Berlini dhe bufeja ballkanike

Nga Enver Robelli

Që nga viti 1999 lirinë e Kosovës e kanë siguruar 130 mijë ushtarë gjermanë. 27 ushtarë gjermanë kanë vdekur në misionin paqësor të KFOR-it. Angazhimi i Gjermanisë në kuadër të trupave paqeruajtëse ka kushtuar 3.4 miliardë euro. Këtu nuk hyjnë edhe shumë miliona që Gjermania ka dhënë për funksionimin e UNMIK-ut, EULEX-it, OSBE-së dhe misioneve të tjera ndërkombëtare.

Ky investim i madh gjerman për shtetndërtimin në Kosovë ka për qëllim krijimin e një ambienti stabil si parakusht për zhvillim të ekonomisë,sundim të ligjit, qeverisje të mirë. Fakti se Kosova nuk i ka arritur këto ende, nuk është faji i Gjermanisë, së paku jo faji kryesor. Përgjegjës për gjendjen e rëndë të Kosovës janë vetë kosovarët dhe udhëheqjet e tyre politike. Pasojat e qeverisjes së keqe u panë në vitet 2014/15, kur mbi 100 mijë shqiptarë të Kosovës ikën kryesisht në Gjermani – jo për shkak se ishin të përndjekur politikë, por për shkak të gjendjes së rëndë ekonomike dhe mungesës së perspektivës. Nëse gjendja në Kosovë vazhdon të jetë e tensionuar, atëherë Gjermania do t’i vërejë pasojat menjëherë – dhe madje në formën e valëve të refugjatëve ose emigrantëve ekonomikë.

Që nga shpallja e Pavarësisë së Kosovës më 2008, Gjermania pa luhatje ka përkrahur Republikën e Kosovës. Gjatë vizitës së tij në Kosovë, si ministër i Jashtëm gjerman, Guido Westerwelle në Kuvendin e Republikës së Kosovës më 27 gusht 2010 deklaroi: «Pavarësia e Kosovës e ka përmbyllur kapitullin e vendosjes së kufijve dhe copëtimeve në territorin e ish-Jugosllavisë. Harta e Ballkanit Perëndimor është përcaktuar përfundimisht. Pavarësia e Kosovës dhe integriteti i saj territorial janë fakte». Pak a shumë të njëjtin mesazh ai më parë e kishte përcjellë edhe në Beograd. Sipas tij, pavarësia e Kosovës është realitet, vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë është i qartë, harta e shteteve pasardhëse të ish-Jugosllavisë është përcaktuar.

Më 2011 Beogradin e vizitoi Angela Merkel. Gjatë konferencës për shtyp ajo u konfrontua hapur me presidentin e atëhershëm Boris Tadiq. Merkel tha se Gjermania e ka pranuar Republikën e Kosovës, ndërsa Serbia jo. «Kjo është një situatë ku duhet të ecim përpara», tha Merkel. Kur Tadiqi mendoi se mund të luajë me muskuj, Merkel nuk e përkrahu më. Në pushtet erdhi Aleksandar Vuçiqi me socialistët e Slobodan Milosheviqit. Vuçiqi në raport me Kosovën luajti një lojë: ktheu kopjet e kadastrës, kopjet e certifikatave të lindjes etj., të cilat Serbia i kishte vjedhur më 1999, po ashtu Serbia lejoi kosovarët të udhëtojnë nëpër Serbi me letërnjoftim dhe me disa «targa prej letre» që duhej vendosur në veturë. Vuçiqi punoi me shpejtësi: të gjitha këto i shiti në Berlin si kompromise gjigante që paskësh bërë ndaj Kosovës. Ai rreth vetes mblodhi këshilltarë gjermanë, e tërhoqi në anën e Serbisë edhe ish-kancelarin Gerhard Schröder, i cili madje mori pjesë edhe në një miting të partisë së Vuçiqit. Vuçiqi filloi të fliste shumë për nevojën e serbëve që të mësonin etikën evangjeliste të punës si gjermanët.

Çfarë bëri Kosova? Asgjë serioze. Përfaqësimi diplomatik i Kosovës në të gjitha nivelet ishte në pjesën më të madhe të kohës katastrofal. Në 10-vjetorin e Pavarësisë së Kosovës nuk mori pjesë asnjë politikan gjerman me nam. Schröderi, që kishte bombarduar Serbinë, është mysafir i shpeshtë në Beograd. Mund të thuhet me arrogancë se Schröder shkon në Serbi për ndonjë honorar, por përse një gjë të tillë nuk arritën ta bënin politikanët e Kosovës, në radhë të parë ata të PDK-së, që kanë qeverisur që nga viti 2008. Ndërsa Vuçiqi është i interesuar të përmirësojë imazhin e Serbisë në Gjermani, politikanët e Kosovës janë të preokupuar me ndreqjen e imazhit të tyre. Para disa vjetësh Kadri Veseli i dha një intervistë një gjermani shëtitës, i cili hiqej si gazetar dhe muhabeti i Veselit doli në një portal turistik, të cilin gjermani misterioz e kishte hapur me gjasë vetëm për intervistën me Veselin.

Do të ishte e padrejtë që për mosangazhimin gjerman në Kosovë të fajësohen vetëm politikanët e PDK-së. Kishte diplomatë gjermanë në Kosovë që nuk ishin në nivel të detyrës dhe silleshin më shumë si aktivistë të PDK-së. Gjermanisë tani po i hakmerret që nuk i ka mbikëqyrur nga afër negociatat e Brukselit, por ato i ka lënë në duart e Federica Mogherinit, e cila para se të bëhej kryediplomate e BE-së ishte akuzuar për qëndrime proruse. Pas aneksimit të Krimesë, Mogherini nuk e mori më guximin që hapur të tregojë simpati për Rusinë, por ndaj Serbisë ajo është treguar pafund tolerante në çdo aspekt. Vuçiqi ka futur gjithçka nën kontroll dhe BE-ja ka heshtur.

Policia e Vuçiqit gjatë natës sulmon banorët e një lagjeje në Beograd, i dëbon dhe ua prish shtëpitë për t’i bërë vend projektit «Beogradi mbi ujë» dhe BE-ja pothuaj nuk dëgjohet. Vuçiqi kontrollon çdo institucion, demonton pavarësinë e institucioneve, stigmatizon pandërprerë çdo opozitar duke ia ndërsyer shtypin e tij fashist, me vite të tëra e mban në postin e shefit të armatës një gjeneral të akuzuar nga aktivistët për të drejtat e njeriut se ka kryer krime në Kosovë – dhe Bashkimi Evropian e Federica Mogherini nuk bënë asgjë. Nuk bëjnë as gjermanët. Besojnë se gjërat janë vënë në binarë për aq kohë sa Aleksandar Vuçiqi e Hashim Thaçi po flasin në Bruksel.

Por, nga ideja fillestare që dy vendet të normalizojnë marrëdhëniet dhe të hapin rrugën për anëtarësim në BE, tani kemi debatin mbi ndarjen e Kosovës. Vuçiqi po flet vetëm për ndarje. Jo për shkëmbim territoresh. Nuk po flet as për njohje të Kosovës. Në këtë situatë Gjermania po rrezikon të mbetet në bishtin e ngjarjeve. Kancelarja Angela Merkel ka kundërshtuar ndryshimin e kufijve në Ballkan, por kjo ashiqare nuk mjafton.

Në vitin 2011 ministri i atëhershëm i Jashtëm i Polonisë, Radosllav Sikorski, në një fjalim programatik në Berlin tha se më shumë se fuqisë gjermane i frikësohet indiferencës gjermane. Debati për ndarjen e Kosovës është pasojë edhe e indiferencës gjermane ndaj rajonit. Para disa javësh historiani i njohur britanik Timothy Garton Ash kritikoi në një intervistë në «Der Spiegel» plogështinë gjermane.Sipas tij, në koalicionin e madh në Berlin, por edhe në opinionin publik nuk ekziston vetëdija e duhur mbi urgjencën e momentit. «Kur udhëtoj nëpër Gjermani nuk e kam përshtypjen se është kuptuar serioziteti i situatës» sa u përket sfidave të BE-së. Garton Ash foli kryesisht për Brexitin. Por indiferenca gjermane në Ballkan është po ashtu njëra nga pikat e dobëta të politikës së Berlinit.

Ndërkohë që autoriteti i Merkelit po zbehet edhe në Gjermani, duket se pas shpinës së saj nismën për ndarjen e Kosovës është duke e përkrahur presidenti dinamik francez Emmanuel Macron, i cili në nëntor do t’i presë në Paris Thaçin dhe Vuçiqin, dy gjeodezistët e rinj të Ballkanit. Nuk ka garanci se deri atëherë gjiganti gjerman do të zgjohet nga kllapia. Ndërsa politika cinike franceze është po ajo e qershorit të vitit 1999, kur në vend se të lejonin shqiptarët të ktheheshin në shtëpitë e tyre në veri të vendit, ushtarët francezë vendosën telat me gjemba dhe një ditë u dhanë urdhër Thaçit dhe Veselit të qetësonin popullin që donte të kthehej në vatrat e tij. Ata i thanë popullit se Mitrovica do të bashkohet. Thaçi dhe Veseli e kryen punën sipas porosisë. Pastaj Mitrovica u bashkua – në këngë me çifteli.

Gjenerali gjerman që i dha oficerit serb 28 minuta kohë për t’u larguar nga kufiri në Morinë

Në moshën gati 80-vjeçare ka vdekur gjenerali i Bundeswehrit Helmut Harff, njëri nga heronjtë e çlirimit të Kosovës

Nga Enver ROBELLI

Në qershor të vitit 1999 gjenerali Helmut Harff dridhej nga padurimi. Nga shtabi i NATO-s në Durrës ai po përgatiste hyrjen e trupave gjermane në Kosovë, por rrugët e Shqipërisë veriore ishin më shumë shtigje të dhive dhe deleve. Koha nuk mjaftonte, KFOR-i në Kosovë duhej të hynte sa më shpejt në mënyrë që të mos krijohej asnjë vakuum i sigurisë, ndërsa ushtria serbe ishte duke u larguar.

Ende nuk ishte e qartë se nga do të hynin trupat gjermane në Kosovë: përmes Kukësit apo nga Tetova? Për të hyrë nga Maqedonia Harff kishte marrë lejen nga ushtria maqedonase. Por, gjatë takimit me shefin e armatës maqedonase, «një burrë me vetulla leshatore» (sipas «Der Spiegel»), gjenerali gjerman ishte habitur kur oficeri nga Shkupi së pari po i tregonte gjerë e gjatë mbi problemet e tij reumatike.

Harff komandoi trupat gjermane, të cilat hynë në Kosovë në qershor 1999, pasi NATO kishte bombarduar Serbinë 78 ditë me radhë dhe e kishte detyruar të largojë forcat e saj nga Kosova. Legjendar është debati i gjeneralit Harff me një komandant të ushtrisë serbe, i cili fillimisht kishte refuzuar të lironte pikën kufitare të Morinës. Harff i tha oficerit serb se i «keni 30 minuta» për t’u larguar. Debati vazhdoi edhe pak dhe Harff tha: «Ky është fundi i muhabetit. I keni edhe 28 minuta». Serbët u larguan. (https://www.youtube.com/watch?time_continue=53&v=C4USPAU3yEc)

Vite më vonë gjenerali Harff kështu ia shpjegoi skenën në Morinë revistës gjermane «Stern»: «Ishim marrë vesh që serbët të largoheshin, për t’ua mundësuar trupave gjermane hyrjen në Kosovë. Kur aterrova aty me helikopter, komandantëve serbë as që u shkonte mendja të largoheshin. Nëse në këso situatash ia filloni të negocioni, atëherë keni humbur». Në pyetjen e «Stern» se si do të sillej po të mos merrej seirozisht kërkesa e tij nga serbët, Harff u përgjigj: «Nëse keni qenë 40 vjet ushtar, ju keni një refleks të mirë, edhe për palën tjetër. E dija se ata (serbët) vetëm po përpiqen të krekosen, por në fakt u kishte hyrë tuta në bark. Nga momenti kur ka filluar hyrja e KFOR-it, ushtarët serbë kishin vetëm një hall: si të kthehemi të padëmtuar në shtëpi?» Në këtë intervistë të dhënë në vitin 2001 Harff tregonte se së shpejti do të vizitonte Kosovën, Bosnjën, Kroacinë, Malin e Zi: «Serbinë do ta lë anash. Besoj se atje jam person i padëshirueshëm». Harff kishte thënë se politikisht lufta e Kosovës nuk ishte e përgatitur si duhet nga Perëndimi. Ai kritikonte sidomos deklaratat e politikanëve perëndimorë se nuk do të ketë ndërhyrje tokësore në Kosovë.

Harff ishte parashutist dhe kjo shihej nga figura e tij. Shokët e tij ushtarë dhe oficerë e quanin «gjeraqinë». Ai ishte njëri nga ushtarakët gjermanë që ndikoi më së shumti që Bundeswehri të shndërrohet në ushtri që merr pjesë në operacione paqësore – dhe në raste urgjente edhe në luftë, si në Kosovë më 1999. Përveç në Kosovë Harff më herët kishte shërbyer si komandant i brigadës së parashutistëve gjermanë në Misionin e OKB-së UNOSOM II në Somali. Më 1997 ishte shef i shtabit të divizionit multinacional në Mostar. Gjenerali Helmut Harff, i lindur më 5 qershor 1939, vdiq më 8 shtator 2018, siç mund të mësohet nga një përkujtim në gazetën «Frankfurter Allgemeine Zeitung».

I gjunjëzuar

Editorialit të fundit të Hashim Thaçit për ndarjen e Kosovës i mungon vetëm edhe kjo fjali: «Na falni, gabuam që e shpallëm pavarësinë!» Përse ka rrëshqitur kaq thellë në batak presidenti i Kosovës

Nga Enver ROBELLI

Në vitet ’90 një gazetar serb pati botuar një libër me këtë titull: «Pitao sam Albance šta žele, a oni su rekli republiku ako može». Për ata që nuk dinë serbisht: «I kam pyetur shqiptarët se çfarë dëshirojnë, dhe ata më thanë: republikë, nëse bën». Editoriali i fundit i presidentit të Kosovës, Hashim Thaçi, më kujtoi titullin e librit të gazetarit nga Beogradi. Nuk mund ta detyrojmë Serbinë ta pranojë pavarësinë e Kosovës, shkroi presidenti me ton vajtimtar në editorialin që ua dërgoi mediave për botim dhe shumica ose nuk e botuan fare, ose e fundosën diku në thellësitë e internetit. Serbinë, shtoi Thaçi, nuk mund ta shtyjnë ta pranojë pavarësinë e Kosovës as aleatët tanë, shtetet si Amerika, Gjermania, Britania e Madhe etj., të cilat në të vërtetë kanë dhënë kontribut vendimtar që Kosova të bëhet e pavarur. Në komentin e Thaçit mungonte vetëm kjo fjali: «Na falni, gabuam që e shpallëm pavarësinë!». Thua se shqiptarët e Kosovës është dashur të pyesin Serbinë më 2008 nëse bën ta shpallin pavarësinë. Kur ka vendosur të luftojë për lirinë e Kosovës Thaçi me siguri ka besuar në ideale të tjera dhe stacionin më të afërt të policisë nuk e ka parë si vend ku duhet pyetur nëse bën të luftohet kundër Serbisë, por si cak legjitim për ta sulmuar. Por, Hashimi i fillimviteve ’90 nuk do ta njihte Thaçin e sotëm.

Në editorialin e tij Thaçi nuk e quajti të denjë asnjë argument kundër ndarjes. Që ai bëhet i shurdhër ndaj kritikëve vendorë, kjo s’është fare befasi. Dialogu me kritikë nuk ka qenë kurrë shkathtësi e tij. Synim i tij është poshtërimi ose instrumentalizimi i rivalëve politikë. Shumë lexuesve mund t’u kujtohet se si e quante Jakup Krasniqin «Jakupovski», si tallej me protestues duke thënë se ikën me bisht ndër shalë, si e ka fyer Ibrahim Rugovën në pamfletin e tij të shkarravitur nga dy injorantë nga Londra, si i thoshte Adem Grabovcit se opozita do të çmendet kur të marrë vesh se Thaçi do të takohet me «Hillarinë» (Hillary Clinton).

Pas të gjitha këtyre talljeve e sharjeve Thaçi ka mbetur vetëm, i rrethuar me një grup këshilltarësh pa ndikim në opinion. Andaj, nervoza e Thaçit është e pritshme kur thotë se «deri më sot kam dëgjuar më tepër zhurmë dhe në rastin më të keq edhe urrejtje» lidhur me idenë e tij për ndarjen e Kosovës me Serbinë. Po, edhe kjo është pjesë e së vërtetës: për një pjesë të madhe të opinionit kosovar Thaçi është shndërruar në figurë të urryer. Për një president të vetëdijshëm për postin e tij do të ishte e udhës që të shtronte pyetjen: përse është kështu? A mos ka të bëjë ky disponim i keq ndaj tij i një pjese të madhe të opinionit me ngopjen dhe neverinë me lojërat, kurthet dhe aventurat e tij politike? A mos ka të bëjë mosdurimi ndaj tij edhe me trashëgiminë e tij politike që mund të përmblidhet me katër «k» – korrupsion, krim, kurthe dhe kaos?

Kritikët e planit të tij për ndarjen e Kosovës Thaçi i quan debatues që prodhojnë «vetëm zhurmë edhe panik». Po t’i lëmë anash «kopukët» vendorë, a mund të jenë prodhues zhurme edhe Angela Merkel, diplomatët britanikë, Daniel Serwer, Karl Bildt, Albert Rohan? Ndoshta po, sipas Thaçit.

Situata e tanishme nuk është komode as për Thaçin, as për Kosovën. Për të shtyrë një ide përpara presidenti është dashur të krijojë konsensus politik, të ruajë kanale komunikimi me të gjitha partitë, t’i involvojë ato në procesin e dialogut dhe t’i dëgjojë ato më shumë se diplomatët në Bruksel, të cilët në raste të caktuara varrosin krejt parimet dhe janë vetëm cinikë. Negociatat e fshehta me Aleksandar Vuçiqin nëpër Europë dhe me gjasë edhe në Amerikë vetëm sa rrisin dyshimet ndaj Thaçit se ai në radhë të parë e ka parasysh fatin e tij personal. Ndoshta kjo është njerëzore, fundja njeriu që nga publikimi i raportit të Dick Marty-it është nën hetime nga drejtësia ndërkombëtare. Por, për Kosovën është fatale kur halli personal i një njeriu e shtynë atë të marrë peng një vend duke keqpërdorur pozitën e presidentit. E ndershme në këso situata do të ishte dorëheqja. Por, diçka e tillë nuk mund të pritet prej tij, sepse pastaj mund të bie tërë piramida që e ka ndërtuar me shumë dinakëri e mund që nga viti 1999.

Dëmi tashmë është shkaktuar. Shtetet kryesore perëndimore tani nuk flasin më me një zë sa i përket Kosovës. Me këtë fakt Kosova duhet të përballet. Më së miri me unitet politik. Por, gjasat për të arritur këtë janë të vogla, sepse ka vite që politika në Kosovë është vetëm sinonim i plaçkitjes së arkës së shtetit dhe jo shërbim ndaj qytetarëve. Virusi i korruptimit ka depërtuar thellë në shumë shtresa të shoqërisë, siç po dëshmon rasti me mijëra veteranë të rrejshëm. Editoriali i fundit i Thaçit është shembull i radhës i korruptimit edhe të idealeve, edhe ideve, edhe ambicieve politike. Para opinionit Thaçi lë përshtypjen e të gjunjëzuarit. Por, kujdes: i tillë ai është edhe më i paparashikueshëm. Barrën historike të përgjegjësisë dhe fajit për këtë gjendje në të cilën ai e ka futur Kosovën duhet ta bartin ata «përfaqësues të popullit» që ia dhanë votën për ta zgjedhur president.

Luftëtarë – luftoni veteranët

Nga Selim Kryeziu

“Mshile gojen, ti je komandant i Kukësit”! Kështu do të më thoshte Kryeministri sikur ta lexonte shkrimin tim. Sipas trurit të Tij, unë s’kam të drejtë të them asnjë fjalë për këtë temë. Por, unë do të flas. Nuk kam në plan t’u bindem urdhërave të Tij. Për Veteranët e gjithë Kosovës ndoshta edhe s’më takon, sepse nuk kam informacine të duhura në këtë drejtim. Di vetëm se gjashtëdhejtë mijë veteranë nuk i kemi. Këtë e din të gjithë besoj. Nëse dikush i ka shpallur votuesit e vet, klientet e vet veteranë, çështje tjetër pastaj është kjo.

Por, për Veteranët e komunës së Dragashit, e sidomos ata të fshatit tim, Breznës, të cilët i njoh fije e për pé, unë kam të drejtë të flas, bile me shumë kompetencë. Unë kam të drejtë të flas e të bërtas sidomos për ata që s’kanë qenë në luftë dhe e kanë statusin e veteranit. (Për të mos i quajtur veteranë të rrejshëm, mashtrues, hajdut, fëlliqësira etj, zgjodha që fjalën VETRANË ta shkruaj me shkronjë të madhe, kur flas për Veteranët e vërtetët; dhe ta shkruaj me shkronjë të vogël këtë fjalë, kur flas për ata të tjerët). Veteranët marrin pensione dhe kanë privilegje nga sheti për faktin se kanë këtë satus.

Si tatim pagues i këtij shteti, rrjedhimisht unë kam të drejtë të flas për ta Kryministër. Kam të drejtë të flas sepse edhe mua më shkon “fash për kurrizi”, që i thon fjalës. Është e thjeshtë. Pse të paguaj unë votuesit, mbështetësit a klientët e Tu e të shokëve të Tu. Nëse unë dhe një X “veteran”, kemi qëndruar bashkë në Kukës apo diku tjetër, pse ai të ketë këto privilegje? Pse ai të shfrytëzon paranë publike e unë jo, kur jemi absolutisht të barabart sa i përket kontributit për luftën. Nejse, se kam fjalën për këtë tani. S’është aspak personale kjo punë. Mirë jam unë. Mirë?!

Edhe unë jam Kosovë! Në portale nga dje a pardje po qarkullonë një list “me emra të veteranëve të rrejshëm”. Nuk e kam analizuar të tërën. Por më ra në sy postimi i një luftëtari, Urim Krasniqi, emri i të cilit figuron si veteran i rrejshëm. Tani, prokurori Blakaj thot se në këtë listë dikush ka futur dy mijë persona. Pra, përpos atyre që ai i ka gjetur si “të rrejshëm”, listës janë shtuar qëllimisht edhe dy mijë të tjerë me qëllim që prokurorin në fjalë ta nxjerrin bllof. Unë nuk e di cila është e vërteta këtu; ja ka futur kot z. Blakaj, apo dikush vërtet po mundohet ta bastardhon punën e tij. ( Uroj të mos më dëshpëroj z. Blakaj). Ajo që unë e di sakt është se Urim Krasniqi ka qenë luftëtar i UÇK-së dhe për asnjë moment nuk e ka lëshuar Kosovën gjat kohës së luftës.

Ajo që unë e di saktë është se njoh me dhjetra “veteranë” që nuk kanë qenë kurr në luftë dhe uniforëmen e kanë veshur në Vërmic, pas hyrjes së forcave të NATO-s. Ajo që unë e di sakt gjithashtu është se dikush po luan me dinjitetin e luftëtarit dhe me dinjitetin njerëzor tonin në përgjithësi. Ajo që di unë është se jemi bërë një vend i përçudushëm, i gërditshëm, ku qeni se njeh të zotin. S’më hiqet nga truri Urimi! Lajmin se është “Veteranë i rrjeshëm” e mori pikërsisht për ditëlindje. Urim i mirë për ditëlindje ky po! Po fëmijëve çfare do t’u thot tani?! “Të gjithë ne rrejmë e na rrejnë, veq Zoti as nuk rrenë as nuk rrehët”! Po ku e gjetët pikërisht atë se?! Po keni me mijra të tjerë more! Urim, bashkëvendasi im i nderuar, dhurat të mirë të bëri Atdheu për ditëlindje, prandaj, unë spo ta uroj fare. Të lutem mbilidhi miqtë e tu të luftës dhe demaskoni mashtruesit. Pra, mblidhuni ju luftëtarët dhe luftoni “veteranët”. Mos pritni nga shteti. Ky shtet i imi e i yti, ka kohë që e ka humbur fillin.

Natyra tiranike e nacionalizmit

Nga Harley Austin

Përgjatë gjithë historisë, nacionalizmi, i përcaktuar si besnikëri dhe përkushtim ndaj kombit, ka qenë mjet i zgjuar i qeverisë për të prodhuar pëlqyeshmëri nga popullata. Pavarësisht luftërave, taksave, imperializmit, spiunimit ose censurës, tirania e qeverisë mund të mbështetet gjithmonë tek nacionalizmi i verbër, për të larguar vëmendjen nga shkeljet e të drejtave individuale.

Me “patriotizëm”, unë nënkuptoj përkushtimin ndaj një vendi të caktuar, dhe një mënyre të veçantë të jetesës, që besohet të jetë më e mira në botë, por që nuk dëshirohet t’u imponohet njerëzve të tjerë. Patriotizmi, është i natyrës mbrojtëse, si në rrafshin ushtarak, ashtu edhe atë kulturor.

Ndërkohë, nacionalizmi, është i pandashëm nga dëshira për pushtet. Sikurse thotë Xhorxh Oruell, “qëllimi i qëndrueshëm i çdo nacionalisti, është të sigurojë më shumë pushtet dhe më shumë prestigj, jo për vete, por për kombin ose njësinë tjetër, në të cilën ai ka zgjedhur të zhysë individualitetin e tij”.

Një gjë që shumë njerëz nuk arrijnë ta kuptojnë, është se ka një ndryshim të madh midis patriotizmit dhe nacionalizmit. Patriotizmi është dashuria ndaj një vendi, kryesisht kulturës, tokës dhe njerëzve të tij. Ndërkaq, nacionalizmi është dashuria, zakonisht në formën e fanatizmit, ndaj kombit, që do të thotë që qeveria sundon falë tij.

Ndërsa patriotët e trajtojnë vendin e tyre me respekt, dhe zakonisht mendojnë për veten e tyre, në vend se të ndjekin verbërisht propagandën, nacionalistët adhurojnë qeverinë, zakonisht të llojit tiranik, që e rrënon në mënyrë aktive vendin e tyre. Dhe kjo për shkak se nacionalistët mendojnë se qeveria është vetë vendi, ose të paktën manifestimi i tij, dhe se të gjithë ata që kundërshtojnë dekretet e saj, kundërshtojnë në fakt vendin.

Patriotët, janë zakonisht të gatshëm të luftojnë kundër një qeverie tiranike, që kërcënon të drejtat e tyre. Për dallim, nacionalistët hipnotizohen lehtësisht nga të gjitha propagandat, politikat dhe gënjeshtrat e qeverisë së tyre. Ata pastaj manipulohen lehtësisht duke hequr dorë nga të drejtat, privatësia, armët dhe paratë e tyre ndaj qeverisë, duke menduar verbërisht se po sillen si “qytetarë patriotë”.

Nacionalistët vazhdojnë të adhurojnë qeverinë dhe simbolet e saj, përmes lavdërimeve të pafundme, adhurimit të flamurit dhe besimit se është një qenie e gjithfuqishme ajo që sjell liri dhe prosperitet (kur në fakt, ajo i shkatërron aktivisht të dyja këto).

Pastaj, me një dorë në zemër dhe sytë e tyre mbi flamurin, do të heqin me kënaqësi dorë nga fëmijët e tyre për luftëra të pakuptimta imperialiste, nga paratë e tyre për pagesat e tiranëve, armët e tyre për “sigurinë e kombit”, dhe privatësia e tyre për “luftën ndaj terrorizmit”.

Nuk është çudi pse nacionalizmi i popullarizuar, ka ka sjellë gjithnjë tirani:nga kombet feudale të Europës mesjetare, dhe deri tek Amerika moderne. Nacionalizmi, është në thelb një “çek i bardhë” për qeverinë, që ajo të marrë sa më shumë pushtet që dëshiron.

Me shtrembërimin e madh të realitetit të njohur si nacionalizëm, mercenarët imperialistë të qeverisë bëhen “patriotë që luftojnë për lirinë tonë”, dhe ushtria e saj të tepërt dhe policia e militarizuar, bëhen simbol i “krenarisë dhe forcës kombëtare”.

Në dekadën e fundit, nacionalizmi ka gjetur një metodë të re të popullarizimit të vetes, në mesin e gjeneratës aktuale. Në vend të propagandës masive të shekullit XX-të dhe të periudhës pas sulmeve të 11 Shtatorit, nacionalizmi u përdor si një mjet për të luftuar gjoja “globalizmin”.

Kjo ka krijuar ndarjen e rreme nacionalizëm vs globalizëm, që është ironike për shkak të statistikave problematike të të dyjave. Dhe ashtu si me shumicën e kundërvënieve të rreme, kjo gjithashtu rezulton në zgjerimin e statizmit në të dyja mënyrat.

Globalizmi, është ndoshta një term i njohur për shumicën e njerëzve. E megjithatë, nacionalistët e kanë ripërcaktuar krejtësisht këtë term, për të mishëruar gjithçka që ata përbuzin. Globalizmi në përgjithësi, nënkupton zgjerimin e politikave të huaja dhe ekonomike në një shkallë globale, e cila zakonisht nënkupton vetëm tregtinë e ndërlidhur nëpërmjet marrëveshjeve dhe organizatave si Bashkimi Europian.

Ndonëse kanë vetë defekte të shumta, nacionalistët i shtojnë një kuptim krejtësisht të ri globalizmit, në mënyrë që të krijojnë armikun e tyre. Ndërsa nacionalistët janë në favor të kufijve të mbyllur, të proteksionizmit dhe konceptit të tyre të “mbrojtjes së kombit”, globalistët

e supozuar, të cilët janë zakonisht një formë e elitës së pasur, plus çfarëdolloj komploti nacionalistësh që vendosin të përfshijnë, mbështesin kufijtë e hapur, dhe shkatërrimin e kombeve.

Sidoqoftë, ky konflikt patetik nuk bën tjetër, përveçse zgjeron fuqinë e qeverisë. Derisa këta nacionalistë pretendojnë të luftojnë ”elitën globaliste” dhe “shtetin e tyre të thellë”, qeveria merr një leje të plotë për të zgjeruar fuqinë e saj, nëpërmjet rregulloreve kufizuese të kufijve, rritjes së shpenzimeve ushtarake, dhe rritjes së ndërhyrjes së huaj.

Ç’është më e keqja, nacionalistët besojnë se janë individë që besojnë tek liria. Ata mendojnë në njëfare mënyre, se pikëpamjet e tyre jashtëzakonisht kolektiviste mbi kombin, dhe mungesa e rëndësisë të së drejtave individuale, është duke e mbrojtur individin, ndërsa globalistët po përpiqen të tiranizojnë.

Por në përpjekje për të luftuar tiranistët, ata në mënyrë të pashmangshme e mbështesin tiraninë e tyre të vërtetë, duke tërhequr fijet e e tyre:qeverinë. Për të mos përmendur faktin, se ideja për ta bërë Amerikën xhandarin e botës, dhe për të mbështetur luftëra të panumërta të panevojshme, është më shumë globaliste se sa çdo kufi “i hapur”.

Nëse nacionalizmi dhe globalizmi, nuk janë në kundërvënie mes tyre, atëherë kjo nënkupton ekzistencën e një tjetër mundësie. Zgjidhja është e thjeshtë:individualizmi. Në vend që t’i sakrifikojmë të drejtat individuale në emër të “kombit” ose “botës”, zgjidhja e vërtetë nuk shkel të drejtat tona si individë.

Ne duhet të ndalojmë përhapjen e propagandës statistikore të identiteteve kolektive, dhe të fillojmë të jetojmë dhe mendojmë për veten tonë. Vetëm atëherë do t’i japim fund statizmit, injorancës dhe tiranisë së nacionalizmit.

Burimi: 71Republic

Në shqip nga bota.al

Marksizmi kulturor: Si e gjeti shtegun, në kulturën e sotme

Nga Cid Lazarou

E majta moderne dominon në kulturën e sotme, në diskutimet rreth të drejtave të homoseksualëve, ambientalizmit, grave në vendin e punës, multikulturalizmit, diversitetit racor, Hollivudit, Silicon Valley, artit postmodern etj. Pra, shumë lëvizje të drejtësisë sociale, mund të duken të palidhura mes tyre, por kjo është larg nga të qenit e vërtetë.

Ajo që i ndërlikon gjërat, është se ideologjia e majtë është e vështirë të përcaktohet, jo më së paku sepse propozuesit e saj e frenojnë dhe ç’orientojnë me qëllim atë. Por kjo nuk është e vetmja arsye; një ideologji e tillë supozohet të jetë fluide, e përshtatur për të ndryshuar kudo që është e nevojshme, sidomos përballë dështimit (ekzistojnë shembuj të panumërt në histori).

Ndërsa të majtët nuk i pranojnë kurrë këto dështime, duke i fajësuar në mënyrë të paevitueshme kundërshtarët e tyre, ata janë bërë ekspertë për t’u zhvendosur nga një objektiv në tjetrin, pa e zbuluar identitetin e tyre.

Kur të kuptoni këtë, është zakonisht tepër vonë për të bërë diçka për këtë – duhet të pranoni që e majta do të djegë diçka, përpara se ta heqë dorë. Vetëm individi më i vëmendshëm ose i informuar, mund ta vërë re këtë gjë para se të shkojë aq larg sa të besojë se ideologjia e majtë është disi dashamirëse. Një term popullor për të përshkruar këtë strategji fluide, është “marksizmi kulturor”.

Ndërsa e majta nxiton ta quajë këtë një “teori komploti”, ajo është një mënyrë e mirë për të përshkruar transformimin e së majtës gjatë dekadave. Megjithëse duhet të jemi të kujdesshëm për ta përcaktuar këtë siç duhet. Pa dyshim, e majta moderne është e përqendruar kryesisht mbi kulturën, edhe pse nuk është distancuar aq shumë nga Karl Marksi dhe Fridrih Engelsi, sa mund të mendohet.

Përkundrazi, majtistët modernë e kanë çuar shumë më tej kritikën kulturore të marksizmit klasik.
Manifesti Komunist, ishte shumë i hapur për shoqërinë që transformon kulturën, duke e vendosur këtë në kapitullin e dytë. Këtu Marksi dhe Engelsi, e bënë shumë të qartë se kërkonin të shfuqizonin kombin, fenë dhe familjen. Ata deklarojnë se, “komunizmi zhduk të vërtetat e përjetshme, ai zhduk të gjitha fetë, dhe gjithë moralin”.

Po ashtu, duke folur tekstualisht për “zhdukjen e familjes”, ata vazhdojnë të shpjegojnë:”Kurthi borgjez për familjen dhe edukimin, për bashkëjetesën e shenjtëruar mes prindërve dhe fëmijëve bëhet gjithnjë e më i neveritshëm, me veprimin e industrisë moderne”. Më pas, ata deklarojnë:Borgjezi e sheh gruan e tij si një instrument të thjeshtë të prodhimit”, duke vazhduar të hedhur poshtë akuzat se “komunistët dëshirojnë të anulojnë konceptet e shtetit dhe kombësinë”.

Se si dikush do të kundërshtonte fokusin kulturor të marksizmit, kur që nga fillimi i tij ai qe aq transparent, kjo është mjaft e habitshme. Unë do të shkoj aq larg, sa të pyes nëse ka ndryshuar shumë në këtë drejtim, edhe nëse zgjerohet me kalimin e kohës. Ajo që ka ndryshuar në fakt, është më tepër një botëkuptimi semantik.

Bëhet fjalë për dy shkolla të mendimit brenda qarqeve marksiste. Marksistët e parë, revolucionarë besojnë se vetëm përmes luftës së dhunshme, do të ndërtohet komunizmi. Në anën tjetër, marksistët gradualistë folën për një tranzicion gradual drejt komunizmit, duke e transformuar shoqërinë nga brenda.

Çdokush me një numër njohurish dhe ndershmëri historike, do të pranojë se marksizmi revolucionar, ishte një katastrofë e plotë. Ai bëri që rreth një e treta e popullsisë së botës, të vuante në mënyrë të tmerrshme nën komunizëm, duke shkaktuar 100 milionë të vdekur nga aktet e përgjakshme, brutale dhe mizore të democidit.

Deri më sot, ka ende vende si Koreja e Veriut dhe Kuba që jetojnë nën morsën e këtij sistemi. Vende të tjera, si Kina dhe Vietnami, kanë ndërmarrë disa hapa kuptimplota drejt reformimi, por janë ende shtete tejet represive dhe jodemokratike të një partie të vetme politike.

Ndërsa shumë pak njerëz e njohin sot historinë e komunizmit revolucionar, akoma më pak dihet për formën e tij graduale. Ajo ekzistonte edhe para se revolucioni rus të çonte në shtetin e parë komunist, veçanërisht me Fabianët në Angli dhe Menshevikët në Rusi, ndërsa Leon Trocki ishte shembulli më i shquar i kësaj të fundit.

Menshevikët, kundërshtuan me forcë homologët e tyre bolshevikë, mbi atë nëse duhet të merrnin një qasje revolucionare apo graduale. Kur bolshevikët morën pushtetin në Rusi, këto dallime u mënjanuan, edhe pse të majtët gjithmonë hanë kokat e njëri-tjetrit në fund. Kështu Stalini spastroi Trockin, dhe shumë të tjerë nga qeveria.

Ndonëse ka shumë shembuj të tjerë të marksizmit gradualist, nga Georgi Lukas dhe edukimi i tij seksual në Hungari, tek marshimi i gjatë i Antonio Gramshit nëpërmjet institucioneve, ishte ndoshta Shkolla e Frankfurtit, ajo që pati ndikimin më të madh në përshtatjen kulturore moderne të së majtëss.

Kur Partia Naziste u ngjit në pushtet, anëtarët e saj u larguan nga Gjermania, u vendosën në Shtetet e Bashkuara, dhe çuan aty edhe interpretimin e tyre kulturor të marksizmit – teoria kritike, pothuajse fjalë për fjalë shtylla e mendimit modern majtist.

Teoria kritike, është një model fluid, që zbaton luftën marksiste të klasave në çdo aspekt të jetës, në krahasim me të qenurit i drejtuar thjesht nga klasa ekonomike, siç përcaktohej nga marksistët klasikë. Kudo që ekzistojnë dallime në shoqëri, kjo teori mëson se shkaku është shtypja, duke u bërë kështu një mundësi tjetër për luftën klasore në shoqëri, megjithëse jo gjithmonë në sensin klasik marksist të proletariatit kundër borgjezisë.

Për shkak të fluiditetit të kësaj teorie, lufta e klasave mund të zbatohet në çdo gjë, nga homoseksualët përkundrejt heteroseksualëve, meshkujt kundrejt femrave, zezakëve kundrejt të bardhëve, dhe kudo ku mund të nxitet një ndarrje, siç e shpjegova në fillim dhe ashtu siç e shohim sot.

Marksizmi Kulturor, është një mënyrë shumë efektive për ta shpjeguar këtë teknikë, sepse kudo që ekziston kultura, majtistët modernë e përdorin teorinë kritike për të mbjellë ndarje në shoqëri, të cilat ata të mund t’i kthejnë në avantazhin e tyre. Ideja që kjo është një lloj teorie konspirative, bazohet thjesht në atë që majtistët nuk e përdorin vetë këtë term.

Por nëse ky term përqafohet apo jo nga e majta, është diçka e parëndësishme. Jo vetëm që është një mënyrë e dobishme për të përshkruar teorinë kritike, dhe për ata që e nxisin këtë në shoqëri, por bëhet edhe më e parëndësishme kur të majtët ndryshojnë në mënyrë të pashmangshme emrin e tyre, në momentin kur kjo bëhet politikisht e leverdishme.

Burimi: “The Epoch Times”

Fridrih Niçe, filozofi i keqkuptuar dhe i përdorur padrejtësisht nga e djathta ekstreme

Nga Hugo Drochon

I pyetur se kush është autori më i mbivlerësuar në një intervistë të kohëve të fundit, Stiven Pinker, psikolog në Harvard, dha këtë emër: Friedrih Niçe. ”Është e lehtë ta kuptojmë, se përse tronditjet e tij sociopatike, do të frymëzonin kaq shumë lëvizje të neveritshme të shekullit XX-të dhe XXI-të, duke përfshirë fashizmin, nazizmin, bolshevizmin, fraksionin libertarian të Ajn Randit, ekstremin e djathtë amerikan dhe lëvizjet e sotme neo-naziste”.

Për të kuptuar se përse Niçe ka qenë aq shumë i keqkuptuar, “Historia e filozofisë perëndimore” e Bertand Rasëll, është një vend i mirë për t’ia filluar. Ai po përpiqej të kuptonte ngritjen e Hitlerit, dhe e gjeti një përgjigje:Niçe. Lufta e Dytë Botërore, deklaroi Rasëll, ishte “Lufta e Niçes”. Me Donald Trumpin në Shtëpinë e Bardhë dhe të djathtën ekstreme në rrugë, shumë komentues kanë filluar të pyesin nëse në Amerikë ka mbërritur fashizmi.

Benito Musolini pretendoi se ishte i ndikuar nga Niçe, dhe Hitleri e paraqiti veten si një mbinjeri Niçean, që po e drejtonte racën e tij ariane drejt fitores. Niçe vdiq më 1900, pasi kishte pësuar një krizë të fortë nervore më 1889. Legjenda thotë se kjo ndodhi në Torino, pasi kishte parë një kalë që ishte duke u rrahur nga pronari i tij, duke e mbërthyer me krahët e tij për ta mbrojtur.

Figura të mëdha politike të kohës së tij, nuk ishin as Hitleri dhe Musolini, por Bismarku, dhe politika e tij nuk ishte as fashizmi, as nazizmi por “politika e pushtetit” e bashkimit gjerman, dhe ekuilibri europian i pushtetit.

Ai u takua me disa nga njerëzit më të rëndësishëm të kohës së tij, përfshirë kompozitorin Rikard Vagner, psikoanalistin Sigmund Frojd, dhe Lu Andreas-Salome, me të cilin ra në dashuri. Niçe u vetë-rekrutua vullnetarisht si një oficer kalorës në Luftën Franko-Prusiane të viteve 1870-1871.

Do të ishte e vështirë të mos vlerësohej ndikimi që pati filozofi gjerman në kulturën e shekullit XX-të. Stili i tij letrar influencoi Albert Kamy, Andre Gide, Xhek London, Tomas Man, Uilliam Batler Jits, Xhorxh Bernard Shou; ndërsa filozofia e tij Martin Hajdegerin, Zhan Pol Sartrin, Xhak Derrida dhe Mishel Fuko; dhe shpesh konsiderohet si paraardhësi i ekzistencializmit, teorisë kritike, poststrukturalizmit, dekonstruktivizmit dhe postmodernizmit.

Niçe i përdori teoritë dhe idetë e tij, për të analizuar politikën e kohës. Synimi i Bismarkut, ishte të bashkonte Gjermaninë, në mënyrë që të mund të kishte një vend në tryezë me kombet e tjera të mëdha – Francën, Britaninë e Madhe dhe Rusinë – të cilët e kishin ndarë botën mes tyre.

Por Niçe e hodhi poshtë politikën e bazuar tek nacionalizmi, ksenofobia, filistinizmi dhe copëzimi i Europës. Në vend të kësaj, ai parashtroi moralin e vet të “politikës së madhe”, që synonte unifikimin e Europës (kontinentale), që udhëhiqej nga një elitë e re transnacionale. Qëllimi i saj, nuk do të ishte vetëm të çonte Europën në atë që Rudjard Kiplingu, e quajti më vonë “loja e madhe” – domethënë luftën e pushtetit midis Britanisë dhe Rusisë mbi Afganistanin dhe Indinë Veriore, por më e rëndësishmja, për të marrë pjesë në krijimin e një kulture të re, dhe të vërtetë europiane.

Po si u bë Niçe filozofi i Rajhut të Tretë? Ishte Alfred Baumler, filozofi i oborrit nazist, i cili e shndërroi atë në një “profet të Hitlerit”. Niçe u riformua si një filozof i shtetit gjerman dhe i pastërtisë racore gjermane. Baumler u ndihmua në këtë aspekt nga motra e Niçes, Elisabeta, e cila botoi një koleksion të faqeve të tij të fundit, të botuara nën titullin “Vullneti për pushtet”.

Niçe kishte një marrëdhënie të ngushtë me motrën, vetëm 2 vite më e vogël, por raporti mes tyre u përkeqësua kur ajo u përpoq të ndërhynte në marrëdhënien mes tij dhe Lu Andreas-Salome, të cilën ajo e quante “imorale”.

Por ndarja ndodhi kur Elisabeta u martua me Bernhard Forster, një antisemit i tërbuar, që u përpoq të krijonte një “koloni të pastër” ariane në “Nueva Germania” në Paraguaj. Në një letër drejtuar së motrës, Niçe e denoncoi Forsterin si pjesë të një “foleje anti-semite”, dhe ata nuk folëm më kurrë bashkë.

Për pjesën tjetër të jetës së tij, Niçe e konsideronte veten një anti-anti-semit. Kolonia në Paraguaj rezultoi një dështim: Forster kreu vetëvrasje, dhe Elisabeta u rrikthye në Gjermani në fillim të viteve 1890, e mbytur në borxhe. Por ajo pa një shans tek fama e vëllait të saj (që sapo kishte pësur një krizë mendore).

Elizabeta mori rolin e kujdestares së pasurisë letrare të vëllait të saj. Ajo redaktoi dhe ndryshoi shumë nga shënimet e Niçes. Nazistët e shpallën Niçen si filozofin e tyre, dhe në vitin 1934 vetë Hitleri vizitoi arkivin e folozifit të ngritur nga Elisabeta në Vajmar, ku ajo i dhuroi shkopin e vëllait të saj.

Në fakt ajo që nënkuptonte Niçe, është se shoqëritë moderne nuk kanë më një pikë referimi të përbashkët morale, për të udhëhequr veprimet e tyre. Iluminizmi ka sjellë triumfin e racionalitetit shkencor mbi të shenjtën. Ne nuk kemi më një moral të përbashkët, përreth të cilit të organizojmë jetët tona, dhe na ka mbetur të zgjedhim mes relativizmit moral dhe nihilizmit: besimit se jeta nuk ka vlerë; se nuk ka asnjë moral objektiv.

Niçe cilësohet shpesh si një nga filozofët e mëdhenj psikologë, pasi ka diagnostikuar sëmundjet nga e cila vuan epoka jonë:Frojdi e lavdëroi atë si njohësin më ”penetrues të vetvetes, se çdo njeri që ka jetuar ose ka gjasa të jetojë”. Dhe ky nihilizëm – një ndjenjë e paprekshmërisë në botën moderne – kap diçka të thellë në frymën e epokës sonë, e cila ka parë ngjarje – zgjedhjen e Trump dhe Brexit, por që shumë prej nesh e kanë të vështirë ta rrokin.

Duke humbur ankorimin tonë intelektual, ne filluam lundrimin duke kërkuar një ankorim të ri, por “deti” i hapur na ndan ende. Lidhja e nihilizmit me Niçen, është padyshim e saktë, por fajësimi i Niçes për nihilizmin, është njëlloj sikur të goditet lajmësi:Niçe diagnostikoi mbërritjen e tij, por nuk e miratoi kurrë nihilizmin.

E gjithë ndërmarrja e tij, kishte të bënte me përpjekjen për të gjetur një rrugëdalje. Në fakt, koncepti i tij i “moralit të skllavit”, i shenjuar nga nacionalizmi, ksenofobia dhe fragmentimi, duket si një mënyrë e mirë për të karakterizuar shumë saktë politikën aktuale të së djathtës ekstreme. Bertrand Rasëll e mbylli kapitullin e tij mbi Niçen me fjalinë:”Ithtarët e tij, kanë pasur mundësinë ta thonë fjalën e tyre, por mund të shpresojmë se koha e tyre po kalon shpejt”.

Kjo nuk është e mundur – jo më pak sepse ne jemi ende duke u përballur me “vdekjen e Zotit”. Mënyra e daljes nga kjo situatë, nuk do të jetë përmes ngritjes së një “Niçe” të mirë apo të keq, por përmes përballjes me atë që ai po përpiqej të na mësonte.

Dhe çfarë po përpiqej ta në linte trashëgim? Sipas vetëm shënimeve të tij, mësimi më i mirë i Niçes, ishte mendimi i kthimit të përjetshëm. Në një tjetër pasazh të famshëm, Niçe pyet:”Nëse një ditë ose një natë, një demon do t’iu vijë nga pas dhe do t’ju thotë:”Këtë jetë, ashtu siç e jetoni dhe e keni jetuar, do të duhet ta jetoni shumë e shumë herë të tjera… A nuk do ta hidhje poshtë dhe mallkoje demonin që fliste kështu?

Apo keni përjetuar dikur një moment të jashtëzakonshëm, kur do t’i ishit përgjigjur:”Ti je një Zot, dhe nuk kam dëgjuar asgjë më hyjnore se kaq!”. Fjala kyçe këtu është “nëse”:Niçe nuk pohon që kthimi i përjetshëm është i vërtetë – se ju do të rijetoni çdo rast të jetës tuaj një sasi të pafundme herësh – por ai pyet se si do të reagonit nëse kjo do të ishte e vërtetë.

Shumica e njerëzve, do të zgjedhin ndoshta të parën – ka shumë momente në jetën e dikujt, që askush nuk do të donte t’i ri-jetonte, dhe në fakt duke pasur parasysh mundësinë, shumica e njerëzve do të duan të kthehen në të kaluarën, për të ndryshuar diçka që ata kanë bërë, dhe për të cilën ndjejnë keqardhje.

Por ajo që Niçe po përpiqet të na shërojë, është pakënaqësia ndaj të kaluarës sonë:ai dëshiron që ne të arrijmë ta pranojmë atë. Dhe një mënyrë për ta pranuar, është të mësojmë nga e kaluara për të përballuar më mire me të ardhmen:nëse nuk kemi bërë gabime në të kaluarën, si mund të paralajmërohemi, që të mos bëjmë të njëjtat gabime në të ardhmen?

Shumica e njerëzve, s’munden ta kalojnë këtë test, por kjo është diçka normale:Niçe ishte mjaft i kënaqur që shumë njerëz – në mos shumica – të vazhdojnë të jetojnë jetën, siç kanë bërë gjithmonë. Por, për ata që janë të gatshëm ta ndryshojnë atë, ndoshta mendimi i kthimit të përjetshëm, mund të ofrojë bazën për një vlerësim dhe një etikë të re.

Shënim: Hugo Drochon, është një teoricien politik në Universitetin e Kembrixhit, dhe autori i librit “Politika e madhe e Niçes”.

Burimi: Marrë me shkurtime nga “Newstatesman”

Nuk ekziston “çështja e minoritetit grek” në Shqipëri

Nga Shaban Murati

Në të ashtuquajturën paketë të bisedimeve diplomatike, që po zhvillohen prej afro një viti midis Shqipërisë dhe Greqisë, ku me miratimin e të dy palëve është përjashtuar çeshtja çame, figuron edhe një temë e quajtur “çeshtja e minoritetit grek ne Shqipëri”. Përfshirjen e saj ne axhendën e bisedimeve diplomatike dypalëshe e konfirmoi personalisht kryeministri grek, Aleksis Cipras, në 9 shtator. Madje ai specifikoi se kjo çeshtje është një nga kushtet, që Greqia i vendos Shqipërisë për t’i dhënë votën për hapjen e bisedimeve të pranimit në BE.

Pyetni kë të doni nga kryeministrat dhe ministrat e jashtëm shqiptarë të periudhës së tranzicionit: Çfarë është kjo “çeshtje e minoritetit grek” në Shqipëri, që figuron si çeshtje e pazgjidhur në marrëdhëniet e tanishme midis dy vendeve tona? Asnjeri nuk do të dijë të përgjigjet, por kanë pranuar verbërisht ekzistencën e një “çeshtje të minoritetit grek” në marrëdhëniet dypalëshe. Nuk do të dijnë të përgjigjigjen, ndonëse kjo çeshtje ka 30 vjet, që shërben si litari grek rreth qafës së diplomacisë shqiptare për ta sjellë vërdallë si ariu në cirk dhe për të plotësuar kërkesat dhe hapat e një strategjie të rafinuar të Athinës për vendosjen e kontrollit në Shqipëri.

Nuk do të dijnë të përgjigjen, sepse realisht nuk ka dhe nuk ekziston “çeshtja e minoritetit grek” në Shqipëri. Ka minoritet grek, por nuk ka çeshtje të tij, sepse qeveritë shqiptare me gjenerozitetin dhe me kompleksin e inferioritetit klasik i kanë zgjidhur dhe plotësuar të gjitha kërkesat, kushtet dhe trillet e Athinës, të etiketuara prej saj si “çeshtja e minoritetit grek”.

A nuk e bënë minoritetin grek nga ardhës në Shqipëri në pronar të tokave shqiptare me ligjin antishqiptar 7501 në vitin 1991 të dy partitë kryesore politike PS dhe PD? A nuk kanë zgjedhur aforfe në parlament në çdo legjislaturë partinë e minoritetit grek, duke i darovitur votat socialiste dhe demokrate, që ajo të plotësonte pragun elektoral? A nuk kanë emëruar në çdo qeveri shqiptare gjatë 30 viteve disa ministra të minoritetit grek nga partia e minoritetit dhe nga dy partitë kryesore politike, vetëm që t’i bënin qejfin Athinës, në një kohë që qeveritë shqiptare të tranzicionit në 30 vjet përshembull nuk patën njëherë një ministër nga Durrësi, qyteti më i vjetër i Shqipërisë dhe i dyti më i madh pas Tiranës? A nuk ka gjithmonë në parlament disa deputetë grekë nga partitë politike shqiptare?

Minoriteti grek në Shqipëri ka gëzuar dhe gëzon të gjitha të drejtat, që i takojnë sipas Kushtetutës së Shqipërisë dhe konventave ndërkombëtare për minoritetet. Ai minoritet ka gëzuar të drejtat mbi mesataren kombëtare edhe në kohën e regjimit komunist dhe ka qenë disa herë më i privilegjuar se sa komunitetet shqiptare të çamëve apo të kosovarëve në Shqipëri.

Kjo është kaq e vërtetë, saqë edhe vetë Athina, vetë kryeministrat apo ministrat e jashtëm grekë nuk janë kurrë në gjendje të thonë publikisht se çfarë e drejte u mungon minoritetit grek, sepse nuk u mungon asgjë. Athina e mban vetëm si gozhda e Nastradinit në shtëpinë tonë të ashtuquajturën çeshtje të minoritetit grek, sepse ajo i shërben strategjisë së saj permanente të ndikimit në Shqipëri.

Nga pikëpamja diplomatike dhe juridike del pyetja : Çfarë qenka kjo “çeshtje e pazgjidhur e minoritetit grek” në Shqipëri, që u dashka futur në axhendën e bisedimeve dhe që qenka kusht i Athinës ndaj qeverisë së Shqipërisë edhe në vitin 2018? Mirë Athina luan dhe nuk don ta heqë kularin rreth qafës së diplomacisë shqiptare, po Tirana si e pranon me dëshirë këtë kular? Dhe ia e ka ngulur diplomacisë sonë çeshtjen artificiale të të drejtave të minoritetit grek shteti fqinj, që nuk njeh asnjë minoritet në territorin e vet, as minoritetin shqiptar, as atë turk, as atë maqedonas, as atë vllah, as atë rom, as atë bullgar, as atë egjiptian, etj.

Nuk ekziston “çeshtja e minoritetit grek” në Shqipëri. Ekziston një minoritet grek, i cili gëzon të gjtha të drejtat njësoj, në mos më shumë se sa vetë shqiptarët. Dhe derisa nuk ekziston, nuk mund të jetë çeshtje e bisedimeve diplomatike midis dy vendeve, sepse është artificiale dhe ka një prapavijë. Ju paralajmëroj se strategjia greke në këtë çeshtje është binjake me strategjinë serbe të Mitrovicës!

Shqipëria e vërtetë ndërtohet me një strategji mbarëkombëtare

Nga Thanas L. Gjika

Lëvizja e Rilindjes Kombëtare Shqiptare nuk mundi ta realizonte qëllimin e saj final për të krijuar shtetin e pavarur kombëtar, pra për të krijuar Shqipërinë e vërtetë, ku të përfshiheshin gjithë trojet që banoheshin në shumicë prej popullit shqiptar. Kjo fatkeqësi na erdhi si pasojë e këmbënguljes së diplomacisë cariste ruse për krijimin e një shteti sa më të vogël shqiptar dhe të një shteti sa më të madh sërb në Ballkan. Kështu u imponua diplomacia europiane më 1913 për të krijuar një Sërbi të madhe që përfshiu toka ku kishte vetëm një ose disa familje sërbe, madje edhe qytete ku nuk kishte fare familje sërbe, si ishin qytetet Tetovë, Strugë, Ohër, Manastir, Prilep, etj. Synimet ruse i mbështeti diplomacia franceze dhe kështu aleatët e popullit shqiptar Austro-Hungaria dhe Italia u detyruan të pranonin krijimin e një shteti shqiptar gjysmak, Shqipërisë londineze. Pra diplomacia europiane në vitin 1913 krijoi dy shtete të pavërtetë: Sërbinë e madhe ku u përfshinë shumë territore që nuk banoheshin prej popullit serb dhe nuk i takonin Serbisë, dhe Shqipërinë gjysmake, ku u përfshinë gjysma e territoreve të banuara prej popullit shqiptar.

Populli shqiptar, sidomos gjysma e tij që kaloi nga zgjedha osmane tek zgjedha sërbe, nuk u pajtua me këtë zgjidhje kriminale, prandaj që në vitin 1913 e deri më sot ka zhvilluar e zhvillon pandërprerje njëlëvizje atdhetare në dy drejtime: nga njëra anë luftë me armë dhe nga ana tjetër propagandë për të bërë të ditur faktin se populli shqiptar që iu dha Serbisë ishte popull jo sllav i cili nuk po i gëzonte të drejtat qytetare, madje keqtrajtohej, dëbohej prej vatrave të veta dhe trysnohej për t’u asimiluar sa më shpejt. U organizuan kryengritje (1913), çeta me luftëtarë midis cilëve po përmendim vetëm Azem e Shote Galicën, Shaban Polluzhën dhe Adem Jasharin, dolën gazeta e revista brenda në Shqipëri dhe në emigracion, ku bashkëpunuan shumë intelektualë, midis të cilëve u shqua Gjergj Bubani në Rumani. Punuan për këtë qëllim shoqëri atdhetare në Bukuresht, Kostancë, Boston MA, etj. Kurse regjimi komunist shqiptar i dënoi me burgje dhe internime gjithë atdhetarët nacionalistë që kishin punuar për lirinë e popullit shqiptar nga zgjedha serbe. Ky regjim heshti për shumë vjet ndaj shtypjes që i bëhej popullit shqiptar në Jugosllavi, dhe vetëm mbas demostratave të studentëve të Universitetit të Prishtinës të marsit 1981, filloi të dalë me ndonjë artikull pro kërkesave të demonstruesve.

Aspekti propagandistik i kësaj lëvizjeje, në vitet 60-të të shek. XX-të u gjallërua edhe në New York, te metropoli botëror. Në fillim këtu ajo u nis si një lëvizje diletante prej një njeriu të vetëm, prej emigrantit tropojan Tahir Curran Kërrnaja (1923 – 2002), një nacionalist ish-pjesëmarrës i Luftës Antifashiste, të cilin qeveria komuniste shqiptare e dënoi me burg e internim, kurse ajo jugosllave e torturoi çnjerëzisht. Mbasi erdhi në New York aty nga viti 1963, ky malësor i thjeshtë, krahas punëve për të mbijetuar, filloi të propagandonte faktin se në Jugosllavinë e Titos jetonte pjesa më e madhe e popullit shqiptar i cili nuk i gëzonte të drejtat politike shoqërore e kulturore si popujt e tjerë të Jugosllavisë. Ai filloi të shpërndante hartën e Shqipërisë Etnike ku tregohej se pjesa më e madhe e territoreve shqiptare ishin lënë jashtë shtetit shqiptar. Më tej ai u lidh me vëllezërit tropojanë Bitici (Bytyçi), të cilët edhe ata e kishin njohur nga afër shtypjen e popullit shqiptar në Jugosllavi, sepse kishin jetuar në Kosovë 15 vjet mbas arratisjes nga Shqipëria dhe në vitin 1966 kishin mundur të vinin në ShBA, ku kishin filluar të krijonin biznesin e tyre si pronarë restoranti. Vëllezërit Sergio, John, Mike dhe Joe e kuptuan drejt idenë e atdhetarit, prandaj u bashkuan me të dhe së bashku me intelektualët Prof. Rexhep Krasniqi, Prof. Sami Repishti, Prof. Peter Prifti, Dr. Safete Juka dhe me disa intelektualë të tjerë, krijuan shoqërinë Rinia Shqiptare Kosovare në Botën e Lirë (RShKBL).

Shprehja popullore Një shkëndijë ndez një mal, i përshtatet punës dhe rezultateve të kësaj shoqërie e cila e ngriti nivelin e punës propagandistike nga një lëvizje diletante të thjeshtë në një lëvizje të organizuar me botimin në shumë kopje të trakteve, lajmeve, komenteve, telegrameve, ultimatumeve, të hartuar prej intelektualëve, të cilët i postonte me zarfa në shumë ambasada të ndryshme, në zyra të ShBA-ve, të Europës, në shtetet arabe të Azisë e Afrikës e deri në Australi. Materialet shkruheshin pa emër autori. Gjithë shpenzimet i mbulonin vëllezërit Bitici. Sekretar i RShKBL u zgjodh më 1970 Maliq Arifaj, një emigrant i lindur në një fshat të Prizrenit. Materialet e shkruara e të botuara në shumë kopje u dërgoheshin edhe qindra intelektualëve shqiptaro-amerikanë, miqve të tyre amerikanë dhe organizatave të ndryshme kundërkomuniste.

Shumica e kopjeve shpërndaheshin dorazi para selisë së OKB në New York City. Midis atdhetarëve shqiptarë, të cilëve u dërgoheshin shkrimet me postë po përmendim Imam Vehbi Ismaili, Ekrem Bardha, Harri Bajraktari me gazetën Illyria, Ish-kongresistit J. Dio Guardi, Dr. Ali Koprëncka, Dr. Nderim Kupi, Essad H. Bilali, Petra Ktona, Hasan Dosti, Dr. Eduard Liço, Dr. Anton Logoreci, Isuf Luzaj, Dhimitër Trebicka me gazetën Liria, Xhevat Kallajxhi, Idriz Lamaj, Dr. Agim Leka, Dom Rok Mirdita,, Tonin Mirakaj, Dom Zef Oroshi, Prof. Nicolas Pano, Prof. Arshi Pipa, Prof. Vasil Gërmenji, Dr. Elez Biberaj, Dr. Gjon Sinishta, Dr. Ramadan Turdiu, Prof. Stavro Skëndi, Dr. Gjon Buçaj, Xhevrie Tonuzi, Bilal Xhaferi, Ramadan Xhema, Nexhmie Zaimi, Frank Shkreli e shumë e shumë të tjerë.

Ata që botonin buletine e gazeta të ndryshme i ribotonin shkrimet e shoqërisë RSHKBL në oranet e tyre, ose i transmetonin në radiostacionet e tyre si në ShBA dhe në mbarë botën. Disa prej këtyre materialeve i transmetoi dhe Radio Zëri i Amerikës. Prej intelektualëve të Europës Perëndimore që iu bashkuan kësaj lëvizjeje, po përmendim, Prof. Martin Camaj, Nermin Falaschi Vlora, Dervish Duma, Lec Shllaku, Papas Antonio Belushi, Hiqmet Ndreu, Monsinjor Eleuterio Fortino, etj. Kjo shoqëri mori pjesë në demonstratat që organizoheshin para selisë së OKB-së. Selia e shoqërisë VATRA dhe gazeta Dielli, në fillim të viteve 1990-të u spostuan në New York, për të bashkëpunuar me këtë lëvizje atdhetare. Në NY tashmë ishin dhe sponsorizuesit kryesorë të lëvizjes atdhetare.

Misioni shqiptar pranë OKB-së kishte urdhër nga qeveria komuniste shqiptare që të mos e mbështeste, por ta luftonte shoqërinë RShKBL dhe punën e saj.

Ruajtësi i arkivit të veprimtarisë së shoqërisë RShKBL, z. Sergio Bitici, në vitin 2012, viti jubilar i 100-vjetorit të pavarësisë, përgatiti librin Kosovo Path to Freedom The Role of the Albanian Kosovar Youthin the Free World in the Liberation of Kososvo – The role of the albanian youth kosovat in free wold (476 fq.), të cilin e botoi shoqëria VATRA. Aty pasqyrohet veprimtaria kryesore e shoqërisë RShKBL shoqëruar dhe me disa fotokopje dokumentesh dhe falenderimesh nga individë e shoqata.

Kjo punë propagandistike ecte krahas lëvizjes popullore që zhvillohej brenda në Kosovë e në mbarë Jugosllavinë prej popullit dhe intelektualëve elitarë dhe studentëve. Lëvizja atdhetare brenda e jashtë Jugosllavisë e theu mitin që gëzonte në botë Jugosllavia e Titos si shteti socialist, ku popujt jetonin në paqe e lumturi. U arrit që publiku amerikan dhe vetë Departamenti i Shtetit ta njihte mirë dhe ta merrte seriozisht problemin e shtypjes së popullit shqiptar në Jugosllavi. Segmente të caktuara të Departamentit të Shtetit Amerikan ndikuan te udhëheqja e qeverisë jugosllave, aleates së tyre, që në Kushtetutën e vitit 1974 ta shpallte Kosovën Krahinë Autonome me të drejta kushtetuese si të ishte republikë.

Mbas mohimit që i bëri Sllobadan Millosheviçi kësaj kushtetute dhe shkeljes brutale të të drejtave të popullit shqiptar të Kosovës, shtypja arriti në nivele të padurueshme. U krijua partia “Lidhja Demokratike e Kosovës” (LDK) me kryetar intelektualin e shquar Dr. Ibrahim Rugova. U krijua Qeveria Bukoshi që mblidhte ndihma për të paguar rrogat e mësuesve që nuk paguheshim më prej qeverisë, vijoi procesi mësimor shqip nëpër shtëpi private, etj.

Së fundi, duke mos gjetur tjetër zgjidhje, për të mënjanuar barbarizmat e Millosheviçit, zonja M. Allbright bindi shefin e saj, Presidentin B. Clinton dhe stafin e tij, që të ndërmerrej sulmi i forcave ushtarake të NATO-s. Lufta e forcave të NATO-s e kordinuar me luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) u kurorëzua me sukses. Kosova u çlirua dhe u shpall shtet i pavarur. Ndërkohë, ShBA-të në bashkëpunim me BE, vijojnë të mbështetin kërkesat për më shumë të drejta politike e shoqërore të popullit shqiptar që jeton në Maqedoni, Mal të Zi e Serbi.

Situata e sotme, kur populli shqiptar ka dy aleatë të fuqishëm, ShBA-të dhe BE-në, kur ekzistojnë dy shtete shqiptarë të pavarur në Ballkanin Perëndimor dhe shqiptarët që jetojnë në Maqedoni, Serbi dhe Mal të Zi po gëzojnë gjithnjë e më shumë të drejta, nxjerr para politikanëve dhe intelektualëve shqiptarë kudo ku jetojnë, detyrën imerative, që të punojnë intensivisht për krijimin e një strategjie të përbashkët mbarëkombëtar: pra një politikë, një letërsi, një kulturë kombëtare shqiptare. Krijimi i një politike, një kulture dhe një letërsie kombëtare shqiptare me nivel të lartë shpie drejt krijimit në Ballkanin Perëndimor të shtetit kombëtar shqiptar, pra të Shqipërisë së vërtetë, ëndrra e rilindësve tanë duke e korrigjuar padrejtësinë që kreu ndaj nesh diplomacia europiane në vitin 1913. Kushdo që nuk punon e nuk do të punojë për një strategji të tillë mbarëkombëtare do të dënohet nga historia…

Beogradi zbaton “Recetën” e diplomacisë kineze

-Sepse shpreson që diploamcia dhe mbështetja kineze, do ta ndihmojë diplomacinë serbe, kur është fjala për “kthimin” e kolonisë së dikurshme-Kosovës nën Serbi, si dhe për ruajtjen e status quo-s së kolonializmit dhe hegjemonizmit serb mbi Preshevën, Bujanocin, Medvegjën dhe Novi Pazarin…etj

Nga Prof. Dr. MEHDI HYSENI

Lufta diplomatike e Serbisë versus territorit shqiptar nuk përfundon me Dialogun e Brukselit

Të gjithë ata liderë politikë shqiptarë që kanë mbështetur dhe po e mbështetin në mënyrë të vullnetshme dhe të ethshme ( duke u mburrur si politikanë të zotë) Dialogun e Brukselit mes palës serbo-shqiptare nën monitorimin e BE-së (2011-2018) një ditë do të përgjigjen para historisë dhe popullit, sepse nuk janë të vetëdijshëm që çdo dialog dhe çdo marrëveshje e arritur mes Prishtinës dhe Beogradit, pa njohjen de fakto dhe de jure paraprake të Republikës së Kosovës nga ana e Serbisë, mbështesin dhe stimulojnë strategjinë e diplomacisë së rrezikshme dhe afatgjatë të Serbisë për gllabërimin e territoreve të SHQIPËRISË ETNIKE, e cila në thelb synon kthimin e Kosovës nën Serbinë e dikurshme kolonialsite (1912-1999).

Kjo formë e dialogimit të politikës dhe të diplomacisë së Kosovës me Beogradin, është edhe më e rrezikshme se politika dhe diplomacia luftarake dhe gjenocidale e regjimit çetniko-fashist të Slobodan Milosheviqit, sepse në mënyrë paqësore dhe të paafatizuar, duke zbatuar “klishet” e diplomacisë kineze, si dhe ndihmën e saj direkte, do të bëjë përpjekje të vazhdueshme për kthimin e Kosovës nën Serbi, ashtu sikurse që veproi dhe po veprom diplomacia paqësore e Kinës, e cila pas 50 vitesh veprimi (1949- 1999) ia arriti që Hong-Kongun dhe Makaon t’i kthente nën sovranitetin territorial dhe shtetëror të saj. Kështu, është duke vepruar edhe me Tajvanin, që një ditë, në mënyrë paqësore ta kthejë nën sovranitetin e saj.

Kosova, Presheva, Bujanoci dhe Medvegja janë territore të “Zemrës” së Shqipërisë etnike

-Gjë që sipas hartës gjeopolitike, etnike dhe kulturore, Kosova, Presheva, Bujanoci dhe Medevgja, në asnjë mënyrë nuk mund të konsiderohen as Jerusalemi, as Hong-Kongu, as Makao e as Tajvani i Serbisë, ashtu siç po agjiton dhe po propagandon me paturpësi diploamcia serbomadhe, që ta bindë Kinën, Indinë dhe tërë bashkësinë ndërkombëtare se gjoja Kosova, Presheva, Bujanoci dhe Medvegja janë territore të Serbisë, ashtu sikurse janë Hong-Kongu, Makao dhe Tajvani të Kinës. Kjo është rrena më e madhe e politikës dhe e diplomacisë së Beogradit zyrtar, që po i servohet Evropës dhe tërë botës, me qëllim që të mos e njohin pavarësinë e Kosovës (17 shkurt 2008), si dhe të mos heqin dorë nga kolonizimi dhe aneksimi i Preshevës, i Bujanocit dhe i Medvegjës (1878-2018).

Kjo diplomaci surrogate e Serbisë për kthimin e Kosovës nën suzerenitetin e saj kolonial njëshekullor sipas “recetës” së diplomacisë paqësore afatgjatë të Kinës, është rreziku më i madh që kërcënon ekzistencën e shtetit të pavarur të Kosovës. Për më tepër, këtë e dëshmon edhe ndërkombëtarizimi vullentar i territorit verior të Kosovës nga lidershipi i saj, i cili qe 8 vjet është bërë objekt debati mes palës serbo-shqiptare në Dialogun e Brukselit (2011-2018).

E gjithë kjo vë në dukje faktin se me pavarësimin unilateral të Kosovës, nuk ka përfunduar çdo gjë me statusin e saj (17 shkurt 2008). Këtë e provojnë edhe këta dy faktorë problematikë : (1) Mosnjohja e Kosovës nga ana Organiztaës së Kombeve të Bashkuara dhe (2) Mosnjohja e Kosovës nga ana e Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale (1912-2018).

Kjo po ndodh kështu, jo vetëm për shkak të dështimeve të politikës dhe të diplomacisë së Kosovës dhe të Shqipërisë, por edhe për shkak të dominimit të interesave heterogjene politike dhe strategjike të Evropës Perëndimore dhe të asaj Lindore me Rusinë në krye, e cila viteve të fundit, politikisht dhe diplomatikisht është e pranishme në Ballkan.

Kjo “konkurrencë” e ashpër e garës së sferave të influencës për zotërimin e Ballkanit nxjerr në shesh jo vetëm mbështetjen e hapur të Serbisë për shkak të pozitës së saj specifike gjeopolitike, por edhe ekizistencën e problemit të “Rimlandit” të Lindjes dhe të Perëndimit.

Beogradi zyrtar me presidentin e Serbisë, Aleksandar Vuçiq në krye, duke përfituar nga gabimet fatale politike të lidershipit të Kosovës, që verbërisht pranoi dialogimin me palën serbe në Bruksel (2011-2018), po zhvillon një diplomaci ofensive sipas recetës së vjetër të Kinës për t’i rikthyer “territoret e humbura” , si dhe po ushtron trysni të madhe te vendet e bashkësisë ndërkombëtare, që të mos e njohin Republikën e Kosovës. Këtë e provon edhe tërheqja e vendimit të njohjes së Kosovës nga disa vende të OKB-së, me qëllim që ta izolojnë sa më shumë Kosovën në bashkësinë ndërkombëtare.

Një lobim i tillë dipomatik i Serbisë sipas recetës së diplomacisë kineze rezultoi efektshmërinë diplomatike, që pesë (5) vende të tërheqin njohjen e Republikës së Kosovës : Liberia, Burundi, Surinami, Sao Tome e Principe dhe Guinea Bisao. Kjo, duhet të jetë shqetësuese për politikën e jashtme dhe për diplomacinë e Kosovës, e cila për shkak të gabimeve trashanike të politikës së brendshme po përjeton krizën dhe dështimet e saj në planin ndërkombëtar. Mirëpo, fajin dhe përgjegjësinë kryesore për këtë e kanë presidenti , qeveria dhe kuvendi i Kosovës, që ranë në grackën e politikës dhe të diplomacisë serbo-kineze, të hyjnë në dialogun e Brukselit, që ka për qëllim revidimin e statusit të pavarësisë së Kosovës.

Kjo diplomaci e rrezikshme e Serbisë, mund të ketë karakter afatgjatë, ashtu sikurse diplomacia paqësore 80-vjeçare e Kinës, e cila ia arriti që pas 156 vitesh nën sundimin kolonial britanik, Hong-Kongun ta kthente nën sovranitetin territorial të saj (1997). Ndërkaq, në vitin 1999, Makaon e ktheu nën sovranitetin e saj territorial, pas sundimit kolonial imperialist 442-vjeçar të Portugalisë.

Në këtë frymë të diplomacisë paqësore, Pekini po bën përpjekje të vazhdueshme të minojë edhe shtetin e Tajvanit, në mënyrë që ta kthejë nën sovranitetin territorial dhe shtetëror të Kinës . Këtë e provonë edhe faktet e derisotme të politikës së jashtme dhe të diplomacisë kineze, e cila në saje të lobimit ndërkombëtar ka ndikuar negativisht, që shumë shtete të bashkësisë ndërkombëtare ta tërheqin njohjen e Tajvanit (dikur koloni e Japonisë, 1895-1845) , Kështu që nga “71 shtete”, të cilat dikur e njohën Tajvanin (1949),sot, vetëm “17” prej tyre ende kanë marrëdhënie diplomatike me Tajpein. Ky rrezik mund ta goditë edhe Kosovën, edhe pse tani e njohin 100 shtete të OKB-së, nëse Prishtina zyrtare edhe më tej vazhdon dialogime me palën serbe të Beogradit në Bruksel a gjetkë.

Së fundi, hedhja në “eterin” politiko-propagandistik dhe diplomatik ndërkombëtar e tezës se “Kosova është Tajvani i Serbisë”, nuk është vetëm në funksion të mbrojtjes dhe të jusitifikimit të sovranitetit kolonial të Serbisë gjenocidale mbi Kosovën shqiptare(1912-1999), por është edhe në favorin e mbrojtjes dhe të justifikimit të dy gjencideve të tjera të saj, të kryera në Kroaci dhe në Bosnjë Hercegovinë (1992-1995) në emër të rikrijimit dhe të rizgjerimit të Serbisë së Madhe, duke konsideruar se Knini, Dalmacia, Lika, Dubrovniku, Vukovari etj. të Kroacisë , si dhe territoret e tjera kroate-myslimane në Bosnjë-Hercegovinë, “janë Tajvani i Serbisë”.

Derisa Serbia të mos jetë “përshendetur” nga bagazhi i saj kolonialist në Kosovë dhe më gjerë, ligjërisht, nuk mund të jetë anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara. Ndryshe, nëse në doktrinën dhe në praktikën e OKB-së nuk “spastrohet” ky rast precedent i Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale, atëherë, s’ka dilemë se brenda një kohe shumë të shkurtër, ashtu sikurse ndodhi dikur me Lidhjen e Kombeve, atë e presin ditë të zymta dhe të vështira të erozionit të saj, sepse në vend të drejtësisë, do të triumfojë politika fiktive e vendeve kolonialiste në Ballkan siç janë Greqia, Serbia, Maqedonia dhe Mali i Zi, të cilat qe 100 vjet “flejnë” në territoret indigjene të Shqipërisë etnike dhe të kombit shqiptar në Ballkan.