Ambasadorja e Kosovës në SHBA, Vlora Çitaku- qenka dorëzuar para Daçiqit

Nga Ragip Guraziu

Në rastë se i referohemi një intervistë për emisionin ‘Jeta në Kosovë’, Vlora Çitaku tha se shumë herë gjatë fjalimeve të saja, i bie të dëgjojë tone të ashpra, madje edhe të shara nga Ivica Daçiq. “Është një situatë shumë e pakëndshme, bashkëbiseduesi im nga Serbia është shumë i padurueshëm . Janë disa gjëra që nuk kapen nga kamerat dhe mikrofonat por ai tërë kohës sa unë flas ai bërtet. Ndonjëherë përdor edhe fjalë të rënda, gjuan fjalë në gjuhën serbe. Më thotë gënjeshtare, po rren, nuk është e vërtetë edhe shan, ndonjëherë edhe me tone të rënda”, tha Çitaku. Kësaj i thonë ”DORZIMI”, ndaj Daçiqit, ndoshta nuk i ka thënë e ndryshe, që do ishte edhe katastrofë…..

Daçiqi ja paska futë Vlorës-frikën në palcë

Çitaku tregon sjelljet jo të mira të Daçiqit karshi saj në Këshill të Sigurimit. Përveç përballjeve të nxehta në fjalimet zyrtare , Vlora Çitaku tregoi se Ivica Daçiq nuk është i sjellshëm as në kohën kur nuk shihet nga kamerat. Çka do thotë kjo?! Mos vallë edhe…..

Ambasadorja e Kosovës në SHBA, Vlora Çitaku ka përfaqësuar për disa vite Kosovën në mbledhjet e Këshillit të Sigurimit të OKB-së ku përballet me përfaqësuesin e Serbisë, Ministrin e Jashtëm, Ivica Daçiq. Në një intervistë për emisionin ‘Jeta në Kosovë’, Vlora Çitaku tha se shumë herë gjatë fjalimeve të saja, i bie të dëgjojë tone të ashpra, madje edhe të shara nga Ivica Daçiq.

“Është një situatë shumë e pakëndshme, bashkëbiseduesi im nga Serbia është shumë i padurueshëm . Janë disa gjëra që nuk kapen nga kamerat dhe mikrofonat por ai tërë kohës sa unë flas ai bërtet. Ndonjëherë përdor edhe fjalë të rënda, gjuan fjalë në gjuhën serbe. Më thotë gënjeshtare, po rren, nuk është e vërtetë edhe shan, ndonjëherë edhe me tone të rënda”, tha Çitaku.

Lexoni edhe këtë, marrja që se-mbulon turpin

“A jeni myslimanë ju… a jeni shumica myslimane. I thash që po, ne jemi shumica myslimane por ne kemi edhe të krishterë, kemi edhe ortodoksë dhe mbi të gjitha ne e çmojmë aleancën me popullin amerikan dhe i tregova se si kemi reaguar ne pas sulmeve të 11 shtatorit. Ja thash rrëfimin që kam parë një det me njerëz, djem të ri që donin të shkonin për të luftuar, për ta mbrojtur amerikën”, tregoi Çitaku.

As kush nuk e ka të drejtë me reaguar domosdo pos autorit të këtij shkrimi?!

Çitaku-Daçiçit ; 8:2

NGA: RAGIP GURAZIU MË: 20 NËNTOR 2015

Ambasadorja e Kosovës në SHBA, Vlora Çitaku, në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, i tha troç Daçiçit,ministit të Punëve të Jashtme të Serbisë, sy më sy,se Kosova është një shtet i lirë, i pavarur dhe sovran.Dhe i tha troç se Kosova, asnjë herë nuk do të diskutoj me Serbinë për anëtarësimin e Kosovës në organizata të ndryshme ndërkombëtare.

Pedantëria e Ambasadores Çitaku,i ka mahnit të gjithë të pranishmit në sallë

Një Ambasadore shqiptare në Amerikë,me dinjëtet të lartë kombëtar,me sy të patrebur përfaqësoi Republikën e Kosovës,në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, ia ka bërë të qartë edhe një herë ministrit të Punëve të Jashtme të Serbisë, Ivica Daçiçit, se Kosova është një shtet i lirë, i pavarur dhe sovran.Çitaku ja tha troç Daçiçit,se Serbia po mundohet në çdo aspekt ta pengoj Republikën e Kosovës drejtë rrugës së pakthyeshme në BE,së,si që ishte ajo e pranimit të shtetit të Kosovës në UNECSO,dhe ia përkujtoi Daçiçit se tre shtete nuk na mundësuan kësaj radhe pranimin ne UNESCO,por heren tjetër do të jemi aty pra,në UNESCO.

Por me besoni sa reagime kundër këtij shkrimi kap pasur publike,veq po mendojë se reagusit kanë pas sado pak konsiderat ndaj meje,që tani edhe nuk me kanë ofenduar edhe ndryshe,që tani po bindem se mu ata që unë shkrimet i bëjë veq për ta edhe në këtë moshë,pasi jam pensionuar,po dorzohem para tyre se vrejtjet edhe atëkohë i kam marrë si pozitive…

Reagimi i autorit ndaj Daçiqit….

Kosova nuk e ka vetëm një Vlorë-por ka Shota e Azema,dhe mos e teproni më tepër…

Daçiç dhe Serbia po harrojnë se e ka tepruar me Kosovën…

Bilanci i luftës në Kosovë, përfshin krimet e Serbisë në Kosovë 1998-1999: Vrasjet, masakrimet; dëbimi i popullatës shqiptare nga Kosova; varrezat masive; vrasjet e të rinjve, femrave, pleqve, fëmijëve, intelektualëve, etj.; dhunimet e femrave; rrëmbimi i të rinjve dhe të tjerëve, dërgimi dhe vrasja në Serbi; helmimet; rrënimi i objekteve të banimit, objekteve ndihmëse, objekteve ekonomike, arsimore, kulturore, fetare etj.; shkatërrimet e shtëpive dhe objekteve të tjera. Shtëpi të shkatërruara – dëmtuara të popullatës shqiptare – 100.589; shkolla të shkatërruara – të dëmtuara me dokumentacion – 358; zyra të vendit – 71; shtëpi kulture – 30; biblioteka publike dhe shkollore – 93; objekte shëndetësore – 123; objekte fetare (xhami, teqe, tyrbe) – 215; kisha katolike – 5; objekte ndihmëse – përcjellëse – 88.101. Pasojat e luftës ishin: okupimi klasik i Kosovës; sjellja e forcave të mëdha ushtarake në Kosovë; masakra të mëdha; vrasje e organizuar, madje edhe të familjeve të tëra. Periudha janar 1998 – 12 qershor 1999: janë vrarë 11.840 persona nga Kosova; 1.392 fëmijë deri në 18 vjeç; 296 fëmijë deri në 5 vjeç; 1739 femra; 1882 të moshuar mbi moshën 65-vjeçare; 1450 banorë ende janë të pagjetur; janë dhunuar 20.400 femra shqiptare. Sipas të dhënave të UNCHR, në fillim të qershorit 1999, janë dëbuar nga Kosova rreth 1 milion banorë; 443.300 ishin vendosur në Shqipëri; 247.800 në Maqedoni; 69.300 në Mal të Zi; 21.700 në Bosnjë-Hercegovinë, gjithsej 782.100. Në vendet e tjera të botës u vendosën gjithsej 76.475 refugjatë, duke përfshirë 13.639 në Gjermani; 7.581 në Turqi; 5.829 në Itali; 5.730 në SHBA; pastaj në Francë, Norvegji, Suedi, Britani të Madhe, Poloni, Spanjë, Portugali, Finlandë, Zvicër, Izrael etj.

Daçiç dhe Serbia po harrojnë se në Kosovë ka ndodhur gjenocid

Në raportin për Kosovën,”Human Rigst Watch” dëshmon “për krime lufte kundër njerëzimit”në Kosovë.Janë disa momente të cilat nuk mund të anashkalohen me rastin e bërjes publike të këtij raporti. Nuk mund të ketë dy bindje për një të vërtetë.Kriteri i së vërtetës nënkupton vlerësimin,pra gjykimin për të kontrolluar vërtetësinë ose gënjeshtrën e një pohimi,hipoteze,teorie ose parimi.E vërteta thotë se “në emër të stabiliteti rajonal”,Bashkësia Ndërkombëtare ka toleruar shkelje të rënda të të drejtave të shqiptarëve në Kosovë.Epilogu dihet”:në Kosovë u zhvilluan proceset me antipode “kundruall njerëzimit”;u zhvilluan aktet më dehumanizuese “që atakuan ekzistencën e njerëzve”;u përligjën masat “të cilat atakuan zhvillimin arsimor dhe shpirtëror të shqiptarve”;u nxorrën akte “që synuan shtypjen e vullnetit shoqëroro-politik dhe demokratik të shumicës dominuese shqiptare të popullsisë së Kosovës”.

Nuk e di pse ngurrojmë që çdo dukuri ta quajmë me emrin e vetë të vërtetë?Është thënë me të drejtë se ekzistojnë, së paku, pesë vështirësi gjatë shkrimit të së vërtetës.E para,”ai që dëshiron të luftojë gënjeshtrën,duhet të ketë guximin ta shkruaj të vërtetën”.E dyta,”mençurinë për ta dalluar atë”.E treta,”artin për ta bërë të përdorshme atë”.E katërta,”zgjedhjen e vërtetë të saj”.E pesta,”zotësinë për ta shpërndarë të vërtetën”.Në Kosovë ka ndodhur dhuna dhe terrori shtetëror e politik serb me përmasa të gjenocidit.Kjo dukuri nuk është e re.Po qe se do t’i bënim një vështrim sado të shkurtër “historikut të krimit dhe të gjenocidit serb ndaj shqiptarëve”,do të mund të identifikonim “lashtësinë e tyre si dhe gjeneratorët e aktit të krimit gjenocidal,që kanë marrë fuqi që nga ‘Naçertania’e 1844-shit”.

Kompenenta tjetër e vështrimit nisej nga e vërteta se asnjë individ dhe asnjë formacion politik serb,me asnjë deklaratë dhe në asnjë mënyrë, nuk është distancuar nga veprimet e pushtetit serb në Kosovë në vitet e nëntëdhjeta. Me në fund, komponenta e tretë nisëse e shqyrtimit ishte se ai përqendrohet në periudhën më të re dhe pretendon të dëshmojë në mënyrë të pakontestueshme, pasojat e zbatimit të akteve gjenocidale të pushtetit serb në Kosovë,veçanërisht ç’prej se u rrënua,në mënyrë jokushtetuese, autonomia e saj.Pushteti serb historikisht kishte synim për të asgjësuar “çdo gjë shqiptare”në Kosovë.Në të vërtetë,”krimi dhe gjenocidi i planifikuar,i përgaditur ‘shkencërisht’ dhe i zbatuar profesionalisht e institucionalisht”,ka filluar të zbatohet në Kosovë sistematikisht pas Luftës së Parë Botërore për të arritur kulmin në regjimin serb të Sllobodan Millosheviçit.

Së këndejmi,”promovimi i gjuhës së urrejtjes ndaj popullit shqiptar”, veçanërisht gjatë viteve të tridhjetë e të nëntëdhjetë të shekullit të kaluar,nuk mund të shpiente tjetër veçse në mohimin e së drejtës për ekzistencë të shqiptarëve.Dëshiroj të vë në dukje, më këtë rast, se nxitja, përgaditja, po sikurse edhe pjesëmarrja në gjenocid dhe fshehja e përgaditjes së tij, janë akte që i përkasin gjenocidit (Shih për këtë Konventën për Pengimin dhe Dënimin për Krimin e Gjenocidit të vitit 1948).Këto akte janë të dënueshme dhe i përkasin grupit të akteve”delictum uris gentium”.

Ç’është e vërteta, nxitja publike e akteve të urrejtjes dhe të armiqësisë,dhuna shtetërore ndaj shqiptarëve”përbëjnë një tërësi aktesh të ndërlidhura të cilat tregojnë karakterin ciklik të gjenocidit të ushtruar ndaj shqiptarëve”. Në përpjekjet për të minimizuar faktorin shqiptar dhe për të maksimalizuar faktorin serb që, së paku,nuk paraqesin “formulën e gjetur për Kosovën” ka, në fakt, angazhime për “imponime të ndërrimit të roleve” ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve dhe “të prezantimit”të serbëve si “viktima”,përkundër gjithë asaj që kanë përjetuar shqiptarët.

Në vend se “të sulmojnë”,shqiptarët “detyrohen“ të kthehen “në mbrojtje”, ndërsa serbët, në vend se “të mbrohen”,po “stimulohen “që “të sulmojnë”.Liria për ata që kanë vrarë është ofendim për kujtimin e të vdekurëve.Kriminelët serbë,jo vetëm që mbahen të lirë,por mbajnë poste të larta ushtarake e policore,e Bashkësia Ndërkombëtare pohon se në Sërbi “ndodhi demokracia!”.Dakord me sugjerimin që “të shikohet përpara “, ”nga e ardhmja”,por jo edhe me rekomandimin që shqiptarët “të harrojnë të kaluarën”.Plagët tek shqiptarët janë ende të freskëta sa që “pajtimet pa kusht”janë të pamundshme.Bashkësia Ndërkombëtare nuk ka të drejtë që të kërkojë prej shqiptarëve “që të falin gjërat që nuk mund të harrohen”.Problemi me ata për të cilët “nuk ka gjurmë“ bëhet gjithnjë e më i theksuar,për shkak të shantazheve që bën “pala serbe”për kërkimin e “të vetëve“,për “të barazuar rezultat” ose për ta paraqitur gjendjen në raport ”një me një“ ose “një për një”

Ndryshe, Serbia e ka të feksët Srebrenicen ku i vrau ushtria serbe 8000 boshnjak për dy 2 dit, e kalli shtëpia, xhamia e katedrale katolike e protestante ne Bosnje e Kroaci, dhe Daçiç ishte në atë kohë perkrah Millsheviqit, dhe Vlora kishte qenë mirë ti thoshe këtij krimineli; ‘ju e keni vendin në burg e jo këtu ku jeni ulur, në këtë karrige…..

Autori është gazetar-analist i pavarur

Kontesti kufitar Kroaci – Slloveni (Kosova mund të mësonte)

Nga Xhevat Bislimi

Kufiri qe ndane Kroacine e Sllovenine eshte i gjate rreth 670 km. Me 90% te kufirit dy shtetet jane pajtuar. Por, per nje 10% te kufirit ato nuk po merren vesh… Sllovenia dhe Kroacia kohe te gjate kane qene nen sundimin austro-hungarez. Pas Luftes se Pare Boterore iu bashkuan Serbise dhe bashke me te themeluan Mbreterine Serbo-Kroato-Sllovene! Kuptohet qe kjo mbreteri ishte nen hegjemonine serbe. Lufta e Dyte Boterore e shembi Mbreterine e SKS-se. Jugosllavia e kralevines u shnderrua ne Jugosllavi socialiste. Kjo Jugosllavi e pas LDB ishte federate e republikave.

Ne kete federate jugosllave me sistem socialist ishine perfshire edhe Republika e Kroacise dhe Republika e Sllovenise. Edhe ne kete Jugosllavi federative dominonte Republika e Serbise dhe hegjemonizmi serb. Shtypja dhe pasojat me te renda rane mbi kurrizin e tokave te pushtuara te Shqiperise dhe mbi shqiptaret e (ri)pushtuar nga Jugosllavia titoiste-rankoviciste. Populli shqiptar dhe territoret e tij te pushtuara u copetuan ne tri republika: e Serbise, Maqedonise dhe Malit te Zi! Me pak se nje e treta e atyre tokave fitoi statusin e nje krahine autonome me status te dyfishte: ne federate dhe Serbi! Pikerish ne Prishtine-Kosove dhe ne trojet e pushtuara shqiptare shpertheu revolta e madhe e Pranveres se vitit 1981, qe shenonte edhe fillimin e fundit te Jugoserbise titisto-rankoviciste. Revolta e shqiptareve dhe demonstratate e tyre masive ngjallen shpresen e shperberjes se Jugoserbise edhe te popujt tjere.

Te paret qe u shkeputen nga federata jugoserbe ishin sllovenet dhe kroatet. Ne fillim te vitit 1991 keto dy republika shpallen shkeputjen dhe pavaresine e tyre nga federata. Ato u ndoqen nga Bosnja e Hercegovina (me lufte te pergjakshme dhe me cmim te larte ne ndarjen e territorit me serbet!), pastaj Maqedonia, disa vite me vone Mali i Zi dhe krejt ne fund, pas nje lufte te pergjakshme, u shkeput edhe Kosova shqiptare nga Serbia…

Dy republikat fqinje, Kroacia dhe Sllovenia, nuk do te duheje te kishin kontest kufitar edhe per faktin qe kishin dekada qe jetonin ne fqinjesi dhe me kufij te percaktuar e te njohur. Edhe sipas Deklarates se Badinterit ato do te duheje te respektonin kufijte qe kishin patur ne vitin 1991. Mirepo, keto dy republika ka 26 vite qe nuk po pajtohen per nje pjese te vogel te kufirit! Ne vitin 2001 dy qeverite dhe dy kryeministrate, pas bisedimeve te gjata, ishin pajtuar per kufirin dhe kishin nenshkruar marreveshje.

Marreveshja nuk ishte ratifikuar nga Kuvendi i Kroacise (ishte rrezuar), prandaj kryeministri kroat ishte detyruar te terhiqeje nga marreveshja qe kishte nenshkruar. Ishin dashur tete vite tjera qe dy qeverite te binin dakord dhe te nenshkruanin marreveshje per t’iu drejtuar arbitrazhit. Ishte viti 2009 kur dy republikat ishin pajtuar qe ceshtjen (mosmarreveshjen) e kufirit t’ia linin Gjykates se arbitrazhit. Kjo sigurisht qe kerkonte kohe-vite. Pas nje skandali, ku Kroacia kishte kapur sllovenet duke “lobuar” per te ndikuar ne vendimin e arbitrazhit, Kuvendi i Republikes ne vitin 2015 merr vendim qe Kroacia te terhiqet nga arbitrazhi!

Edhe tash qe Gjykata e arbitrazhit shpalli vendimin e saj Kroacia nuk pranoi te shkonte dhe ta degjonte vendimin e Gjykates. Kroacia tha se vendimi i kesaj Gjykate eshte “nje shkronje e vdekur ne leter”! Kjo sigurisht qe e ka vendosur Kroacine ne nje pozite te veshtire, sepse behet fjale per nje vendim te drejtesise nderkombetare! Gjermania dhe vende tjera te Bashkimit Evropian kerkojne qe te zbatohet vendimi i arbitrazhit, qe eshte perfundimtar dhe detyrues per palet. Por, Kroacia refuzon ta zbatoje! Sllovenija ka paralajmeruar ankese ne Komisionin e BE-se… Marredheniet jane tensionuar bukur shume ndermjet dy vendeve fqinje per nje hapesire te vogel (rreth 30 km katrore), por e rendesishme per Republiken e Sllovenise dhe daljen e saj ne det!

Megjithate, nuk kemi pare deklarata, shkuarje te diplomateve, presion e shantazh ndaj ketyre vendeve, sidomos ndaj Kroacise, qe nuk njeh as vendimin e arbitrazhit, sic kemi pare keto tri vite nje male me deklarata, vizita te lloj-lloj diplomateve, qeveritareve e burreshtetaseve te huaj ne Prishtine per presion! Te mos flasim per presionin, shantazhet, dhunen dhe terrorin qe po ushtrojne kreret e institucioneve te Republikes se Kosoves dhe mediet e kontrolluara prej tyre (nuk mbetet prapa edhe shoqeria “civile” e financuar nga te huajte!) mbi deputetet shqiptare dhe mbi popullin e Kosoves per ta ratifikuar marreveshjen me Malin e Zi, me te cilen Kosova humb edhe 8 200 hektare toke!

Koalicioni PDK-LDK-Lista Serbe e kishte arritur marreveshjen per kufirin me Malin e Zi ne vitin 2015! U bene tri vite qe kjo marreveshje disa here ka hyre ne rend dite dhe ka shkuar ne Kuvend per ratifikim, por nuk eshte hedhur asnjehere ne votim, sepse koalicioni nuk i kishte votate e domosdoshme (80 vota) per ta ratifikuar! Koalicioni i ri qeverises, PDK-AAK-NISMA-Lista Serbe, po ben te njejten gje! U bene tri here qe kjo marreveshje ka shkuar ne Kuvend dhe eshte kthyer ne qeveri pa u proceduar per votim! Nuk i kemi numrat, thone pushtetaret qe ia falen Malit te Zi 8 200 hektare toke! Po ta hidhnin ne Kuvend ajo do te ishte rrezuar motiii! Mirepo, pushtetaret aventuriere jane betuar qe nuk terhiqen nga marreveshja me Malin e Zi! Jane betuar ta mbajne peng Kosoven dhe te vazhdojne presionin, shantazhin dhe, aty-ketu, edhe joshjen deri sa t’i bindin deputetet qe ta votojne-ratifikojne! Po punohet edhe me Beogradin (Pacolli, Hashimi,,,) qe te fitojne mbeshtetjen e Listes Serbe, meqe nuk po pranojne shqiptaret, per t’ia falur Malit te Zi “token e premtuar”, 8 200 hektare!

Nuk po zgjatem me shume. E solla kontestin kufitar ndermjet Kroacise dhe Sllovenise (ka edhe shume shembuj tjere!) per te kuptuar (edhe ata qe s’po duan te kuptojne!) sjelljen e shteteve serioze dhe te pushtetareve burreshtetase ndaj ceshtjeve si kufiri dhe ceshtjeve tjera me interes shteteror e kombetar…

Ndarja e Blejkut me Aleksisën

Nga Kimete Berisha

Sonte e kam ndërruar personazhin e Aleksisës, për arsye të tregimit, Aleksisa në këtë rast është Dardan Molliqaj, e cila kurrë nuk bëhet rehat, as nuk është i kënaqur me vetveten, as nuk i pëlqen vetja qysh duket, as nuk është i zoti të bëhet i pari, as nuk ia durojnë mushkëritë të mbetet i dyti; as nuk është i zoti të largohet, as të qëndrojë, as të heshtë, as t’i thotë të gjitha që di, sepse thjesht nuk e di çka do.

Dardan Molliqaj i qepet Albin Kurtit në kulmin e ndarjes, sillet patetik dhe i ndjeshëm, thuajse po ndahet prej dashnores e jo prej një politikani me të cilin nuk pajtohet më. Bash në kulmin e ndarjes klinike, ai jep shenja patologjike të paaftësisë për t’u larguar si njeri, me elegancë. Ok. edhe mund të rebelohet kundër Albin Kurtit dhe kujtdo, ama jo tuj vajtu si strincë. Strincë me mjekër.

Ti largohu sa më shpejt, sepse sa më shumë që zgjatet muhabeti i ndarjes aq më qesharake dhe e kotë bëhet ndarja. Edhe ‘drama’ pastaj e humb kuptimin. Nuk ka ndarje aq interesante sa ta mbajë kureshtjen e shqiptarëve aq gjatë. Koha e bën asht secilën lidhje, prandaj mos u ndajë me fjalë po ndaju me trup sahat e para.

Një njeri shumë i aftë, e kish zbuluar se ‘Kur ndahen njerëzit, (pa marrë parasysh çfarë raporti kanë mes vete), ai që përdorë fjalë të ëmbla e të buta për partnerin (apo mikun, kolegun etj), ai është fajtori që nuk ndjen dhimbje për ndarjen, sepse atij që i dhemb zemra, ai hesht, i thahet goja atij t’shkretit.

Fjalia e tipit nuk me t’marrë në qafë se ‘ti e meriton dikë më të mirë se unë’, është shprehja më e poshtër që u shpik nga meshkujt, por ja që ende funksionon shkaku se ende e hanë femrat këtë fore, që është më e pakripura në terminologjinë e pashkruar të ndarjeve njerëzore.

Në rrafshin politik, kur ndahen rrugët e shokëve të ‘idealit’ e të politikës, ndarja është e motivuar nga ambiciet karieriste, prandaj i pari ndahet dhe largohet ai që dëshiron të bëhet i pari tjetër kund, sepse ndjehet i pari në një vend ku askush nuk e sheh si të parin.

Dikush nuk ndjehet i plotë nëse nuk ndjehet ‘i pari’, gjynah, duhet m’i kuptu këtë tip njeriu. Prandaj, është jetike të bëhet ‘i pari’ për diçka.

Po i bie shkurt, s’po filozofoj qysh kam qejf.

A ka ku shkon nivel më i ultë se mënyra se si po largohet nga Vetëvendosja Dardan Molliqaj.
Ti çu largohu, ndaju nga Albin Kurti, shko bëhu i madh ashtu siç ndjehesh, kush s’të ndal. Ama s’bëhesh i madh e s’bëhesh kurrë i pari me thashetheme e me intriga të thjeshta..Intriga duhet të jetë e fuqishme, e papritur, dramatike dhe misterioze, e jo si këto rrenat e Dardan Molliqaj, që edhe me qenë të vërteta, s’janë interesante, dhe s’do të ishin të dëmshme për ‘rivalin’ e tij.

E morëm vesh, çka po mundohet të thotë Dardani, u këput tuj e përsërit se di ‘Albini është shumë i poshtër’, sepse po e ndjen se nuk po i besojmë. Të dëgjuam, e morëm mesazhin, e kuptuam, pse nuk shkon tani.

Ndarje miqësore nuk ka. Veç kush t’rren. Sepse, me mikun njeriu nuk ndahet.

Aq më shumë kur ke të bësh me Albin Kurtin i cili të rreh me ‘heshtje’. Se e di Albini, si Leonardo, se ‘asgjë nuk e forcon personalitetin e njeriut më shumë se heshtja’, që do të thotë se s’ka vetëvrasje më të madhe se kur flet hashamet, budallallëqe, flet krejt çka të bjen në mend, dhe del si Dardani publikisht ia tregon popullit bisedat private me Albinin, e Albini i përgjigjet me heshtje.

Ky Dardani është kaq ambicioz dhe i kompleksuar sa nuk e kupton se askujt nuk po i interesojnë ato biseda. ‘Distanca nuk i ndanë njerëzit, i ndan heshtja’, kish pas thënë njëri, o spiun i vetëvetes.

Kosovë a Dardani…! E vogël ka mbetë ndër vite!

Elife Podvorica Jashari

….Sa keq! Më doli një pshertimë me vrull derisa po ecja me hapa te shpejte rrugës gjarperore mailt të Lugmirit! Nja dy vite më parë, këtu ishte e mbuluar gjithëçka me kurorat e drunjëve të lartë që e bënin aq flladitës ajrin, edhe po të ishte vapë përcëlluese verore! Por, shumica e drunjëve nuk janë më! I kanë prerë njerëzit! Secili në mënyrën e vet: dikush me sopatë e dikush me sharrë!

Dhe poqese vazhdon kështu, edhe pak vjet dhe këtu vërtetë do të ketë vetëm gjarprinjë në rrugët gjarpëruese! Edhe ata të brengosur për arësyen se u janë prishur foletë dhe nuk kanë ku të fshihen më! Por s’kemi ç’u bëjmë atyre! Ne jemi në siklet për veten tonë! Kemi qëlluar racë që narthim shumë dhe e vetmja mënyrë e ngrohjes në shumicën e rasteve është kjo me dru! Është edhe i vetmi aktivitet fizik i shumë burrave-atyre që i prejnë dhe i atyre që i cajnë me sopatë në oborret e tyre!

Ndërsa, unë, nga dhimbja që ndjejë në shpirtë për drunjtë e zhdukur nga familja e tyre në pyll, mundohem të ndjejë mëshirë më shumë për njerëzit duke i pyetur ata se vitin tjetër, ku do t,i prejnë drutë!

Veç mos t’u shkojë mendja në drunjtë e Çakorrit, për të cilët po bëhet luftë në Parlamentin e Kosovës! Sepse, në këto momente kur unë po bëj ecejaken time për shtatë palë qejfe, aty po bëhet luftë nga burrat e Kosovës që të shpëtohen 8 200 hektare toke ne kufi me fqinjët tanë shqiptaro-malazeze! Shqiptaro-, sepse menjëherë në hapat e parë që e kalon kufirin dhe del në Mal të Zi, prap janë shqiptare ato vendbanimet!

Po, sikur tani, edhe para 100 vjetësh, ishte luftuar njësoj! Nga pala evropiane që t’ua marrë shqiptarëve tokat-Ulqinin me gjithë Malsinë, ndërsa nga pala shqiptare që të mbroheshin ato! Atëherë nuk kishte pasë sukses!

Të shohim tash pas njëqind vjetësh, a po munden burrat tanë me sokoleshat e Parlamentit t’ia dalin dhe ta shpëtojnë vendin e tyre pa e shqyer edhe një copë nga ajo-Dardania që është pagëzuar Kosovë nga fqinjët tanë!

Kosovë a Dardani…! E vogël ka mbetë ndër vite! Duke e bërë kështu copë pak e nga pak .Tani, në emër të liberalizimit të vizave! Në shek XXI –shqiptarët duhet të ushqejnë ujqërit përreth me toka buke, për të fituar të drejtën të ecin të lirë! Eu-Eu!

Kush e kish thënë që pas gjithë asaj alamet lufte që u bë për çlirimin e saj, ne do të kemi prap luftëra! Një ndër to, si me shkua në vizitë te ndonjë familjar i yni nëpër Evropë, apo si me shku rinia jonë me kry shkollime aty ku ata dojnë!

Cila na qenka frika e Evropës kësaj radhe! Pse Amerika,-Mikja jonë, po na bind se duhet t’i japim edhe 8 200 mijë hektarë për t’u shëtitur nëpër vendet europiane lirshëm-me paret tona?!

Çfarë lufte duhet të bëjnë politikanët tanë që t’i bindin të dyja palët,-edhe Evropën, edhe Amerikën, që ne nuk po kërkojmë asgjë më shumë se sërbëve që ua mundësuan ato të shtrenjta viza! Ne shqiptarët nuk jemi më të rrezikshëm se serbët! Ne 100% nuk do të shkaktojmë ndonjë luftë me askë në Ballkan e as më gjërë!

Si t’i bindim këta njërëz se ribashkimi i shqiptarëve nuk do të paraqes as më të voglin rrezik për askë! Përveç mirëqenies se tyre në trojet e veta , ata do të bëhen edhe faktor stabilizues në Ballkan!
Pse politika e BE-së nuk arriti kurrë që ta bind Serbinë për fqinjësi të mirë me shqiptarët duke bashkëpunuar me ta në mënyrë të ndërsjellë në fushat që do të ishte e nevojshme për të dy popujt? Në ekonomi, në turizëm, në zhvillimet e industrisë!

Në mënyrë të ndërsjellë , por jo duke na i vjedhur e plackitur lëndët e para siç kanë bërë me minierat tona e që ende nuk dihet se ç’bëhet me to! Pse nuk mirret Evropa me serbët që t’ua heq sindromin gjenetik që e kanë për të funksionuar mbi kurrizin e popujve të tjerë, sidomos të shqiptarëve?

Pse nuk investojnë mund e edukatë , edhe bisedime pse jo-për njerëzit serbe, që ata të bëhen qenie më të sjellshme në rajon dhe mos të shkaktojnë katastrofa humanitare e dëme të pafundme materiale, siç bënë në këtyre dekadave, tek popujt fqinjë të tyre, siç ishin: shqiptaret, sllovenët, kroatët, boshnjakët e maqedonët?

A u hoq një pëllëmbe toke nga Sllovenija pse ajo e para deshi të bëhej e pavarur dhe të ndahej nga federata jugosllave? Sa pëllëmbë tokë i fali Kroacia, apo Mali i Zi e Maqedonia, të cilat nga lufta e fundit dolën pa therrë në këmbë? Pse ri-bashkimi shqiptar qenka aq i rrezikshëm për vet shqiptarët dhe për rajonin?!!

Pse atëherë-Europë e Amerikë e dashur, po u kushtoka më shtrenjtë shqiptarëve se të tjerëve Liria?! Në këtë shekull teknologjie, ku gjithëçka po duket dhe po del në shesh, a nuk është koha që në këto proceset politike të rajonit, shqiptarëve t’u dilet hakut dhe të konsiderohen pak më miqë se sa janë konsideruar deri më sot!

Po edhe sikur shqiptarët të bëheshin vet dorëlëshuar për trojet e tyre dhe t’ua falnin të tjerëve , ashtu siç egërsishtë po pretendohet nga të gjitha palët “miqësore”, a thua Bota do ta kishte arritur stabilitetin e saj paqësor midis popujsh e racash?! A do të ishin ata të kenaqur pse raca shqiptare u zhduk nga faqja e dheut? Çka do të përmirësonte kjo në planetin Tokë?!

Kafja si provë e Prokurorisë Speciale

Nga Xhevat Bislimi

Qe drejtesia e Kosoves ishte themeluar (pas Luftes), ishte ndertuar dhe u vendose e po zhvillohet-ushtrohet ne shina te gabuar dhe te kundert me drejtesine nuk ka dyshim askush ne Kosove dhe as jashte saj. Gjendja e ketille ne drejtesine tone ka kontribuar shume ne ecjen mbrapshte te vendit! Qe kur u themelua ajo ishte vendosur ne shina politike e diskriminues dhe shume te politizuar e antishqiptar! UNMIK-u (Administrata e OKB-se!) perzgjedhjene e gjyqtareve e te prokuroreve e kishte bere ne bashkepunim, mirekuptim e miratim me Beogradin! Kjo shumekujt mund t’i duket e pabesueshme, por keshtu ka ndodhur dhe kjo eshte e verteta!

Kete praktike te UNMIK-ut, bashkepunimin me Serbine, per ndertimin dhe ushtrimin e drejtesise ne Kosove e vazhdoi edhe EULEX-i! Natyrisht qe ky ndertim dhe ushtrim i drejtesise unmikiane kunder DREJTESISE dhe ne dem te Kosoves dhe te popullit te saj shqiptar nuk mund te beheje pa ndihmen e pakursyer te kolaboracionisteve dhe te “patrioteve te Luftes”! Rezultatet rrenimtare jane evidente dhe po i vjelim cdo dite e me shume!

Me ndihmen e kesaj drejtesie dhe te ketyre hetuesve militante partish ose akraballake, ata qe kane kapur shtetin sajuan edhe organizaten fantome “Syri i popullit” per te krijuar pershtypjen se dikush paska patur ndermend t’i vrase zyrtaret e larte te Kosoves(!!), mirepo, keta zyrtaret kane qelluar shume te zotet dhe i kane kapur! Qesharake! Prokuroria Speciale(!) qe pretendon te deshmoje efikasitet me njeriun qe ka shendet te rrenuar e qe eshte shperdoruar skajshmerisht dhe pameshirshem! Kete te vertete e provoi edhe instituti i ketij vendi… Por, kjo nuk i ben pershtypje prokurorise speciale! Ajo ka marre urdher nga “boset” e ketij shteti te degraduar e te rrenuar per te ngritur aktakuza kunder pjesetareve te “organizates kriminale (nuk i paskan thene me terroriste!) “Syri i popullit”!

Midis te akuzuareve edhe atdhetari, pedagogu universitar dhe politikani, Sadri Ramabaja! “Prova” e vetme: Sadriu ka pire kafe me Murat Jasharin! Per t’u ber edhe me qesharake prokuroria paska ofruar edhe nje “prove” tjeter: Sadriu paska redaktuar librin e Murat Jasharit (sipas avokatit te Sadriut)!! Kjo do te thote qe hetime serioze dhe aktakuza eshte dashure t’u beheshin atyre qe sajuan organizaten fantome “Syri i popullit” dhe qe keqperdoren semundjen e Murat Jasharit per ta quar deri ne deren e atij qe vertet ishte pergjegjes (pjese e pergjegjesise) per represionin e viteve te tetedhjeta ne Kosove ndaj shqiptareve.

Celesi i krejt kesaj “ndermarrjeje” eshte te hetohen dhe te ndiqen ata qe e nxiten, e binden dhe e quan Murat Jasharin ne deren e Azem Vllasit… Ndersa Murat Jashari ne nje vend normal nuk do te mbaheje ne burg dhe as t’i ngritej aktakuze… Kjo fije do ta zgjidhte lemshin! Por, kush te hetoje?! Per kete duhet hetuesi dhe prokurori e pavarur… duhet shtet i pavarur e sovran!

Une paskam qene me fat qe s’kam pire kafe me Murat Jasharin! Kjo edhe per faktin qe s’me kishte ftuar per kafe Murat Jashari se perndryshe do te kisha pire qe c’ke me te. Kjo do te kishte mjaftuar qe Prokuroria speciale(!) te me ngriste aktakuze! Kah po shkon vendi yne, Republika jone, per te cilen u be shume mund e u derdhe shume gjak: I ngritet aktakuze Sadri Ramabajes pse ka pire kafe me Murat Jasharin!! Hajde drejtesi, hajde! Hajde shtet, hajde!

Serbia do të japë atë që nuk e ka, Kosovën. Kosovës do t’i kërkohet të japë atë që e ka

Nga Elvis Hoxha

Natyrisht që dhe po të japin toka shqiptarët nuk do të ketë liberalizim vizash. Sepse, ky këmbim i fëlliqur që BE u ofron shqiptarëve e ka në brendësi mosrespektimin ndaj shqiptarëve. Po këto ditë Vuçiç thotë se Kosova dhe Serbia duhet të japin diçka për t’u marrë vesh mes tyre. Por ne e dimë se Serbia do të japë atë që nuk e ka, Kosovën. Kosovës do t’i kërkohet të japë atë që e ka, vetveten.

Politikanët e Kosovës, në qeveri e parlament – me përjashtim të deputetëve të LV-së – do të japin tokat e shqiptarëve për të fshehur korrupsionin e tyre moral, politik dhe ekonomik. Pra, për të fshehur dëmin integral që i kanë bërë Kosovës, do të japin një pjesë të Kosovës. Që në këtë çast nuk do të mund të kritikohet më Ahmet Zogu për shën Naumin. Kësaj radhe ne jemi të gjithë të pranishëm para krimit kombëtar që po kryejnë politikanët shqiptarë mbi trojet shqiptare.

Presim po ashtu, gjë që na e rekomandoi dhe Juncker (sipas formulës së vjetër evropiane: “Shqiptarë jepni tokat tuaja te fqinjët që të ketë stabilitet në Ballkan”) që qeveria e Tiranës të japë detin në Jug. Pra, me vetëdijen e shqiptarëve mbarë jepen toka shqiptarësh. Shqiptari e fal Shqipërinë për një derë në Evropë. Ndërsa Evropa i sheh shqiptarët vetëm si skllevër e tokat e tyre si taksë lirie.
Me pasë ëndërr në këto troje është thjesht me ëndërru se një ditë shqiptari mund të jetë qenie politike: atëherë ai nuk do e japë më shtëpinë ngaqë i rëndon kur lëviz, por do të jetë i rëndë në vatër të vet.

Që të kalojë Demarkacioni, duhet të bindet lista serbe. Pra që qeveria t’i sigurojë qytetarit “liberalizimin e vizave” duhet të kalojë Demarkacionin. E që të kalojë Demarkacionin duhet t’i japë Listës serbe Zajednicën. Që të fshehë korruptimin e deritanishëm të qeverive shqiptare duhet që Haradinaj të nënshkruaj mbi emrin dhe shpinën e tij dy humbje sovranitetesh: territorial në kufi dhe territorial në gji të Republikës së Kosovës. Nuk e di a ka këshilltar Ramushi që t’ia thotë sekretin e vogël: Hasha, Kadria dhe Isa do i hedhin tërë krimet e tyre ndaj Kosovës në biografinë e Ramushit.

Pse e duam Njëshin, kushdo qoftë?!

Nga: Ben Andoni

Është e çuditshme sesi ndodh që 33 vjet më vonë nga vdekja e Enver Hoxhës, liderit të para viteve ‘90, jemi sërish aq të dhënë pas Komunizmit, anarkisë dhe autoritetit të pakufizuar. Është e vështirë që të tre këto kategori t’i bashkosh në një dhe mbi të gjitha t’i aplikosh të treja. Por, ja që shqiptari i thjeshtë e do dhe autoritetin, edhe anarkinë, po pse jo dhe Komunizmin e modelit shqiptar. Kur ithtarëve jo të pakët i thua, se ajo kohë është e marrë fund, ke gati përgjigjen: E dimë, por sikur të ishte i gjallë ai, nuk do ndodhte kjo katrahurë! Ose, sikur të plasi dhe njëherë ‘97 dhe ta bëj Shqipërinë tepsi fare…Po pse të mos kthehet edhe njëherë Berisha? Ai, të paktën nuk ishte si ky. Ky, me të cilin identifikohet Rama, ishte ai që duhej të vinte pas të tmerrshmit Berisha dhe mezi pritej nga ata që kërkojnë ta heqin…Adhurimi për Njëshin është gati instiktive.

Në fakt, dashuria për Njëshin nuk është thjesht shqiptare, por duket si një trend që ka infektuar për vite të tëra dhe shumë popuj të tjerë. Sociologët, historianët dhe psikologët ende debatojnë për arsyet sesi Hitleri arriti të penetrojë deri në postin më të lartë në Gjermani dhe sesi e çoi me shumë bindje prej premtimeve popullin gjerman në atë katastrofë të frikshme, që rrënoi dhe shumë e shumë popuj të tjerë. Stalini është konfirmuar se e ka marrë me një farë dhelpërie postin e liderit të ish-BRSS, porse neglizhencën dhe neverinë që kishin ndaj tij Trocki, Zinovievi, Kamenievi dhe të tjerë ua shpërbleu me marrjen e jetës dhe me vendosjen e një regjimi sovjetik, që nuk kishte aq ndryshim nga ai fashist, që po pushtonte ngadalë dhe në mënyrë të vazhdueshme Evropën. Adhurimi ndaj forcës së tij u shpërblye me viktima të pafajshme të pafundme.

Po pse vallë të ndodhë gjithnjë kështu? Kapitalizmi, megjithë problemet dhe avantazhet, i ngjan një sistemi pa të cilin shoqëria nuk mund të zhvillohet, paçka se ai i pjell problemet në mënyrë ciklike. Jo thjesht krizat e stërmëdha në këto vite, që për pak kanë shkatërruar shtete, por edhe pasigurinë që imponon për njerëzit që e duan si strehë për të jetuar.

Në këtë mjedis, ku vetë sistemi është plot probleme, shpesh gjejnë vend ata që pastaj dalin si liderë dhe të ashtuquajturat Njësha. Për specifikën shqiptare, Njëshi është i lidhur veçmas konceptit gjeografik dhe me konsiderata fizike, shtuar edhe me tarafin, që ka mundësuar deri në arritjen në atë post. “Sikur të isha vetëm 20 centimetra më i gjatë, do të isha patjetër mbreti i shqiptarëve”, na vjen nga historia konfesimi i Eqerem Bej Vlorës, ndaj të dërguarit italian Pietro Quaroni, që është i çuditur sesi pinjolli i Vlorajve mund të shkoj deri ministër por jo më shumë, në një vend ku pakkush krahasohet me kulturën e tij.

Ahmet Zogu, i pashkolluar mirë, por ardhur nga një rajon që kontribuoi jo aq shumë për pavarësi dhe me cublliqet e tij arriti që të kapte të gjithë caqet e shtetit shqiptar, madje duke u vetëshpallur mbret, e duke e imponuar statusin e tij juridik në rendin e asaj bote. Kurse historia e Enver Hoxhës është më e thukët dhe më e thjeshtë. Erdhi si periferik në metropolin shqiptar, i anatemuar për jetën e shthurur dhe arriti që të bëhej lideri i një vendi, që thërriste vetëm emrin e tij në varfëri. “Menduan se kur e vendosën në krye të Partisë Komuniste, ai do të ishte i përkohshëm, por ai tregoi se jo vetëm i superoi por edhe u hëngri kokat një e nga e një”, do të shprehej historiani Bernd Fischer për Hoxhën.

Por, Njëshi me fuqinë, pseudo-dashurinë i imponohet turmës, që kujton se përmes autoritetit të tij do të ketë më pak sfida dhe më pak kaos në shtet. Dhe, kështu ndodh që pas diktatorëve ka gjithnjë shumë njerëz dhe lule. Autoriteti bind më shumë sesa Arsyeja. Logjika është e thjeshtë: Ata janë vetmit me të cilët identifikohet shteti. Por s’është vetëm populli i thjeshtë. Në Bashkimin Sovjetik të dashuruar me regjimin do të ishin deri poetët e saj. Pastërnak do të shprehet një çast për adhurimin e Majakovskit ndaj të fortëve: “I doja thellësisht poezitë e para të Majakovskit. Në sfondin e farsave të kohës, serioziteti i tij i rëndë, i rreptë, akromatik, ishte kaq i pazakontë! Ishte një poezi e skalitur magjistralisht, demoniake dhe në të njëjtën kohë tmerrësisht e dënuar, pikëlluese, pothuajse ndihmëlutëse…”. Fakt, por kështu e këqyr autoritetin një nga desidentët më të mëdhenj të kohës sonë.

Dhe, kështu, të gjithë dashurohen me të keqen e tyre, sepse pakkush e do sfidën e demokracisë, që do të vendosësh dhe të respektosh Ligjet e lojës së drejtë.

Kjo bën që njerëzit të rrahin duart për pushtetin, t’i thurin lavde dhe t’u binden politikanëve dhe Njëshëve, që përjetësisht i kanë çuar në qorrsokak. Për fat të mirë, popujt e arsyeshëm janë ndarë prej dekadash të tëra me këtë, kurse shqiptarët nuk po ndahen dot as në shekullin XXI. Jo më kot, mbetet arsyeja që Berisha dhe Rama janë kryefjala e çdo gjëje për të cilën flitet sot e kësaj dite në Shqipëri dhe sillen si padronë. Identifikimi me Njëshin e liderëve të vendit është detyra më e vështirë dhe jo mirëqenia dhe drejtimi sipas parimeve të demokracisë të vendit. Dhe, njerëzit e duan, kurse shqiptarët e adhurojnë…ndaj në histori përsërisim të njëjtat gabime.

Burimi: http://www.gsh.al/2018/02/27/pse-e-duam-njeshin-kushdo-qofte/

Pyetja e madhe për Kosovën

Javës që shkoi Kosova festoi dhjetëvjetorin e shpalljes së pavarësisë. Derisa papunësia e madhe, mungesa e zhvillimit ekonomik, dhe sektorët jofunksional të shëndetësisë dhe arsimit janë vetëm disa nga problemet kronike, një tjetër pyetje e madhe e ka përcjellë Kosovën që nga viti 2008: çka është Kosova pa prospektin për t’u bërë, ndonjë ditë, pjesë e «familjes europiane»

Nga Vjosa MUSLIU

Që prej shpalljes së pavarësisë, Kosova është pranuar nga më shumë se 110 shtete të botës dhe një varg organizatash ndërkombëtare. Mendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë (GJND) në vitin 2010 se shpallja e pavarësisë nuk ishte në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare, sado mendim këshillues, ishte një fitore e madhe jo vetëm në aspektin e së drejtës, por edhe në drejtime të tjera politike. Që prej vitit 2011, Prishtina dhe Beogradi negociojnë në Bruksel për «normalizimin e marrëdhënieve» të tyre. Në vitin 2014, për herë të parë, zgjedhjet në Kosovë u mbajtën në tërë territorin e Kosovës.

Megjithatë, dhjetë vjet pas, duket sikur të gjitha proceset zhvillimore në Kosovë, siç janë sundimi i ligjit, marrëdhëniet ndëretnike, të drejtat e njeriut, të cilat janë thelbësore për funksionimin normal të një shteti, janë katapultuar ose thjeshtëzuar në procese që i duhen Kosovës si shtet i ardhshëm i Bashkimit Europian. Në ligjëratën e teknokratëve të BE-së, si dhe në atë të spektrit politik në Kosovë, vetë ekzistenca, dhe për rrjedhojë, finalizimi i shtetësisë së Kosovës dhe bërja e kësaj të fundit shtet i qëndrueshëm, në vazhdimësi janë artikuluar për Kosovën e së ardhmes, si pjesë e «familjes europiane». Me fjalë të tjera, në këto dhjetë vjet, Kosova është konceptuar dhe imagjinuar si «anëtare e ardhshme e Bashkimit Europian», dhe në të njëjtën kohë e shkëputur nga bërja e Kosovës në vetvete. Për ta thjeshtëzuar tutje, është e vështire sot të imagjinohet një Kosovë e finalizuar dhe funksionale si shtet në të tashmen, tani. Por vetëm si një shtet vazhdimisht në bërje, vazhdimisht i pakryer, i cili një ditë të bukur do të bëhet pjesë e «familjes europiane».

Natyrisht, për shkak të marrëdhënieve të shkallëzuara e jotipike që BE-ja ka me Kosovën, do të ishte logjike që zhvillimi i Kosovës domosdo të lidhet me të ardhmen e saj në BE. Megjithatë, një varësi konceptuale e strukturore e këtij niveli nuk mund të jetë e qëndrueshme për kohë të gjatë. Kjo pavarësisht nëse BE-ja do të vazhdojë të jetë opsion joshës edhe në njëzet apo pesëdhjetë vitet e ardhshme. Apo nëse do të vazhdojë së ekzistuari në këtë formë. Së këndejmi, pyetja e nevojshme dhe e domosdoshme që shtrohet është: a mund të imagjinohet ekzistimi i Kosovës, pavarësisht BE-së?

Bashkë më një varg akterësh të vendeve perëndimore, BE-ja në Kosovë financon dhe jetëson gjithë gamën e proceseve zhvillimore, duke filluar nga sundimi i ligjit dhe të drejtat e njeriut, e deri te xhaz koncertet dhe festivalet e filmit dokumentar. Që prej vitit 2008, BE-ja i ka ofruar Kosovës mbështetjen e saj si vend i ardhshëm i Bashkimit Europian. E megjithatë, për Kosovën e sotme, në kushtet dhe parametrat që e (vetë)përjashtojnë atë nga Bashkimi Europian, BE-ja mban qëndrim i cili të paktën mund të konsiderohet si jomiqësor. Duhet përsëritur se Kosova vazhdon të mbetet i vetmi vend në rajon pa liberalizim të vizave me BE-në.

Që prej shpalljes së pavarësisë, një marrëdhënie e tillë me BE-në e ka vendosur Kosovën në një gjendje «përkohshmërie» dhe «të papërfunduar». Me fjalë të tjera, Kosova edhe është, edhe nuk është. Edhe është shtet, edhe nuk është në të njëjtën kohë. Edhe është vend që i «takon familjes europiane» (siç rëndom ligjërohet nga teknokratë të BE-së dhe politikanëve vendas), edhe nuk i takon, sepse ende nuk i ka përmbushur kriteret për t’u cilësuar si e tillë. Kosova shpesh vetëquhet (në ligjëratën publike) si një diçka e ndërmjetme në mes të BE-së dhe një tjetri. Kjo e fundit mund të artikulohet qoftë si «Lindje», Turqia apo diçka e ndërmjetme. Por me vendosjen e «të ardhmes europiane», si e vetmja rrugë e trasuar, Kosova përballet me pyetje të natyrës ekzistenciale: cili është kuptimi i Kosovës pa «të ardhmen europiane»?

Në vetvete, Kosova duket si një diçka e ndërmjetme në mes të së kaluarës së saj socialiste në njërën anë, dhe premtimit për një shtet «europian» e demokratik në anën tjetër. Kjo gjendje e «ndërmjetësisë» u krijua sa nga faktorët historiko-politik, ashtu edhe nga projekti ndërkombëtar për Kosovën. Së pari, me rënien e Jugosllavisë, Kosova pati ballafaqimin e parë me përjashtimin dhe mohimin e të së kaluarës së saj socialiste e komuniste. Duke qenë se vazhdimisht u ligjëruan si trashëgimi të sistemit të vjetër [jugosllav], e kaluara socialiste e komuniste, bashkë me elementët sociologjikë të kolektivizmit u diskredituan në ligjëratën politike e intelektuale, ndonëse mbetën të topitura në realitetin sociologjik. Në vitin 2013, Mehmet Kraja do të shkruante se në Kosovë të gjithë ikin nga e majta, ose e majta e qendrës, siç është socialdemokracia, «sepse kanë frikë të identifikohen me atë që janë në të vërtetë». Së dyti, prezenca ndërkombëtare në Kosovë po ashtu e ka diskredituar dhe përjashtuar si të vlefshme apo si legjitime të kaluarën socialiste e kolektiviste. Vetë shpallja e Kosovës shtet, si një diçka që në kohë do të formësohej si shtet «europian», pra, demokratik, sekular e me ekonomi të hapur, do të shënonte numërimin nga zero për Kosovën.

Një varësi e tillë financiare e konceptuale nga BE, pati ndikim të drejtpërdrejtë në mënyrën se si vetë populli i Kosovës dhe elita politike iu qasën bërjes së Kosovës shtet dhe funksionalizimit të tij. Një numër procesesh të cilat janë qenësore për të përthekuar shtetësinë ende në orvatje, janë përkthyer e artikuluar jo si procese për kryerjen e detyrave shtetërore, por si detyra për bërjen e Kosovës «pjesë të familjes europiane». Një rast konkret në këtë çështje është se si sovraniteti, edhe ashtu i papërfunduar i Kosovës, është bartur në Bruksel. Elitat politike kosovare, ndonëse deklarativisht operojnë në një sistem demokratik, legjitimitetin e tyre e kërkojnë në Bruksel, jo te votuesi kosovar. Për shembull, zgjedhjet e vitit 2010, të cilat i fitoi PDK-ja me në krye Hashim Thaçin, vëzhguesit vendorë e ndërkombëtarë i cilësuan si «vjedhje industriale e votës».

Për vite të tëra, njerëz të afërt me partinë që tashmë drejtonte vendin, u përballen me drejtësinë për vjedhje votash. Megjithatë, vetëm një javë pas mbajtjes së këtyre zgjedhjeve, ishte ish-përfaqësuesja e lartë e BE-së, Catherine Ashton, e cila i uroi institucionet kosovare për «zgjedhjet e qeta dhe të rregullta», duke vënë theksin në «pjesëmarrjen e të gjitha komuniteteve në Kosovë». Dialogu ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit do të fillonte në vitin 2011, dhe krerët e BE-së ishin të interesuar për formimin e shpejtë të qeverisë në Kosovë, edhe nëse kjo do të nënkuptonte të bënin një sy qorr ndaj nuancave të tipit «vjedhje industriale» të votës.

Një tjetër rast që ilustron statusin e përçudnuar të Kosovës karshi vetvetes është edhe «pajtimi me Serbinë» dhe dialogu që vazhdon të mbahet në Bruksel ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit. Që prej 2011 kur filloi ky proces, dialogu është shoqëruar me paqartësi, mungesë të transparencës, dhe probleme të zbatimit të marrëveshjeve të arritura. Megjithatë, procesi vazhdon të mbahet dhe të duartrokitet jo si proces që çon në përmirësimin e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës e Serbisë, e aq më pak në përmirësimin e marrëdhënieve ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve në Kosovë, por si proces i rëndësishëm për të ardhmen europiane të Kosovës.

Rasti i tretë në këtë çështje është përplasja e vazhdueshme në raport me kërkesën e BE-së ndaj institucioneve kosovarë për ratifikimin e marrëveshjes së demarkacionit me Malin e Zi. Pas përplasjeve të vazhdueshme në dy vitet e kaluara, në krye të së cilave qëndronte ish-opozitari dhe tashmë kryeministri aktual i Kosovës, Ramush Haradinaj, mungesën e votës pro demarkacionit, mediat dhe komentuesit politikë në Kosovë e artikuluan jo vetëm si vazhdim të izolimit për kosovarët, por mbi të gjitha si kërcënim për marrëdhëniet e Kosovës me BE-në.

Qartësisht, të tri rastet tregojnë se zhvillime të rëndësishme si këto projektohen dhe artikulohen si të rëndësishme jo për Kosovën si të tillë, por për Kosovën si vend që në një të ardhme do të mund të bëhet pjesë e «familjes europiane». Ky njësim i Kosovës me Kosovën e projektuar si «europiane» që një ditë do të jetë, na sjell para një pyetjeje që shkundë të gjitha themelet dhe projektet mbi të cilat mendohet ndërtimi i shtetit të Kosovës. Një rrezik tjetër në këtë pikë, është edhe përjashtimi i popullit të Kosovës, pa dallim etnie, nga një shtet i cili kuptimin e merr vetëm si «shtet i ardhshëm i BE-së».

Opinionin publik po e bëjnë spiunët e UDB-së dhe bijtë e tyre, Sheholli, Batoni….

Opinionin publik për çështje kryesore po e krijojnë kryesisht shërbëtorët e drejtpërdrejt të Serbisë ose bijtë e spiunëve të UDB-së dhe Serbisë

Po kush janë ata?

Prin Fatmir Sheholli, që duket se është mik i ngushtë (profesional-agjenturor) me Baton Haxhiun, pastaj Adriatik Kelmendi, babai i të cilit dihet se botërisht ka punuar me regjimin e Millosheviçit, Berat Buzhala, babain e të cilit e patën rrahur brutalisht UÇK-ja duke e futur në një pus, pasi konsiderohej bashkëpunëtorë i Serbisë.

Natyrisht që lista nuk përfundon këtu, por këta janë treguar më agresivët në media për çështjen e demarkacionit (pa ndonjë rol këtu të dukshëm nga Sheholli), ndërsa tashmë Klan Kosova e ka filluar fushatën për ta bindur opinionin se neve shqiptarëve nuk na takon gjithçka, sepse edhe serbët duhet shpërblyer’. Kjo është paradigma e diplomacisë serbe, të cilën e shfaqi sonte Sheholli në Tv Klan.

Po, çfarë kanë fituar shqiptarët, përveç një lirie të kufizuar, sovraniteti edhe më të kufizuar, ndërsa serbët kanë fituar më shumë se çdo pakicë tjetër në botë, me këtë numër thuaja të pa konsiderueshëm. Dhe vazhdojnë të jetojnë në kërcënimin e ndarjes dhe shkatërrimit të shtetit të Kosovës.

Nuk ka shumë hamendje, shikojeni Klanin dhe KTV-në, e deri diku edhe ekspresin.

Sapo ishte në tv Klan, Fatmir Sheholli, njeriu që ka punuar në shërbimin informativ serb apo UDB-në deri në luftë. Sigurisht sipas parimeve të agjencive sekrete, kjo agjenci nuk mund të braktiset po hyre njëherë. Rrjedhimisht ai punon ende për struktura të inteligjencës serbe, pra për BIA-n apo ish UDB-në apo struktura të tjera inteligjente serbe, pavarësisht që zyrtarisht punon në institucionet e Kosovës.

Nuk është çështja thjesht tek e kaluara e tyre, por tek fryma që përcjellin në opinion. Fryma që mbron interesat serbe dhe shtypë interesat shqiptare.

E ku mund ti shfaqte më lehtë këto ide, se tek një Tv që drejtohet nga një tjetër njeri i shpallur botërisht si spiun i UDB-së, edhe pse ai nuk e pranon, Baton Haxhiu.

Sheholli tha se Serbia ka tri opsione, autonominë substanciale për serbët në Kosovë përfshirë një kuvend dhe qeveri autonome, ndarjen e veriut, dhe eventualisht këmbimin e territoreve.

Madje ai nuk u durua pa e komplimentuar presidentin e Serbisë dhe strukturat atje, duke theksuar se ata kanë përgatitur një dokument ‘shumë shkencor’, nga më shumë se 22 institute dhe Akademia e Shkencave të Serbisë, një dokument për Vuçiqin, në mënyrë që të arrihet zgjidhja definitive e mosmarrëveshjeve Serbi-Kosovë!

Merre me mend dokument shkencorë paska për i varros interesat e shqiptarëve. Po, ku ka shkenca të tilla, përveç kryeshkëncës serbe, gënjeshtrës dhe mashtrimit! Sikurse projektet e Çubriloviçit, Andriçit e të tjerëve.

Merreni me mend, ky spiun i Serbisë, po e quan definitive marrëveshjen që do të ndodhë (me demek pastaj fillon përjetësia, ndalohen edhe vdekjet).

O racë spiuni e tradhtari, po ti nuk mund ti ndalosh shqiptarët, që nëse jo sot, pas një apo dy dekadave shqiptarët ta padisin Serbinë për gjenocidin, etnocidin dhe kulturocidin e kryer nga viti 1800 e deri në luftën e fundit, fiks dy shekuj dhunë shtazore e mizore, që ka marrë miliona viktima shqiptare, ka dëbuar miliona të tjerë, dhe ka ndaluar riprodhimin e një populli, që ishte bindshëm më i madhi në Ballkan, dhe po ashtu që ka përvetësuar dhe shkatërruar një pasuri që shkon në triliona euro.

Ti spiun serb, nuk mund ta quash definitiv raportin serb-shqiptar, derisa nuk zgjidhet çështja e Sanxhakut shqiptar në dobi të shqiptarëve, mos të flasim për Kosovën Lindore.

Po, trashëgimia kulturore më shumë se shtatë mijëvjeçare iliro-pellazge, që është varrosur dhe pjesërisht zbuluar në Serbi.

Pra, kjo propagandë e Klanit dhe Shoshollit, është propagandë edhe e politikës së Hashim Thaçit, që po bën përpjekje ta bind opinionin se s’ka rrugë tjetër (si për demarkacionin). Hashimi Thaçi, i cili se ka hiq hallin e Kosovës dhe shqiptarëve, po kërkon me çdo kusht të shpëtojë nga dënimi prej Gjykatës speciale, prandaj ka marrë përsipër të dal hero para ndërkombëtarëve, duke i detyruar shqiptarët për kompromise tragjike.

Prandaj, demarkacioni u shfrytëzua për t’ia thyer krenarinë shqiptarëve për vendin e tyre, për ti bërë të ndihen të pafuqishëm për të mbrojtur interesat shqiptare, dhe për t’iu dorëzuar çfarëdo stihie nga jashtë.

Pra, demarkacioni është vetëm uvertyrë (hyrje) në tragjedinë dhe pazaret trishtuese që kjo klasë politike po i bën dhe është e gatshme ti bëjë, në këmbim të shpëtimit të lëkurës së tyre. /Gazeta Shqiptari.com

Presion, dhunë e terror i mediave dhe pushtetarëve ndaj popullit shqiptarë në Dardani

Nga Xhevat Bislimi

Nuk po theme gje qe nuk dihet, por me duhet ta them qe mos te harrohet(!) se shqiptaret perbejne mbi 90% te popullsise ne Republiken e Kosoves! Mirepo, per ta relativizuar dhe minimizuar e harruar kete te vertete vendimtare per te sotmen dhe te ardhmen e Kosoves, u imponua nje kushtetute dhe u imponuan “standarde” qe popullin shqiptar ne Kosove e shnderrojne ne nje “komunitet” (bashkesi!) te njejte me “komunitetet” tjera ne Kosove, qe te gjitha bashke nuk e bejne 10% e popullsise! Ndersa “komunitetin”-pakicen serbe e kane vesh me te drejta dhe fuqi te nje “kombi” te paprekshem ne Kosove!!

Populli shqiptar ne Republiken e tij te Dardanise (Kosoves) ka vite qe po jeton nen trysni, dhune e terror te shumefisht per ta detyruar te heq dore nga identiteti i tij gjuhesor, kulturor e kombetar! Madje, edhe nga Flamuri i tij kuq e zi! Trysni, dhune e terror i jashtezakonshem po ushtrohet nga mediet e paguara nga te huajte dhe nga fondet publike te Republikes, nga pushtetaret e bashkuar (“patriote” e kolaboracioniste!), nga prania nderkombetare dhe perfaqesite diplomatike per t’i leshuar toke Malit te Zi (8 200 hektare) dhe per te miratuar “Bashkesine e komunave serbe”! Sic po ecin punet tona, nisur edhe nga e verteta e hidhur se kush na perfaqesoi ne bisedimet me Serbine deri tash, por edhe tash(!), se shpejti Serbia me miqte e saj ne bote dhe me kolaboracionistet ne Kosove do te kerkojne “kompromis” te ri per t’u “pajtuar”!! Duket qe kurban i radhes per ta pajtuar Serbine do te jete Veriu i Kosoves (nje e katerta e territorit)!

Ky do te jete vazhdim logjik i procesit dhe i koncesioneve te pa fund qe klasa e tredhur pushtetare po i ben Serbise dhe aleateve te saj ne bote! Po te shikohet ecuria e bisedimeve, e marrevesheshjeve dhe e koncesioneve te bera deri sot te krijohet bindja qe prania nderkombetare, kolaboracionistet dhe kozmopolitet e bashkuar me “patriotet” e Luftes pavaresine e Kosoves e paskan pas menduar si pavaresi nga Republika e Shqiperise (shteti yne) e jo nga Serbia pushtuese, nga e cila s’po mund te ndahen! Keto rrethana dhe zhvillime kerkojne syqeltesine e cdo shqiptari… Nuk po u degjohet zeri me atyre qe trumbetonin me sa fuqi kishin se “kompromisi me i madh ishte heqja dore nga bashkimi i Kosoves me shtetin tone”! Vazhduan dhe po vazhdojne “kompromiset” dhe heqja dore edhe nga territori qe mbeti, edhe nga sovraniteti…