Pse Shkupi dhe Athina këmbëngulin për emër sllav

Nga: Shaban Murati

Rezultati i bisedimeve të gjata natën e 16 majit dhe ditën e 17 majit midis kryeministrit maqedonas ZoranZaev dhe kryeministrit grek Aleksis Cipras, që u takuan … në Sofje në kuadër të samitit BE-Ballkani Perëndimor, ishte njoftimi se dy kryeministrat gjetën gjuhën e përbashkët për emrin e ri të shtetit të quajtur ndërkombëtarisht FYROM. Gazeta greke “Kathimerini” njoftonte në 18 maj se burime qeveritare në Shkup bëjnë të ditur se kryeministri Zoran Zaev i ka propozuar homologut grek emrin kompozitë “Republika e Maqedonisë së Ilindenit” gjatë bisedimeve me të në kryeqytetin bullgar. Emrin e mësipërm po e lakojnë si gjetje të re të gjitha mediat maqedonase dhe greke. Portali grek “Protothema” shkruante në 18 maj se qeveria e FYROM-it ka propozuar emrin “Republika e Maqedonisë së Ilindenit” dhe pala greke e ka pritur propozimin me një dritë pozitive. Të dy kryeministrat njoftuan se do të takojnë presidentët dhe do të mbledhin liderët e partive politike për të paraqitur propozimin e ri.

Duket se të dy kryeministrat duhet të kenë arritur një shkallë të lartë dakordimi dhe me sa duket janë në prag të deklarimit publik të zgjidhjes, përderisa Cipras deklaroi se pret zgjidhjen deri muajin tjetër, përpara samitit të qershorit të BE. Kurse kryeministri maqedonas ishte më entuziast, sepse deklaroi se “diskutuam zgjidhjen kreative që pala maqedonase ka paraqitur në fazën e fundit të bisedimeve. Nga sot miqësia midis Maqedonisë dhe Greqisë është më e fuqishme”.

Dalja e kryeministrit të Maqedonisë me këtë prononcim entuziast publik në konferencë shtypi tregon se jo vetëm mund të jetë arritur një marrëveshje midis dy kryeministrave, por edhe se të dy ata kanë gjetur një interes të përbashkët edhe dypalësh, edhe rajonal. Kënaqësia diplomatike në të dy kryeqytetet buron nga fakti se të dy kryeministrat janë bashkuar në idenë që FYROM të pagëzohet me një emër sllav dhe konkretisht “Republika e Maqedonisë së Ilindenit”. Është një emër fetar sllav “Shën Ilija”, që merr referencën nga një kryengritje e popullsisë sllave në vitin 1903 kundër perandorisë osmane dhe që zgjati disa ditë. Dita e Ilindenit përfaqëson një ngjarje historike, të cilën e cilësojnë të veten dhe e festojnë edhe Bullgaria, edhe Maqedonia, ndonëse në atë kohë nuk ekzistonte një entitet politik me emrin “Maqedoni”, të cilin e shpiku Serbia. Kaq ngushtësisht është i lidhur emri Ilinden me historinë e Bullgarisë dhe të Maqedonisë, sa që zëvendëskryeministri dhe ministër i Mbrojtjes i Bullgarisë Krasimir Karakaçanov deklaroi në 18 maj lidhur me emrin e ri se “Ne nuk na pengon ky emër. Në 1 gusht të vitit të kaluar nënshkruam Traktatin Bullgari-Maqedoni, që na obligon të festojmë së bashku festat e përbashkëta. Ilinden është dita e kryengritjes më të madhe. Nëse dy vendet bien dakord për emrin “Maqedonia e Ilindenit” për ne nuk ka asnjë problem”.

Pra, një datë, që është e përbashkët për historinë e dy shteteve sllave, Bullgarisë dhe Maqedonisë, del si propozim për emër i shtetit të deritashëm FYROM. Pra, kemi një emër ekskluzivisht, tipikisht dhe emocionalisht sllav dhe është e qartë se Shkupi me këtë qëllim ia ka paraqitur si propozim Athinës. Nuk është e rastit që deri në takimin e Sofjes propozimi më i pranuar nga të dy palët ishte emri sllav “Gorna Makedonija”. Pas tij, del në plan të parë prapë një emër sllav “Maqedonia e Ilindenit”. Tendenca diplomatike e të dy qeverive është e qartë për sllavizimin publik të shtetit të Shkupit. Athina e ka pranuar me dëshirë këtë propozim të Shkupit, sepse jo vetëm justifikon veten për pengesën 25 vjeçare që i ka bërë emrit të shtetit fqinj të veriut, por edhe sepse Greqia fiton një pozicion dhe epërsi diplomatike me këtë hap të ri. Suksesi grek është se Athina pagëzon ligjërisht shtetin fqinj me një emër sllav dhe e bën atë shtet të jetë në borxh politik dhe diplomatik ndaj Greqisë. Greqia ndihmon të hipotekohet në listën e anëtarëve të OKB përkatësia e këtij shteti si pronë vetëm sllave. Ky është edhe çelësi i intrigës diplomatike dypalëshe dhe shpjegimi i faktit përse Shkupi dhe Athina këmbëngulin për emrin sllav të shtetit të FYROM-it.

Për klasën politike maqedonase është e kuptueshme se emri “Republika e Maqedonisë së Ilindenit” e lidh jo vetëm përkatësinë, por edhe me një ngjarje të veçantë historike, e cila ka të bëjë vetëm me historinë dhe me popullsinë sllave. Maqedonia merr me këtë emër tapinë sllave dhe kjo mund të cilësohet fitore nacionaliste e kryeministrit Zaev në planin diplomatik dhe në planin e brendshëm politik dhe ndëretnik. Emri sllav sanksionon shtetin njënacional maqedonas dhe populli shqiptar fshihet nga barazia e pjesëmarrjes dhe e vendimmarrjes së shtetit. Ndaj në mediat greke dhe maqedonase është theksuar ditët e fundit se opozita nacionaliste maqedonase VMRO-DPMNE mund ta pranojë këtë propozim.

Greqia, duke pranuar emrin tipikisht sllav të këtij shteti, me një gur vret tre zogj. Së pari, fiton epërsi dhe pozicion paternalist mbi Maqedoninë, së cilës i dhuron një tapi shumë të vlefshme për Shkupin, por që Athinës nuk i kushton asgjë. Së dyti, merr me të mirë dhe ndërmerr një gjest miqësie ndaj Bullgarisë, së cilës i përfshin një ngjarje historike në emrin e shtetit të Shkupit. Dihet se Bullgaria kishte shprehur zyrtarisht kundërshtimin e saj ndaj çdo emri gjeografik të Maqedonisë. Së treti, Athina godet dhe dobëson faktorin shqiptar në Maqedoni, të cilit i heq të drejtën e ligjshme të pronësisë së shtetit afër gjysmës së popullsisë nëpërmjet emrit historik sllav. Greqia fiton, gjithashtu, një pozitë më të fortë diplomatike në bisedimet e saj në zhvillim e sipër me Shqipërinë, sepse zgjidhja me Maqedoninë i jep Athinës një kartë të re presioni mbi Tiranën.

Emri i ri sllav “Republika e Maqedonisë së Ilindenit” është në kundërshtim me karakterin demokratik të një shteti multinacional, multifetar dhe multikulturor. Ai neglizhon praninë, të drejtat dhe interesat e popullit shqiptar në Maqedoni. Nuk ka ende informacion se cili është qëndrimi i partive politike shqiptare, në qeveri ose jo, lidhur me emrin e ri sllav. Është e papranueshme që faktori shqiptar të përjashtohet nga procesi i vendimmarrjes shtetërore lidhur me çështjen e emrit. Mendimi im është se partitë politike shqiptare dhe faktori shqiptar nuk duhet ta pranojnë as në qeveri dhe as në parlament një emër sllav të shtetit, që u sanksionon atyre statusin e qiraxhiut apo të qytetarit të kategorisë së dytë. Faktori shqiptar nuk duhet të hutohet nga disa opinione naive, sipas të cilave Ilindeni u takon edhe shqiptarëve, meqë në kryengritjen e asaj kohe ka pasur edhe disa shqiptarë pjesëmarrës. Ilindeni është histori dhe festë bullgare dhe maqedonase. Nuk ka qenë dhe nuk mund të bëhet artificialisht histori shqiptare.

Nuk ka asnjë informacion se cili është qëndrimi zyrtar i Tiranës, e cila nuk mund të vazhdojë me indiferencën ndaj çështjes së emrit sllav të shtetit, i cili cenon direkt interesat jetike të popullit shqiptar në Maqedoni. Tirana nuk mund të përdorë si alibi të heshtjes së saj tezën se rëndësi ka zgjidhja e emrit, sepse hyn Maqedonia në BE dhe në NATO, pavarësisht se po hyn si shtet i maqedonasve. Në datën 26 mars 2018 në analizën botuar në këtë gazetë, me titull “Emri sllav i Maqedonisë-tapi për pronësinë maqedonase”, kam shkruar: “Shqipëria duhet të shprehet me forcë kundër çdo emri sllav të Maqedonisë. Është e pakuptueshme përse diplomacia shqiptare gjatë gjithë këtyre dekadave nuk është prononcuar kurrë se për çfarë emri është dakord ajo”. Secili shtet duhet të shohë interesin e tij shtetëror dhe kombëtar dhe ky interes shtetëror e kombëtar kërkon që shteti dhe diplomacia shqiptare duhet të jenë në veprim të vazhdueshëm për të kundërshtuar tendencën e sllavizimit të shtetit fqinj dhe të nëpërkëmbjes së të drejtave të popullit shqiptar në Maqedoni.

Cubat e Luftës rrezik për Kosovën, Brukseli i thotë jo Haradinajt?

Nga Ragip Guraziu

Qeveria e Kosovës duhet të punojë fort për mirëqenien e qytetarëve të vet dhe jo për Brukselin dhe një anshmërinë e tyre. Kur qytetarët e Kosovës do të jetojnë në rrethana të përaferta me ato të qytetarëve të Evropës, vizat dhe demarkacioni nuk do të paraqesin problem për t’u bërë Kosova anëtare e BE-së.

Qeveria e Kosovës duhet të punojë fort për mirëqenien e qytetarëve të vet dhe jo për Brukselin dhe një anshmërinë e tyre. Kur qytetarët e Kosovës do të jetojnë në rrethana të përaferta me ato të qytetarëve të Evropës, vizatë dhe demarkacioni nuk do të paraqesin problem për t’u bërë Kosova anëtare e BE-së.

Brukseli i thotë jo Haradinajt?

Ramush Haradinaj dhe Federica Mogherini, vitin e kaluar thanë së bashku në takim se;” Demarkacioni mbetet kusht për liberalizimin e vizave. Tani kjo punë e demarkacionit, që ishte kusht edhe për ndërkombëtarët, u krye. Ndryshe, zyrtarët e Brukselit në vazhdimësi kanë insistuar se demarkacioni është kusht i padiskutueshëm, pra ky kusht u kry çka tani?!”.

U tha edhe kjo se, Bashkimi Evropian nuk do ta marrë fare në konsideratë kërkesën e Qeverisë Haradinaj që të hiqet demarkacionin si kusht në mënyrë që Kosova të ketë liberalizimin e vizave.

Kështu thonë përfaqësues të partive politike dhe njohës të integrimeve evropiane para se miratohet demarkacioni me Malin e Zi.

Zyrtarë nga Qeveria e Kosovës kishin bërë të ditur se kryeministri, Ramush Haradinaj do t’i kërkojë Brukselit që të hiqet demarkacioni si kusht për liberalizimin e vizave.

Nga ana tjetër, vetë kryeministri Haradinaj ka qenë në një darkë pune në Bruksel, ku kishte takuar edhe përfaqësuesen për politika të Jashtme të BE-së, Federica Mogerni.

Por, ai nuk kishte dhënë ndonjë deklaratë për media se a ka qenë temë e bisedimeve me Mogherinin tërheqja e kriterit të demarkacionit.

Duke e vrejtur se Brukseli gjithnjë i thoshte jo Haradinajt, ishin të interesuar mediumet kosovare që të deklarohet vetë kryeministri për këtë çështje, por e pamundur mbeti kjo dhe demarkacioni kaloi, punët mbeten që nga e para, sepse po na kërkohet ajo që ishte kërkuar vite me radhë. Brukseli ( Evropa ) i dinë të gjitha si është situata në Kosovë, i kanë informatorët e tyre të cilët informojnë në detaje si është gjendja, kush e ka kapur shtetin, si funksionon qeveria, krimet, korrupcioni, hajnia, klientilizmi e servilizmi, mentaliteti i popullit, ……mirëpo Evropës nuk i bëhet vonë, populli po i voton këta cuba populli është fajtor, ata vetë po e izolojnë vetveten, janë të pa pjekur të pa përgatitur për demokraci, pra e paqin vetën n’qaf, le t’i bajnë pasojat, le të vuajnë ….. Evropë s’ka , deri sa ne të mbushemi mend se kush e meriton me udhëheqë me Kosovën.

Nga ana tjetër, zyrtarë të Brukselit në çdo vizitë zyrtare që kanë bërë në Prishtinë, janë shprehur qartë se pa luftimin e korrupsionit dhe miratimin e demarkacionit, vendi nuk të ketë liberalizim të vizave.

Nga kjo kuptohet se tentimi i kryeministrit për të bërë kompromise me zyrtarët e BE-së, është e destinuar që të dështojë që në fillim. Kjo për faktin se shteti që pretendon të integrohet në këtë organizatë politike duhet t’i plotësojë kushtet e saj, e jo e kundërta.

Politika fajtore, për shkallën e lartë të korrupsionit në Kosovë

Bazuar në raportet që masin perceptimet e qytetarëve, Kosova vlerësohet me nivelin më të lartë të korrupsionit në rajon. Dhe arsye e gjithë kësaj, besohet të jetë vetë politika dhe ndërhyrja e politikës në gjyqësor.

Disa herë është thënë se institucionet e Kosovës po krijojnë agjenci dhe mekanizma për luftimin e korrupsionit, e deri te Këshilli i Presidencial, por kotë se koti dhe kjo po bëhet vetëm sa për t’u ikur përgjegjësive të tyre për luftuar korrupsionin.

Me mija e mija here është thënë se nëse seriozisht duhet të luftohet korrupsioni, prokuroria e shtetit, në radhë të parë, duhet të bëjë sanksionimin e zyrtarëve të lartë dhe zyrtarëve publik, të cilët janë të përfshirë në afera korruptive.

Por në praktikë nuk është duke ndodhur asgjë. Këtë e kemi edhe me Agjencinë Kundër Korrupsionit, së cilës i mungon baza ligjore, pasi nuk ka bazë ligjore që të bëjë hetime më të thella, përveç atyre preliminare. Pastaj, të gjithë e dimë se ka edhe mungesë të kapaciteteve financiare dhe humane.

Raporti i fundit i Transparency International, i cili mbështetet në perceptimet e qytetarëve për korrupsionin, e nxjerrë Kosovën në një shkallë të lartë të korrupsionit, krahasuar me vendet e tjera të rajonit.

Ndërkohë, në këtë konferencë është thënë se një trend i ngjashëm i krijimit të iniciativave dhe institucioneve të reja për luftimin e korrupsionit ndiqet në shumë vende ish-socialiste të Ballkanit, por që nuk kanë dëshmuar të jenë efektive në praktikë.

Ajo që me të vërtetë kërkohet është që shumë akterë të punojnë së bashkë për të luftuar këtë dukuri, ngase është e pamundshme që një institucion i vetëm ta bëjë këtë. Nevojitet një përkushtim dhe bashkëpunim i shumë institucioneve.

Ku gaboi Kosova…

Republika e Kosovës dhe ajo e Serbisë, si dy shtete të cilat kishin dalë prej një lufte, e cila solli viktima të shumta në mesin e shqiptarëve të Kosovës, kishin shumë tema të cilat ende po mbeteshin të pazgjidhura për shkak të së kaluarës. Për të gjitha ato tema duhej që të bisedohej me një ndërmjetësues, i cili do të ishte përfaqësues i Bashkimit Evropian.

Përfaqësuesi i cili do të ndërmjetësonte këto bisedime do të ishte nga BE-ja, për arsyen e vetme se marrëdhëniet mes këtyre dy shteteve, do të ishin faktori kryesor në rrugën e tyre drejtë integrimeve në Bashkimin Evropian.

Por, për të biseduar për tema të rëndësishme të së kaluarës, fillimisht shteti serb duhej që të kërkonte falje për krimet e bëra gjatë luftës, për dokumentet kadastrale të vjedhura, për fondin pensional dhe për shumë krime të tjera të cilat ndodhën gjatë periudhës së luftës dhe okupimit serb. Dëmi i shkaktuar nga shteti serb ishte aq i madh saqë ishte absurde të mos kërkohej dëmshpërblim.

Mbi të gjitha, më një shtet i cili ka vrarë, dhunuar e masakruar shqiptarë të Kosovës, nuk mund të bisedohej pa kushte. Një dialog me Serbinë, nuk do të kishte kuptim duke e harruar të kaluarën, kinse nuk ka ndodhur asgjë. Krimet serbe nuk duhej dhe nuk duhet asnjëherë që të amnistohen. Andaj gabimi në nismë i këtyre bisedimeve ishte se shteti i Kosovës, pranoi që të i futej bisedimeve pa asnjë kusht të vetëm.

Fillimisht bisedimet e tilla ndërmjet dy shteteve, u planifikuan të jenë vetëm teknike kurrsesi politike. Bile akuzave të shumta të Vetëvendosjes, kryeministri i atëhershëm Hashim Thaçi, i përgjigjej me fjalët se bisedimet Kosovë-Serbi janë vetëm teknike dhe si të tilla do të mbeten. Kjo për faktin se sipas tij asnjëherë nuk do të diskutohet për çështjet të cilat cenojnë integritetin e shtetit të Kosovës.

”Qeveria e Kosovës duhet të punojë fort për mirëqenjën e qytetarëve të vet dhe jo për Brukselin dhe një anshmërinë e tyre.Kur qytetarët e Kosovës do të jetojnë në rrethana të përaferta me ato të qytetarëve të Evropës,vizatë dhe demarkacioni nuk do të paraqesin problem për t’u bërë Kosova anëtare e BE-së”, kështu po mendon dikush…

Ramush Haradinaj dhe Federica Mogherini, vitin e kaluar thanë së bashku në takim se;” Demarkacioni mbetet kusht për liberalizimin e vizave. Tani kjo punë e demarkacionit,që ishte kusht edhe për ndërkombëtarët, u krye. Ndryshe, zyrtarët e Brukselit në vazhdimësi kanë insistuar se demarkacioni është kusht i padiskutueshëm,pra ky kusht u kry çka tani?!

‘’Andaj, akuzat që i dëgjojmë dhe lexojmë, në veçanti përmes rrjeteve sociale, se ata janë” hajna”, ata janë” vrasës”, ata janë “uzurpatorë”, ata janë “falsifikatorë”, ata janë ”dhunues”, ata janë e keqja dhe e zeza e këtij vendi, e që të shumtën e rasteve, quhen edhe -ata “të malit”, apo cuba që aludohet, për ish- komandantë të UÇK-së, janë dukuri dhe fenomene që çdo ditë e më tepër, po gjejnë hapësirë jo vetëm në medie, por edhe në bisedat e kuloareve dhe atë në rrethe, nga më të ndryshmet!

Dhe, vërtetë, se a janë “hajna”,a janë “uzurpatorë”,a janë “falsifikatorë”, a janë “zhvatës”,”dhunues”…disa komandantë dhe disa udhëheqës të UÇK-së, nuk ka dilema fare, dhe me siguri ka edhe të tillë dhe fatkeqësisht, është shumë keq, dhe shumë e dëmshme, në radhë të parë, për vetë UÇK-në, por, gjithsesi, një njollë shumë e keqe, edhe për ne, si popull e shtet, megjithatë, një gjë duhet ta kemi të qartë dhe të pajtohemi,e pranuam apo jo, se pa këta, “hajna”,pa këta “uzurpatorë”, pa këta “zhvatës”,pa këta “falsifikatorë”, pa këta “dhunues” , pa këta të malit dhe cuba…ne, kurrën e kurrës,nuk do te ishim ata që jemi sot, në radhë të parë, nuk do te ishim të lirë, nuk do të flisnim lirshëm, nuk do të gumzhonte sheshi “Nëna Tereze”, e shumë sheshe tjera nga fëmijë, të rinjë, qifte e të moshuar, gjithnjë duke frymuar shqip, pa frikë se një regjim fashist, siç ishte ai i Serbisë së Milloshit, do të na torturojë dhe dhunojë, vetëm pse jemi shqiptarë, flasim shqip, mendojmë shqip, jetojmë shqip por nuk i pengojmë të tjerët të jetojnë ashtu si ndjehen dhe ashtu si duan. Thuaja askush nuk është i kënaqur me zhvillimet dhe proceset që në kanë përcjellë gjatë këtij 20 vjeçari në Kosovën e pasluftës dhe kuptohet përgjegjësinë më të madhe për këto dështime e bartin liderët, pa dallime partiake e politike, në veçanti këta”të malit -cubat”, me theks te posaçëm, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Ramush Haradinaj,etj..

Disa që rruan mjekrra, me disa që edhe shkuan deri në kufi me Maqedoninë me uniformë te policisë serbe, me disa që rehatinë e gjetën në kampet e Stankovecit, Kukësit e jashtë Kosovës, me enëlarës të Londrës që erdhën në Kosovë pas përfundimit të luftës, pa dhënë as kontributin simbolik për vendin, me 5 peni në xhep kurse tash u bënë pronarë të banesave dhe pallateve dhe me llogari të stërmbushur me 200 e më shumë mijëra euro,me disa që gjatë luftës u mëshehën në “gropa kompirash”, policia dhe ushtria me tërë aparatin shtetërorë serbë,këmbëkryq, do te ishte ende në Kosovë dhe vështir se do të mund të mbijetonim gjatë!

Po, këta “te malit -cubat”, kanë bërë shumë gabime, madje edhe të pafalshme, por, kur po na flasin, për shtetndërtimin, moralin politik e kombetar, disa që me tërë qenien dhe gjenetikisht me gjysh e katragjysh, i shërbyen Ish- Jugosllavisë dhe Serbisë, e që pikërisht kur disave nga këta, “te malit – cubat “, pas qershorit 99, ua qorroi zoti sytë dhe mendjen dhe u orientuan vetëm pas pasurimit, disa rrahagjoksa të sotëm, edhe me ndihmën e këtyre të “malit -cubat”u futën brenda dhe i akomoduan në pozita shumë të larta nëpër Institucionet e Kosoves, pastaj, disa të tjerë, bënë miliona e miliona, falë pikërisht, këtyre”të malit m- cubave”, atëherë, nuk është për t’u habitur, që edhe kritikat më të shumta, më të rënda, më akuzuese dhe më të paskrupullta, po vijnë, nga këto kategori dhe këta persona, që kërkojnë vetëm mjegull, tym e amulli, dhe ,që kanë bërë pasuri milioneshe, po gjatë këtij 20 vjeçari, qoftë me tregti, por edhe me medie, me licenca të falura nga UNMIK-u por edhe para te pista, nga fonde te dyshimta madje edhe nga Serbia që e konsiderojnë si nënë të tyre politike dhe kombëtare.

Pse vjen puna në këtë derexhe, siç thotë populli, dhe përmes sheshit të Prishtinës,por edhe shesheve tjera të Kosovës, pa fije marre e turpi, pa kurrfarë frike, madje me kokën lartë sikur të ishin çlirimtarë vetë, sillen e mbështillen edhe persona që ishin të veshur nën petkun e UDB-se, Kos-it,ata që diferencuan e dënuan shqiptarë vetëm pse kërkonin të drejtat e tyre, ndërsa, disa nga ish- komandantat e UÇK-së, ose janë në burgje, disa ikin nga turma, disa kanë ikur jashtë shtetit, të shumtën e rasteve, për keqpërdorim fondesh, zhvatje, hajni,uzurpime, …veprime që korespondojnë me deklaratën e Adem Demacit, Bacës së Madh që u duhej vetëm kur ishin në rrezik, i cili menjëherë pas përfundimit të luftës, në një takim ne hotelin Grand, ku ishin shumica e komandantëve të UÇK-së u pati thënë se:” Do të vjen një kohë që ju që keni mbetur të gjallë do t’ua keni lakmi atyre që kanë rënë për liri “ dhe gjithashtu se ; “ do të vjen një kohë që nuk do të mbetet kush pa u koritë….”.

Vërtet këta “te malit – cubat” kanë faje dhe kanë bërë gabime, por pa ta, me disa që tash po qajnë me “lot krokodili”,e që na defilonin atë kohë me mburrje me xhipa me tabela BG, e që tash i kanë kthye ne TR ( madje turpërisht e kanë fituar shtetësinë shqiptare kur përmbajtjen e kanë 100% jugosllave ), gjithnjë në emër te kombit, shtetit, do ishim ende fatosa të Titos dhe kumbarë të Millosheviqit dhe do ta dëgjonim Llepa Brenën dhe Cecën e Arkanit. Duket se këta nostalgjikë duan rikthimin e atyre kohëve dhe për këtë arsye duhet të eliminohen “këta të malit – cubat”, prandaj ju ofrojnë shërbime të gjithëve që u ndihmojnë në realizimin e këtij qëllimi e sidomos ndërkombëtarëve të cilëve për 24 orë u ofrojnë shërbime orale, verbale, logjistike dhe materiale! Aq për horrat, sa nuk na mbuluan morrat! Hauzuar këtë pjesën e fundit nga kolegu im z.g.

/Autori është gazetar-analist i pavarur

Gjysëmshekulli nga Maji i Parisit dhe Pranvera e Pragës

Nga Albin Kurti

Viti 1968 ka hyrë në histori si viti i protestave të studentëve dhe grevave të punëtorëve në shumë vende të botës, në luftë kundër pabarazive shoqërore, me kërkesa direkte për liri individuale e për rritje të kujdesit social, kundër pushteteve autoritare të lindjes e të perëndimit, kundër luftërave agresore e kolonizuese.

Fryma e ‘68 ndoshta më së miri përmblidhet tek fjalët e Sartre-it i cili i kundërvihej qoftë gaulle-istëve ashtu edhe stalinistëve duke argumentuar se synimi i lumturisë së nesërme nuk mund të mbërrihet përmes durimit të padrejtësive e shtypjes, shfrytëzimit e mjerimit të sotmë. Moti e dimë se edhe premtimi i kapitalizmit autoritar e korporativ, edhe premtimi i socializmit të centralizuar sovjetik, nuk dolën të ishin parajsa që premtohej, andaj edhe Sartre-i në thelb pati të drejtë. Asnjë premtim e plan, sado joshës për të ardhmen, nuk mund të heshtë dhe të justifikojë padrejtësitë e së tashmes. Për padrejtësitë e sotme duhet protestuar sot.

Në perëndim viti 1968 u shënua sidomos nga ngjarjet në Francë, në atë që mbahet mend si “Maji ‘68”, ku miliona studentë e punëtorë, të përkrahur nga intelektualë të shquar, dolën në demonstrata të zhgënjyer nga koalicioni i Partisë Komuniste me konservatorët e De Gaulle-it.

Siç dihet, studentët kërkonin luftimin e diskriminimit klasor dhe heqjen e kontrollit burokratik e politik nga universiteti; punëtorët kërkonin rritje page e mbrojtje sociale; liberalët kërkonin liri individuale dhe luftim ndaj diskriminimeve seksuale e gjinore; dhe, intelektualët, të cilët nuk ndenjën të paanshëm, denoncuan shtypjen policore e dolën edhe vetë në protesta duke i dhënë një kuptim politik rolit të tyre shoqëror.

Protestat e demonstratat, grevat e okupimet e fabrikave dhe universiteteve u bënë të papërballueshme, duke e detyruar presidentin Charles De Gaulle që ta braktisë vendin fshehurazi e të kërkojë mbështetjen e ushtrisë për të vendosur kontrollin. Megjithatë, sado autoritar, De Gaulle-i nuk pranoi kurrë që të arrestonte Sartre-in i cili qe vendosur në ballë të protestave. “Nuk arrestohet Voltaire-i” i kishte thënë De Gaulle-i ministrit të brendshëm që kërkonte arrestimin e filozofit, në një gjest që duket i pamundur për udhëheqësit tanë të sotmë.

Në fund kërkesat e protestuesve u plotësuan, policia u tërhoq nga universitetet, studentët u liruan nga përndjekja, punëtorët morën një rritje të pagës minimale me 25% dhe rritje të pagës mesatare me 10%. Liritë individuale dhe barazia e identiteteve gjinore nisi të bëhej gjithnjë e më e pranueshme në publik, e kështu u hodhën themelet e forta të socialdemokracive evropiane, në planin ndërkombëtar të dedikuara kundër kolonializmit dhe imperializmit.

Sigurisht, arritjet nuk ishin të përjetshme, pasi në fund të viteve të ’70-ta neoliberalizmi filloi t’i rrëzojë arritjet politike e sociale të socialdemokracisë, duke ruajtur vetëm idenë e lirive individuale e personale dhe barazive formale gjinore. Paradoksalisht, me shkatërrimin e shkollave e të punësimit prej reformave neoliberale, sot gjendemi në një periudhë të ringjalljes së tradicionalizmave shtypës e të punëdhënësve gjithnjë e më shfrytëzues.

Nuk duhet harruar se momenti emancipues e përparimtar liberal i 1968 erdhi si pasojë e investimit serioz në universitete e në punësim, në Evropën perëndimore të pasluftës së dytë. Papunësia dhe shndërrimi i universitetit në treg diplomash prodhon veç mendje të mbyllura dhe njerëz që kanë frikë prej tjetrit.

Në lindje po ashtu pati protesta e lëvizje në shumë vende në vitin 1968, ndër to edhe Kosova, ku në protestat e 1968 për herë të parë u shqiptua parulla “Kosova Republikë!”, por ku kërkesat kryesore ishin për Vetëvendosje, Universitet dhe Flamur.

Në shkallë globale, ‘68 e bllokut lindor u shënua më së shumti nga ajo që njihet si “Pranvera e Pragës”. Pas vdekjes së Stalinit vendet e Traktatit të Varshavës hynë në procese që u quajtën “destalinizim”, gjatë viteve ‘50 e ‘60. Në Çekosllovaki këto reforma u prinë nga Antonin Novotny. Megjithatë destalinizimi nuk prodhoi demokratizimin dhe liritë e kërkuara prej njerëzve.

Në fillim të vitit 1968 Novotny u zëvendësua prej Alexander Dub?ek-ut, një ish-luftëtari antifashist, i cili nisi reforma të vërteta me synim realizimin e asaj që ai e quajti “Socializëm me fytyrë njerëzore”. Ndër ndryshimet e para që realizoi, ishte eleminimi i secilës formë të censurës, në mars ’68. Më pas ai vazhdoi reformat për të instaluar lirinë e shtypit, lirinë e fjalës, lirinë e lëvizjes, si dhe liberalizimin e prodhimit dhe tregtimit të mallrave e përmirësim të kushteve ekonomike të punëtorëve. Ndër synimet e tij ishte edhe avancimi gradual drejt pluralizmit, si edhe federalizimi i Çekosllovakisë në dy republika të barabarta për të dy kombet, atë çek dhe atë sllovak.

Ndryshimet në Çekosllovaki ngjallën shpresë në shumë prej popujve të vendeve të lindjes, por njëkohësisht ngjallën frikë në qendrën e perandorisë sovjetike. Me urdhër të Leonid Brezhnev-it, në gusht ’68 ushtritë e Paktit të Varshavës e pushtuan Çekosllovakinë, duke i dhënë fund Pranverës së Pragës. Brezhnev-i është farkëtari i konceptit të sovranitetit të kufizuar për vendet e Traktait të Varshavës.

Si “Pranvera e Pragës” ashtu edhe “Maji ‘68 i Parisit” ishin ngjarje të organizuara e të çuara përpara nga bashkëpunimi i studentëve dhe punëtorëve, por ato u mbështetën masivisht edhe nga njerëz të kulturës e të shkencës, duke prodhuar kështu rolin e intelektualit të angazhuar, figurë kyç për një shoqëri të demokracisë e të barazisë. Vetëdjegia e studentit Jan Palach kundër pushtimit sovjetik të Çekosllovakisë nuk mbeti akt i vetmuar proteste, ai u pasua me disidencën e Milan Kundera-s, Pavel Kohout-it, Ivan Klima-s, Jan Neme?-it, Jan Prochazka-s e shumë intelektualëve të shquar çekosllovakë. Ndërsa në Paris Jean Paul Sartre, Michel Foucault, Gilles Deleuze etj. i kundërviheshin autoritarizmit të De Gaulle-it pa u ndarë prej studentëve e punëtorëve protestues.

Shpallja e universitetit dhe e fabrikës si vend politik, është shpallja e hyrjes në skenë të atyre që më parë ishin të përjashtuar. Kjo solli trazim të status-quosë, dhe përbën ngjarjen e vërtetë të vitit 1968. Protestat e demonstratat prodhuan avancim të shtetit të mirëqenies sociale në Evropën perëndimore, me përmirësim të kushteve ekonomike për punëtorët dhe me rritje të mbështetjes për universitetet. Ndërsa në Evropën lindore, ku u shtypën shumë më egërsisht, ngjarjet e 1968 prodhuan themelet e ndryshimeve që do të ndodhnin dy dekada më vonë, e që fillojnë me rënien e murit të Berlinit.

“Nyja” e Kosovës dhe tragjedia preshevare

Nga Nehat Hyseni

Ky vit, sa duket, është shpallur nga BE si vit i zgjidhjes definitive të çështjes së “normalizimit” të marrëdhënieve midis Kosovës dhe Serbisë, apo “nyjes” kosovare.

Ndërkaq, klasa aktuale e politikbërjes kosovare, e ngulfatur deri në fyt në krim, korrupsion e keqqeverisje, garon pamëshirshëm në “prognozime” se kur do të fitohet liberalizimi vizave, thuase ky është qëllimi final dhe se paraqet realizim të të gjitha brengave të kosovarëve, paçka se Kosova është i vetmi shtet europian, popullata e të cilit është e mbyllur si në kafaz, pa të drejtë lëvizjeje të lirë, falë keqqeverisjes ekstreme dhe perfomansës mafioze të elitës politike të saj.
Apetitet për pushtet në Kosovën e pasluftës janë rritur në mënyrë dramatike. Klasa e politikbërjes kosovare është verbuar tmerrësisht për pushtet, madje duke i shkelur të gjitha parimet dhe vlerat demokratike e morale të shoqërisë.

Ndërkaq, etika apo morali i shqiptarve në shërbiminn ndaj publikut apo popullit, është më i ulëti në Europë.

Për faqe të zezë!

Këtu, kryeministri aktual nuk heziton që si detyrë të parë “patriotike”, t’ia rrisë, madje edhe t’ia dyfishoj rrogën vetes dhe tarafit të tij mafioz, të inkuadruar në administratën shtetërore, duke i avancuar e shtyrë në “fotele” fundërrinat e shoqërisë kosovare.

Në këto rethana të zymta gjëndet sot Republika e Kosovës, madje edhe me Qeveri të pakicës, para detyrave të mëdha për zgjidhjen e “nyjes kosovare”, dmth problemit të normalizimit të marëdhënieve më Serbinë dhe përgatitjeve për hapjen e negociatave për inkuadrimin në BE, si dhe pranimin në OKB.

Duhet theksuar se Serbia në krye me Presidentin Aleksandar Vuçiq është jashtëzakonisht mirë e përgatitur për këto procese, si për nga legjimiteti i pushtetit aktual, poashtu edhe nga performansa e tij në planin kombëtar dhe ndërkombëtar.

Pozita e Serbisë ndaj Republikës së Kosovës është aq dominuese dhe përcaktuese, sa që mazhorancën qeverisëse aktuale të Qeverisë Haradinaj e ka “kapur për hunde” dhe e dirigjon nga Beogradi, sipas interesave dhe tekave të saja antishqiptare e antikosovare.

Gjithashtu, Serbia ka arritur suksese të mëdha edhe në dirigjimin dhe orientimin e politikbërjes preshevare, dmth të shqiptarve në Serbi, duke i vendosur vasalët e saj muxhahedin e antishqiptar në qeverisjen lokale.

Jeta shoqërore e politike aktuale në Preshevë është paralizuar plotësisht. I vetmi aktivitet i shqiptarve të kësaj pjese të gjegrafisë tonë kombëtare, janë aktivitetet fetare.
Para pak ditësh, në Preshevë u promovua gjenerata e parë e maturanteve të Medresesë, si dhe u paralajmërua “solemnisht” se në tetor të këtij viti në Preshevë do të hapet edhe Fakulteti i Studimeve Islame, si degë e Fakultetit përkatës të Novi Pazarit.

Salla e Shtëpisë së Kulturës në Preshevë, ku u mbajtë ky manifestim ishte e stërmbushur me të rinjë e të reja, pothuajse të gjitha të mbuluara me “hixhabë”, që krijonte një atmosferë të ngjajshme me atë që e shohim përmes ekraneve televizive dhe internetit, në Afganistan, Iran apo në ndonjë vend tjetër islamik, por kurrësesi nuk përkonte me një pamje europiane, të cilën ne si shqiptar në Ballkanin Perëndimor ia kemi caktur vetes si detyrë dhe synim të cilin pretendojmë që ta realizojmë.

Në këtë tubim, Myftiu Dudiq nga Novi Pazari, në fjalimin e tij patetik, që e kishin lënë në fund me kërkesën e tij, iu drejtua auditorit të pranishëm në shqip e boshnjakisht se “Luginën e Preshevës nuk pretendojmë që ta boshnjakizojmë, por sigurisht se do ta islamizojmë”!

Pasuan duartrokitjet frenetike dhe askush nga publiku nuk replikoi ndaj këtyre ideve të zymta e të rrezikëshme për ardhmërinë dhe perspektivën emancipuese e europiane të kësaj pjese të Shqiptarisë.

Instalimi i vasalëve të Serbisë në pushtetin lokal dhe islamizimi dhe radikalizimi islamik i Luginës së Preshevës është përgatitur gjatë kohë nga Serbia me veprimet e saja të errëta në diasporën shqiptare në vendet e zhvilluara europerëndimore, në Zvicër, Belgjikë, Francë e sidomos në Gjermani, nëpërmes të të ashtuquajturave “organizata humanitare”, të cilat janë hapur si “këpurdhat pas shiut” në Preshevë Bujanoc e Medvegjë, si misionarë serbo-rusë, më bekimin e Qeverisë së Serbisë dhe me “kryemisionarin” Shqiprim Arifi dhe aleatin e tij Sami Salihun me bashkëpunëtorë.

Në zyrat e këtyre “organizatave humanitare” zhvillohen lirisht dhe të papenguar, madje edhe të përkrahur e të stimuluar nga pushteti i Serbisë në aktivitetet e tyre shumë të dyshimta dhe të dëmshme e vdekjeprurëse për të ardhmen dhe fatin e shqiptarve në Luginë të Preshevës, me fonde e financa marramendëse, origjina e të cilëve nuk dihet dhe mbahet si sekret i madh.

Të koordinuar edhe me bllokimin dhe paralizimin e funksionimit normal të Kuvendit Komunal të Preshevës, në krye me Shqiprim Arifin dhe Sami Salihun, skenari i misionarëve serbo-rus ka parapërgatitur skenarin antishqiptar të kolonizimit të Luginës së Preshevës me serbë të ikur nga lufta në Kroaci, Bosne dhe nga Kosova, ku kanë kryer krime të rënda, si dhe me refugjatë nga Afganistani, Siria, etj.

Pra, shqiptarve të Luginës së Preshevës po i kanoset rreziku real dhe shumë serioz për spastrim etnik, mbase i përmasave edhe më të mëdha se të shpërnguljeve dhe ekzodit masiv të vitit 1912 dhe pas luftërave ballkanike dhe atyre të vitit 1999. Kësaj radhe edhe me ndihmën e pushtetit lokal dhe pasivitetit tragjik të Republikës së Kosovës, të zhytur në krim e Korruption, si dhe Qeverisë së Shqipërisë të ngulfatur nga krimi e droga.

Poqese nuk këndellet dhe nuk ndryshojnë rethanat e politikbërjes në Kosovë e Shqipëri, Serbia do ta realizoj pretendimin e saj për ndarjen e Kosovës dhe do të realizoj gjithashtu edhe fatin tragjik të pozitës së shqiptarve në Luginë të Preshevës.

Toka e Shenjtë – beteja e përjetshme

Forcat e shtetit amë nuk kanë fare aftësi për të kryer atë që në gjuhën ushtarake thuhet “Betejë me intensitet të lartë”. Po, ne kemi forca speciale të afta (vetëm me armë dore, pushka e pistoleta), por kjo nuk ndihmon në luftën e madhe

***
Shqipëria në NATO është sigurim relativ e jo i sigurt.

Neni 5 i traktatit themeltar të NATO-s thotë: “Palët Kontraktuese marrin përsipër të trajtojnë sulmin ndaj njërit prej anëtarëve si një sulm ndaj të gjithëve”. Por, një studim amerikan zbuloi se vetëm qytetarët e Amerikës dhe të Kanadasë ndjehen të detyruar ndaj aleancës së NATO-s.

***
Politikanët tanë antikombëtar shkatërrojnë mbrojtjen e Shqipërisë. Mbrojtja kundër një kërcënimi real, jo atij imagjinar.

Historia ushtarake rrallë dështon në një pikë kryesore: Mbrojtja e një vendi bazohet në përvojat e fundit të luftës, dhe dështon keq kur një sulmues vepron nga doktrina të panjohura.

Problemet në jetë shpesh janë një sfidë, por është e rëndësishme që ne të guxojmë t`i marrim ato si një qëndrim i guximshëm dhe mos t`i lejojmë të tjerët të përpiqen t`i zgjidhin ato për ne.

Shqipëria sot ka një forcë ushtarake që është vetëm një shaka e keqe!

Forcat e armatosura të vitit 2018 nuk kanë shumë për të shqetësuar përgjegjësit për t`u marrë me të. Dhe, gjithnjë e më shumë njerëz kanë filluar të kuptojnë se sa e keqe është situata. Por kjo nuk vlen për politikanët tanë, ata kanë një pamje joserioze të situatës serioze të sotme.

Vlen të përmendet se kjo politikë e papërgjegjshme ka ardhur fillimisht në vitet e 90-ta nga qeveria e Berishës, ndryshime të mëdha dhe shkurtime në forcat e armatosura. Idealet ushtarake janë bërë subjekt i talljes. Në Shqipëri, askush tjetër, nëse ka ndonjë zgjedhje, nuk dëshiron t’i shërbejë ushtrisë. Vetëm njerëzit pa një perspektivë shkojnë në ushtri.

Tani mbrojtja (ushtria) duhet të forcohet, fqinjët duhet të jenë të vetëdijshëm se Shqipëria i merr seriozisht forcat e saj ushtarake. Ndërkaq, Kosova patjetër, menjëherë të formoje ushtrinë.

Unë jam plotësisht i vetëdijshëm se “kohërat kanë ndryshuar”, se fotografia e kërcënimit ka qenë e ndryshme shumë vite sesa, për shembull, 30 vjet më parë. Por, pas dekadave, situata në 2018 është përsëri e paqartë. Kur them shumë ndryshe, mendoj për pjesën tjetër të Evropës, e jo për Shqipërinë, situata e së cilës përherë ka qenë dhe është e paqartë për shkak se jemi të rrethuar me armiq grabitqar shekullor. Fqinjët tanë agresiv dhe babai i tyre i madh i Karpateve, sot kanë ushtri të blinduara shtetërore, me një Putin që tregon muskujt.

Ne kemi një ushtri në Shqipëri që është gati për përpjekje (aksion) vetëm pjesë të vitit dhe vetëm në disa kilometra të territorit, që nuk janë të lëvizshme ose kanë mbrojtje ajrore. Numri i ushtarëve është aq i vogël dhe armët aq të lehta sa që nuk i plotëson normat për ta mbrojtur një lagje të katundit. Ne kemi një ushtri që nuk ka para për t’u dhënë ushtarëve pajisje të mjaftueshme, apo komandantë të arsimuar që mund t’i udhëheqin ata.

Nuk është vetëm aftësia ushtarake e vendit që dobësohet, por edhe komunitetet lokale, sidomos në kufirin e vendit. Në të gjitha njësitë ushtarake duhet të ketë edhe punonjës civilë dhe kur janë qindra pozicione civile që zhduken – me fjalë të tjera; ata bëhen të papunë.

Shqipëria duhet gjithashtu të ketë një forcë lokale (Mbrojtje territoriale), me cilësi të madhe për luftë të armatosur, me detyrën e mbikëqyrjes dhe pranisë në të gjithë territorin.

Duhet një kohë shumë e shkurtër për të shembur, por një kohë shumë e gjatë për të ndërtuar një mbrojtje të sigurt dhe të fortë. Unë do të argumentoja se Ushtria e Shqipërisë, nga një aspekt, ende duhet të kishte qenë atje ku ishte para “demokratizimit”, plotësisht operative dhe e gatshme për shërbim për Vendin. Politikanët tanë të korruptuar këshillohen mes tyre të shpenzojnë miliarda për veten (jo vetëm nga lekët e kanabisit), por kjo nuk vlen kur bëhet fjalë për mbrojtjen e kufijve dhe interesave të Shqipërisë.

***
Gratë në ushtri dobësojnë aftësinë luftuese të Vendit. Është thjesht qesharake me zhvillime të tilla politike, dhe unë me të vërtetë pyes veten nëse femra në krye të Ministrisë së Mbrojtjes ka diçka për të bërë në fushën ushtarake, duke e ditur se ajo nuk është oficer karriere dhe nuk ka asnjë njohje ose përvojë ushtarake.

Është një nga pikat e mia që ju të shpëtoheni nga amatorët më të pastër në pozicione të tilla, amatorë me ndikim të madh dhe pushet.

Që ne duam gratë në kryen e mprehtë të ushtrisë është në rregull, por pastaj gjithashtu duhet të pranojmë se aftësia luftuese bie.

Kërkohen burra të fortë për të qëlluar armikun në një mbështetje të gjatë prej disa orësh ose disa ditësh, pa pushim. Prandaj, aftësia luftarake e një departamenti luftarak do të bjerë, nëse do të rekrutonte gra të trajnuara mirë në kurriz të burrave të trajnuar mirë.

Unë jam për gratë në Forcat e Armatosura, por ka kosto dramatike nëse hyjnë në seksionet më të mprehta luftarake.

Në tërësi, është pothuajse e pamundur të gjesh gra në vijën e parë të fronit në ndonjë shoqëri, në ndonjë epokë kohore. Mendoj se ka arsye të mira për këtë.

Djemtë mesatarisht janë më të fortë dhe më të shpejtë, prandaj ekzistojnë arsye ushtarake se ka kaq pak gra në seksionet luftarake, parë historikisht.

Ultra feminizmi ka ardhur deri tani aq larg sa që vetëm një zyrtar në uniformë guxon të deklarojë publikisht se ushtarët specialë meshkuj janë më të fortë se gratë, gjegjësisht, më të përshtatshëm për luftë në vijën e parë të fronit.

Nga përvoja personale kam edhe një argument kundër grave në njësitë luftarake të vijës së parë të frontit. Burrat përballojnë keq kur gratë lëndohen ose vriten. Burrat mund të durojnë për të parë burra të tjerë të qëllohen për vdekje, por morali i burrave bie shumë shpejt kur shohin gra të mbushura dhe copëtuara nga predhat e armëve.

***
Ushtari ideal. Ne kemi nevojë për një ushtar i cili të paktën është i barabartë me ushtarin më të mirë të armiqve, i bindur për domosdoshmërinë e detyrës së tij. Ai duhet të pësojë një trajnim të rëndë për t’i bërë ballë mizorisë së fushëbetejës. Ai duhet të jetë i vetëdijshëm për përgjegjësinë e tij dhe se vetëdija duhet të vijë nga zhvillimi i lirë i personalitetit të tij. Dhe në fund, ai duhet të jetë i dëgjueshëm, të zbatoj urdhrin.

Ushtria shqiptare duhet të ketë në nivelin superior: Atdhedashurinë, gatishmërinë e tyre ushtarake, guximin dhe miqësinë.

/Aurel Dasareti, USA, ekspert i shkencave ushtarake-psikologjike ([email protected])

A po ikën Kapiteni Lu pa e kapur Moby Dickun e korrupsionit?

Nga Naum Mara

Metafora e “peshqve të mëdhenj” e përdorur nga ambasadori amerikan Donald Lu dhe obsesioni i tij me “të mëdhenjtë“, të sjell në mendje të famshmin Kapiten Ahab dhe përpjekjet e tij stërmëdha për të zënë balenën vrastare.

“Lundrimit” të parë të ambasadorit Lu në Shqipëri po i vjen fundi dhe balenën e bardhë të korrupsionit shqiptar ka arritur ta shquajë në horizont, por nuk i është afruar dot. Mbase edhe pse i mungonin edhe baleniera, edhe marinarët, edhe fushnjat.

Donald Lu u mundua të krijonte nga hiçi balenierën e quajtur “Reforma në Drejtësi” dhe me vështirësi, me hartime dhe prishje projektesh arriti të bëjë diçka. Ndoshta baleniera nuk është e shpuar dhe do jetë në gjendje të dalë në det të hapur, por proçesi i ndërtimit është tejet i ngadalshëm. Nuk është çudi, që e ngadalshme do jetë edhe vetë anija e gjuetisë.

Deri tani është arritur vetëm skartimi i disa pjesëve të prishura dhe asgjë më tepër. Inercia e sistemit të vjetër dhe ngadalësia e procesit të Vettingut, i kanë bërë shqiptarët të jenë pesimistë për kapjen e “peshqve dhe gjitarëve të detit”.

Në këtë proces të vështirë, vërtet që Donald Lu nuk humbi një këmbë si Kapiteni Ahab, por u përfol nga qarqe të caktuara të vendit dhe të huaja, si diplomat i njëanshëm, si diplomat që tejkalon me impenjimet dhe ndërhyrjet statusin e tij. Javën e fundit është folur me keqdashësi edhe se ky ishte fundi i karrierës së tij diplomatike, që është më shumë se humbja e një këmbe apo një syri.

Po pse është kaq e vështirë të kapet Moby Dick-u shqiptar i korrupsionit?

Ndoshta Donald Lu gaboi kur u mbështet më shumë te fuqia politike, që është në mazhorancë dhe ka të ngjarë të jetë koka e Moby Dick-ut?

Mbase e gënjejnë gjithë marinarët që ka rrotull dhe ju beson?

Nuk janë pyetje që kanë një përgjigje të thjeshtë. Edhe me vendosmërinë dhe durimin e tij, Donald Lu nuk mund të bëjë mrekullira.

Në romanin e Herman Melville “Moby-Dick”, kapiteni Ahab përgatit një ekspeditë tjetër për tu hakmarrë përfundimisht ndaj balenës vrasëse, që i mori këmbën. Me pasion, përkushtim, kujdes për hollësitë kryen një udhëtim të guximshëm.

A do kthehet Kapiteni Lu për balenën e korrupsionit shqiptar pas disa vitesh?

Ka të ngjarë, që kjo të jetë thuajse e pamundur.

Ndoshta më mire, se edhe fundi i Ahab-it ishte tragjik.

Atentati ndaj UÇK-së – ngritja dhe poshtërimi i një miti

Dikur çdo i dyti ëndërronte të jetë UÇK. Sot rrallë e gjen një të dytë që nuk e urren çdo copë të saj të mbetur gjallë. Ç’ndodhi me organizatën e luftës së shenjtë të shqiptareve? Kush e solli imazhin e saj në këtë gjendje katastrofale

Nga Leonard KOMANI

«E di se sa martesa janë bërë vetëm për shkak të uniformës së UÇK-së», më pyeti një mik. Këtë nuk e di saktësisht askush. Publike janë deklaratat e grave të disa prominentëve aktual që e kanë pranuar se qe uniforma ajo që i erotizoi aq thellë saqë martuan bartësin e saj. Me siguri mirëpo dimë veç ato që i kemi përjetuar vetë: pas shfaqjes së UÇK-së në skenë, gati çdo i dyti prej nesh, pavarësisht ku ishte e çka punonte, bënte çmos që ta sajojë e vesh një uniformë me stemën e ushtrisë çlirimtare të shqiptarëve, qoftë vetëm për disa sekonda para pasqyrës apo për një fotografi në shenjë kujtimi. Fakti se ishin pikërisht këto fotografi, të cilat vite ma vonë përdhosën buxhetin e shtetit të varfër ballkanik përbën temë në vete, specifike, është vetëm njëri nga segmentet, madje jo edhe aq dramatik që i ndodhi UÇK-së, asaj organizate militare me të cilën nuk krenoheshin vetëm shqiptarët, por edhe plotë popuj tjerë në gjendje identike me shqiptarët e Kosovës.

Viteve të fundit jo vetëm se vërehet e ndihet, por edhe lexohet, shihet mediave, rrjeteve sociale e gjithandej, tri inicialet në fjalë bashkë me nofkën «kumandantët», të jenë kategoria më e urryer nga shumica e qytetarëve. Ata që vazhdojnë të mbrojnë ende imazhin e UÇK-së thonë se ky refuzim i kategorisë në fjalë vjen nga kampanjat disavjeçare të ish-titistëve udhës për ta rehabilituar historinë e tyre kolaboracioniste. Ata që sulmojnë organizatën na thirrin vetëm të numërojmë të ndodhurat për t’u bindur se «floskat me ish titizma» qenkan vetëm një arsyetim i mjerë në mungesë të materialit për të përgënjeshtruar ato që janë. Për të dalë sa më objektiv le ta pasqyrojmë atë se ç’përmban akuza që pastaj ta citojmë pledoajenë e avokatëve:

FJALA E PROKURORIT
e citojmë në tërësi prokurorin: «Në emër të popullit: Prijësit e dikurshëm të LPK-së, të cilët thuhet se kanë krijuar UÇK-në ende sot e kësaj dite abuzojnë me fondet që i mblodhën në diasporë me moton «Vendlindja thërret».Nëpërmjet kërcënimeve dhe shantazheve ata detyruan disa herë edhe Qeverinë e LDK-së në Shtutgart që t’iu dorëzojë miliona e miliona. Plotë aktivistë të tyre u dënuan për tregti me drogë gjyqeve zvicerane, gjermane, holandeze e gjetiu. Nga protokollet e gjykimeve të tyre mësohet se mbroheshin duke thënë kemi qenë të detyruar të mbledhim fonde për luftën e shenjtë. Ku shkuan këto pare? Ato nuk u derdhën në terren, atje ku vërtet luftonin njerëzit kundër armatës jugosllave e serbe. Këtë e thonë vetë shumica e ish komandantëve. Pranojnë të kenë marrë shuma simbolike por shumicën e kohës kanë vuajtur edhe për cigare maleve. Pasi përfundoi lufta, të njëjtit e këtij krahu të luftës u kthyen në Kosovë. Ajo që u kyç në pushtet brenda vetëm disa muajsh u bë milionere. Jo vetëm protagonistët qendror, por edhe komplet fiset e tyre. Sot shumica e deputetëve/deputeteve të këtij krahu disponojnë me miliona. Shumica nga shitja e tokave dhe shtëpive.

Cilave? Atyre që zaptuan, fshatrave, qyteteve, maleve, jo vetëm të serbëve, por më shumë të shqiptarëve e kryesisht prona shoqërore. Për këtë janë zhvilluar më disa procese gjyqësore. Ajo që «nuk u kyç» në pushtet menjëherë krijoi rrjetin e haraçit dhe u organizua në struktura të radikalizmit fetar.Grupi i Kumanovës – shumica e të cilëve njiheshin edhe si fanatik religjioz ishte vetëm maja e Ajsbergut. Shihet edhe sot kur debatohet për mbi 300 të ikurit në Siri dhe deformimin kulturor të identitetit shqiptar, «kumandantët» ose heshtin ose përdorin çdo metodë për t’i mbrojtur kolegët e tyre që janë në ato struktura. Jakup Hasipi – njëri nga komandantët, krahu i djathtë i Ali Ahmetit në rajonin e Kumanovës, sa hoqi uniformën u bë ideologu i mallkimi të ditës së pavarësisë shqiptare nga osmanet dhe fyesi më agresiv i gjitha figurave kombëtare. Vetëm sa për ta përmendur njërin nga shembujt e shumtë.Miqësia e ngushtë e kryetarit të shtetit dhe tjerëve me Erdoganin, shitja e të gjitha resurseve të shtetit firma ekstra-religjioze janë pasojë e kësaj politike. Emërimi i aeroportit të Prishtinës me emrin e komandantit faktik të luftës Adem Jashari dhe shndërrimi i ndërmarrjes në epiqendër të biznesit me rregulla fetare ishte aksion i qëllimtë për t’ia dhënë vulën islame UÇK-së edhe në Kosovë dhe jo vetëm në Maqedoni.

Përmbledhshëm dhe në emër të Popullit: Kërkoj dënimin maksimal të kësaj kategorie për:1. Kriminalizimin e luftës së shenjtë shqiptare për liri dhe pavarësi2. Për tradhti kombëtare dhe kulturore duke tjetërsuar identitetin e atyre që luftuan për lirinë dhe kulturën e tyre dhe3. Për korrupsion të rëndë dhe të qëllimshëm për dështim të Republikës së Kosovës.

Suplement: Në emër të popullit kërkoj krijimin e një komisioni objektiv shkencor që do ti shënoj gjitha këto të bëma të kësaj kategorie në një libër të obligueshëm shkollor në kuadër të historisë kombëtare».Akuza patjetër se është e ashpër, por le të dëgjojmë edhe…

FJALA E AVOKATIT E citojmë avokatin: «Në emër të Luftës, Popullit jashtë e brenda, mysliman, katolik, ortodoks e të pafe gjitha këto janë rrena. Këta që i kanë ikur luftës sonë – asaj diversante shumëvjeçare dhe asaj frontale 6 mujore – e djallëzojnë UÇK-në si serbët, me qëllim, që ta spostojnë vëmendjen nga 3% i tyre.Nuk është e vërtet që ua kemi shit komb e kulturë tjerëve. Hiç s’është e vërtetë. Ata që ikën në Siri, këta të Mitrovicës, Prizrenit, Byku dhe tjerët krejt marifetet i mësuan nga Gjilani me gishtin përpjetë si raketë.Këta janë xheloz se ishin mësuar vetëm vetë të jenë kapitalistë, qysh në Jugosllavi, me vetura, orë me diamant, vila e këta tjerët që luftuan në UÇK u dashka të lypin a?(Ndërhyn prokurori, por i bërtet gjykatësi: sus tash ti, ai po fol se ta bëj si atij në parlament he…gjykatësi mbyll njërin sy dhe çon gjoksin përpjetë. Vazhdon avokati).Pastaj, ku e pata fjalë, hëm, prit, po, pastaj nuk u kemi ne fajet këtyre radikalëve që secilin me mjekër e shpallin hoxhë. Ademi s’kishte lidhje me fe. Nëse po a po thoni se ishte rugovist? Plus a thoni edhe ju ishit në UÇK?

Po. Domethënë bashkë jemi përgjegjës për të gjitha».(Sërish gjykatësi: bjeri shkurt mos na lodh me pyetje se të përgjigjesh duhet)Paj e le me kaq se e vërteta flet vet, s’kam nevojë unë të çaj dërrasa me këta frikacakët që ikën me dymija drejt Maqedonisë, Malit të Zi e Shqipërisë.(Ndërhyn prokurori: «Mos fyej se ta…». Gjykatësi çohet në këmbë. Të dy tërhiqen në karriget e tyre.Pas një pushimi kthehet gjykatësi.

FJALA E GJYKATËSIT citojmë gjykatësin: «Në emër të popullit. Jo në emër të atyre dy popujve që përfaqësoni ju palët. Njëherë ende jo, se nuk munda të marr vendim për këtë punë. Për ta gjykuar këtë kontest duhet kohë. Çka sot mund të them është se të dyja palët keni të drejtë. Diçka e kalbur në këtë organizatë duket të ketë qenë që kur është ideuar, jo për nga synimi apo ideali, por personeli që e ka nis del të jetë si ajo banda e Al Kapones.E them këtë kështu, ngase të dyja palët keni të drejtë. Gjitha këto që ia hidhni njëri tjetrit qëndrojnë. Nga oratoria juaj natyrisht se përjashtohen ata që luftuan u vranë, ose ata që sot kanë mbetur pa bukë shtëpive, e as për ata që luftuan qoftë edhe një ditë për të na nxirë pastaj jetën për çdo ditë nuk e kemi fjalën – ato me siguri janë UÇK-e siç e ka besuar dikur populli – por gjitha këto akuza ne i përjetojmë për çdo ditë si realitet këtu në gjykatë, në parlament, jashtë në rrugë, nëpër shkolla, në aeroport, kur paguajmë rrymën dhe në çdo sekondë të jetës tonë.E për këtë besoj unë si gjykatës, në emër të Popullit se nuk na ndihmojnë as gjykatat speciale as kjo këtu, por diçka shumë më radikale, një vendim i ashpër dhe fatprerës. U njoftoj për ditën e gjykimit», tha Gjykatësi dhe iku i hutuar.Le të durojmë e presim këtë ditë gjykimi edhe pse e dimë se dikur plotë ishin në gjendje të vdesin për UÇK-në e famshme. Sot të njëjtët janë në gjendje ta vrasin nga urrejtja. Dhe këta nuk janë serb, por shqiptarë. Vëllezërit e tyre që e varrosin për së gjalli. Jo vetëm UÇK-në, mitin e saj, por gjithë Kosovën!

74 zëvendësministra, që punojnë për atdheun!

Nga Lis Bukuroca

74 zëvendësministra, që punojnë për atdheun! Opozitë e mrekullueshme! Ëmbëlake! Popull fantastike! I pashoq në Europë dhe në botë!

Le të tubojë Ramushi edhe këshilltarët dhe të mbyllë Kuvendin, kështu kursehet buxheti. Ligjet aprovon qeveria, pastaj atyre patriotëve, që kanë pasur ndërgjegje të bëhen zëvendës, që kanë pranuar ato pozita si në cirk, si askund në planetin Tokë, u rriten rrogat. Kuptohet, jo ministrave dhe zëvendësve, por institucioneve!
Një opozitë që duron këtë gjendje piraterie kolosale institucionale, i duhet litari!

Një popull, që duron këtë gjendje, i duhet trajtim psikologjik!

E ku dëshironi të anëtarësoheni me një qeveri, që i duhen dy autobusë për të shkuar në zyrë? E ku do të anëtarësohet Kosova, kur bota zgërdhihet me atë zogori karrieristësh të sëmurë, që kanë pranuar pozitat vetëm për të përfituar vet, por duke qenë të vetëdijshëm se dëmtojnë vetëm buxhetin e vendit, pa pasur mundësi të japin asnjë kontribut!

Nuk është për gaz vetëm ai që karrierizmi e hodhi në kokërr të shpinës, por edhe ata që kanë pranuar të marrin ato pozita, edhe atë, pa ditur se a do të kenë zyra apo do të punojnë në oborr të Qeverisë. Kjo është Qeveri e turpit, e maskarallëkut, e çudisë dhe e injorancës. Ky grup makiavelistësh, mund të dojë çdo gjë, por jo vendin, jo përparimin. Ajo Qeveri që grumbullon rreth vetes 74 zëvendëse, nuk është Qeveri, ajo është kope! Ata nuk janë aty për të punuar për popull, por për të plotësuar epshet e tyre të sëmura karrieriste.

E si t‘ i hiqen vizat një maskarallëk qeverie, që haptas vjedh popullin? E si mund të luftojë korrupsionin, krimin dhe të ndërtojë shtet ligjor, një Qeveri e formuar për të kënaqur vetveten!? Qeveria është jonormale, joligjore, e sëmurë, e pa dinjitet, e pa sedër dhe paempati ndaj vendit! Me këtë turmë Kosova është shndërruar në grazhd!

Kësaj Qeverie një ditë do t’i vijë ultimatumi nga BE: Ose shpërbëni krimin e organizuar qeveritar, ose nuk ju hiqen vizat!

Turpi nuk është pse pranuan vetëm pozitat, por si nuk skuqen kur shfaqen para popullit si ministra, si zëvendës? Si kanë fytyrë të shkojnë në shtëpi dhe t’u thonë anëtarëve të familjes, janë ministra e zëvendësministra?! A nuk shohin se kështu mësojnë edhe fëmijët e vet të vjedhin dhe rrënojnë shtetin?!

Si nuk skuqen, kur takohen me delegacionet e jashtme? Ata, sapo të largohen, tregojnë gazmore dhe tallen me një Qeveri-turmë të ndërtuar nga Hasa dhe Husa, që janë bërë personazhe të shkëlqyeshme për gazmore: Hashimi dhe Ramushi!

Çfarë mendojnë të huajt për një opozitë që lejon zhvatjen e vendit? Çfarë mendojnë ata për një popull, që duron këtë gjendje dhe që është i bindur se ka Qeveri, e jo krim të organizuar?

Kosova nuk ka Qeveri! Kosova ka një hordhi, e cila nuk ka asnjë aftësi për të kuptuar se nuk është aty për të plotësuar nevojat e veta themelore, e as të besojë se ky popull, mund të dërgohet në kullosë.

Imazhi i shqiptarit nuk po dëmtohet në Perëndim vetëm nga arrestimet gati të përditshme të shqiptarëve diku me drogë. Imazhi i shqiptarëve po rrënohet brenda, nga ata që janë të paguar të mbrojnë atë. Pengesa kryesore për përparimin e vendeve shqiptare, është kriminaliteti i organizuar në skenën politike.

Problemi në Parlamentin e Kosovës

Nga Binak Maxharraj

Ç’prej së është zgjedhë dhe rizgjedhë Kadri Veseli si Kryetar i Parlamentit të Kosovës diçka puna nuk është duke shku mirë.Parlamenti nuk është duke i kryer punët ashtu siç duhet. Ka ç’orientim,mosdiciplin,mosrespekt,shtyrje brylash dhe ndërskamcash,punë jo efikase,fuyerje me fjalor të pist rrugaqerie e deri te sulmet dhe tentim sulmesh midis deputeteve.

Pas përplasjes ne Parlament midis Nenkryetarit Xhavit Haliti dhe deputetit Anton Quni për milionat që Xhavit Haliti i kishte marrë nga Koloneli Ahmet Krasniqi për nrvojat e luftës,por qe Xhavit Haliti ka “harruar” se ku i paska harxhu.Rasti tjetër me i freskët është ai i para nja dy ditesh kur plasi sherri midis Nenkryetarit të Parlamentit Xhavit Haliti te PDK dhe Arben Gashit të LDK,kur haptas u shanë ne nanë e babë kur Kryesuesi Xhavit Haliti nuk ia dha fjalën deputetit Arben Gashit. Por dje përseri ndodhi ajo që nuk ishte dështë te ndodhë,derisa po zbriste teposhtë Xhavit Haliti më qellim e shtyu e përplasi Arben Gashin te cilin përpak nuk e rrexoi.U pa qartas edhe nga pamjet filmike. Pra,siç po shihet ky Xhavit Haliti është ba “yll”ne Parlamentin e Kosovës,jo për diçka te mire,por vetem për te keqë.

Po pse sillët në këtë menyrë ky njeri,është edhe i shtyer në moshë,nga e ka ky njeri gjihtë këtë”fuqi”gjithë këtë guxim të sillët në këtë mënyrë.Çfarë fuqie mshifet pas tij. Një Zot e din.
Por siç dihet Xhavit Haliti për shumë vite ishte ne kreun e LPK që vepronte ne ilegalitet dhe në Perendim. Kur plasi Lufta çlirimtare në Kosovë ky nuk u dok në luftë,nuk mori pjesë në luftë,por gjithë kohën sillej rreth luftës. Luftën e shikonte nga Tirana nga Shtabi Rognerit,shtab i intrigave dhe dallavereve. Ky Shtab apo siq quhet ndryshe Klani i Rognerit ishte kuzhina ku zihej gjithëçka por edhe lojrat për luftën dhe rreth luftës ne stilin ti nuk je i krahut tonë, por ti je krahut tjëter, ate krahun tjetër i cili më mbi 70% te ushtris i kishte në frontë.

Kjo ishte një luftë qe bahej ne Klanin e Rognerit për përfitimin e luftës. Ky Klanë dispononte dhe “drejtonte” edhe shumat e mëdha te parave, qe më së paku u përdorën për luftën,por për çëllime tjera te futura nëpër strajca.Kështu,Xhavit Haliti u këthye në Kosovë me strajca të mbushura me pare milionshe. Pas këthimit në Kosovë Xhavit Haliti u zgjodhë nënkryetar i përjetëshem i PDK-së por edhe i Parlamentit te Kosovës në të gjitha Legjislaturat. Për 18 vjet të çlirimit vepronte ne stilin kush jamë unë,për 18 vjet e bani kokrrën e sefas. Pse jo kishte plotë pare qe s’dinte çka me ba me to,jetonte ne luks derisa Anton Quni nuk ia prishi rahatin kur e pyeti se ku meten qato pare me plotë strajca qe ia kishte dhanë Koloneli Ahmet Krasniqi,te cilën gjë po e dëshmojnë edhe shumë përsona tjerë pjesemarres te luftës dhe te tjerë.

Kur Anton Quni ia prishi rahatin Xhavit Halitit,ai ndryshoi,u qartë në fytyrë,u ç’orientua u ba i eger si bisha,gadi së nuk ulurontë,e hupi kontrollin nisi edhe te sulmojë njërezit për rreth,siç qe rasti me Arben Gashin më te cilin u përplas gojarisht me fjalor te pist rrugaqerie,por doli “trimi” i Rogneri që e sulmoj ate edhe fizikisht qe gadi se rrexoi për tokë në sitilin e tij,unë se shtyva por rreshqita,sepse ne sallë paska pas akull.

Po pse sillet kështu Xhavit Haliti,ku e merr ai ate guxim kur dihet se nuk e ka ma afër SHISH-in e Fatos Klosit,e as social-komunistin Ftos Nanon me te cilet ne Klanin e Rgnerit me shumë bejshin lojra te ndryshme për luftën e Kosoves dhe rreth saj. Më siguri ky njeri ia ka “zenë”dikujt bishtin gjatë lojrave milionshe te dedikuar luftës, por qe kurr nuk arrijtën te gjitha në luftë,por u avulluan në shumë strajca te anëtarëve të Klanit të Rognerit.

Sjellja e Xhavit Halitit ne Parlamentin e Kosovës është e turpshme, e pamoralshme dhe njërëzisht e ulët qe nuk i ka hije një njeriu, kjo tregon se ketij njriu ka nisë me i luajtë miza mas veshit dhe ka humbë totalisht.Është koha qe edhe PDK, nese ka kurajo dhe guxim te merret me te, nese ndokujt nuk ia ka”zene bishtin” dhe urgjentisht te zhgrkohet nga posti i Nenkryetarit të Parlamentit. Kjo do ta shpetonte Parlamentin por edhe do ta shpetonte edhe vetë Xhavit Halitin qe te hiqet nga vendi të cilin nuk e meriton.

Ta urresh vendin tënd si shqiptarët!

Nga Ben Andoni

Siç ndodh rëndom në të gjitha vendet e vogla, ku banorët mundohen të identifikojnë sa më shumë gjëra universale të lidhura me vendin e tyre, edhe shqiptarët nuk bëjnë përjashtim. Ata mëtojnë se janë të vjetër. Në himnin e tyre është e përcaktuar se të gjitha kombet mund të shuhen por vetëm ata janë të zgjedhurit specialë të Zotit. Ata kanë origjinë mitike me këtë apo me këtë figurë dhe mundohen të veshin me legjenda gjithçka. Ky fenomen në kohë të ndryshme ka shtresëzime të ndryshme, varësisht nivelit por edhe kohës ku jetohet. Qysh në krye të herës, Shqipëria konsiderohej si një vend i vjetër nga banorët e vet, më i lashti në botë, atë që sot e kësaj dite shqiptarët, sidomos ata me nivel kulturor të mesëm dhe poshtë e kanë si moto identiteti. Në frymë të kësaj mohohet gjithçka, që s’ka lidhje me shqiptarët, zbehet ai fill që lidhet me fqinjët dhe shqiptarët mbeten qendër e botës.

Shqiptarët e vazhduan këtë ndjesi deri në Luftërat e Mëdha Botërore, por përballja e tyre me Luftën e Dytë do jetë shumë zhgënjyese. Shqiptarët dhe mbreti i tyre jo vetëm e shitën vendin e tyre, por në masë bashkëpunuan me okupatorin. Në Kosovë, atëherë strukturë organike e Shqipërisë, ata ishin pjesë e formacioneve SS kundër shqiptarëve dhe serbëve, pa morën pjesë kundër hebrenjve, ashtu si treguan një nivel të dobët atdhedashurie me lëvizjet e tyre. Janë reale citimet që bëjnë komandantët gjermanë asokohe. Ata kanë vlerësimet më të pakta për këto njësi, por nga ana tjetër edhe për çdo gjë të shqiptarëvet. Në materialin e Ëehrmacht-it ka akuza direkte për administratën shqiptare, që tregohet hileqare por edhe që qëndron në dy karrige. Konjuktura e tyre u duket e pështirë, por edhe aspak me sens në ato rrethana politike. Paradoksalisht, në kujtesa dhe shkrime të këtyre personazheve, ata na hiqen si personazhe të pastra e kështu me radhë.

Por më i dhimbshëm është vështrimi përçmues në kohë për Shqipërinë, deri në ofendim nga vetë shqiptarët. Duket se Shqipëria urrehet më shumë nga vetë bijtë e saj. Princ Vidi dikur në përpjekjen e tij të madhe për sheshimin e mosmarrëveshjeve të shqiptarëve do të shprehej se vendi do të shpëtonte nëse vendi do të hiqte qafe dy njerëz: Ismail Qemalin dhe Esat Pashë Toptanin. Të mendosh ishin njerëzit kryesorë në vend.

Në kohën e Luftës së Dytë Botërore personazhet anti-patriotë u shtuan, por sërish jo pak nga shqiptarët mendonin se çështja e pushtuesve ishte e zakonshme, kurse problemi i brendshëm ishte ai që duhej të zgjidhej. Kaq e rrënjosur është kjo saqë edhe ndaj sot e kësaj dite ne vuajmë pa fund mosmarrëveshje të pakuptimta mes vete.

Në Shqipëri ka një garë në art sesi të tregohet më atraktiv vendi për të huajt, duke e nxirë atë, ashtu si në kinematografi për ta paraqitur vendin si të errët dhe grotesk në mënyrë që të pëlqehet nga të huajt.

Të gjithë shqiptarët duken në garë në këto ditë të fundit kur Shqipëria është në finish të hapjes së negociatave për t’u anëtarësuar se kush do t’ia bëjë vendit rrugën më të vështirë. Ofendon pozita dhe përdor një retorikë ofenduese por nuk i lë asgjë opozita që po nxjerr themelet dhe po shan me çfarë të mundet sensin e Shqipërisë për drogën dhe krimin.

Dhe, nuk mbaron këtu. Ka një kënaqësi gati perverse kur ndonjë organ i huaj shkruan se në Shqipëri është zbuluar aksh sasi drogë. Po a mundet që një pjesë e Shqipërisë të përfitojë dhe një tjetër jo?! Jo kjo është e pamundur ashtu si është e pacipë ta shesësh vendin tënd, në formën që bëhet tek ne.

Shqipëria i ka mbijetuar regjimeve ekonomiko- sociale të ndryshme, i ka shpëtuar asimilimit të huaj, por duket se do e ketë më të vështirë me politikanët e saj, që po e shfarosin nga shqiptarët e saj. Të dhënat thonë se pas pak dekadash do ekzistojnë vetëm një milion shqiptarë! Duket se të gjithë duan të ikin dhe e urrejnë vendin, që do të jetojë edhe pas shuarjes së kombeve. Ka një ngutje për shqiptarët të hidhen kundër shqiptarëve, qoftë dhe pa ngacmimin e dorës së huaj si na pëlqen ta quajmë. Një gjë dihet qartë dhe është konstatuar me kohë. Armiqtë më të mëdhenj të shqiptarëve janë vetë shqiptarët, thoshte Faik Konica. Ai, njeriu, që e kishte shprehur këtë citat të jashtëzakonshëm ishte po vetë personazhi që nuk la gjë pa artikuluar kundër bashkatdhetarëve të vet, duke flirtuar me Mbretin që e urrente dhe ata që e hodhën atë, duke ofenduar, por edhe shfaqur cinizmin e vet. Jo s’ka përjashtim, në çdo kohë, Armiqtë e Shqiptarëve jemi vetë ne shqiptarët! (Homo Albanicus)