa, edhe në Venedik), nëse ndjehesh e nënvlerësuar si femër, menjëherë të hyn vetja n’hujë, se t’japin komplimente sheshit, derisa të të bindin se si ti kurrkush, pehrri e kësaj dynjaje.

Qysh ka thënë Kanti, gjermanët janë dashnorë të ftohtë, por italianët janë has dashnorë, ashtu edhe te shqiptarët disa rajone i kanë meshkujt më dashnorë se disa rajone tjera.

Shqiptarët në përgjigjësi ua dinë kimetin femrave, derisa t’i nxanë. Masandej, kur t’i nxanë, i trajtojnë si cuklat, si fëmiu lodrën më të dashur që në fund të lojës e then e ia nxjerr sytë e ia shkulë floktë me rrajë.

Se hyna thellë (ku hyna e ku dola). Njeriu është ‘i poshtër’. Në momentin që i bën do pare, e shet tokën dhe malin e babës, i shet bullicat dhe loptë, e çel një kafiç dhe një qebqptore, e blen një bemvec, e lshon grunë e parë, e gjen një grua tjetër, të re…Dhe, del me të në sheher dorë për dore.

Gjithkund të ngucin meshkujt…mashkullit që janë has meshkuj i ngucin femrat (😂). E tillë është natyra njerëzore. Ndodh që edhe dentisti (me qëllu merakli) kur ke punë te ai, mundohet me shfrytëzu rastin kur t’oinë injeksioni, me t’prek n’faqe. Nuk e bën me t’nënçmu, por e bën që i pëlqen 😂.

Nuk ka shans mos me t’nguc meshkujt. Por ka shans m’u bë imune. Vetëm në institucionet shtetërore kalon diçka pak më lehtë, se ka komisone për ankesa, janë do mënyra që ia mbledh betë atij që të pengon të rritesh në punë nëse nuk i dorëzohesh.

P.S.

Hera e fundit që më ka nguc një mashkull ndodhi para një jave në sheshin e Mitrovicës. M’u flug prapa e më thojke: ‘hajde shkojmë e hamë nga një çokolladë’. Në vend se m’u ‘rebelu’ unë qesha ashiqare, se e paramendova veten me lajmëru në polici për ngacmim, e me ju thënë policëve ‘jam e rrezikume se po m’thotë qyky hajde hamë çokolladë’. (besa ndodh që edhe polici m’i nguc femrën e mirë, se edhe ai njeri është).

Meshkujt vijnë nga Marsi e femrat nga Venera-thojke njana. Prandaj, djemtë i ngucin çikat, e çikat s’i ngucin djemtë, se me nguc çika -djalin, ose larg asaj me ju paraqit, mashkulli nuk u mësu, tutët e largohet prej saj se i duket e përdalne.

Gjithmonë ekziston mundësia me thënë Jo dhe m’u hakmarr ndaj atij që të kushtëzon ose të bën presion. Sidomos n’ditë t’sotit, që e incizon, e xhiron dhe ia nxin jetën.

Femrat nuk janë mbrojtur kurrë ndaj ngacmimeve sepse i kanë konsideruar ato si gjëja më normale, me t’nguc një mashkull.

(Një herë tjetër flasim më gjansisht për këtë temë)

A ju kujtohet ajo thënia e vjetër:
‘Ka thënë hoxha me qetap, m’i nguc çikat osht sevap’!

Harrojeni marrëveshjen përfundimtare! Lindja e Mesme ka nevojë për status quo-në

Nga Shalom Lipner

“Status quo-ja e tanishme është e paqëndrueshme”. Çdokush i përfshirë në ritualin e bisedimeve të paqes në Lindjen e Mesme ka dëgjuar këtë frazë shumë herë. Nëse nuk merren masa të menjëhershme për të ndryshuar realitetet mbizotëruese, siç vijon paradigma, një shpërthim i pariparueshëm do të ishte i menjëhershëm.

Status quo-ja është bërthama bastarde e diplomacisë. Askush nuk bashkohet me shërbimin e jashtëm vetëm për të ndjekur ujin. Diplomatët synojnë ta bëjnë botën një vend më të mirë; ata ëndërrojnë të kthejnë shpatat në plugje. Duke luajtur si arbitër midis armiqve të fortë dhe mbajtjes së gjërave të zhurmshme në një vlim të ulët është një fushë ei palavdishme me të vërtetë.

Megjithatë, qeverisja nuk mund të lulëzojë në një regjim ekskluziv të aktivizmit. Nuk kërkon një shkallë të vogël të përulësisë. Thirrjet për të lëvizur përtej status quos janë të kuptueshme. Një ekuilibër që i lë të gjitha palët të pakënaqur, duke kërkuar vazhdimisht mënyrat për të maksimizuar avantazhin e tyre, është në thelb i paqëndrueshëm. Por çdo status quo duhet të trajtohet me kujdes, të zëvendësohet vetëm me një situatë të përmirësuar dhe të mos fshihet thjesht për hir të saj.

Ndonjëherë, status quo-ja është alternativa më e mirë në dispozicion. Presidenti i SHBA-ve, Donald Trump thotë se dëshiron të ndërmjetësojë “marrëveshjen përfundimtare” midis izraelitëve dhe palestinezëve. Përpjekjet nga administratat e mëparshme kanë zbuluar një kalkulim të ngjashëm. Pavarësisht nga njohuritë e tyre intuitive se Shtetet e Bashkuara “nuk mund të duan [një zgjidhje] më shumë se vetë palët,” ndërmjetësit amerikanë në përgjithësi kanë përdorur këtë për të nxitur izraelitët dhe palestinezët drejt një marrëveshjeje. Kjo prirje ndaj angazhimit ka kërkuar një çmim. Krijimi i pritjeve jorealiste për një zgjidhje të madhe kur kushtet nuk janë të favorshme për përparim është larg e të qenit një ushtrim pa kosto. Zhgënjimi ushqen papajtueshmëri dhe dëshpërim, duke e bërë edhe më të vështirë për të sjellë palët përsëri në tryezë në të ardhmen.

Trump ka ngarkuar stafin e lartë të Shtëpisë së Bardhë me misionin e ndërmjetësimit të një zgjidhjeje. Zëvendëspresidenti Mike Pence po shëtit midis disa palëve të interesuara të Lindjes së Mesme. Dhe Jason Greenblatt, përfaqësuesi i posatçëm i Trump për negociatat ndërkombëtare, është kthyer në rajon duke këshilluar të deleguarit e Kuartetit. Por në rrethanat e tanishme – me të dyja palët tashmë në skaj të kontureve të një plani amerikan të paqes – qëllimi i Trump është tepër ambicioz dhe madje i rrezikshëm.

Duke ju drejtuar Këshillit Qendror të PLO-së në Ramallah, më 14 janar, Presidenti palestinez Mahmud Abbas sulmoi Izraelin, duke iu referuar shtetit hebraik si “një projekt kolonial që nuk ka të bëjë fare me hebrenjtë”. Fjalët e tij deluzionuese ishin të motivuar nga vendimi i fundit i amerikanëve për të njohur Jerusalemin si kryeqytetin e Izraelit dhe për të ngrirë fondet amerikane për agjencinë e Kombeve të Bashkuara që ndihmon refugjatët palestinezë. Në çdo mënyrë, kryeministri i Izraelit, Benjamin Netanjahu, e bëri të qartë se “nuk do të ketë paqe” ndërsa Abbasi këmbëngul në refuzimin e tij ndaj karakterit hebraik të Izraelit.

Tani që Abbas ka shpallur marrëveshjen e Oslo-s të vdekur, teatri izraelit-palestinez ka të ngjarë të drejtohet ndaj një agravimi. Qeveritë në Ramallah dhe Jeruzalem po fajësojnë njëri-tjetrën për bllokime, ndërsa do të presin me insistim për disa nxitje për të justifikuar kthimin e tyre në dialog. Gjatë kësaj kohe, ata do të luajnë një lojë prej budallai duke përdorur Shtetet e Bashkuara si një levë: Izraeli do të apelojë në administratën për liri më të madhe veprimi për të krijuar faktet në terren, ndërsa palestinezët do të thërrasin për tradhti dhe do të rrethojnë qendrimin e tyre. Në një mjedis të tillë, rendi i ditës është përmbajtja – duke u siguruar që dhuna nuk shpërthen dhe ruajtja e shpresës së ndërveprimit konstruktiv sapo atmosfera të pastrohet.

Edhe ky objektiv i kufizuar do të kërkojë koncecione të rënda. Izraelitët dhe palestinezët po ushqehen me një numër të madh të ankesave, si historike ashtu edhe bashkëkohore. Dhe udhëheqësit e tyre janë të përqendruar diku tjetër. Abbas 82-vjeçar, që sapo ka filluar vitin e tij të 14-të të një mandati katër-vjeçar si president, duket më shumë i synuar për pajtimin me Gazën e udhëhequr nga Hamasi si projektin e tij të trashëgimisë. Me të drejtë i indinjuar për mospërfilljen nga Amerika dhe arabët e tjerë, ai ka pak fjalë për të biseduar me Izraelin. Ndërkohë, Netanjahu sapo është kthyer nga një vizitë triumfuese në Indi, ku ka pasur një delegacion ekonomik prej 130 anëtarësh. Në shtëpi, vëmendja e tij do të konsumohet përsëri nga ndjekje më të zakonshme, duke përfshirë problemet e tij ligjore. Dënimet e Abbas në mesin e politikanëve izraelitë garanton se Netanjahu mund të injorojë dëshirat palestineze me virtualisht asnjë kosto politike.

Në anën tjetër, Izraeli sapo ka miratuar futjen e shërbimit të shpejtë të lëvizshëm në Bregun Perëndimor. Ndërsa ndoshta nuk është një hap i madh përpara për njerëzimin, arritjet modeste si kjo kontribuojnë në cilësinë e jetës. Shtetet e Bashkuara duhet të inkurajojnë këto hapa. Me kalimin e kohës, ata mbushin një ndjenjë normaliteti dhe rivendosin besimin se përparimi i vërtetë do të jetë – në kohën e duhur – i mundur. Ndoshta jo me menaxhimin aktual, por me ndihmën e vizionarëve që mund të shohin përtej mentalitetit me përfitime zeruese të momentit aktual.

Javën e kaluar në Kajro, Abbasi paralajmëroi se Jeruzalemi është “porta e paqes dhe e luftës”. Dhe pasi i tha Knesset se Trump “ka bërë më shumë për të sjellë dy vendet tona të mëdha më afër se çdo president në 70 vitet e fundit” Pence rrezikon për të lëshuar impulset më adventuroze të disa izraelitëve. Gjithkush ka nevojë për pak kohë pushim.

Mendjet e ftohta duhet të mbizotërojnë. Miqtë dhe fqinjët duhet të këshillojnë izraelitët dhe palestinezët që të ulin tonët dhe të mos rrezikojnë bashkëpunimin, veçanërisht për sigurinë, që tashmë ekziston./Foreign Policy – Lexo.al/

Rugova e nisi hajninë

Shkruan: Liri Loshi

– E ajo shtëpi e madhe, e bukur, mjedis Prishtine e kujt është? – e pyeti Millosheviqi Rugovën gjatë takimit të tyre në Beograd duke aluduar në shtëpinë e tij në Velani.
– E imja, tha Rugova pothuaj me gjysmë të zërit, thuase ai po i këputej nga frika se po i rreshqiste tapia nga duart.
– Shtëpi shumë e mirë! Unë nuk e kamnjë të tillë? – përfundoi Millosheviqi me cinizmin e tij ndaj Rugovës. Mos harroni se kjo bisedë u zhvillua në kohë bombardimesh të NATO-s, kur populli i Rugovës po therrej si kafshët nga bandat e Millosheviqit…

Pastaj erdhi një ditë kur presidenti e dinte diagnozën e tij që ishte kanceri i mushkërive, nga i cili u kuptua se nuk kishte shpëtim. Presidenti kishte vetëdijën dhe kohën e mjaftueshme që ta shkruante testamentin dhe me vullnetin e tij shtëpia t’i kthehej shtetit, popullit dhe jo t’i mbetej familjes Rugova pa dhënë asnjë cent të vetëm nga djersa e tyre. Por, Rugova bëri sikur harroi. Mbylli sytë dhe shkoi në botën tjetër, sigurisht i kënaqur që populli i tij kishte fituar lirinë, sepse presidenti ishte njeri i mirë, por i kënaqur po ashtu, që fëmijët e tij kishin fituar shtëpinë, sepse presidenti duhej të ishte edha baba i mirë! Rugova ishte njeri i madh, por jo aq i madh sa të mund ta balanconte interesin e shtetit dhe atë të familjes, meqë duke pranuar shtëpinë dhuratë po tregohej egoist dhe lakmiçar.

Pastaj erdhën trimat e UÇK-së, secili më grykës se tjetri dhe me paratë e luftës e të popullit blenë shtëpi e banesa, ndërkohë që populli nuk po gjente strehë ku ta fuste kokën as përkohësisht, meqë fshatrat e Kosovës pothuaj në tërësi ishin djegur dhe shkatërruar. Në fatkeqësinë e popullit Rugova fitoi shtëpinë. Të mos harrojmë se para Rugovës e kishte nisur Demaqi. Me të dalë nga burgu “populli” e kishte bërë me kulm mbi krye. Pas Rugovës e vazhdoi Bujar Bukoshi, ish kryeministri në ekzil duke ndërtuar shtëpi luksoze midis Prishtine. Pastaj erdhi Ramushi me përkrahësit e tij, tregtarët nga Peja që ai i quan miq dhe ndërtoi shtëpinë më luksoze nga të gjithë në këmbim të mbështetjes së tij për tregëtinë e tyre herë të pastër e herë të pistë. Ndërkohë Hashim Thaçit shokët i blenë shtëpi të gatshme me paratë e tepruara nga lufta! Ishte e habitshme se si tepruan para kur në luftë po na mungonte armatimi dhe ushqimi, sepse po na mungonin edhe paratë!!!

Duhej blerë shtëpia Hashimit, sepse tash ai ishte bërë (apo e kishte bërë veten) kryeministër i Kosovës. Jo vetëm Hashimi, por pothuaj të gjithë antarët e shtabit dhe komandantët e zonave e rehatuan bythën e vet. Asnjërit nuk po i binte ndërmend se nuk ishin ata të vetmit që kishin luftuar për Kosovën. Sepse pas lufte dhe në flakë të luftës kishte qëndruar e ishte përflakur një popull i tërë. Sidoqoftë, populli mbeti të rehatohej më vonë. Nuk është fjala për një popull tjetër, por pikërisht për këtë popull që nuk po rehatohet ende as sot. Sepse, ky popull ka shumë pyetje dhe kërkon po aq përgjigje që nga varri i presidentit Rugova e deri te zyra e presidentit Thaçi.(Mos ua ula pak si tepër veshët teposhtë rugovistëve?! Aaa, të mos u mbetet hatri! Jemi marrë vesh që të jemi fer, të flasim pa qime në gjuhë dhe veç kah del shpirti. Rugova e nisi…)

Diçka që pranoi ta bënte një akademik në emër të patriotizmit, pse mos ta bënin edhe këta shokët e mi që ndaj këtij lisi s’ishin gjë tjetër pos do stupca mali.

Duroni rugovistë! Përtypuni dhe pështymën që doni të ma hedhni mua fytyrës gëlltiteni thellë në fytin tuaj. Tregohuni se jeni të moderuar, jo me këputje të sharash siç bëni shpesh më zi se kastravecat e Albinit, por me përuljen para të vërtetës që nuk e luan as topi.

E kuptoj dashurinë e juaj të madhe për njeriun tuaj të shënjtë, por për mua dhe për njerëzit normalë të këtij vendi, të shenjtë janë vetëm njerëzit e gjallë, secili më shumë se tjetri, të shenjtë janë dëshmorët, i shënjtë është çdo pikë gjaku e dërdhur në luftë dhe i shënjtë është qielli, toka dhe uji i Kosovës.

Përqëndrohuni me hallet që ka Kosova dhe jo me hallet që keni ju me Gjykatën Speciale!

Nga Partizan Cene

Mjaft më zotërinj politikanë. Përqëndrohuni me hallet që ka populli dhe shteti i Koosovës , dhe jo me hallet që keni ju me Gjykatën Speciale apo probleme të tjera personale!
Sot politikanët , duhet të mendojnë si të mëdhenj.

Ka ardhë koha që të mendohet me pjekuri të lartë për fatet e vendit dhe të popullit !

Ky nuk është një konkluzion zyrtar, por është një përfundim personal i imi, duke parë tjedhën e ngjarjeve, në të gjithë spektin politiko-shoqëror, në gjithë territorin shqiptar , në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni dhe Luginë! edhe disa ditë akoma, dhe Kosova do të përkujtojë 10 vjetorin e shpalljes së Pavarsisë dhe kjo ngjarje është shumë domethënëse për shqiptarët, të ndrydhur dhe shtypur për më shumë se 100 vjet nën thundrën serbo sllave.

Mirëpo, menjëherë shkon gjuha aty ku dhem,b dhëmbi . Edhe pse kaluan 10 vjet , njohjet për shtetin e Kosovës , janë po thuaj të ngecura në vend .Sigurishtë këtu influencon ashpër propaganda, e politkës së jashtme të Serbisë, ku ndonjëherë shkon deri në kërcënim, për ato shtete që do të kishin në plan njohjen e Kosovës si shtet.

Mirëpo, nuk është problemi i këtij shkrimi vetëm mos vazhdimi i njohjeve për Kosovën, por mendoj se është politika në përgjithësi, që drejton ose është në opozitë në Kosovë!
Ka kohë që veprimet e politikanëve kosovarë, ndonjëherë janë feminore ose më saktë të pa pjekura siç themi ne shqiptarët.

Në një kohë kur sot më shumë se kurrë, Kosova duhet të thyejë vargonjtë e vetmisë, kur është i vetmi shtet në Ballkan ku nuk janë liberalizuar vizat për zonën Shengen, dhe ku është i vetmi shtet që vazhdon të mbikqzret akoma edhe pse kanë kaluar 10 vjet nga pambarsia , politikanët në Kosovë , jo thjeshtë nuk gjejnë gjuhën , por po bëjnë së fundmi , lëvizje tejet të rrezikshme nga pikëpamja e mbijetesës që ka nevojë Kosova.

Kam parasysh këtu, që problemi komunat serbe ne veri apo demarkacioni, me Malin e Zi kanë vite që e mbajnë pezull liberalizimin e vizave, se ky kusht ishte i fundit që kishte vendosur Komisioni Evropian, por si të mos mjaftonte kjo edhe shumë halle të tjera organizativo ekonomike që ka Republika e Kosovës, politikanë te “mëdhenj” në Kosovë , kanë marrë përsipër të kenë luksin që të dalin hapur, kundër SHBA-së dhe BE-së , duke tentuar hapur që të zhvleftësojnë ligjin për Gjykatën Speciale dhe pse jo edhe gjëra të tjera, që nuk ja vlen që ta zgjatim. Megjithatë, veprim prapë fëminor, është edhe kërkesa që Presidenti Thaçi i bëri presidentit Meta, gjatë vizitës që ky i fundit bëri në Kosovë, ku i kërkoi, që shtetasit e Kosovës të paisen me pasaporta të Republikës së Shqipërise. Në këtë mënyrë nuk do tu duhej që të plotësonin kushtet e BE-së pasi vizat do t’i kishin të libaralizuara ..

Duke pasur parasysh, se BE kushtet nuk i vendos fakultative, por hipotetike domethene që me procesin e liberalizimit të vizave, të rregullohet dhe të forcohet shteti, ky veprim i Thaçit, është në nivelet minimale të logjikës së një politikani që drejton një shtet që ka nevojë akoma më shumë se të tjerët BE-në dhe SHBA-në.
Veprime të tilla sjellin “gurë në rrota “, në ecurinë e shtetit të Kosovës deri në kërcënim, për rishikim njohjesh nga shumë shtete:

Ndaj sot , me plotë gojën duhet thënë, mjaft më zotërinj politikanë dhe qetësohuni dhe përqëndrohuni në hallet që ka shteti, jo në hallet që keni ju personalisht me Gjykatën Speciale apo me Demarkacionin apo ku di unë!

Merrni shembull, nga fjala e Presidentit serb pardje në Mitrovicë.

Edhe pse ka hile gjithmone ne fjalën e tij, ai tregoi maturi dhe mençuri, se e shikon që ka ardhë koha ku pa ato nuk mund të integrohesh ne BE. Pavarësisht se sa dëshirë personale ka, ai tha se ka ardhë koha që të sheshojmë mosmarrëveshjet me shqiptarët:

Kjo është një risi e re per Serbinë, por shikoni se dhe Ju politikanë të nderuar në Kosvë, mund ta shikoni botën më qartë dhe më reale ..

Nuk ka rrugë të mesme!

Edhe Demarcacioni do të bëhet, edhe Gjykata speciale do të funksionojë dhe Kosova do të përparojë ..!

Po nuk e shikoni veten pjesë të kësaj dinamike, largohuni , dikush tjetër do ta çojë përpara stafetën e zhvillimit dhe të integrimit!

Pak fjalë për grupin e të pakënaqurve në VV

Nga Elvis Hoxha

Po flas pak për grupin e të pakënaqurve, sepse ia vlen t’í marrësh disi seriozisht e túa kënaqësh sedrën. Le t’i përshkruajmë pak:

1. Këta janë deputetë specialë, me një status special, pikërisht sepse nuk e respektojnë as statutin e Lëvizjes dhe as organin e saj më të lartë, Këshillin e Përgjithshëm.

2. Si specialë që janë, ata ia refuzojnë të drejtën e fjalës në media sociale aktivistëve të thjeshtë, por ata mund të shkojnë te Batoni dhe tek Adriatiku, madje dhe dorëheqjet mund t’i japin në media sociale.

3. Si specialë që janë, ata mund të vendosin kushtëzime, por nuk mund të durojnë linçime, edhe kur këto linçime vijnë pas kushtëzimeve të tyre.

4. Këta mund të jenë vulgarë, pikërisht sepse janë specialë, ndërsa aktivistët duhet të jenë të edukuar, sepse nuk janë deputetë dhe as të punësuar në organizatë ose në Komunë.

5. Këta specialë janë të ndjeshëm kur kritikohen prej aktivistit, por nuk bëjnë përjashtim prej rregullit. Ata thonë se çështjet e tyre duhet të shtrohen pa dijeninë e aktivistëve dhe të Këshillit të përgjithshëm, në tryeza të ngushta dhe vetëm me Albinin. Si specialë ata presin Albinin, aktivistët që u kanë dhënë votën e që kanë mbledhur vota për ta janë kot, janë një hiç.

6. Dhe janë aq specialë sa mund të të japin dhe një status special: ata mund të të heqin të drejtën për të kandiduar në poste drejtues të Lëvizjes.

7. Këta kanë të drejtën speciale ta krahasojnë LVV-në me Kuvendin e Kosovës, sepse aty janë deputetë, ndërsa nga VV kanë hequr dorë deri sa të gjejnë një banesë tjetër. Këtë krahasim e bëri Visar Ymeri kur ishte ende kryetar për t’i pëlqyer në logjikë Adriatik Kelmendit. Siç duket, tashmë Visar Ymeri e gjente veten shumë të ngjashëm me Kadri Veselin.

8. Me statusin e tyre special, ata mund të veprojnë kundër statutit të organizatës, ndërsa organizata duhet të jetë e detyruar t’i respektojë.

9. Me statusin e tyre special mund të përdorin këtej e tutje gjuhën e analistëve që kanë qenë gjithnjë kundër Lëvizjes. Edhe pse këta e dashurojnë Lëvizjen. Le të thonë se 16-10=2, apo që me fitu vetëm Prishtinën nuk është fitore, po nuk fitove njëkohësisht edhe Dardanën. Historinë mund ta shkruash në shumë mënyra, por vetëm në një mënyrë e bën.

10. Ata nuk mund të marrin pjesë as në zgjedhjen e kryetarit të Lëvizjes, sepse e duan lëvizjen me kusht që të mos jetë kandidatë më i votuari prej anëtarësië. Pra, Lëvizjen e duan po t’ia përmbysin mendimin anëtarësisë së saj.

Fati i madh i Lëvizjes është se nuk ka në të anëtarë dele, por aktivistë idealë. Fuqi e madhe e Lëvizjes është se ata i linçoi linçimi që nuk i bën dot Albinit. Ne nuk i dijmë shkaqet e vërteta të grupit të të dorëhequrve, të ikurve, të pakënaqurve, të diturve – emra që i kanë ngjitur mbi vete e nuk ua ngjitur askush tjetër. Por e njohim mirë arsyen e tyre: ata e duan, e dashurojnë Lëvizjen, më të votuarën e Kosovës, pa Albinin, më të votuarin e Kosovës.

Sipas thënies së plakut në rrëfenja mbi Skënderbeun: nuk është e fortë shpata, por krahu që e mban. Këta e duan Lëvizjen si një shpatë të bukur e të fuqishme, por që varet në mur, që thyhet, që shitet, që përdoret në veshje zyrtare, etj., por natyrisht pa krahun që e mban, aktivistin e thjeshtë dhe Albinin kryetar. Këta e duan shpatën pa krahun, Lëvizjen pa rrënjët. Le të ma fali ky grup krahasimin me Skënderbeun, kur ata vetë kanë bërë krahasime me Hitler dhe Stalin. Ta dijnë madje që unë jam me krahun e Albinit. Madje le të më quajnë anëtar të grupit të Tiranës, sipas një shijeje të hollë kosovariste që paskan patur në shpirt.

Tani është më e qartë kush janë bashkëpunëtorë të Sigurimit!

Nga Mero Baze

Partia Demokratike ka bërë sot publik një dokument, i cili mbart gjithë problematikën e këtyre 27 viteve të shtetit rrumpallë të Shqipërisë, dhe arsyet përse Sali Berisha nuk i hapi kurrë dosjet e Sigurimit të Shtetit dhe çfarë mund të jetë bërë me to.

Dokumenti është fotokopje e një kartele, me gjasa e Ministrisë së Brendshme të viteve ‘70, e cila nuk rezulton në skedat që ka sot Autoriteti i Dosjeve. Bëhet fjalë për Kozma Janon, i nominuar nga Kuvendi si kandidat për Këshillin e Lartë të Prokurorisë, të dhënat e të cilit përkojnë me këtë kartelë.

Unë jam i prirur të besoj se ajo kartelë është e vërtetë dhe gjendej diku në letrat e shtetit shqiptar. Kjo nuk ka lidhje me ndonjë faj të personit në fjalë, që nuk e njoh fare dhe që ka vendosur të bashkëpunojë me shtetin dikur si ish- polic.

Ajo që është e rëndë në këtë histori, është që Autoriteti i Dosjeve nuk e gjen dosjen e këtij personi dhe i dërgon Kuvendit një letër që thotë se personi nuk rezulton të jetë bashkëpunëtor i Sigurimit të Shtetit, ndërsa Partia Demokratike nxjerr një letër.

Kjo është një dëshmi se Sali Berisha ka tërhequr kopje të dokumentacionit të Sigurimit të Shtetit dhe i mban për shantazh në zyrën e tij.

Nga pikëpamja ligjore, ata që bënë publik atë dokument, edhe sipas ligjit të sotëm të dosjeve, duhet të ndiqen penalisht, nëse provohet se dokumenti është i vërtetë, ose duhet të dënohen për shpifje, nëse është i fallsifikuar. Por kjo është e keqja më e vogël.

E keqja më e madhe është rënia e besimit tek të dhënat e dosjeve të Sigurimit të Shtetit. Sali Berisha i ka kopjet e informatizuara të dosjeve të Sigurimit të Shtetit, prej vitit 1996, dhe i ka përdorur shpesh ato ndaj kundërshtarëve të tij në parti.

Sa herë që ai ka pasur probleme me dikë në parti, punën e parë që ka bërë, ka qenë kontrolli në disqet e tij, nëse figuron të ketë qenë bashkëpunëtor i Sigurimit. Tritan Shehu e mban mend mire këtë skenë kur doli kundër Berishës dhe dikush ju ngrit në mbledhje, i shkoi para hundës dhe i tha “qukapik”. Por ka pasur dhe kopje fizike të tyre. Disa personaliteteve të PD, nga ata që vinin nga familje të persekutuara, ai u mbante dosjet në tavolinë për shantazh dhe ua tregonte gjithë miqve të tyre, për t’i distancuar nga ata. Por më keq se dosjet që bënte publike, janë dosjet që ka fshehur.

Me këtë gjest që bëri PD, tani nuk ka më kuptim që ndonjë deputet i PD të thotë që “nuk kam qenë bashkëpunëtor Sigurimi”, siç kanë bërë kohët e fundit disa, duke treguar vërtetimin e Autoritetit të Dosjeve. Nuk dua t’i paragjykoj ata, dhe uroj mos të kenë qenë, por një vërtetim si ata, ka dhe Kozma Jano. Tani ose këta që kanë vërtetime si i Kozmait dhe atyre deputetëve të përfolur të PD, janë bashkëpunëtorë, ose nuk janë. E vetmja gjë që ata kanë ndryshe nga njëri- tjetri, janë pozicionet ndaj Berishës. Ky që është kundër Berishës ja nxori Berisha, ndërsa për ata, meqë janë besnikë të Berishës, kemi të drejtë të mendojmë se ua ka fshehur ai dhe i mban në rresht me to.

E kam pyetur një herë Sali Berishën në zyrë të tij, kur flitej për disa bashkëpunëtorë Sigurimi në Kryesinë e partisë së tij, përfshi dhe këta që krekosen tani me vërtetime se nuk janë “spiunë”, dhe që ai nuk i largonte kurrë. Duke qenë se unë isha dëshmitar që ai kishte përdorur diskun në sy tim për një rast në Fier, e pyeta nëse aty figuronin këta anëtarët e Kryesisë që përfliteshin.

-Dëgjo, tha. Puna e dosjeve është kot. E vetmja provë e besueshme që ata janë njerëz të Sigurimit, është nëse ata i kundërvihen në këto ditë të vështira Partisë Demokratike….

Ishte një përgjigje sa patetike, aq dhe thelbësore për mënyrën se si ai i përdor dosjet në funksion të pushtetit të vet. Pra, për të nuk është bashkëpunëtor Sigurimi ai që është, por ai që del kundër PD. Më këtë arsyetim nuk dua të fyej gjithë ata anëtarë të vjetër Kryesie të PD që tashmë janë nje pakicë e vogël besnike e Berishës, por me këtë llogjikë i bie që ata i rrijnë besnikë atij dhe Bashës thjesht se ai u ka letrat. Pasi ata në tavolina dhe biseda mes miqsh janë kritikë me Berishën.

Kjo që ndodhi sot, është provë se Berisha të quan bashkëpunëtor dhe të denoncon, vetëm kur i del kundër atij.

Kjo ndryshon tërësisht mënyrën se ku duhet t’i kërkojmë dosjet e vërteta të Sigurimit, dhe çfarë kriteri duhet të përdorim për të perceptuar se kush është e sigurtë që është bashkëpunëtor. Hidhni një sy nga ata që janë përfolur brenda PD, dhe nuk ikin kurrë prej Berishës, edhe pse e shajnë dhe e tallin atë nën zë dhe në tavolina. Është e thjeshtë të kuptohet çfarë i mban të lidhur pas tij.

Të ‘dektë’. Jemi dorëzu

Nga Kimete Berisha

Kurrgjë më nuk po na lë shejë. Ne mitrovicalitë e shkapërderdhur nëpër botë. Jemi më të vrarit, më të plagosurit, më të mjerët, më të varfërit dhe më të poshtëruarit në qytetin më të vogël dhe më të shkatërruar në Kosovë. Qytet i thonë një rruge, dy rreth rrotullimeve dhe disa banesave të reja.

Na vjedhin-nuk bëjmë zë. Rrimë në terr e i shikojmë me gjakftohtësi e indiferencë dritat në anën serbe të qytetit-e ne ashtu të dorëzuar, presim me qetësi pak dritë që ta shikojmë mbrëmjeve ndonjë serial turk e pastaj bimë me fjet.

Në emergjencë nuk e prejnë gërshërët e ndryshkur fashën, e shtrati i tij është i rrjepur si lëkura e pulës së copëtuar-por ne asgjë-askujt.

Nuk kërkojmë gërshërë të reja nga Uran Ismajli. S’kemi zë për të kërkuar ndihmë, e as nuk kemi forcë ti bëjmë duart grusht. S’kemi pare…kafiteritë e boshatisura pa njerëz, sheshi i qytetit i zbraztë…!

Pa kulturë, pa shfaqje, pa muzikë, pa rini, qyteti duket si ‘Bregu i pikëllimit’, ku askush s’pret për të lindur, dhe të gjithë janë ngujuar në Barzakh.

E qeveria i nderon vrasësit tanë. E ne nuk shpurdhim. Nuk themi ‘jo’ mos guxoni t’i nderoni, anipse s’ka birë nëne që mund të na ndalojë të themi ‘Ndal’! Ne tani mund të themi ‘Jo’. Por s’mundemi. S’kemi disponim. Pse me thënë ‘Jo’! Çka fituam deri tani nga luftërat e gjata!

Kush çfarë do bën me neve. Ne nuk themi ‘mos’! Si do të kishin reaguar gjakovarët sikur ta nderonte qeveria ndonjë vrasës të tyre siç ndodhi me vrasësin e mitrovicalive!

Të ishim gjakovarë, tash pasi qeveria e Kosovës e nderoi me një minutë heshtje njeriun që u akuzua se vrau dhjetëra civilë shqiptarë, do të ishim çartur dhe s’do të kishim heq dorë nga rebelimi derisa qeveria të binte ose të na kërkonte falje.

Ia kishim bë si gjakovartë që ende nuk i lejojnë serbët nga Beogradi t’i vizitojnë varret e tyre…Kurse ne e lejojmë Ramush psikopatin t’i nderojnë vrasësit tanë.

E as statuse kundër në facebook nuk kemi vullnet të shkruajmë.

Gjakovarët u organizuan dhe e detyruan ish kryeministrin ta shkarkojë Aleksandër Jabllanoviçin për fyerjet që ua beri nënave gjakovare…ndërsa ne të ‘dektë’ siç jemi, gjithë ditën shesim e blejmë xhingla mingla prej katundarëve serbë, derisa qeveria jonë e nderon me një minutë heshtje vrasësin tonë.

P.S.

Kimete Berisha Last Seen Online Long Time Ago! (nganjëherë si sot, kur letrarçe thonë se ndjehesh i vetmuar, në gjuhën popullore po u them se po ndjehem si ‘qurë’).

Ku janë gjenerata ime?
Ku janë mësuesit e letërsisë!
Ku i kam shokët!
Pse po duroni kulmin e poshtërimit që nuk e duron as robi!
Pse po më duket se askush nuk është më i hidhëruar sa unë!
Mos unë e kam gabim!
E ju që s’ndjeni zemërim si unë, e keni mirë!

A s’është heshtja mënyra më e lehtë e vdekjes! Heshtin vetëm ata që jetojnë sot për nesër, dhe ata që i kanë thënë të gjitha që e kanë pasur njet dhe s’presin më asgjë nga kjo jetë!

Heshtin ata që janë bërë gati të vdesin.

“Aktivistëve” që ua lëshoj bateria!

Nga Arbër Hamidi

Më 1 shtator 2016, saktësisht gjatë dhe pas protestës, ju u dorëhiqet nga të qenurit aktivistë politik në kuptimin e vërtetë dhe të thellë të cilësisë. Pra, çdo ditë shpërfaqej se ju nuk jeni gjë tjetër pos mercenarë dhe shfrytezues të organizatës në çdo pore të saj, duke marr parasysh se asnjë aktivitet politik nuk organizohej nga ju si Sekretariat i atëhershëm, asnjë protestë, asnjë ligjeratë, asnjë film, asnjë libër të muajit, asnjë e asnjë e asnjë…

Gjithë energjinë e potencialin e koncentruat në shtrirje të pushtetit dhe ndikimit gjithandej nëpër Qendrat e Lëvizjes dhe në atë pak institucion publik që e kishim nën udhëheqje atë kohë, duke ju ofruar pozita dhe duke i punesu, prej grave e deri tek shokët e shoqet e juaja që i konsideronit brenda klikës, por edhe këtu ju dështoi matematika. Përjashtonit me arrogancë secilin që ofrohej të shoqërohej me ju, nuk pranonit shokë e shoqe të reja. Këto cilësi nuk i perkasin një aktivisti politik, e kjo tregon që ju nuk ishin gjë tjetër përpos mirëmbajtës të sistemit të instaluar nga pushtetet e pas luftës, pra ju nuk e deshët as ndryshimin.

Madje, kishte prej jush që nuk morën fare pjesë në protestën e 1 shtatorit 2016, edhe pse ishit pjesë e organizimit. E zgjodhët të pozonit duke u zgerdhirë dhe të bëheshit subjekt i artikujve lavdërues të mediave të pushtetit. Kjo tregon se tradhëtia filloi qysh atë kohë, e kushdo që thot se ju tradhëtuat tani së fundmi, gabon.

Andaj, mos u shitni sikur tash jeni dorëheq nga aktiviteti politik i Lëvizjes, sepse kjo ka ndodhë tash e sa kohë, por thuani se jeni dorëheq nga shfrytëzimi saj, më mire ju del, më besoni.

Dhe një gjë për fund, Lëvizjen Vetëvendosje! sigurisht që nuk mund ta dëmtoni, ndaj kurseni vetën dhe publikun dhe mos flisni më për të, sepse jo që po e faktorizoni vetën në popull, por po e tregoni vetën ashtu siç jeni, pra paçavra.

A po plaket diaspora dhe atdhetaria e saj!

Nga Esad Gjonbalaj

Gjatë aktiviteteve në komunitet si përkujtime të figurave dhe personaliteteve apo manifestime të datave historike të kombit shqiptar gjithnjë e më shumë shohim figura dhe pjesëmarrës të njëjtë dhe me një pjesëmarrje të ulet te Diasporës në këto aktivitete.

Ajo çka brengos është fakti se në këto aktivitete vërehet një pjesëmarrje shumë e ulët të rinisë, qofshin të rinj të ardhur këtu nga atdheu apo edhe ata të lindur këtu në mërgim. Analizimi i shkaqeve të kësaj dukurie imponon disa konkluzione:

• Mënyra e organizmit te aktiviteteve

• Mos kyçja me kohë e te rinjve në organizime të kësaj natyre

• Organizmi i aktiviteteve të caktuara nga persona të njëjtë sa për të thënë që unë bëra

• Moskomunikimi dhe mosbashkëpunimi ndërmjet gjeneratave

• Organizmi nga persona pa kurrfarë kredibiliteti dhe bagazhi kombëtar etj etj….

Fryma e re në mesin e diasporës po ngulfatet pa vetëdije apo edhe me vetëdije nga ata qe mendojnë që janë të pazëvendësueshëm.

Në disa organizme sa për të kamufluar egon e tyre organizatorë janë persona me një të kaluar te dyshimtë që në fakt prezenca e tyre në Këshillin e Organizimit zbeh dhe përul peshën dhe vlerën e Manifestimit. Gjeneratat gjegjësisht diaspora dhe aktivistet e mirëfilltë e din dhe njohin këtë problematikë që përcjell në vazhdimësi shume aktivitete por janë ata që vuajnë nga egoizmi sa për të qen diku si nismëtar që dekurajojnë gjeneratat e reja te jen nismëtare dhe organizatore të këtyre manifestimeve.

Duhet të vetëdijesohemi se plakja si proces i natyrës kërkon ripërtëritjen me te rinjtë tanë, por ripërtëritja nuk mund të bëhet me mentalitet fisnor e klanor bajraktarësh por duke ua hap dyert të rinjve, jo sa për të qenë ata aty si dekor, por ata të jen katalizator të frymës së re dhe te avancuar në diasporën tonë.

Një proverb i lashtë thotë se bota i mbetet rinisë, prandaj edhe në duhet t’ua japim mundësinë të rinjëve që të dëshmohen dhe t’ia kthejnë diasporës shqiptare shkëlqimin dhe namin që e ka krijuar gjatë decenieve të punës dhe sakrificave vetëmohuese për kauzën kombëtare sepse rinia jonë e shendosh dhe e arsimuar që ec me kohen është e ardhmja jonë.

Kosovë 2018: Viti i “Lidhjes Shqiptare të Prizrenit”, i heroit kombëtar Adem Jashari dhe i Pavarësisë

Nga Skënder S. KAPITI

Viti 2018 përkon me tre përvjetorët më të rëndësishën në historinë e lavdishme të popullit martir dhe heroik të Kosovës që janë: 13 Qershori i vitit 1878- 2018,140 vjetori i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit; 5,6 dhe 7 Marsi 1998-2018, 20 vjetori i Epopesë së Lavdishme të Komandantit legjendar Adem Jashari si dhe 17 Shkurti i Vitit 2008- 2018; si 10 vjetori i Pavarësisë së Kosovës.

I kujtojmë me këtë shkrim institucioneve “të përgjumura”të Kosovës se duhet dhe iu takonte atyre së pari që këtë vit ta shpallnin si një vit të madh përkujtimor për këto tri ngjarje të mëdha për Kosovën dhe që janë për të gjithë shqiptarët. Dhe se nuk janë vetëm Tirana e Vlora historia e shqiptarëve ku garendin me vrap politikanët, “akademikët” dhe mediat e Kosovës më shumë sa për t’u dukur dhe sa për Week-End ,por janë histori e shqiptarëve edhe Shkupi, edhe Prishtina, edhe Prizreni , edhe Prekazi, edhe Dukagjini etj.

1878-2018 , 140 -vjetori i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit

Lidhja e Prizrenit është ngjarje kulmore në Historinë tonë kombëtare, pasi për herë të parë pas Epokës 25 vjecare të Skënderbeut shqiptarët lëvizën si komb për liri e pavarësi kombëtare; ishte Lidhja Shqiptare e Prizrenit ajo që bëri zgjimin kombëtar, dhe po ajo ishte frymëzuesja e Rilindjes Kombëtare Shqiptare duke i dhënë shtysë edhe lëvrimit të letërsisë e të gjuhës shqipe dhe hapjes së shkollave dhe mësimit shqip. Ishte Lidhja e Prizrenit ajo ,politika, diplomacia dhe sidomos lufta e saj ato të cilat tronditët kancelaritë perendimore të Europës duke e prezantuar egzistencën dhe të drejtën e kombit shqiptar për të pasur Shtetin e tyre. Ishte Lidhja shqiptare e Prizrenit ajo e cila promovoi platformën dhe që parapërgatiti terrenin dhe zhvillimin e luftrave dhe të kryengritjeve të pandërprera 35 vjeçare që nga viti 1878 deri në vitet 1912 në Kosovë prej të cilave erdhi dhe akti final i Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë.

Kjo epokë, pra kjo periudhë 35 vjeçare është periudha më heroike e qëndresës më të madhe kombëtare shqiptare sepse nëse më parë shqiptarët luftonin kunder sundimit osman për të mbrojtur zotrimet e privilegjet e beut, të pashait, apo të bajraktarit , në këtë kohë të Lidhjes së Prizrenit shqiptarët lëvizën si komb, për interesin e madh gjithkombëtar dhe u përballën me shumë armiq në numër por akoma shumë herë më barbar, më të egër dhe më mizor të cilët donin azgjësimin e shqiptarëve, dhe që si platform kishin coptimin dhe gllabërimin e trojeve shqiptare dhe të cilët patën edhe platforma akademike e kleriko-shtetërore duke ushtruar dhunë dhe genocid të paparë kundër shqiptarëve.
Pa Lidhjen shqiptare të Prizrenit dhe pa luftën dhe qëndresën e Lavdishme të kësaj epoke nuk do të kishim pasur as Pavarësi dhe as shtet shqiptar në vitin 1912.

Kjo është periudha historike më e lavdishme sepse për rreth 35 vite shqiptarët u perballën për liri dhe pavarësi jo vetëm me Perandorinë Osmane por më shumë me hordhitë shoviniste barbare sllave, serbe, malazeze, bullgare e greke si dhe me Rusinë dhe me djallëzitë, pabesitë dhe me hipokrizitë e Europës , pra shqiptarët u përballën me të gjithë. Këto fakte pa dyshim e vënë këtë periudhë të lavdishme kohore si pikën kulmore të historisë kombëtare shqiptare, e cila meriton të pëkujtohet me madhështi.
Prandaj duhet përkujtuar me solemnitet të lartë ky 140 vjetor i kësaj ngjarje monumentale kulmore të historisë moderne shqiptare, epoke e cila nxori në skenë dhe frymëzoi burrat e mëdhenj të Kombit shqiptar si Vëllezërit Frashëri,Ymer Prizreni,Sylejman Vokshi, Haxhi Zeka, Isa Boletini, Bajram Curri, Ismail Qemali, Idriz Seferi etj. si dhe ideologun, diplomatin, politikanin dhe strategun e trurin e Pavarësisë Kombëtare , Babain e Kombit shqiptar, Hasan Prishtinën, i cili është për shqiptarët ashtu siç janë XH. Washingtoni për SHBA-të, Bismarku për Gjermaninë dhe Ataturku për Turqinë

1998- 2018, 20- vjetori i Epopesë së Lavdishme e Komandantit legjendar Adem Jashari dhe të familjes së tij.

Qëndresa dhe sakrifica e jashtëzakonshme, unikale në Historinë botërore e familjes Jashari për liri,Pavarësi dhe për Bashkim Kombëtar ishte frymëzim për Luftën Çlirimtare të popullit shqiptar të Kosovës. Këtë heroizëm dhe sakrificë të pashëmbullt për liri e ka shprehur edhe Bernar Kushner Administratori i parë i Kosovës pas çlirimit se:” po të kishte Çmim Nobel për liri dhe sakrificë ai do t’i takonte Adem Jasharit dhe Familjes së Tij”. Dhe do të ishte më se e duhur që ky vit me rastin e 20 vjetori të kësaj ngjarje epokale , ky vit të shpallej edhe si Viti i Adem Jasharit, pasi sakrifica dhe qëndresa e tij dhe e familjes së tij për liri solli ndryshimin e jashtëzakonshëm, e cila solli lirinë dhe pavarësinë e Kosovës pas 100 vitesh luftë, përpjekje, qëndresë e sakrifica mbinjerëzore të popullit heroik të Kosovës kundër shovinizmit më të egër dhe kundër genocidit më barbar të paparë në Bakllkan. Adem Jashari dhe familja e tij e kanë ngritur shumë lart lavdinë tonë kombëtare me të cilën gjithmonë do të krenohen brezat dhe e ardhmja jonë.

2008- 2018, 10-vjetori i Shpalljes së Pavarësisë së Kosovës.

Prej një Shekulli Kosova vuajti nga padrejtësia më e madhe që i është bërë ndonjë populli të Europës, pas coptimit që i bënë Fuqitë e Mëdha të Europës Shqipërisë në vitin 1913, duke e lënë Kosovën nën Serbi. Historia 100 vjeçare e Kosovës deri në çlirimin dhe Pavarësimin e saj është një histori rezistence dhe qëndrese mbinjerëzore e pashëmbullt për egzistencë; është histori lufte për liri dhe të drejta njerëzore dhe është histori lufte ,razistence e qendrese për liri e të drejta kombëtare; është rezistencë, qëndresë, përpjekje e sakrifica mbinjerëziore për t’iu bashkangjitur Shqipërisë, të cilën gjithnjë shqiptarët e Kosovës dhe të trojeve shqiptare e kanë konsideruar dhe e konsiderojnë si shteti Amë.
Këtë shkrim të shkurtër e shkruajta për t’i kujtuar politikës, pushtetit dhe institucioneve të Kosovës se a mos i kanë harruar sakrificat, mundin, gjakun dhe vuajtjet e atyre brezave prej të cilëve sot kemi Kosovën shtet të lirë dhe të pavarur, a mos e kanë harruar amanetin e tyre për një Kosovë të lirë, demokratike, të mirëqënë ku të qeverisë dhe të sundojë liria dhe drejtësia dhe ku të ketë mirëqënie, punë, qetësi e siguri.Apo mos i keni shfrytëzuar duke spekuluar me sakrificat e dëshmorëve dhe të herojve, me vuajtjet dhe stërmundimet e brezave të së shkuarës thjesht vetëm për interesat tuaja personale, familjare e klanore politike, pushteti, autoriteti, përfitimi dhe pasurimi të cilat do të pëbënin tradhëti ?!