Dëgjo se po flet Kosova

Dafina Gashi

Përshëndetje Kosovë! Si po ndjehesh sot që fillove vitin e 11-të të radhës?

-E njejta,si do të ndjehem?! Vetëm se më shtuan (për kot) fjalën “urime”. Mos bëri dikush ndryshim për mua brenda një dite?

Hë…s’bërën që sa dekada e le më tash. M’a vurën emrin kudo duke m’i vënë numrin 10 në vend të qirinjve sikur t’isha fëmijë që i’a bëjnë qejfin me një festë e tortë. Bërën tortë sa një vend banimi por në cdo prerje që i bërën ,mua më prekën në një plagë.Më prekën hirin që e mora para një kohe,më rikujtuan eshtrat e mia të pagjetura që Zoti e din se ku m’i shpërndanë,zërin e trishtimit ma rikthyen përsëri në veshët e mi ,duke festuar me fishekzjarre.

Qava në heshtje vetëm të mos bëj zë për nder të atyre që më dhanë jetën e tyre që sot të tjerët të kenë jetë. Sikur të kisha gojë njëherë të flisja me popullim tim që e quajnë vetën “kosovarë”.Të j’u thoja duke buzëqeshur e për brenda duke qarë: a jeni lodhur ore se për besë trupi lodhet më së shumti duke qëndruar se sa duke punuar.”Mirë bëni”që e lërni tokën “Kosovë” për tokën “Evropë” sepse vetëm ajo ju ngop me pasuni e me mallë pastaj për tu kthy prap te unë.”Atje si të shkoni,menjëherë në kufi ju ofrojnë punë,i’u japin para me miliona dhe çdo gjë që tek unë nuk e gjetët” ,jo se s’kisha por ju vet s’dashtët me e gjetë.

Të gjitha i kishit gjetë atje pos dashnis që ju mbanë gjallë vetëm dheu juaj,dheu “Kosovë”.Atëherë kur se ke mundësinë me ardhë me hedhë një grusht nga dheu im mbi varrin e më të dashurve tuaj,atëherë keni me ma ditun vlerën e keni me thanë:”Ahhhh moj Evropë që erdha me t’gjetun n’kohën që gjithmonë u dasht me t’lanë e m’i nejt afer dheut tim që tash s’po mundem as me kap n’grusht e me i’a hedh trupit t’vdekun.” Besoni që ka me ju marrë malli me i ba edhe këpucat me baltën e rrugëve t’mija ,atje ka me ju ba monoton edhe rruga e asfaltume . Mos ikni pashë besën se edhe ktu bahët mirë si atje vetëm se ju duhet t’a bëni ,sa t’shkoni me ndërtue vendin e huaj ,ndërtone vendin tuaj se atëherë ka me u ba mirë për krejt…! Ahhhh…prap po them më mirë që s’kam gojë me fol e as frymë s’marrë se kumedit sa ofshamën e kisha lshue unë e mjera Kosovë ,e shyqyyyyr që s’kam se boll janë t’mallkum në ofshama kjo popullatë ,bile e imja le të mungonë.

Festoni ,festoni e mos u ndalni se tek ne e vetmja punë ashtë festa.S’kemi dhe festojmë sepse kur asht puna me djegun pare atëherë marrim borxh kudo ,e kur asht nevoja me ndihmu një dorë të shtrime ..atëherë s’kemi hiq ose s’kemi të thyme. Festoni me muzikë e shyqyr që me festu ju erdh kjo ditë,por prej punës t’premtimeve amanet mos me ikë. Ju që keni bo jetë e që jeta juaj e ka emrin “luks” ,”kryeminister”,”deputet”,”kryetar” etj etj…duhet me ju dhimbsur shpirti kur shihni shpirta duke dhimt e ju zgjasin dorën për me ju nxit me bo zemrën e madhe …ama ju prap nuk doni me ndryshu.M’u aty kur kerkon dikush nga ju një buzëqeshje ,një strehim ,e bash aty fillon ndërtimi i ktij vendi por ju nuk doni me ndërtu për tjerët se keni ndërtu për vetën tash ,kjo mjafton. Medet për mu n’dur t’kujt kam mbetë,n’dur t’premtimeve t’kota. Ahhh për mu që ma dhanë emrin shtet “Kosovë” dhe nuk janë në gjendje me e mbrojtë me “përparim”këtë emër t’madh që veq ky emër ma rrit vlerën si vend.

Shyqyr që u bërët të pamvarun por unë po e vuaj terrin që po e krijoni në mesin e dritës. M’falni që u shpreha shumë por edhe mua shpirti po më dhemb kur po j’u shohë juve duke qëndru pa lëvizur e pastaj kërkoni “përparim” n’vend,e zgjidhja e vetme për ju që j’u kishte shpetu gjithmonë ka me qenë ikja nga vendi se ktu “spaska gja”. Dhimbja ime është njejtë si dhimbja e nanës për fëmijët e saj që i dhimbsen edhe kur i sheh mirë e le më kur i sheh keq që i digjet komplet qenia. … Edhe pse më zhgënjyet dhe shumica nuk më dëshiruat,unë përsëri do ju dua dhe nuk do i’u zhgënjejë.Sa herë që malli ka me ju marrë për Kosovën ,atë aty keni me e gjetë dhe prapë të njejtën pa ndryshim (as ajo nuk do i’u zhgënjen) por mos m’thoni ma :”Urime Kosovë” ,m’thoni:Kosovë nana jonë,të pafshim me bijë më të kfjellur se sa i ke ,me bijë që t’shtijnë me hecun perpara se kta që t’kanë lanë pa bo hapa ,me ksi je mbushur mjaft. Kosovë t’pafshim t’ndërtume e t’kërkume për t’mirë nga krejt shtetet tjera ”-më thoni.

Mos më thoni urime Kosovë10. Mos më uroni vitet por uroni të mirën për mua. E në fund dua t’i nderoj edhe ata që dhanë jetën që unë t’a mbajë emrin “shtet”. Vetëm ata qëndruan trima besnikë dhe akoma po e mbajnë besën e shqiptarit,janë me trupa nën dheun tim dhe shumica trupin e kanë të shpërndarë nëpër dhe. Lavdi të rënëve për liri , ndërsa shpresë për të gjallët që një ditë do të kenë edhe këta trimëri! Se për me fitu duhet gjak e jetë,e tash ju mendoni se ku jeni tani? A jeni në të vërtetë t’gjallë a të mbytur n’jetë?

Në BE fryn erë krize, në jug, në perëndim, në lindje

Nga Andrey Raychev

Qëkur mbaj mend, më kujtohet se kam dëgjuar këmbanat e vdekjes: „Vendet anëtare të BE do të grinden për çelikun.” „BE do të marrë fund në grindjen për kuotat e peshkimit.” „Europa do të dështojë për shkak të migracionit.”

Ka kohë që dëgjohen këto këmbana, por tani më fort. Si evropianolindor e njoh këtë motiv nga ana tjetër: Para 30 apo 40 e 50 vjetësh, Moska e groposi bashkësinë europiane. Pas një ndërprerjeje të shkurtër, Kremlini e bën këtë sërish.

Që atëherë shumë bullgarë u besonin këtyre thirrjeve. Edhe sot po ashtu. Ky refren zgjon mes europianëve ndjesinë se diçka nuk është në rregull.

Kjo nuk është edhe aq e gabuar. Po e them me një shprehi -„kur vuan nga mania e përndjekjes nuk do të thotë, se nuk përndiqesh vërtet.”

E transferuar tek BE: Lumi i fjalëve për fundin e saj të afërt, është i pakuptimtë. Por kjo nuk do të thotë, se BE nuk e ka një problem kardinal.

Shumë konsens, shumë pak qëllime

Problemin e dimë prej kohësh – borxhet e Greqisë, Italisë, Spanjës, (të shpresojmë edhe jo të Francës). Në Perëndim, Brexit ka lënë një plagë që dhemb.

Në Lindje ka fërkime në shumë vende – Hungari, Poloni, Çeki, Sllovaki. Vërtet është BE i sëmurë rëndë? Jo. Jo vërtet. Ai vuan vetëm nga konsesusi i tepërt, si edhe nga deficite në qartësinë e qëllimeve.

Si fjala konsens ashtu edhe qëllim janë përcaktime të së ardhmes, pra elemente bazë të politikës. Por të dyja dallojnë fundamentalisht nga njëra-tjetra.

Një qëllim përshkruan diçka siç duhet të jetë. Konsensi përkundrazi atë që nuk duhet të jetë. Qëllimi të orienton nga e ardhmja, duke prodhuar një „ne” të përkohshme. Ndërkohë që konsensi ka një të ardhme të padefinuar, por prodhon një „ne” të përhershme.

Në këtë optikë të bëhet e qartë: Në BE-në e sotme ne nuk jetojmë si do të donim, por si mundemi. Kriza nuk shkund të gjithë themelin e liberalizmit (idetë e lirisë, shtetit ligjor, të drejtat e njeriut, përgjegjësinë individuale), por një pjesë të dakortësive liberale. E për to duhet treguar kujdes. Shtëpia e përbashkët do ajrosur, pastruar, rimobiluar.

E zezë apo e bardhë – pa tone gri

Përballë çdo krize të re, ne kërkojmë mbrojtje tek iluzioni, se duhet të diskutojmë gjatë e të mendohemi pa fund deri sa të marrim vendimin e duhur, si tek çështja e refugjatëve. Por në këto debate ne nuk lëvizim asnjë centimetër përpara. Sepse ne diskutojmë, se çfarë nuk duhet të bëjmë, por jo se çfarë duhet.

Ky kërkim për një konsens negativ gropos fundamentin europian, ai prodhon skepticizmin dhe ndjesinë se Europa është e sëmurë kronike dhe pa shanse mbijetese. Prandaj duhet të ndalim me këtë kërkim. Kemi nevojë për të kundërtën.

Për polarizim. Për polarizimin e opcioneve politike që duhen peshuar, dhe jo përpjekjen e pafund për një zgjidhje të kënaqshme për të gjithë (e në fund një zgjidhje gjysmake). Për shembull duhet të vendosim ose pro ose kundër energjisë atomike –dhe jo të fshehim problemin pas retorikës së përzierjes së energjive. Një vendim politik pra dhe jo ngecje në formën „nga njëra anë/nga ana tjetër të ekspertëve.

Një imazh i ri për të ardhmen

Nuk dua të vë me shpatulla pas muri „liberalët vajtues” dhe të mbroj liderë maskilistë që marrin shpejt vendime e janë ambiciozë.

BE është një lidhje për një të ardhme të përbashkët, ajo përcaktohet në fund të fundit nga ky synim për të ardhmen e përbashkët.

Problemi këtu është se kjo e ardhme është në krizë. Dhe një e ardhme e sëmurë mund të zëvendësohet nga një imazh i ri orientues.

Ku duhet të fillojmë? Tek qendra e pushtetit politik. Përfytyroni votime europiane presidenciale, ku të marrin pjesë qindra milionë qytetarë të BE. Përmes kësaj qytetarët kanë ndikim të drejtpërdrejt tek pushteti politik.

E kur të vijë dita që europianët të kenë një përgjigje për pushtetin politik supranacional, automatikisht do të ketë përgjegjësi për politikën e BE në të ardhmen. Kështu lind një polarizim shërues, një fuqi përthithëse që e zëvendëson burokacinë ankuese e larg realitetit të BE me marrëdhënie të vërteta pushteti.

Europa ka nevojë për ajër të pastër

E po qe se e krijojmë një qendër të tillë pushteti, atëherë do të vëzhgojmë, diskutojmë, ndikojmë veprimin e saj, e jo si deri më tani vetëm planet e saj. Sepse deri më tani ne synojmë paqen para një konflikti.

Ndërkohë që rruga tjetër do të ishte më e frytshme – njëherë konfrontim, pastaj mirëkuptim.

A janë qytetarët e BE gati për këtë? Këtu kam dyshime. Por Europa duhet ta provojë këtë.

Nëse Shtetet e Bashkuara nuk do të kishin marrë vendim për një president, por për një komision ndërshtetëror, SHBA do të kishte marrë fund prej kohësh.

Pra të dashur qytetare e qytetarë të BE – nuk kemi nevojë për ilaçe.

Europa nuk është e sëmurë. Ajo që kemi nevojë është ajri i pastër. E para së gjithash duhet t’i japim vetes të ardhmen. BE është një sukses i jashtëzakonshëm historik dhe perspektiva e vetme pozitive për qindra milionë njerëz.

Ai vetëm se është parakaluar nga vetja, dhe duhet të veprojë tani – jo me hezitim, me vendosmëri.

Andrey Raychev është filozof bullgar, sociolog dhe autor. Në Bullgari analisti politik është i nohur si opinionist në TV. Ai është po ashtu i ftuar shpesh në emisionet e radios të BBC në rusisht.

“Është koha e maskarenjve…”

Nga Marin MEMA

Ata mund të kishin zgjedhur pasuritë e ofruara, ofiqet joshëse, pronat e pushtetin e pafundëm, por ndryshe nga të sotmit, zgjodhën një rrugë tjetër, rrugën që i jepte shpirt një shteti të lirë shqiptar. Për këtë mision që ata e konsideronin të shenjtë shkrinë çfarë kishin, pasuri, karriera, u vranë, u masakruan, u dogjën shtëpitë, u therën familjet, e ata sërish nuk u ndalën.

Janë të pafund ata patriotë, rilindës, luftëtarë qoftë edhe fare të thjeshtë që dhanë frymën për këtë komb, që dhanë sekush ç’të mundte e që sot shpesh nuk u përmendet as emri. Sa ujëra kanë rrjedhur që atëherë… Ku do të ishim sot nëse Gjergj Kastrioti i madh do të mbante postin e lartë që gëzonte në Perandorinë Osmane pa e kthyer kokën pas nga Arbëria e tij, e po kështu Ismail Qemali, Frashërllinjtë, Pashko Vasa apo Hasan Prishtina? Çfarë do të kish ndodhur nëse Petro Nini Luarasi, Papa Kristo Negovani, Pandeli Sotiri, Papa Llambro Ballamaçi, At Stath Melani e të tjerë nuk do t’u mësonin shqipen deri në flijim fëmijëve të vegjël.

Sa të ndryshme do të ishin gjërat nëse Dom Nikollë Kaçorri, Fishta, Noli, Gurakuqi, Jani Vreto, Bajram Curri, Mehmet Pashë Dërralla, Ndre Mjeda , Qiriazët, Çerciz e Bajo Topulli, Murat e Abdi Toptani, e shumë të tjerë do të kishin zgjedhur të ndiqnin interesat e tyre? E pra të gjithë patën oferta, të gjithë u tentua të bliheshin, por asnjë prej tyre nuk pranoi. Sigurisht ka patur edhe tradhtarë, por a mund të krahasohet numri i tyre me të sotmit ?! A mund të themi që po i nderojmë vërtetë këta burra? Kurrsesi jo! Sepse nuk mjaftojnë radhët për t’i respektuar, as fotografitë e hedhura, e vargjet që me kaq shumë dëshirë i theksojnë politikanët e sotëm.

Ato janë shumë pak në krahasim më historinë e tyre, me gjëmën që në fakt po ndodh jashtë dritares së gjithsecilit prej nesh. Në Libohovë, shtëpia e Avni Rustemit është kthyer në rrënojë, e po kështu në Salari ajo e Selam Musait, Luigjit ia zhdukën fare në Shkodër, ndërsa Fishtës i dergjet si një objekt pa vlerë në fshatin me të njëjtin emër.Papa Kriston e kemi harruar në Greqi pa vendprehje, Prek Calit ia shkatërruam fare shtëpinë, Migjenit i hoqëm edhe pllakatën në vendin ku banonte dikur, ndërsa Shote Galicën e kemi lënë mënjanë në një kryqëzim të pluhurosur në Fushë Krujë… Pashko Vasa dergjet mes plehrave jo larg Shkodrës, Petro Dhimitrin apo njeriun që la pas fotografitë e Pavarësisë, thuajse nuk e njohim, shtëpia e Spiridon Ilos po humb në Korçë e po kështu e Dhimtër Zografit….

E sa e sa të tjerëve që kanë humbur pa nam e nishan, e që ne nuk u dhamë as një përkujtim të denjë, e jo më diçka më shumë. E gjithë kjo nuk është e rastësishme, nuk mundet të jetë. Politika e sotme kërkon të përdorë sa herë ka interes historinë e tyre, por jo modelin që ata në fakt përfaqësojnë. Modeli i tyre është vetëm ai i interesit kundrejt vendit, krijimit dhe zhvillimit të tij, ruajtjes së identitetit, përparimit, emancipimit dhe zhvillimit ekonomik e social, për këtë të gjithë ata dhanë jetën pa ditur çdo të vinte më pas. Politika e sotme në masë tallet e ngërdheshet me ideale të tilla, të cilat konsiderohen të vjetruara, patetike, të dala boje, për të mos thënë qesharake. A mundet të gjesh sot një politikan që do të shkrinte pasurinë për shqiptarët?

Qoftë edhe një pjesëz të vogël nga ato dengje të pafundme që disa kanë mbledhur… Sigurisht që jo sepse politika është kthyer për shumicën në mjet përfitimi që s’ka asnjë lidhje me dëshirën e vërtetë për të zhvilluar vendin e për ti dhënë frymëmarrje të gjithë pasurive që ai ka. Kjo është e vërteta që këlthet e që çdokush prej nesh e ka provuar mbi shpinën e tij. Ndaj nuk ka interes të përkujtohen siç duhet këta burra, këta patriotë, rilindës, figura të mëdha të kombit sepse në fakt ata risjellin në vëmendje një periudhë tërësisht të ndryshme, një kohë kur mbi të gjitha qëndronte kombi, ndryshe nga sot, kur i njëjti komb shikohet për ta rrjepur./JOQ.al

Ku dallojnë burrat nga gratë e Kosovës? E kam një ide…

Nga Mira Kazhani

Një 10-vjetor pa shkëlqim, sepse: sot, Kosova mbushi 10 vjet pavarësi.

Nga nevoja për mëvetësi, një kompleks edhe i përligjur, nga rrugët e Kosovës u hoq flamuri shqiptar. Doja të shkruaja dy rreshta ditën që ndodhi, por flamuri nuk duhet ta në fusë më në sherre. Edhe pse e duam të gjithë atë të kuqin flakë e gjak! Edhe pse dy flamuj nuk i binin rëndë rrugëve të Prishtinës. Kosova ka flamurin e saj dhe pikë! Dhe në këtë gjykim nuk kish vlerë debati.

Ndryshimi i flamurit-komb me flamurin-shtet ndodhi veç për një kompleks (burrash zakonisht), i cilin s’e fshin dot të vërtetën e madhe se ai i kuqi, me shqiponjë, ngjeth çdo shqiptar! Për më tepër që nuk dukesh shtet nga flamujt që valëviten në rrugë. Bota nuk sheh flamujt kur vjen, por njerëzit: si ecin, si flasin, si shkollohen, si punojnë, si shërohen edhe si vdesin.

Por, sidomos, bota sheh si qeverisin. Kosova nuk po qeveris dot! Problemet janë zmadhuar dhe sikur dikush e mori mësysh, sepse, ironikisht, kjo ditëlindje nuk e gjen të qeverisur më mirë por më keq sesa kur mbushi pesë, shtatë apo edhe tetë vjet.

Korrupsioni, kaosi i krijuar nga efektet e Gjykatës Speciale apo dhe demarkacioni me Malin e Zi, i dhanë vendit depresion. Shpresa e bjerrur tek qytetarët e vetëm të rajonit që nuk lëvizin dot lirshëm në Europë, papunësia, por sidomos mungesa e shpresës, janë fytyra e saj, bashkë me të gjithë burrat që ia dalin sa herë ia fusin njëri-tjetrit!

Falë Zotit, janë disa gra në Kosovë e nga Kosova, që po mbulojnë paaftësinë e burrave me talentin dhe bukurinë e tyre. Rita Ora sot nuk kishte të paguar në Prishtinë, bashkë me kaçurrelat e saj të verdhë, që ngjajnë me yjet e flamurit. Krenare Rugova është një tjetër grua e talentuar, që me stilimet e saj po e çon Kosovën lart. Agnesa Vuthaj, me çantat e saj. Era Istrefi! Dhe jo e fundit për nga rëndësia, por si qërshia, Majlinda Kelmendi, e mira, e përulura kampione. Këto janë gra që dimë, por besoj janë pa fund të tjerat.

Kështu, në këtë 10-vjetor, ka dy Kosova:

Njëra, e burrave që tokin gota e hedhin kunja në Facebook. Që pasi e fituam me gjak atë Kosovë, tani kanë filluar ta vrasin vetë.

Tjetra është Kosova e Ritës, Agnesës, Duas. Majlindës dhe e të gjithë grave që mbajtëm luftën në shpinë, u sulmuan më pas politikisht, shoqërisht, herë duke shkatërruar karriera e herë thjesht duke i lënë pa punë.

Kështu, varet se si e sheh e nga e sheh Kosovën.(Tiranapost.al)

Krimi i organizuar në Kosovë hetohet nga profesionistë të bujqësisë, tregtarisë, gjeografisë etj…

Nga Besnik Gjaka

Për të aplikuar me sukses në punën penale-operative praktike të metodës klasike të kriminalistikës (p.sh. të mësuarit rreth versioneve kriminalistike, traseologjisë kriminologjike, metodave të kryerjes së bisedës informative, metodave të marrjes së njohjes, vlerësimit të besueshmërisë së dëshmisë së të dyshuarit dhe qytetarit, bazës së të mësuarit kriminalistik mbi provat, kriminalistika e punës me informatorët, vigjilentët, metodat kriminale dhe shumë të tjera), është e nevojshme të kemi njohuri të shkëlqyeshme të kriminalistikës.

Duhet të kihet parasysh se kriminalistika është shkenca më dinamike e të gjithë atyre që zbatohen në fushën e parandalimit të krimit të organizuar. Të gjitha këto që përmenden më lart, kërkojnë njohuri të shkëlqyera kriminalistike dhe ligjore të personave që punojnë për të luftuar krimin e organizuar në kuadër të policisë.

Për të zbatuar metodat e cekura, janë të nevojshme njohuri të shkëlqyera teorike dhe praktike. Është e domosdoshme ngritja sistematike e shkollimit dhe ngritja praktike. Shtrohet pyetja ç’farë janë burimet tona njerëzore të punësuar në Policinë Kriminale dhe shërbimet e lidhura me to? Cili është profili i tyre profesional (arsimor)?

Në kuadër të shërbimeve kriminalistike në vendin ton ka të paktën ata (apo shumë pak) të cilët kanë fituar njohuri shkollore kriminalistike. Ka shumë policë të punësuar (shumë eprorë), madje edhe në pozita udhëheqëse, të cilët kanë përfunduar shkollat e mesme dhe kolegjet ku nuk kanë dëgjuar asnjë fjalë për kriminalistikën. Realiteti i shërbimeve kriminalistike në Kosovë tregon se janë të angazhuar dhe punojnë inxhinierë bujqësorë, profesorë të edukimit fizik, profesorë të gjeografisë, persona që kanë kryer menaxhime të ndryshme, mekanikë, tregtarë etj. Pa dyshim, se ata nuk janë në gjendje të aplikojnë metodat klasike e mos të flasim për metodat moderne në luftën kundër krimit të organizuar.

(Autori është njohës i kriminalistikës dhe krimit të organizuar)

Kur Shqipëria dhe Kosova grinden në facebook!

Nga Alfred Peza

Më kapi një nënqeshje e lehtë, teksa po lexoja reagimin e Ramush Haradinajt në facebook, ndaj një deklarate të Edi Ramës gjatë një interviste për një media televizive në Prishtinë. Nëse dikush që nuk e njeh nga afër politikën e Tiranës dhe Prishtinës, steriotipin e sjelljes së liderëve të dy anëve shqiptare të kufirit me njëri- tjetrin, artin e komunikimit të tyre publik dhe lidhjen mes asaj që thuhet jashtë për konsum të brendshëm për shkak të halleve të politikës së ditës, në raport me marëdhëniet e tyre reale me njëri- tjetrin, do të shqetësohej realisht. Madje, nuk është çudi, që nga pikëpamja formale, ta regjistronte këtë si aktin e shpalljes së një lufte reale mes dy shteteve ballkanike.

Por çfarë ka ndodhur?

Sipas raportimeve të medias, Kryeministri i Kosovës Ramush Haradinaj ka “goditur” homologun nga Shqipëria Edi Rama. Ky i fundit kishte thënë se ishte Haradinaj ai i cili shpiku çështjen e demarkacionit me Malin e Zi. “Urime pavarësia e Kosovës të gjithë shqiptarëve. Edi Rama nuk ka çfarë të flasë për shpikjet politike në Kosovë! Le të merret me shpikjet e veta brenda Shqipërisë se i dalin boll”,- ka qenë reagimi i menjëhershëm i Haradinajt në “Facebook”, më shumë me instiktin e një komandanti lufte, sesa me delikatesën e një shefi qeverie.

Rama citohet të ketë thënë gjatë intervistës se “kam preferuar gjithmonë që debatet me miqtë e mirë këtu në Prishtinë t’i bëj në mënyrë diskrete, sy më sy, por çështja e demarkacionit u kthye dhe është sot e gjithë ditën në një gur që rëndon mbi qafën e Kosovës dhe që ka krijuar një pështjellim jo të vogël, në mes atyre që janë fuqia që lindi shtetin e Kosovës, partnerët strategjikë ndërkombëtarë të shqiptarëve”.

Këto deklarata janë bërë pikërisht në ditën që më shumë se kurdoherë, pritej që të konsiderohej e zgjidhur çështja e vijës zyrtare të kufirit mes Kosovës dhe Malit të Zi. Presidenti i Kosovës Hashim Thaçi, kishte prezantuar gjatë ditës një aneks-marrëveshje me Malin e Zi, sipas të cilës pritet që të ratifikohet demarkacioni. Për të mos patur asnjë vonesë në lidhje me këtë vendim, që ka bllokuar prej disa kohësh vijimin e procesit integrues të Kosovës, të dielën do të mbahet një séance e jashtëzakonshme e Parlamentit për ta votuar atë.

Për qytetarët e Kosovës zgjidhja e kësaj çështje, është e lidhur më së shumti me çështjen e liberalizimit të vizave, si një kusht i Brukselit për avancimin e shpejtë të këtij procesi. Eshtë e kotë të thuash se për një qytetar, vlera dhe pasha e shtetit të vet, matet shumë thjeshtë. Mjafton të kuptojë fuqinë ose pafuqinë që ka pasaporta që mban në xhep, në raport me dëshirën, nevojat dhe të drejtën universal të lirisë së lëvizjes. Pasaporta e Kosovës, edhe për shkak të rrethanave historike dhe procesit të njohjes dhe pranimit ndërkombëtar, është ndër ato dokumenta identifikimi, që u shërbejnë më pak mbajtësve të vet.

Përtej kësaj, “keqkuptimi” në këtë rast me siguri ka ndodhur për shkak të natyrës shumë të hapur dhe direkte që Edi Rama ka gjatë komunikimit qoftë me publikun brenda por edhe jashtë vendit. Mos harrojmë tonet kritike ndaj BE qoftë në Tiranë e në Bruksel, në lidhje me qasjen që ka unioni me procesin e zgjerimit. Apo “provokacjet” e tij gjatë vizitës së parë në Beograd, e kështu me radhë.

Nga ana tjetër, për të mirëkuptuar reagimin e Haradinajt, duhet të dijmë jo vetëm qasjen e tij emotive publike, por edhe sfidat e brendshme dhe të jashtme politike me të cilat po përballet si Kryeminitsër. Çështja e demarkacionit me Malin e Zi, e Gjykatës Speciale, vrasja e Oliver Ivanoviçit në Mitrovicën e Veriut dhe qëndrimi në pritje për rifillimin e dialogut teknik me Beogradin, mosavancimi sa e si duhet në procesin e integrimit, “stopimi” i injohjeve të reja, pa llogaritur problemet brenda koalicionit qeveritar, janë jo pak për një njeri që dikur hyri me armë në dorë në Prishtinë si çlirimtar dhe sot mban mbi supe përgjegjësinë e shefit të qeverisë, në 10 vjetorin e parë të jetës së shtetit të ri shqiptar në Ballkan.

E si të mos i mjaftonin të gjitha këto, mu në mes të Prishtinës, të vjen edhe kryeministri i shtetit amë dhe ta thotë publikisht atë që nuk thuhet ndonjëherë si rregull i pashkruar, as edhe përballë. Ndaj, edhe duke mos përjashtuar ndonjë “spicë” të nisur në formë “këshille”.., ka shpërthyer. Ka shpërthyer në mënyrën më të papritur, sipas parimit të reciprocitetit që zakonisht përdoret mes vendeve “jo mike”. Flakë për flake dhe po publikisht. Me një gjuhë të drunjtë, të troçtë, pa stërhollime e deri në vrazhdësi.

Nëse ajo që shkruan Ramushi do ishte thënë për Ramën nga Tsipras, Erdogan, Zaev, Vuçiç… atëherë në Tiranë do të kishte rënë tërmet. Por e thënë nga Kryeministri i Kosovës, për atë të Shqipërisë dhe në rrjetet sociale, e gjitha bën sensin e kundërt. Në vend të dozave të luftës, situata mer gati gati doza humori. E ndërsa po mbyllja kështu këto radhë, veç kur shoh një foto që sapo doli në facebook-un e Kryeministrit të Shqipërisë. Ku shfaqen Rama me një gotë në dorë dhe Ramushi i veshur sport, që e ka nxjerrë kokën si vëllai i vogël çamarrok, kur kërkon të ta bëjë komplet informale pozën.

Si për ti vënë diçiturën të gjithës, Rama shkruante sipër fotos: Përplasje gotash në shtëpinë e Haradinajve. Gëzuar festën e Pavarësisë!/Alpenews.al

Për çka të festojmë

Nga Xhevat Bislimi

Gati 19 vite pas clirimit te Kosoves, sot, ne dhjete vjetorin e shpalljes se Pavaresise se Kosoves, shqiptaret jane para dilemes se madhe: te festojne apo te protestojne? Liria e fituar me shume mund, perpjekje, gjak e sakrifica nga LPK-UCK-ja dhe kombi shqiptar erdhi duke u rrudhur nga nje klase politike kolaboracioniste dhe e papjekur…

Sot, me te drejte pyet cdo shqiptar: Per cka te festojme?

Te festojme qe lufta e LPK-UCK-se per clirimin dhe bashkimin e tokave te pushtuara te Shqiperise (Betimi i UCK-se) perfundoi nga klasa politike ne nje Kosove gjysme te lire e gjysme te pavarur?!

Te festojme qe kjo klase e tredhur politike ka krijuar dhjete komuna “serbe” dhe dhjetra zona te mbrojtura e ekstraterritoriale “serbe” ne Kosoven e Shqiperise?!

Te festojme ndarjen e Mitrovices dhe te festojme qe edhe 19 vite pas clirimit te Kosoves shqiptaret tane nuk mund ta kalojne UREN e Ibrit qe ndodhet 50 km brenda kufirit?!

Te festojme qe kjo klase politike, nen cadren e pranise nderkombetare, i beri rrush e kumbulla pasurite e Kosoves?!

Te festojme qe kjo klase politike (LDK-PDK-AAK) ka mbi dhjete vite qe e ka nxjerr Kosoven dhe interesat e saj ne tregun e pazarlleqeve me Serbine ne dem tonin?!

Te festojme qe kjo klase politike me te afert e ka ber Serbine se shtetin tone, Republiken e Shqiperise?!

Te festojme qe kjo klase politike, edhe pas opinionit te Gjykates Nderkombetare per shpalljen e pavaresise, i ka vene pavaresise sone FUSNOTEN?!

Te festojme qe kjo klase politike, ne bashkepunim te ngushte me pranine nderkombetare (UNMIK-EULEX) dhe me Serbine i ka ndjekur, arrestuar e denuar me shume vite burg qindra luftetare dhe komandante te UCK-se?!

Te festojme qe kjo klase politike e tredhur ia ka mohuar Kosoves shqiptare Flamurin e saj kuq e zi dhe i ka imponuar nje nje lecke multietnike ala Bosnje?!

Te festojme qe kjo klase politike, ne bashkepunim te ngushte me pranine nderkombetare dhe me Serbine, edhe 19 vite pas Luftes Clirimtare nuk kane lejuar te nxirret nje ligj per mbrojtjen e Luftes se UCK-se dhe te kombit shqiptar per clirimin e Kosoves?

Te festojme qe kjo klase e mjere politike ka themeluar edhe Gjykate Speciale per denimin e Luftes Clirimtare te LPK-UCK-se dhe te kombit tone?!

Te festojme qe Kosova eshte shnderruar ne “djep” turko-arab ne emer te fese?!

Te festojme qe Kosova eshte mbjellur ne xhamia e minare turko-arabe (mbi 1 000 xhami te ndertuara pas lufte nga Turqia dhe vendet arabe si ne toke te shkrete)?!

Te festojme qe kjo klase politike ka nenshkruar ne Bruksel marreveshje me Serbine per themelimin e Bashkesise se komunave “serbe”, per ndarjen e sistemit te drejtesise, per ndarjen e policise, te territorit, te arsimit, te shendetesise dhe te cdo gjeje me pakicen serbe (5%!) ose me sakte me Serbine?!

Te festojme qe Kosova 18 vite pas shperberjes se Ushtrise Clirimtare te Kosoves edhe sot eshte pa ushtri dhe pa mundesi mbrojtjeje nga bijte e saj ushtare?!

Te festojme per liberalizimin e vizave qe po blihet duke ia falur mbi 8 000 hektare toke Malit te Zi?!

Te festojme qe mbi 2 000 hektare toke ia kemi falur Maqedonise me nje marreveshje qe kishte ber Serbia ne emer te Kosoves?!

Te festojme qe lumenjte, prroskat dhe arate e lendinate e pasterta e te bukura te Kosoves i kemi kthyer ne depo mbeturinash-plehrash?!

Te festojme qe te semuret tane duhet te kerkojne sherim ne dyert e spitaleve te Maqedonise, ne Beograd e ne Turqi, sepse s’kane ku te sherohen ne Kosove (ata qe s’kane para vdesin!)?!

Te festojme qe edhe universitetet i kemi kthyer ne nivel te shkollave te mesme dhe ne fabrika per prerjen e diplomave?!

Te festojme qe per fajin e kesaj klase politike jane shperngulur me shume shqiptare pas lufte se sa para lufte?!

Te festojme qe Kosova, per fajin e kesaj klase politike (LDK-PDK-AAK), sot eshte vendi me i korruptuar dhe kriminalizuar?!

Te festojme qe shkollat tona sot jane kthyer ne vende per shperndarjen dhe perdorimin e drogave?!

Te festojme qe arti, kultura dhe shkenca kane degraduar me shume se kurre?!! Te festojme qe per fajin e kesaj qeverisjeje skandaloze jane shkaterruar pyjet, po degradohet e zihet toka e bukes, kurse qytetet jane kthyer ne xhungla betoni?!, etj.

Te gjitha keto e shume tjera jane arsye madhore qe kjo dite te jete dite proteste e jo dite feste! Keshtu eshte kuptuar edhe nga populli shqiptar i Kosoves, i cili nuk po e perjeton si dite feste dhe po proteston ne menyren e tij, duke “bojkotuar” festen! Festa po mbahet vetem per matrapazet e pushtetit, profiteret e luftes e te pasluftes dhe per jugokosovaret qe po perjargen nga perfitimet, pasurite, pozitate dhe privilegjet qe kane uzurpuar! Por, edhe fundi i tyre eshte i pashmangshem, ashtu si edhe Dita e shqiptareve dhe e Shqiperise po afron… Atehere dhe vetem atehere do te kete arsye te festoje e te gezoje cdo shqiptar ne Iliri dhe kudo ne bote…

Preshevë: Devijimi nga amaneti i të parëve!

Nga Sevdail Hyseni

Komuna e Preshevës, të hënën e ardhshme, më 19 shkurt, voton për konstituimin e parlamentit të ri lokal, i dalë nga zgjedhjet e 24 dhjetorit, të vitit të shkuar.

Votuesit preshevarë, të cilët votuan shqip, përmes të zgjedhurve të tyre, provojnë t’i blejnë edhe pak vota që flasin serbisht, për të formuar një bashkëqeverisje multietnike, e cila ka munguar deri tani.

Elektorati shqiptar, si gjithherë, në Preshevë, ka treguar një kulturë të lartë politike, dua ua dhënë votëbesimin subjekteve të preferuara, për të formuar një kuvend stabil, efikas dhe të përgjegjshëm. Por, mjerisht, disa parti politike, të cilat thirren për ndryshime, me ndihmën e këshilltarëve komunalë serbë, të cilët nuk janë më shumë se dy, tentojnë t’ia ndërrojnë kursin parlamentit lokal, duke e kthyer atë në një arenë luftimesh për interesa partiake, personale, grupore e familjare.

Formimi i një koalicioni qeverisës prej një e gjysmë partish shqiptare me ndihmën e Listës serbe, duke lënë anash disa parti të tjera shqiptare, bartëse të shumë proceseve demokratike, që nga vitet e 90-ta e këndej, nuk është tjetër pos devijim nga amaneti i të parëve.

Nëse vlerësohet pozitive, madje edhe historike mbetja në opozitë e Partisë për Veprim Demokratik, Partisë Demokratike Shqiptare dhe Bashkimit Demokratik të Luginës, të cilat me dekada të tëra paskan qeverisur me Komunën e Preshevës, në favor të një partie të re me emrin Alternativa për Ndryshim dhe një krahu të shkëputur nga Partia Demokratike Shqiptare, së bashku me Listën serbe, atëherë diçka nuk është në rregull me Preshevën tonë.

Nuk ndryshohet “harta politike e Preshevës”, dukë lënë anash partitë politike me traditë dhjetëra vjeçare, të qeverisjes lokale, me një përvojë të gjatë të organizimit të pavarur politik, me një të kaluar të përmendur në mbajtjen me sukses të Referendumit të 1 dhe 2 marsit, të vitit 1992, si dhe shumë procese të tjera nëpër të cilat ka kaluar populli preshevarë, duke mos harruar konfliktet e armatosura të vitit 1999-2001 e këndej.

Nuk është logjike dhe aspak e kuptueshme, që në Kuvendin Komunal të Preshevës, deri dje, me një përbërje qind për qind shqiptare, të vendosin dy këshilltarë serbë nga 36 këshilltarë të tjerë shqiptarë, se kush me kë të formoj koalicion qeverisës, kush me cilin do të bashkëveproj me nivelin qendror të pushtetit dhe cili me cilët do të bëjë pushtet multietnik në frymën e një multietniciteti të pëlqyer nga Beogradi dhe të mbështetur nga ndërkombëtarët.

Po edhe sikur të ndodhnin këto çudira, në skenën qeverisëse të Preshevës, pas konstituimit të parlamentit të ri komunal multi-kulti, në fillim të javës së ardhshme, nuk do të pushojnë inatet, mosmarrëveshjet, hasmëritë, intrigat, shantazhet etj, të cilat do të çojnë ujë në mulli të huaj!

Me këto veprime të çorientuara e të orkestruara nga lart, nuk do të ketë Kuvend, i cili me dinjitet do të udhëhiqet nga shqiptarët, duke shkelur me dy këmbë në vullnetin politik të qytetarëve, të cilët ua kanë dhënë votëbesimit të zgjedhurve të tyre, për të qeverisur me vendin dhe pushtetin për ta shtrirë sa më afër tyre.

Si do që të jetë, preshevarët kanë nevojë, për një Parlament lokal, të denjë, efikas, stabil dhe të përgjegjshëm, për zgjidhjen e problemeve të qytetarëve, të cilët janë ata që më së shumti po pësojnë nga mosmarrëveshjet ndërshqiptare e ndërpartiake.

A përputhen politikat e Administratës Trump dhe kancelarive diplomatike në Ballkan?

Nga Ervis Iljazaj

Mohimi i vizës për Adriatik Llallën nga ana e Departamentit të Shtetit Amerikan, me firmë të Sekretarit Rex Tillerson, është fakt që tregon as më shumë dhe as më pak, konfirmimin e linjës zyrtare të politikës së jashtme amerikane me atë që ambasadori i saj në Shqipëri ka kohë që e promovon publikisht. Është politika e Reformës në Drejtësi dhe lufta ndaj korrupsionit ndaj kujtdo, qoftë edhe ndaj një ish-Kryeprokurori të përgjithshëm.

Sepse Shtetet e Bashkuara prej shumë kohësh, politikën e jashtme të tyre në Ballkan e kanë marrë seriozisht, duke qenë se, përbën një Rajon thelbësor në betejën gjeopolitike midis fuqive të mëdha. Fakti që Sekretari i Shtetit Tillerson ka zhvilluar një takim me të gjithë ambasadorët amerikan në Ballkan ditën e djeshme në Turqi, e tregon më së miri seriozitetin e politikës amerikane në të gjithë këtë rajon dhe provën e pakundërshtueshme që, administrata Trump dhe burokracia diplomatike janë në përputhje të plotë për politikën e jashtme.

Rajoni i Ballkanit është kthyer në një nga rajonet me interes të gjeopolitikës të fuqive botërore si Rusia, SHBA apo Turqia. Në këtë kuptim mjetet diplomatike për të fituar terren dhe ndikim në këtë rajon, janë shumëfishuar. Një nga këto mjete që Shtetet e Bashkuara, fatmirësisht për shoqërinë e vendeve si Maqedonia, Kosova dhe Shqipëria, është Reforma në Drejtësi, duke shkëputur njëherë e përgjithmonë lidhjet korruptive që historikisht ka patur me politikën.

Me gjithë përpjekjet e klasës politike të këtyre vendeve të Ballkanit për ta penguar atë, dhe të gjitha dyshimet nëse vërtet ka një vullnet për të reformuar drejtësinë dhe për ta pastruar atë njëherë e mirë nga hijet e së shkuarës, të paktën në psikikën e masave të shoqërisë dhe atyre që ndihen të rrezikuar, ajo ka filluar.

Asnjëherë më parë nuk është ndjerë trysnia e drejtësisë te klasa politike si në këto momente. Me gjithë defektet që ka ajo të trashëguara nga e kaluara, me gjithë fenomenin e korrupsionit që ekziston ende në radhët e saj, të gjithë ata që janë të implikuar në afera të ndryshme ndihen më të brishtë se kurrë. Kjo klimë trysnie ndihet kudo edhe në ajrin e ndotur të politikës. Me siguri, çdokush nga klasa politike që ndihet i implikuar apo fajtor në ndërgjegjen e tij, nuk po e bën gjumin të sigurt këto kohë. Sepse siç thuhet rëndomtë në këto raste, drejtësia ashtu si e vërteta, vonon po nuk harron.

Kur Donald Lu replikonte publikisht me Adriatik Llallën duke e akuzuar si njeri i cili nuk ka hetuar asnjë politikan apo që nuk do Reformën në Drejtësi, shumëkush nga ne e mendonte si një aventurier apo protagonist, që po i kalonte kufijtë e një ambasadori normal.

Më shumë se kaq, një pjesë e opozitës dhe njerëzve në opinionin publik pranë saj e akuzonin që Donald Lu po bënte politikën e tij personale në Shqipëri, i kapur nga lobet apo për përfitime të ndryshme.

Mohimi i vizës për Adriatik Llallën nga ana e Departamentit të Shtetit Amerikan me firmë të Sekretarit Rex Tillerson, hedh poshtë të gjitha këto hamendësime të pakuptimta, duke treguar se kurrsesi një shtet si SHBA mund të lejojë një ambasador të dalë nga linja e saj zyrtare, aq më tepër në këto momente, aq më tepër në një Rajon si Ballkani.

Strategjia e SHBA në këto momente në Ballkan është e qartë. Interesat e tyre në Ballkan nuk mund t’ia lërë në dorë një klase politike të korruptuar. Në këtë kuptim instrumenti i saj diplomatik për të arritur këtë, është drejtësia e pavarur nga ta.

Berlini e mban veshur historinë si një jorgan

Kur unë isha gjermane: një histori e Murit të Berlinit, dje dhe sot. I pyeta si kanë shkuar gjërat që kur ra Muri. Nicht gut, më thanë, duke tundur kokat. Gjermano-lindorët vetëm marrin çeqe nga qeveria, u ankuan ato. Disa lindorë, si vëllai i Gerdes, ende mbrojnë regjimin socialist, kështu që ato nuk takohen më me të. Muri mund të ketë ikur, por është ende ai që gjermanët e quajnë një “Mauer im Kopf,” muri në mendje. Kohët e fundit, kancelarja Angela Merkel mirëpriti një milion refugjatë që kërkonin ndihmë. “Ata nuk kanë të njëjtat vlera si ne! Ata kryejnë krime!”, u ankua Monika

NGA SUSANNA SCHROBSDORFF

Herën e parë që u largova nga Berlini, isha një gjermane shumë e vogël me nënë amerikane, baba gjerman dhe një theks shumë të çuditshëm kur flisja anglisht. Tingëlloja sikur isha rritur nga murgesha të shekullit 19, ose Jackie Kennedy. (Kjo ndodh kur mëson një gjuhë në vakuum).

Pas një viti në kopsht në Amerikë, nuk mbaja mend shumë gjëra nga Gjermania, përveç derrkucëve ngjyrë rozë që shisnin në dyqanet e ëmbëlsirave dhe kujdestaren time, Gerde. Ajo ishte një grua e bëshme, pas të cilës mund të fshiheshe apo të bëje strofull. Gerde më përkëdhelte, dhe unë e adhuroja. Ajo fliste me zhargonin berlinez, dhe fytyrën e kishte me shenja, për shkak të copërave të xhamit nga koha e luftës. Një pjesë e familjes së saj kish përfunduar në anën lindore të murit. Ndarja ishte rastësore në këtë drejtim.

Kur u riktheva në Berlin dy dekada më vonë, rojet gjermano-lindore rrinin ulur nën rrezet e Diellit në tryeza të palosëshme, duke kontrolluar shpejt e shpejt pasaportat pranë atij që kish mbetur nga Muri. Ime motër dhe unë nuk kish shumë kohë që kishim përfunduar kolegjin, por ushtarët na dukeshin edhe më të rinj. I dhashë njërit atë që ndoshta ishte ekuivalenti i pagës mujore, për një kapele ushtarake ngjyrë gri me një stemë të Ushtrisë Popullore Kombëtare, ku spikaste çekani i florinjtë dhe një busull. Nuk e di nëse kapelja kish ndonjë domethënie për të, por më vonë jam ndjerë e turpëruar që bleva historinë e tij, si të ishte një xhingël.

Nuk i takuam Gerden dhe bijat e saj në atë udhëtim. Tani nuk më kujtohet përse nuk u përpoqëm ta takojmë. Ndoshta ishim shumë të zënë duke bredhur nëpër kafenetë dhe baret e Lindjes, që, ashtu si gjithë mbetjet e perandorisë sovjetike, ishin magjepsëse për amerikanët. (Berlinezo-perëndimorët nuk ishin aq të magjepsur).

Në fillim të këtij muaji, më në fund u riktheva për një vizitë dhe shoferi i taksisë më tha se ishte Dita e Rrethit, ose Kreistag-u. Muri ishte shembur prej po aq kohe sa edhe kish qenë në këmbë: 10316 ditë. Qyteti kish bërë një rrotullim të plotë përreth vetes. Berlini e mban veshur historinë e tij si një jorgan, me artin dhe tragjedinë të qepura së bashku. Gurë kalldrëmi ndjekin gjurmën e murit nëpër barkun e qytetit, përtej Memorialit të Hebrenjve të Vrarë të Evropës. Mijëra pemët e qershisë që Japonia dërgoi për të përkujtuar ribashkimin, janë rritur. Ndërtesa plot shkëlqim ngrihen përbri atyre të mbushura me vrima plumbash. Dhe oborrët e pasëm të shtëpive ende kanë pjesë bombash dhe copëza nga shekulli i kaluar. Gerde ka ikur nga kjo botë tashmë, por pak kohë më parë, vajzat e saj na gjetën në Fejsbuk. Ne shkëmbejmë emoji entuziaste gjatë ditëve të pushimeve dhe ditëlindjeve. Më e madhja, Monka, më takoi në një hotel bashkë me vajzën e saj, Michaela. Për shkak se gjermanishtja ime është katandisur në një koleksion të sikletshëm emrash dhe foljesh të thjeshta, Michaela nxorri një listë idiomash në telefonin e saj, që të më ndihmonte të kuptoja Monikën. Ajo lexoi gjithë triumfalizëm, prej ekranit të saj: “Ime më thotë se anglishtja e saj është nën gjithë derrat!” Pasi pushuam së qeshuri me mënyrën se si kjo tingëllonte në anglisht, ajo më shpjegoi se nën gjithë derrat, nënkupton që është më e keqja.

Më pas, ramë në një gropë interneti të gjermanishtes. Kaq. Shumë. Kafshë. Kryesisht derra. Të jesh nën derrat nuk është mirë, por të kesh derr do të thotë të jesh me fat, gjë që është tejet ngatërruese. Dhe nëse nuk e njeh mirë dikë, mund të thuash: “Nuk i kemi mbajtur derrat bashkë ende”.

Fraza ime e preferuar është gjysmë-derr: “Warum spielst du die beleidigte Leberwurst?” Përkthehet fjalë për fjalë: “Pse po bën si salçiçja e mëlçisë kur ndjehet e fyer?”, por idiomatikisht, do të thotë “Përse po e bën kaq të madhe?” Kaq e dobishme, pas gjithë atyre salçiçeve të fyera në Twitter këto kohë…

I pyeta si kanë shkuar gjërat që kur ra Muri. Nicht gut, më thanë, duke tundur kokat. Gjermano-lindorët vetëm marrin çeqe nga qeveria, u ankuan ato. Disa lindorë, si vëllai i Gerdes, ende mbrojnë regjimin socialist, kështu që ato nuk takohen më me të. Muri mund të ketë ikur, por është ende ai që gjermanët e quajnë një “Mauer im Kopf,” muri në mendje. Kohët e fundit, kancelarja Angela Merkel mirëpriti një milion refugjatë që kërkonin ndihmë. “Ata nuk kanë të njëjtat vlera si ne! Ata kryejnë krime!”, u ankua Monika.

“Po a nuk është partneri i Michaelas imigrant turk dhe mysliman? Ku ndryshon ai nga sirianët?” Menjëherë u pendova që ia bëra këtë pyetje. Por Monika nuk shihte ndonjë kontradiktë: “Ai ka vite që ka qenë këtu! Ai flet gjermanisht. Ai është i familjes”.

Vend i ndryshëm, të njëjtat debate. E qartë, e gjithë bota është nën gjithë derrat këto kohë. Kështu që, flasim më mirë për qentë! U tregova fotografi të qenushit tim, dhe biseduam për parqet e shumtë të Berlinit, si dhe përshtatshmërinë e tyre për qentë e mëdhenj qimedredhur. Më dhanë një qese të madhe me çokollata Smarties, nga ato që më pëlqenin aq hsumë kur isha 4 vjeç. Mu mbushën sytë me lotë dhe premtova të rikthehem, sepse gjithmonë e bëj. Më pas, ishte koha të “bëja gati pulat” dhe të nisesha për shtëpi. / Burimi: “Time” – Në shqip nga bota.al