Me sytë nga Brukseli dhe Shtëpia e Bardhë

Nga Klementin Mile

Politika shqiptare ka rënë në një lloj qetësie, e cila nuk mund të shpjegohet vetëm me fillimin e kampionatit botëror të futbollit, sport që shqiptarët e ndjekin masivisht, as vetëm me nisjen e sezonit të plazhit. Çështja që i ka topitur të gjithë në qeveri dhe opozitë është vendimi që do marrë në qershor Këshilli i Ministrave të Jashtëm të BE-së për hapjen ose jo të negociatave të anëtarësimit me Shqipërinë. Ato pak aktivitete politike, si llogaridhënia e Ramës dhe protestat e të rinjve opozitarë, duken të sforcuara dhe stonojnë me atmosferën e krijuar. Ato nuk janë gjë tjetër veçse një formë pritjeje.

Politika shqiptare, për momentin, është pa busull. Përveç vendimit të Brukselit, të gjithë janë në pritje edhe të ambasadorit të ri amerikan. Pikëpyetjet lidhur me këto gjëra e kanë paralizuar veprimin politik, duke ofruar në vend të tij, si alibi, fasadën e llogaridhënies qeveritare dhe fasadën e protestës opozitare.

Në fakt nuk është hera e parë që politika shqiptare pret në ankth me sytë nga qendra e pushtetit. Dikur sytë e politikës shqiptare qenë drejtuar nga Porta e Lartë, më vonë nga Beogradi, pastaj nga Kremlini, Pekini dhe tani nga Shtëpia e Bardhë dhe Brukseli. Qendrat e pushtetit, natyrisht, duhen marrë në konsideratë. Por ama legjitimiteti i një qeverie dhe opozite nuk duhet pritur të vijë së jashtmi. Janë komunikimet politike brenda sistemit, betejat elektorale dhe grupet e interesit që të japin legjitimitet. Në mungesë të këtyre asnjë qendër pushteti nuk e siguron dot popullin se po qeveriset si duhet.

Sido që të jetë vendimi i Këshillit të Ministrave të Jashtëm për negociatat me Shqipërinë, mirëqenia dhe drejtësia e shqiptarëve do të vendosë për mazhorancën e ardhshme. Politika shqiptare qe e justifikuar të priste me sytë nga Porta e Lartë, Beogradi, Kremlini dhe Pekini – pasi në ato kohë bëhej fjalë për regjime jo demokratike, ku në pushtet të sillte dhe të mbante forca, jo vota. Por në një regjim demokratik si ky i sotmi, pavarësisht defekteve të tij, Shtëpia e Bardhë dhe Brukseli nuk mund të sjellin askënd në pushtet.

Të besosh ndryshe është të operosh me semantikë të prapambetur, me një semantikë që përshkruan një shoqëri që nuk ekziston më. Shoqëria moderne e sotme është e diferencuar funksionalisht, nuk ka më primar dallimin qendër/periferi. Sot politika, ekonomia, e drejta, feja, shkenca etj., kanë secila logjikën e vet autonome të funksionimit. Politika sot nuk mund të kontrollohet dhe përcaktohet së jashtmi nga ekonomia apo sistemet e tjera politike (si ato të qendrave të pushtetit). Çdo tentativë për kontroll pasohet nga kundërkontrolli: kontrolluesi është edhe vetë i kontrolluar. Andaj forcat e jashtme janë të afta vetëm ta shkatërrojnë sistemin politik.

Ndoshta ky është kuptimi real i ankthit të pritjes së qershorit. Brukseli dhe Shtëpia e Bardhë vërtet nuk e përcaktojnë dot çështjen e pushtetit në Shqipëri, madje as të reformave të rëndësishme në vend, por ato mund ta shkatërrojnë tërësisht politikën shqiptare me vendimet e tyre. Politika shkatërrohet atëherë kur komunikimet e saj nuk orientohen më nga interesi për pushtet, për të qenë në qeveri, por ky zëvendësohet nga interesa të tjerë. Siç është bie fjala interesi për t’i shpëtuar drejtësisë./Mapo.al/

Ndalu pak, Hashim!

Nga Lis Bukuroca

Salafistët po përpiqen të rrënojnë të kaluarën, ju, politikanët, po shembni të tashmen, dhe së bashku me ta, po shkatërroni të ardhmen e kombit shqiptar dhe jeni bërë kobi i zi i tij! Po bashkëjetoni në mënyrë të përkryer dhe as nuk kritikoheni në mes vete! Kështu, në mënyrë simetrike, rehabilituat Serbinë!

“Islami jonë është europian!” H. Thaçi, gazetës austriake

Nuk ka islam europian në Europë, por ka islam shqiptar, boshnjak, turk, rom dhe goran në Ballkan. Më vonë Europës i është shtuar edhe islami i emigrantëve nga vende të ndryshme të Lindjes. Islamin tonë tolerant, po e shkatërron rryma radikale salafiste! Atë që Ti quan “europian”, ka zënë vendin e parë me terroristë të rekrutuar për Siri. Radikalizmi islamik në trojet shqiptare është vepër dhe pasojë e salafizmit publik.

Ti thua se islami jonë është europian, por klerikët europianë, janë ekskomunikuar në Bashkësinë Islame të Kosovës dhe atë drejton, njeriu, i cili në kundërshtim me version zyrtar të historisë shqiptare, sipas dëshirës së Erdoganit, ndoshta edhe Tëndes, shpall sulltan Muratin çlirimtar dhe hero! Pa qenë historian, pa pasë studiuar kurrë historinë!

Shqiptari mysliman, nuk shpall hero pushtuesin, Kryetar! Shqiptari mysliman çmon Europën dhe SHBA-të, ke të drejtë, kur thua se janë shumicë, por pakica agresive mjafton për ta rrënuar një shtet. Ajo pakicë, sot, bën të flitet për Kosovën jashtë! Ajo pakicë, sot, po shkatërron imazhin! Edhe UÇK ishte pakicë. Kudo në botë lufton pakica e gatshme për vetëflijim dhe sjell ndryshime të mëdha! Shumica përjeton një dramë tjetër, një traumatizim kolektiv, ose për shembull, gjysma dëbohet në Bllacë dhe Kukës!

Hoxha shqiptar nuk martohet me kushërirën, nuk predikon martesën me mbesa, sepse respekton nderin, traditën autoktone, salafistët e rekomandojnë pa u skuqur! Hoxha shqiptar nuk shan historinë shqiptare, salafistët dhe udbashët, po! Hoxha shqiptar, nuk shan heronjtë shqiptarë, apo personalitetet shqiptare, pse nuk ishin myslimanë, salafistët dhe udbashët, po! Hoxha shqiptar nuk rekrutonte shqiptarë për Siri, salafistët e kanë bërë dhe sot nxisin urrejtje kundër feve tjera! Hoxha shqiptar nuk predikon urrejtjen kundër personaliteteve shqiptare të besimit katolik, bektashi, ose ortodoks, domethënë nuk përgatit luftë fetare mes shqiptarëve, salafistët dhe udbashët, po!

Hoxha shqiptar nuk bën propagandë kundër Perëndimit, salafistët dhe udbashët, po! Hoxha shqiptar nuk predikon urrejtjen kundër kombit të vet, salfistë na quajnë me përbuzje “autobus!” Hoxha shqiptar punon për kombin, jo kundër kombit, salafistët bëjnë propagandë antikombëtare nëpër xhami! Hoxha shqiptar nuk gjykon historinë e stërgjyshërve të vet, salafistët, po! Hoxha shqiptar nuk shan gratë shqiptare me “kurva”, pse shkojnë në pushime, salafistët, po! Hoxha shqiptar nuk nxit rrahjen e grave me bisht sëpate, salafisti, po! Hoxha shqiptar predikon religjion, moral, nuk merret me histori, me politikë, me astronomi, me medicinë, me antropologji, psikologji, neurologji dhe me shkencat për të cilat nuk është kompetent, salafistët, po!

Ti mund ta gënjesh veten Kryetar. Ambasadat janë aty, Perëndimi është në Kosovë dhe është duke parë mirë se çfarë po ndodh. Dashuria ndaj Europës mund të përkthehet dhe kuptohet edhe si nevojë e madhe materiale, nga mjerimi ekonomik, por jo si dashuri ndaj vlerave europiane! Këto vlera nuk i doni pikë së pari ju në politikë dhe sundoni, manipuloni, mashtroni, vidhni kombin dhe ekonominë e tij. Ju pasuroheni duke vjedhur, salafistët dhe udbashët duke i shërbyer Serbisë apo ndonjë vendi tjetër!

Salafistët po përpiqen të rrënojnë të kaluarën, ju, politikanët, po shembni të tashmen, dhe së bashku me ta, po shkatërroni të ardhmen e kombit shqiptar dhe jeni bërë kobi i zi i tij! Po bashkëjetoni në mënyrë të përkryer dhe as nuk kritikoheni në mes vete! Kështu, në mënyrë simetrike, rehabilituat Serbinë!

Hashim, deri në vitin 2004 shqiptari në Perëndim trajtohej me empati, gati-gati si hebrenjtë, që nga ajo ditë, kur turma ndezi kisha, imazhi jonë pësoi një rënie dramatike. Jo nga dashuria ndaj serbeve, por sepse vepruam mu si serbet që kishin djegur xhami dhe, sepse ishin ushtarë të krishterë, ata që po mbronin Kosovën, nga fundamentalizmi nacional-ortodoks serb! E ku jemi sot? Para një jave Hashim revista Spiegel shkroi se njerëzit ”me emrin mysliman dhe përkatësi shqiptare”, janë më të diskriminuarit në tregun e punës në Gjermani! Merre me mend çfarë rrotullimi në theqafje!

Ti sheh çdo ditë, se identiteti shqiptar luftohet me argumente serbe. Lexo së paku studimet e Bardhyl Mahmutit, bashkëluftëtarit tënd dhe pyete veten pak, pse ata njerëz shërbehen me racizmin serb, me klishe serbe për ta luftuar kombin shqiptar!

Perëndimi ka respektuar shqiptarët, i ka ndihmuar, deri kur u bëtë vullnetarisht vasalë dhe, identiteti shqiptar, nuk mbrohet në mënyrë zyrtare, por iu hapën dyert e dritaret udbashëve të djeshëm dhe bijve të tyre të sotshëm. Këtë nuk do ta kishte lejuar asnjë shtet europian! Ata udbashë, janë të ashpër, vulgarë, agresivë, financiarisht të fortë, të pa kompromis, këmbëngulës në misionin kundër çdo gjëje shqiptare. Tashmë jo nga jashtë, por nga brenda! Në gjuhën shqipe, jo serbe, por me paragjykime të përkthyera nga serbishtja. Nëpër media publike shqiptare! Dhe, nuk është çudi pse u ndërsyen me aq vrazhdësi para shpalljes së pavarësisë dhe pse tani para përfundimit të marrëveshjes! Ai që paguan kërkon rezultate, Kryetar! Një pyetje krejtësisht diskrete: Sa agjent të Serbisë ka arrestuar Shërbimi i Inteligjencës së Kosovës? Nëse asnjë, atëherë duhet shformuar. Nuk na duhet, dëmton vetëm buxhetin!

Hashim, u desh të lexohen memoaret e Mulla Sulës, për t’u bindur për metodat dhe për të parë faktet, se kush janë njerëzit, që veprojnë për Shërbimet Sekrerte sllave, serbe dhe maqedonase! Asnjë vend në botë, nuk do të lejonte të bëhej ashtu poçavër e kaluara dhe e tashmja e kombit, siç po duron në mënyrë stoike politika shqiptare! Ju po lejoni shkatërrimin e sedrës individuale dhe kolektive!

Madje, Edi Cullaku, i kërcënohet BE-së, se nëse nuk hapen negociatat, do t’i bashkohet dikujt tjetër. Thua se Europa brengoset dhe bëhet xheloze! Thua se është kryeministër i një tufë bagëtie dhe ai vendoska, se ku do të integrohet Shqipëria! Ai mund të vendosë, ku do të kërkoj nesër azil, po jo kujt do t’i bashkëngjitet populli shqiptar! Orientimi shqiptar dihet. Këtë duhet ta dijë edhe ai!

Ne kemi gjakuar lirinë jo vetëm si popull, por kemi ëndërruar edhe lirinë për politikanët tanë. Lirinë për të marrë vendime vet! Lirinë për të ndërtuar politika nacionale vet dhe nuk kemi besuar, se kemi aq shumë zvarritës vullnetarë! Arsyen e dini ju, por një ditë do ta marrim vesh edhe ne. Mund të jenë para të vjedhura të transferuara në Turqi, prandaj edhe Edi Cullaku, ka rënë aq thellë në dashuri të zjarrtë, obsesive me despotin.

Merre me mend zoti Kryetar, një klerik gjerman apo një profesor gjerman, i cili pohon se pushtimi rus, ishte çlirim! Ji i bindur se do të humbte të drejtën në arsim, ose të drejtën e predikimit. Nuk mund të jetojë një njeri nga takstat e popullit, që ai përbuz dhe urren! Nuk mund të jetë mësues i tyre, nuk mund të jetë klerik i tyre, sepse ai urren edhe ata të cilëve u predikon apo të cilëve u mban ligjërata! Ai dëshiron t’i ndryshojë ata! Te ne pikërisht ata promovohen dhe kanë shumë ftesa nëpër platforma të ndryshme mediatike. Duke i lutur, ejani, ejani na shani!! Ejani, ejani na përbuzni! Ejani dhe na i quani gratë kurva, na tregoni si t’ i rrahim dhe si të martohemi me anëtarë të familjes!

Ti nuk e donë Europën Hashim! As Edi Luchavaja, jo! Dashuria ndaj Europës tregohet me shtetin ligjor. Në Gjermani Hashim, nëse një grua shahet me kurvë, paguhet 1900 euro gjobë. Te ne prokuroria nuk ka kohë! Për kërcënim, shantazh, shpifje, racizëm, nxitje të urrejtjes, njeriu burgoset, nuk i lejohet të ushtrojë detyrën e klerikut, as të mësimdhënësit! Shteti nuk paguan njerëz, që përpiqen të shkatërrojnë rendin publik! Në Kosovë dhe Shqipëri, po! Dje, Kryetar, në Gjermani u bastisën 29 banesa dhe u arrestuan po aq veta për nxitje të urrejtjes në mediat sociale, për antisemitizëm, për ofendime dhe për shantazhe! Në Kosovë dhe Shqipëri, njerëz të tillë nderohen nëpër debate publike!

Ti refuzon Europën dhe ke ndërtuar shtet tribal, ku kërcënimet bëhen publikisht, ku sharjet bëhen publikisht, ku shantazhet bëhen publikisht, ku nxitja e urrejtjes bëhet publikisht, gjersa prokuroria jote kalon kohën në facebook, ose sorollatet nëpër kafene e qytetit. Nëse ndonjë prej tyre jo, atëherë gjyqtarët shfajësojnë edhe kriminelët!

Arbana Xharra u rrah dhe u kërcënua qindra herë, por nuk u arrestua askush! Çdo njeri që shkruan kundër radikalizmit, por linçohet publikisht! Tani Edi Cullaku paska zbuluar edhe turkofobinë. Pra, nëse refuzojmë krenarinë osmane, jemi edhe turkofobë! Nëse kritikojmë radikalizmin, jemi islamofobë! E qëllimi? Kthimi në obskurantizëm!

Dashuria ndaj Europës nuk tregohet me përralla, që nuk i beson njeri, por me fakte. Faktet tua janë për keqardhje! Ke ndërtuar shtet fisnor Hashim dhe, nxënësit shqiptarë, edhe sikur të mos shkonin fare në shkollë, do të zinin vendin e fundit, siç e zënë duke shkuar çdo ditë! Duke paguar arsimtarë!

Ju paguani mësues e profesorë për të zënë vendin e fundit, ju paguani klerikë për të shkatërruar ardhmërinë e rinisë me radikalizëm. Populli po ju paguan juve si politikanë, për t’ ia hequr dheun nën këmbë!

Edhe një zoti kryetar, askush nuk është kundër miqësisë me Turqinë e Erdoganit, por ajo pjesë e popullsisë me të cilën ju krenoheni si europiane, nuk pajtohet me përzirjen e Turqisë në identitetin tonë, me rimodelimin e shqiptarit, me perestrojkë turke, me shndërrimin e shqiptar në armik me fqinjët, në armik të vetvetes, duke u krenuar me vezirë si Rrahman Morina, që kanë sunduar, gjersa shqiptari nuk kishte as të drejtën e gjuhës! Nuk po sulmojnë identitetin tonë as ata që ndihmuan UÇK-ën për ta çliruar vendin dhe për të fituar pavarësinë.

Me riosmanizimin e jetës publike, ndjeni tani ftohtësinë si për vizat, ashtu edhe për negociata! Distancën e përjetojmë edhe ne në Perëndim! Europa nuk dëshiron brenda vetes një Iran apo Turqi të vogël! Ajo i beson ligjeve të veta, lirive dhe të drejtave të njeriut, jo krenarisë osmane! E vërtetë se ke popull që ka simpati të madhe ndaj Europës dhe Perëndimit, por BIK mund ta udhëhiqte profesor Xhabir Hamiti. Ai përfaqëson islamin shqiptar që ti e quan europian, jo Naim Tërnava, i cili ka nënshkruar se do të “punojë për kthimin kulturor të Perandorisë Osmane!”

Nëse Marie Antoinettes Bonmot pyet pse populli ngre krye për bukë e nuk hanë torta, ju i thoni, kini durim se për Bajram ju falim mish dhe imamët tuaj, i ftojmë nëpër iftare rrugëve të Kosovës. Dhe, çdo kilogram mishi që jua falim, ju fotografojmë për t’i treguar botës fytyrat tuaja të mjera, para mishit dhe pas mishit, të qeshurat. Paratë me të cilat blini mishin për ta dhe shtroni iftare, i merrni po nga ai popull fytyrëngrysur.

Ata po mashtrojnë nga pozita e njerëzve të zotit, ju nga pozita e hajnave të dreqit! Një ditë do të kuptosh, se atë kontribut që ke dhënë për t’ u çliruar vendi, e ke dëmtuar rëndë me shtetin tallava pas luftës. Mospezullimi i vizave nuk është faj i popullit, por pasojë e paaftësisë së politikanëve!

Nejse, urime Bajramin e Madh Hashim! Jo vetëm ty, por të gjithë shqiptarëve, që besojnë islamin dhe që refuzojnë çdo lloj ekstremizmi!

Ngritja dhe rënia e një heroi

Nga: Leonard Komani

Ramush Haradinaj mund të bëhet hero për së dyti, duke shpëtuar shtetin e Kosovës ose humb respektin përgjithmonë, kështu duke mos nxirë vetëm veten në kujtesën e shqiptarëve, por edhe gjithë atyre që gjatë luftës i bartte në shpinë, të plagosur apo të rënë për të mos ua lënë serbëve në duar. Nuk ke të drejtë të përdhosësh një manifestim si ai «Lidhjes së Prizrenit», vetëm sepse qenke trashëgimtarja biologjike e ndonjë figure historike. Mbesa e njërit nga ministrat e parë të qeverisë së Ismail Qemalit, Mehmet Derallës u soll keq.

Mirëpo më mirë nuk u soll as kryeministri i Republikës së Kosovës. Ramush Haradinaj shkeli çdo sjellje e protokoll duke u çuar – si ato truprojat që i shohim ne filmat amerikanë -ta heq personalisht nga foltorja përdhunuesen e agjendës. Në fakt skena të atilla si në Prizren ndodhin kur s’ka fare agjenda – ashtu si shumica e punëve alla shqiptarçe.Incidenti, nga cilado anë ta analizojmë na vetëdijësoi për dy dukuri të realitetit shqiptar.

1. Shqiptarit i duhet edhe një kohë e gjatë që të mësoi të sillet si qytetar i kulturuar, si individ autonom që nuk e bën protagonistin hapësirave publike në emër të ndonjë katragjyshi a vetëm pse mbiemrin e ka rastësisht të njëjtë me Hamzën, Lekë Dukagjinin apo ndonjë tjetër të historisë. Kujt i interesojnë gjenet kur bota aktuale shqiptare si ashtu duket sikur të mos kishte asnjë lidhje në ato që thirret të ketë qenë në histori?

2. Qeveritarët shqiptarë veprojnë me atë mendësinë e patriarkëve mustaqegjatë të mesjetës, të asaj kohe pra kur po ia prishje tymin monarkut çohej dora vetë dhe ta hiqte kokën me shpatën e tij të ndryshkur.Megjithatë ndërmjet qytetares së pakulturë dhe kryeministrit rend-mbajtës ka një dallim shumë të madh. E para nuk ka përgjegjësi publike. I dyti është përfaqësues i Republikës së Kosovës dhe si i tillë mban para banorëve të vendit dhe gjithë botës.E në këtë kontekst incidenti si duket ia bëri të qartë shumëkujt se të jesh hero, sakrifikues me gjithçka për lirinë e një vendi nuk do të thotë automatikisht se je i aftë, i denjë për ta pas timonin e një shteti në duar. Edhe më hiç s’je për të udhëhequr shtet kur burra odash tjera ta kallëzojnë drejtimin duke t’i hequr dizgjinët herë majtas, herë djathtas e më shpeshti drejt gropësirave ku mund të mbytesh.

Gabimet e lëshimet si ky me heqjen asaj zonjës nga foltorja janë vetëm tymi paralajmërues që qytetarëve të Kosovës u tregon se zhbërja e 53 milionë eurove në kohën kur spitalet nuk kanë ilaçe dhe se shndërrimi i çdo institucioni që nga shkolla fillore e deri tek bibliotekat dhe zyrat universitare në platforma për iftare në kohën kur Kosova do me çdo kush të integrohet në BE-në sekulare janë vetëm ato dështime që i sheh çdokush, por jo ato që vërtetë ngjajnë në dëm të ekzistencës dhe progresit të Republikës së Kosovës. Gjendje është edhe më keq se sa që mund të shihet aktualisht. Ramush Haradinaj thonë se është i vetëdijshëm për këto, prandaj edhe sillet kaq pakontrollueshëm. Qenka nën presion të atyre që e sollën në pushtet, duke qenë partia jo ndër të mëdhatë e vendit.

Vërtet duhet ta besojnë këtë qytetarët e Kosovës? Të besojnë se një hero i gjallë që e luftoi Serbinë e Millosheviqit; një nga një kullë që humbi aq shumë njerëz për këtë liri e për këtë shtet të harrojë, përmbys, mohojë idealet e atyre që i barti maleve, në shpinë, të plagosur e përgjakur vetëm për një copë pushtet? Vërtet mund të bie kaq nëntokshëm njeriu? Se kjo është e mundshme na dëshmojnë plotë ish-komandantë, që kanë qenë apo që thonë të kenë qenë në luftë. Një numër i madh i tyre është përgjegjëse për katandisjen e vendit në këtë gjendje kaq të keqe ku jo vetëm u shit çdo resurs ekonomik por edhe emrat, mbiemrat, historinë, identitetin e shesin pa u skuqur fare kush të mbërrijë.

A i takon kësaj kategorie edhe Ramush Haradinaj? Nuk bëhemi gjykatës e spekulojmë rëndë, por deri më tani çdo simptomë që del e bëhet publike e shpalon edhe tek ai këtë sëmundje; atë të rreshtimit me të këqijtë.Apo ende ka shpresa e jep dorëheqje, rrëzon këto kasta të dëmshme për Kosovën dhe shpëton në kujtesën shqiptare si hero. Se mund ta bëj shtetin dhe ta shpëtoj Kosovën nuk mundet. Aq i kanë falë perënditë, qofshin ato të iftarit të cilëve ua ka dorëzuar komplet shtetin e qofshin ato që i deklaron si zota që kanë origjinën në Dukagjin.

“Tradhëtarët i kemi këtu”

Nga Marin Mema

Teksa e gjithë bota mburret me historinë e saj, ne shpesh dukemi të kompleksuar për të kujtuar e shpluhurosur gjurmët që vijnë nga shekujt. Aq i dukshëm është ky fakt sa mjafton një udhëtim i thjeshtë në masën dërrmuese të qyteteve tona, për ta kuptuar. Në Fier, bash në pjesën kryesore qëndron një glob i çuditshëm, kur në fakt Apollonia duhet të ishte një simbolikë e padiskutueshme. Në Durrës më rëndësi i jepet velierës betonizuese sesa madhështisë së Epidamnusit apo Dyrrahut të lashtë. Nuk ndryshon Shkodra simbol i Gentit dhe pushtetit Ilir, apo Lezha, Lisusi hijerëndë që në sheshin kryesor duhet me çdo kusht të gëzojë vërtetë rrënjët e tij. Kështu në Ballsh, ku Bylisi nuk mund të harrohet, në Albanopol, në Përsqop, Berat, Gjirokastër, Grazhdan, Enkelanë e me radhë…

Nuk dihet se përse askund në sheshet kryesorë nuk gjen diçka që të lidhet vërtetë me drejtuesit ilirë. Teutën në Durrës mbi godinën historike të bankës e kane ngritur italianët diku ne fundvitet 20 dhe në fillimin e atyre 30. Po ne përse nuk kujtojmë askënd prej tyre ? Sheshi i Tiranës ka hapësirë pafund, por në të vendoset gjithçka përveç një shtatoreje që përkujton rrënjët tona më të lashta. A është normale që të mburremi vetëm me memoriale apo vepra abstrakte e me simbolika që sigurisht kanë vlerën e tyre, por nuk duhet kurrësesi të mbulojnë identitetin e hershëm të shqiptarëve. Arti është art dhe ai duhet kuptuar, por ne nuk jemi një vend pa të shkuar që çdo gjë duhet ta mbështesë tek veprat e nënkuptuara…E pra në Shqipëri veprat e realizuara në dekadën e fundit janë të gjitha të tilla. Ndryshojnë vetëm ato fryt i inisiativave private , por që ndalen këtu.

Përse kjo frikë apo mungesë dëshirë për të treguar historinë? Nëse në vetë nuk e ringremë përse duhet ta kërkojmë fajin tek fqinjët që na e rrëmbejnë? Është e kotë të kërkojmë tjetërkund, të klithim apo të mërzitemi kur në fakt tradhëtarët, hileqarët, lënësit pas dore, të korruptuarit apo quajini si të doni, i kemi këtu brenda, në shtëpinë tonë. Ky është realiteti edhe pse shumicës nuk na pëlqen, ndërsa këta janë shtetarët që më shumë mendojnë për xhepat e fallsitetet e radhës sesa për vlera të tilla.

Letër Kryeministrit Ramush Haradinaj

Nga prof. Nexhat Ibrahimi

I dashur kryeminister,

Këto ditë është Ramazan, kurse sonte është Nata e Madhe e Kadrit. E di që ty nuk të intereson Nata e Kadrit, sepse ti “nuk e di pse je musliman” por për hir të shumicës së popullsisë, kije në konsideratë, sepse gjendesh në qytetin e dhjetëra xhamive, dhjetëra mijë besimtareve muslimanë, gjendesh në Prizren, në qytetin e Hoxhës Ymer Prizreni, kryeministrit të të gjithë shqiptarëve për herë të parë në histori, as gjatë Teutës, as gjatë Gjergjit, as gjatë Enverit apo Fadilit, por ndodhi vetëm në kohën e Muderrisit Ymer Zgatari nga Prizreni.

Ai ka qenë i edukuar, i arsimuar, politikan, deputet i parlamentit osman, myfti i Prizrenit, por edhe pse me pushtet, kurrë nuk e përdori forcën ndaj një femre të vjetër. Nuk më çudit ti, sepse njihesh për muskuj, njihesh që nuk e respekton nënën tënde, as gruan tënde, por ku janë grupet e shumta për mbrojtjen e femrës, të cilat si skifteret e gjeraqinat vërsulen për diçka kundërmuslimane, ndërsa tash heshtin. Unë e kuptoj protokolin, por dinjiteti i një femre është më i madh se protokoli yt.

Në këtë kohë para iftari, në vend që të pranojmë një urim për natën e madhe, unë ndjehem i zhgënjyer, jam i mllefosur sepse na ule poshtë Prizrenin, Kosovën, me kulturën tënde prej bodigardi, të cilin zanat e mësove në Perëndimin e egër, të cilët nuk din gjë tjetër pos dhune, dhe për këtë gjithmonë kujdesen të gjejnë edhe fajtorin kujdestar.

Kryeministër, turpi nuk ka brirë, turpi është ky, femra e një familjeje të emër të shtyhet si një leckë. Si do ta shikosh në fytyrë gruan e nënën tënde sot, nesër.

Po ta kisha fuqinë politike e qytetare, ti do të ishe shkarkuar qysh sonte, por falë këtij votuesi të Kosovës që shumica të ngjasojnë ty, ti do të jetosh edhe më tej.

Prizreni distancohet nga ti zotëri Ramush Gjokaj. Ti prej sot nuk je kryeministër yni, por i qarqeve të fuqive botërore, për t’i zbatuar projektet e tyre karshi Serbisë. Unë distancohem nga arroganca jote. Edhe me mua mund të veprosh ngjashëm, madje më lehtë, sepse fizikisht jam i dobët, ma bastun në dorë, por nuk munda pa t’i thënë këto pak fjalë me një frymë.

Në gjurmë të shqiptarëve të Selanikut. Si u prish varreza e shqiptarëve nga grekët

Shkruan: Arlinda CANAJ

Selaniku, është qyteti i dytë më i madh në Greqi për nga numri i banorëve. Sot në Selanik banojnë rreth1.000.000 njerëz. Pas shpërnguljes së banorëve myslimanë pas vitit 1923 në këtë qytet u vendosën mijëra refugjatë të ardhur nga Azia e Vogël. Pothuajse 2/3 e banorëve të këtij qyteti dhe të prefekturës kanë ardhur pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Lozanës.

Kush udhëton në Selanik vë re se ka shumë qytetarë grekë që kanë mbiemra të fjalës shqipe. Rrugës për në spitalin Shën Nikolaos, gjendet një Tavernë, pronari i së cilës quhej Mihal Allvanosi i cili ka origjinë shqiptare. Në rrugën Politeknou nr. 45 gjendet zyra e një avokati me emrin Orestis Albanis, e shumë të tjerë.

Selaniku dikur ka qenë metropoli heterogjen i popujve ballkanikë të cilët jetonin së bashku prej shekujsh. Në fillim të shek. XX, jetonin mijëra hebrenj dhe deri në fillim të viteve 1930 ekzistonte varreza më e madhe e tyre me 500.000 varre të cilat qeveria greke e atyre viteve i shkatërroi. Hebrenjtë e parë kanë ardhur në Selanik në vitin 140 para Krishtit dhe më 1376 mbërritën hebrenj nga Hungaria dhe Gjermania. Në vitin 1492, 20.000 hebrenj nga Spanja morën leje për tu vendosur në këtë qytet.

Gjatë pushtimit gjerman 54.050 hebrenj nga Selaniku u zhdukën në kampet e të burgosurve nga gjermanët.
Sipas regjistrimit zyrtar më 1913, në Selanik u deklaruan 61.439 hebrenj, 45.867 turq, 39.956 grekë, 6.263 bullgarë dhe 4.364 të tjerë, gjithsej 157.889 banorë.

Sot në qytetin e Selanikut jeton, një bashkësi e vogël hebrenjsh prej rreth 2.000 njerëz dhe kanë një varrezë të vogël në lagjen Evozmos. Shpeshherë varret e hebrenjve dhunohen nga grupe vandalësh.

Turqit pasi e humbën qytetin e Selanikut, një pjesë të madhe u larguan për në Turqi. Sot ndoshta kanë mbetur 2 – 3 mijë veta të cilët merren me punë të rëndomta duke shitur çaj dhe salep nëpër rrugët e qytetit. Ata jetojnë në baraka dhe shtëpi të vjetra duke mos pasur mundësi për ndërtime të reja.

Numri i serbëve që kanë jetuar në Selanik nuk dihet, por ata kanë një varrezë të madhe për të cilën tregohet një kujdes i veçantë, me punëtorë dhe roje. Në këtë varrezë mund të hysh vetëm me leje speciale nëse nuk ke kombësi serbe. Ndoshta është varreza më mirë e ruajtur në Greqi, aty janë eshtrat e ushtarëve serb të vrarë gjatë luftërave Ballkanike dhe Luftës së Parë Botërore.

Shqiptarët në fillim të shek. XX kanë zhvilluar aktivitetet politike dhe kulturore në Selanik. Në këtë qytetet kanë pasur shtëpi të tyre shumë tregtarë nga Korça si dhe ishkryeministri i Shqipërisë Hasan Bej Prishtina i cili u vra në 1933, po në këtë qytet. Në rrugën Vasilis Ollgas, ku ndodhet ende shtëpia – pallat e Hasan Prishtinës, pak metra më tutje janë dy shtëpi-vila të tregtarëve shqiptarë Mehmet dhe Ahmet Kapandzit. (Për familjen Kapandzi, shpeshherë shkruhet se ishin hebrenj mysliman që njihen me emrin Donme, por në disa shkrime thonë se janë shqiptarë. Sot familja Kapandzi është e vendosur në Turqi). Këto dy vila u ndërtuan në vitin 1893- 1895, në një hapësirë prej 4 hektarësh të cilat shikonin nga deti.

Njëra është e modelit zviceran e projektuar nga Piero Arigoni me një dekorim të bukur të tavaneve me piktura. Ndërsa vila tjetër në vitin 1912 u bë rezidenca e princit të Greqisë, Nikollës.

Vila Kapandzit më tej u bë rezidenca e kryeministrit të Greqisë,Elefteros Venizellos, ndërsa në vitin 1928 kaloi në pronësi të Bankës Kombëtare Greke. Këto shtëpi gjenden në lagjen e të pasurve ku dikur kishin shtëpitë e tyre turqit, hebrenjtë dhe grekët e pasur.

Në vilën e Mehmet Kapandzi nga Gushti i vitit 1916 e deri nga fundi i vitit 1917 qëndroj Esat Pash Toptani i cili komandonte disa forca ushtarake shqiptare të cilët shërbenin në mbështetje të ushtrisë franceze gjatë Luftës së Parë Botërore.

Esat Pashë Toptani mbërriti në Selanik më 27 Gusht 1916 dhe u prit me paradë madhështore nga gjenerali francez Emanuil Serraili. Për shërbimet që i bëri Francës Esat Toptani, do të nderohej nga gjeneral Serrail me Kryqin e Luftës në një ceremoni të madhe të organizuar më 18 Gusht 1917, në qendër të Selanikut.

Sipas gazetës greke ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, varrezat e bashkësisë shqiptare që ndodhej në Selanik u prishën në vitin 1983. Në këto varreza ndodheshin varret e shumë personaliteteve të jetës politike dhe shoqërore, por për fat të keq vetëm eshtrat e Hasan Prishtinës shpëtuan dhe u dërguan në Shqipëri pas zhdukjes së kësaj varreze. Deri në vitin 2000, pika gjeografike ku ndodhej varreza shqiptare ishte shënuar gabimnë librin e Artë të Selanikut.

Vendi i varrezave të shqiptarëve ka qenë i blerë nga familjet shqiptare që kanë jetuar dhe punuar në Selanik që në kohën e Perandorisë Osmane.

Në Selanik disa vite ka jetuar Ismail Qemali i cili u martua me një greke me emrin Kleoniki. Gjatë kohës së Kryengritjes së Turqve të rinj (Xhonturqve) në korrik-gusht tëvitit 1908, në Selanik kanë qëndruar Çerçiz Topulli, Bajo Topulli dhe Mihal Grameno.

Në vitin 1916 në qytetin e Selanikut forcat greke të ndihmuar nga ushtria franceze pushkatuan atdhetarin e shquarshqiptar Themistokli Gërmenjin. Për pak muaj qëndroi në këtë qytet edhe mbreti Ahmet Zogu bashkë me shoqëruesit e tij pas largimit nga Shqipëria në 1939.

Me Selanikun lidhet edhe një ngjarje shumë e rëndësishme për grekët dhe Greqinë. Më 26 Tetor 1912,komandanti turk me kombësi shqiptare gjenerali Hasan Tahsin Pasha ia dhuroi grekëve dhe jo bullgarëve qytetin e Selanikut.

Hasan Tahsin Pasha pas i dhuroi Selanikun u largua në fillim për në Francë dhe më pas në Zvicër ku vdiq në vitin 1918 në Lozanë të Zvicrës. Aty edhe u varros për herë të parë. Në vitin 1937 Hasan Tahsin Pasha ç’varroset dhe eshtrat e tij u varrosën për herë të dytë në varrezat e shqiptarëve në Selanik, në varrin familjar Mesara. Pasi u prishën varrezat shqiptare më 1983,përsëri ç’varroset dhe rivarroset në varrezat e Malakopit, ku eshtrat i qëndruan 23 vite.

Më 2006 eshtrat e Hasan Tahsin Pashës do të ç’varrosen për të tretën herë për t’u rivarrosur me nderime të larta ushtarake bashkë me eshtrat e djalit të tij Qenanit në Muzeun e Luftërave Ballkanike që ndodhet 25 km larg Selanikut në drejtim të qytetit të Edesës. Ndërtesa që është kthyer në Muze ka shërbyer për bisedime midis Gjeneral Mesaresë dhe komandantit të

Pra, me qytetin e Selanikut lidhen dy ngjarje historike për shqiptarët në fillim të shek. XX edhe pse në këtë qytet kanë jetuar një numër i vogël i shqiptarëve në krahasim me turqit, hebrenjtë, bullgarët dhe grekët.

Revista greke PANDORA, e Qershorit të vitit 1869 shkruan se në prefekturën e Selanikut banonin 318.000 grekë,19.000 shqiptarë, 15.000 vllahë, 17.000 sllavë, 12.000 ciganë dhe 26.000 hebrenj.

Borivoje Millojeviç, shkruan të ketë pasur 4.000 shtëpi ku banonin sllavë të krishterë, 200 shtëpi ku banonin shqiptarë të krishterë, 8.000 shtëpi turq mysliman, 200 shtëpi vllehë,5.000 shtëpi grekë të krishterë, 17.700 shtëpi hebrenj, 1.300 hebrenj të islamizuar dhe 4.000 shtëpi ku banonin njerëz të kombësive të ndryshme.

Njeri na la, tjetri po na ikën

Nga Andon Dede

Fundjava e kaluar për amerikanët apo dhe shumë më gjerë, qe e ngarkuar me disa ngjarje tragjike që tronditën opinionin publik: pati dy vetë-vrasje: e para qe stilistja amerikane Kate Spade, e cila ndërtoi një perandori të modës me markën e saj, që u gjet e vetëvarur në apartamentin e vet në Nju Jork dhe, i dyti, Anthony Bourdain, kuzhinieri i famshëm e që më pas, u bë një nga personat më popullorë të Televizionit Amerikan, që u gjet gjithashtu i vetëvarur në një dhomë hoteli në Francë, ku ndodhej për të realizuar një nga episodet e radhës të emisionit të njohur të tij “Pjesët e panjohura”,( “Parts Unknown”).

Keqardhja e shprehur për të dy qe jashtzakonisht e madhe, por unë do të fokusohem tek i dyti, për të vetmen arsye se kam qënë shumë më familjar me të, duke ndjekur me kënaqësinë më të madhe, gati çdo emision të tij, si dikur me “No reservation”, tek Travel Chanel, ashtu dhe më pas tek CNN, me “Parts Unknown”. Ai qe bërë gati pjestar i familjes tonë, si për kureshtjen që na shuante për të ushqyerit në vende të ndryshme të Botës, ashtu dhe për mënyrën e komunikimit, si i shtjellonte temat që trajtonte në çdo skaj të rruzullit të Botës. Me kalimin tek CNN, ai e zgjeroi fokusin, duke mos u ndalur vetëm tek ushqimi por dhe tek problemet sociale-ekonomike e politike të vendit ku shkonte.

Qe aq komunikues apo dhe me një humor të këndshëm sa na qe imponuar si simbol i shijimit të jetës. Rrallë të gjesh një të dytë që të mos ketë lënë vend pa vajtur dhe kudo të gjejë gjuhën e duhur, si me krerët e shtetit e bisnesmenët e fuqishëm ashtu dhe me njerëzit më të zakonshëm. Pa e tepëruar mund të them se tek ndiqja telereportazhet e tij më dukej dhe mua se isha ulur në tavolinë me të e po kthenim nga një gotë. Ai kishte arritur ta zhdukte distancën e shikuesit me ekranin, gjë që do ta ëndërronte gjithsekush që punon në Television. Ndaj, për këdo tjetër mund të më shkonte mendja se një ditë edhe mund të largohej nga kjo Botë, por për atë kurrë. Nëna e vet, Gladys Bourdain, e cila ka qënë për një kohë të gjatë redaktore në NYT, tha se “ajo nuk kishte vënë re asnjë shenjë që të tregonte se djali i saj mund të kishte menduar për vetëvrasje. Ai ishte absolutisht personi i fundit në botë që do të kisha menduar ndonjëherë se do të bënte diçka të tillë”,- tha ajo. Ishte kjo arsyeja që kur hapa televizorin të prëmten, më 8 qershor, sikur nuk doja t’iu besoja syve. Më pas vura re se nuk isha as i pari e as i fundit: të gjithë u shtangën nga ajo që kishte ndodhur. Vdekja e tij u bë lajm i parë në të gjitha kanalet televizive. Për të u prononcuan dhe Obama e Trumpi.

Njerëzit shkonin e vendosnin tufa me lule në “Brasserie Les Halles”, një lloj i veçantë restoranti francez, ku ai kishte filluar së pari aktivitetin e tij si kuzhinier. Nuk mu durua dhe menjëherë shkova dhe vetë atje, në Park Aveny me 28 strit. Para lokalit, që ishte mbyllur me kohë e po rikonstruktohej ndofta për ndonjë destinacion tjetër, qenë grumbulluar shumë njerëz, të moshave e kombësive të ndryshme.

Në të dy anët e hyrjes qenë vendsour tërë ato afishe, shumica e të cilave të shkruara me dorë. Emërues i përbashkët i tyre qe dhimbja e thellë që iu kishte shkaktuar vetëvrasja e tij. Fjalë të thjeshta, të dala prej zemre. Pa dashur të zgjatem, ndonëse edhe do e vlente, nuk mund të rri pa cituar disa prej tyre. “Ju më nxitët mua të merrem me gatimin dhe për këtë ju jam shumë mirënjohës…”- shkruante njeri. “Ju ngjallët tek unë dëshirën për të udhëtuar, për të njohur popuj e vende të tjera”,- theksonte një tjetër. “Ju kishit një zemë të madhe dhe mendonit për të varfërit e hallexhinjtë, kudo që shkonit”- vinte në dukje një i tretë e kështu me radhë. Si pa u ndjerë kalova me leximn e tyre rreth një orë e ca. Akoma dhe tani që po shkruaj këto radhë, sikur nuk më besohet se Borduain nuk jeton më.

Sapo hapa kompjuterin, për t’u njohur me të rejat e fundit, shoh se lajmet për të pasonin njeri tjetrin. Por, më tërhoqi vëmendjen edhe diçka tjetër, po aq tronditëse sa vetëvrasja e Borduainit: një deklaratë e shkurtër e autorit dhe analistit të njohur politik Charles Krauthammer, fitues i çmimit “Pulitzer”, emër ky tepër i njohur për mua, qoftë si kolumnist në disa gazeta prestigjioze ashtu dhe si komentator, sidomos tek Fox Njuz. Para disa vjetësh ai botoi një përmbledhje me shkrime publicistike, “Things that Matter”, (“Çështje që vlejnë”), ku kishte dhe një artikull për zgjedhjet qesharake që bëheshin tek ne, në kohën e Diktaturës, me titull: ”The Tirana Index”. Kjo më shtyu të botoj edhe një shkrim, posaçërisht për këtë libër, që ndonjë kureshtar mund ta lexojë me titullin “Treguesi Tirana”.

Ç’është e vërteta, edhe mua më kishte bërë përshtypje mungesa e tij, vitin e fundit, tek komentet e “Fox”-it. Dhe ja cili paskej qënë shkaku që më tronditi: përmes deklaratës së tij të shkurtër, ai informoi publikun se i ka ngelur për të jetuar vetëm një javë(!). ” Unë kam heshtur këto dhjetë muajt e fundit, ndryshe nga sa më keni njohur, – shkruan ai. – Mendova se heshtjes së shpejti do t’i vinte fundi, por detyrohem t’ju them tani se fati ka vendosur një kurs të ndryshëm për mua. Në gusht të vitit të kaluar unë bëra një operacion për të më hequr një tumor. Ky operacion mendohej se do të ishte i suksesshëm por, në të kundërtën, shkaktoi një përkeqësim të gjenndjes time shëndetësore: testet e fundit kanë zbuluar se kanceri më është kthyer, madje në mënyrë agresive dhe po përhapet me shpejtësi. Mjekët e mi më thonë se më kanë mbetur vetëm pak javë për të jetuar.

Ky është vendimi përfundimtar. Lufta ime ka mbaruar… Së fundi, falënderoj kolegët e mi, lexuesit e mi dhe shikuesit e mi, të cilët e kanë bërë karrierën time të mundshme dhe kanë patur pasoja për punën time gjatë tërë jetës. Unë besoj se ndjekja e të vërtetës dhe ideve të drejta, nëpërmjet debatit të ndershëm dhe argumentit rigoroz, është një ndërmarrje fisnike. Jam mirënjohës që kam luajtur një rol sado të vogël në bisedat që kanë ndihmuar në udhëheqjen e fatit të këtij vendi të jashtëzakonshëm. E lë këtë jetë pa keqardhje. Ishte një jetë e mrekullueshme dhe e plotë, me dashuritë e mëdha dhe përpjekjet po aq të mëdha që e bëjnë të vlefshme për të jetuar. Unë jam i trishtuar që po largohem, por ju bëj me dije se e kam jetuar jetën ashtu siç e pata menduar”.

Një fund tragjik, siç ka qënë pothuajse e gjithë jeta e tij, ndonëse ai ka triumfuar mbi të, përmes një vullneti të çeliktë: nga një djalë i shkathët e që merrej me sport, pas një aksidenti në shkollë, ai u paralizua dhe përfundoi në karrige lëvizëse. Përsëri nuk u dorëzua: përfundoi shkollën dhe u bë më pas një nga gazetarët dhe analistët më të njohur.

Bourdaini na la dhe Krauthammeri po na ikën, dy lajme tragjike, njeri më tronditës se tjetri. Ata mund ta vazhdonin edhe më tej bashkëbisedimin me dashamirësit e tyre të shumtë, por jeta u tregua e pamëshirëshme, duke i marrë në një moshë relativisht të re. Mesazhi i përbashkët i këtyre dy njoftimeve, edhe pse bëhet fjalë për vdekje, është thirrja për ta gëzuar jetën, madje jo vetëm për vete por, me mundësitë që ke, të kontibuosh dhe për lumturinë e të tjerëve. E keqja është se me këto mesazhe ne vetëdijësohemi zakonisht tepër vonë, dhe e kalojmë jetën sikur do të jetonim qindra vjet.

Nga përmendoret e heronjve të rrejshëm na kërcënon litari i varjes kolektive

Nga Abdulla Mehmeti

Shqiptarët në Maqedoni duan ta kenë, ndjejnë dhe përjetojnë shtetin e tyre, në liri, me barazi dhe dinjitet, mirëqenie, punë e bukë; jo me premtime boshe, me fjalë e refrenin e këngës me tra-lala pafund komuniste.

Një mësim i urtë për ata që edhe sot e vënë dorën në zjarr, kokën në strajcë dhe fatin e kombit në rrezik, duke u besuar me naivitet të skajshëm liderëve të partive politike të tyre, e jo idesë, programeve dhe qëllimeve madhore, idealeve kombëtare të brumosura ndër shekuj e dekada nga mendjet më të ndritura të kombit shqiptar.

Shumë liderë si këta të sotmit, të cilët veç janë në përfundim të karrierave të tyre, sot nuk janë mes nesh, si Ymer Ymeri, Arbën Xhaferi e të tjerë, por vula e politikave të tyre edhe sot rëndon mbi fatin e shqiptarëve në Maqedoni, përmes statusit poshtërues juridik-kushtetues të pakicës, popullit prej 20%, pa emër e identitet shtetformues, pa gjuhë zyrtare, me flamur të përgjysmuar, me pushtet vendor fiktiv, të rrudhur etnikisht si mos më keq, me getoizimin e shqiptarëve në rajonin e Pollogut dhe në një pjesë të Shkupit, pa perspektivë të qartë për të ardhmen, ku secili mundohet të ik sa më parë nga ky ferr i krijuar edhe me fajin e tyre, nga pasiguria, korrupsioni dhe krimi i organizuar. Përrallat e bukura mund t’i vënë në gjumë fëmijët, por nuk i bëjnë ata më të lumtur!

U tregove i lig Kryeministër

Nga Lulëzim Krasniqi

E ndiej veten keq me gjestin dhe veprimin që bëri kryeminstri Ramush Haradinaj, duke e larguar me dhunë mbesën e Mehmet Derallës nga foltorja. Shumë keq. E, edhe shumë me keq një femër me dhunë me largu prej foltorës, prej kujt, prej kryeministrit, pavarësisht se a ka qenë pjesë e programit apo jo. Po qe se nuk ka qenë pjesë e programit, me kohë është dashur që të mos vie deri te foltorja. Por, me rastin kur ka filluar të flas është dashur të lejohet ta përfundojë fjalimin.

Kryeministër ke bërë gabim trashanik. Nuk ka qenë punë e jotja. Hiç nuk ka qenë punë e jotja. Përveç kësaj kurrëfar burrnie nuk ke treguar me atë veprim. Përkundrazi ke treguar ligësi. Edhe ndaj kujt, ndaj një femre, ndaj një zonje. Ligësi. Ligësi. Ligësi.

Kryeministër, detyrë e jotja kushtetuese është t’i largosh të gjithë ministrat që janë të dyshuar si kriminelë. Ky do të kishte qenë veprim ligjor. Vetëm veprim ligjor. Se për burrni hiç nuk kemi nevojë. Hiç. Ama hiç nuk kemi nevojë për burrni.

Largojë të dyshuarit për korrupsion, dhe me aktakuzë. Të gjithë. Atëherë do të të besoj fort, fort do të të besoj se e do më të vërtetë Kosovën. Pa hile e do. Të besoj se pa hile e do Kosovën dhe i do vëllzërit tuaj që kanë dhënë jetën për Kosovën. Që, Kosova të jetë e lirë, e ligjshme, e zhvilluar ekonomikisht dhe demokratike.

Kryeministër, kujtoje së paku gjakun e vëllëzërve tuaj – heronj të Kosovës. Kujtoje dhe respektoje, dhe largojë të gjithë të dyshuarit për korrupsion nga Qeveria e me gjerë. Largojë kriminelët. Lejo drejtësinë të marrë frymë. Së bashku me partnerët tu në Qeveri. Lejoni drejtësinë të marrë frymë. Në të kundërtën na ka hangër dreqi. E ka hangër dreqi Kosovën.

Nuk di e je duke e parë, Kryeministër, a jo? Nuk e di? Dyshoj se jo?

Kështu siç është gjendja sot në vendin tonë, në Kosovën tonë, nuk na ka mbetur tjetër rrugë ne njerëzve normalë dhe të ndershëm, që vertetë e duam Kosovën, vetëm të ikim dikund në Kanada apo në Australi. Apo deri në fund të botës, vetëm që t’i ikim nga ju. Nga ju të gjithë. Sepse, me luftu kundër jush nuk mundemi. Nuk mundemi. Pikë.

A do të dështojë Dialogu i Brukselit?

Prof. Dr. Mehdi Hyseni

*** Dialogu i Brukselit është forma më oportune politike paqësore, që Serbia gradualisht, duke e copëtujar pjesën veriore të Kosovës, synon ta rivendosë sundimin e saj të dikurshëm kolonial dhe gjenocidal në tërë Kosovën e Shqipërisë etnike.

*** Nuk mund të quhet politikë realiste, konstruktive, racionale, largpamëse, e qëndrueshme, kombëtare, shtetërore dhe ndërkombëtare ajo politikë, bartësit e së cilës për qëllime dhe për interesa të ndryshme nuk i emërtojnë me emër dhe me mbiemër konkret problemet dhe kërkesat me të cilat ballafaqohet ajo qoftë në planin e brendshëm apo në atë ndërkombëtar.

Ky është problemi i politikës së gabuar të “makinës drejtuese” të Kosovës, që krijuesit dhe përfaqësuesit legjitimë të saj, Serbisë, asnjëherë nuk ia përplasën në fytyrë (duke kërkuar llogari kolektive) se problemi i Kosovës ishte me “bagazh” kolonial-gjenocidal, jo problem minoritar i “mbetjes” së kolonëve serbë në Kosovë (1912-2018).

Ky është problemi serioz për të cilin, duhet të flasin liderët e Kosovës me liderët serbë të Beogradit në Dialogun e Brukselit. Ndryshe, nëse ky gabim përsërtitet nga negociuesit shqiptarë, Serbia do të vazhdojë me akuzat dhe me paditë e saj politiko-propagandistike, mitomane, antihistorike, antiligjore dhe antishqiptare se “Kosova është djepi dhe koka e Serbisë”, duke e gënjyer dhe duke e mashtruar Evropën dhe Amerikën se gjoja shqiptarët në Kosovë “janë ardhacakë-migrantë nga veriu i Shqipërisë”!?

Mirëpo, këto teza të ndryshuara, të falsifikuara dhe të fabrikuara nga Kisha politike retrograde serbe, nga shteti dhe nga akademikët e Beogradit nuk kanë kurrfarë baze të argumentuar shkencore, sepse serbët janë ata ardhacakë (doshlakë), që nga stepat e Siberisë dhe nga brigjet e lumit Don, pushtuan tokat e buta dhe pjellore të Ballkanit, duke u ngulitur pikërisht në Kosovën e Shqipërisë etnike (XII).

Në këtë pikëvështrim historik dhe gjeopolitik, duhet trajtuar çështja e Kosovës, jo si “problem minoritar” serb, sepse kolonët serbë kanë të të gjitha drejtat dhe liritë e tyre, të garantuara si me Kushtetutën e Kosovës (2008), ashtu edhe me të gjitha isntrumentet juridike ndërkombëtare.

Mirëpo, problemi i tyre qëndron në faktin se, nuk e njohin Republikën e Kosovës, edhe pse janë të përfaqësuar dhe të punësuar në të gjitha nivelet e institucioneve dhe të organeve të Kosovës. Por, sa ia vlen, kur kolonët serbë njohin Serbinë si shtet legjitim dhe legal të tyre. Mbi këtë bazë kanë problematizuar dhe ndërkombëtarizuar statusin e tyre në pjesën veriore të Kosovës, i cili po debatohet në Dialogun e Brukselit (2011-2018) mes Beogradit dhe Prishtinës nën monitorimin e BE-së, në emër të normalizimit të marrëdhënieve ndërshtetërore të Kosovës dhe të Serbisë, e cila prerazi me Kushtetutën e saj në fuqi(2006) nuk e njeh Republikën e Kosovës (17 shkurt 2008).

Për “shpikjen” e këtij dialogu fajtorë kryesorë janë Beogradi dhe Prishtina, sepse pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës (2008) nuk pati se çfarë të negociohet për statusin politiko-juridik dhe kushtetues të saj.

Kjo, është çështje e mbyllur, edhe pse Serbia kolonialiste dhe neokolonialiste e konteston nuk e njeh Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran. Ky është problem i Serbisë, jo i Kosovës, e cila dikur ishte vetëm plaçkë koloniale e saj (1912-1999).

Apostollova nuk është fajtore, por Serbia kolonialiste që nuk po e njeh Republikën e Kosovës!
Prandaj, shefja e Zyrës së BE-së në Kosovë, Natalija Apostolova, me të drejtë ka pohuar se “Normalizimi i marrëdhënieve mes Beogradit dhe Prishtinës, hëpërhë është procesi më i komplikuar në Ballkan”.

-Po, mjerisht, ashtu është, siç ka deklaruar përfaqësuesja speciale e BE-së në Kosovë, Natalija Apostolova, se “normalizimi i marrëdhënieve mes Beogradit dhe Prishtinës, është tejet i ndërlikuar në Ballkan”.

Këtë të vërtetë e provoi edhe zhvillimi i dialogimit steril, pa asnjë rezultat konkret të normalizimit të marrëdhëneve Boegrad-Prishtinë (2011-2018) ngase Serbia botërsisht nuk po heq dorë nga Kosova si koloni e saj e dikurshme, të cilën e ka “kullotur” jo më pak se 100 vjet, ngase as Evropa e as bashkësia ndërkombëtare, asnjëherë nuk kanë qenë të interesuara, që ligjërisht ta ndëshkojnë Serbinë për kolonialiste dhe gjenocidale ndaj shqiptarëve të Kosovës, të Preshevës, të Bujanocit dhe të Medvegjës (1912-2018).

Serbia po blen kohën, që ta atakojë Kosovën, kurse matrapazët e përgjumur shqipfolës po e lusin që ta vazhdojnë dialogun me përfaqësuesit e saj në Bruksel !

Me gjithë angazhimin dhe kontributin serioz politik dhe diplomatik të BE-së dhe të SHBA-së, që në mënyrë paqësore të arrihet normalizimi i marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, Dialogu i Brukselit (2011-2018), do të dështojë, jo për fajin e Kosovës, as të Amerikës e as të BE-së, por për shkak të destruktivitetit të politikës dhe të diplomacisë së Serbisë, e cila nuk po e njeh pavarësinë e Kosovës, duke e konsideruar si “pjesë territorial të vet” sipas Kushtetutës së Republikës së Serbisë në fuqi (2006) dhe sipas Rezolutës 1244 të KS-së OKB-së (10.06.1999), e cila nuk e mohon pavarësinë e Kosovës.

Pse nuk u zbatua Karta e OKB-së për zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës?

Është e vërtetë se OKB-ja (Asambleja dhe Këshilli i Sigurimit) sipas autorizimive dhe kompetecave të Kartës së vet, gëzojnë të drejtën e plotë legale, që ndër të tjera, t’i shqyrtojnë dhe t’i zgjidhin edhe problemet koloniale në dimensione ndërkombëtare.

Këtë të drejtë e provon edhe praktika dhe veprimi 73-vjeçarr (1945-2018) në zgjidhjen e problemeve koloniale në Afrikë, në Azi, në Amerikën Latine etj.

Ia vlen të theksojmë se, që nga viti 1946, kur për herë të parë u shtrua kërkesa për shkolonizimin e Indonezisë në Këshillin e Sigurimit e deri më 2002, kur Timori Lindore fitoi pavarësinë, OKB-ja ka luajtur një rol të madh në proesin e shkolonizimit të shumë vendve në Afrikë dhe në Azi. Megjithatë, gjatë kësaj periudhe të theksuar 73-vjeçare, OKB-ja ka ndeshur edhe në pengesa dhe në polarizime të shumëta politike me vendet e ndryshme kolonialiste, të cilat e kanë kundërshtuar arbitrarisht, që kjo të mos vinte në “rend dite” shqyrtimin dhe debatimin e problemeve koloniale, duke u thirrur në NENIN 2, Pika 7 e Kartës së Kombeve të Bashkuara sipas të cilit ndalohet “çdo ndërhyrje e jashtme në çështjet e brendshme të një shteti të pavarur dhe sovran”.

Mirëpo, ky nen është në kolizion me NENIN 1, Pika 2 sipas të cilit popujt e kolonizuar kanë të drejtën e realizimit të së drejtës së tyre të vetëvendosjes, e cila sipas kuptimit të këtij Neni nuk mund të jetë “çështje e brendshme” e paprekur e shteteve kolonialiste ngaqë me të përfunduar lufta e ftohtë mes dy superfuqive botërore mes SHBA-së dhe Bashkimit Sovjetik (1990-2018), parimi i sovranitetit nuk ka më karakter absolut sipas doktrinës të së drejtës ndërkombëtare.

Derisa Serbia ishte e suspenduar nga OKB-ja për shkak të kryerjes së gjenocidit të saj në Kosovë (1998-1999), pse OKB-ja nuk zbatoi Kartën e saj, si dhe normat e parimet e së drejtës ndërkombëtare, që garantojnë njohjen e plotë të së drejtës së vetëvendosjes?

Në vend se OKB-ja, të zbatonte instrumentet juridike të së drejtës dhe të rendit juridik pozitiv ndërkombëtar, duke i njohur Kosovës të drejtën e vetëvendosjes, ashtu sikur që dikur ua njohu Algjerisë dhe shumë vendeve të tjera të Afrikës, të Azisë dhe të Amerikës Latine pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore (1947 – 2002), kjo zbatoi Rezolutën 1244 të KS-së, e cila as de fakto e as de jure nuk e njeh pavarësinë e Kosovë, edhe pse kjo ishte koloni 100-vjeçare e Serbisë, si dhe pësoi gjenocidin e fundit më 1998-1999, ku si rrjedhojë, Serbia, edhe u bombardua nga Aleanca e Atlantikut Verior (NATO) më 24 maras-10 qershor 1999.

Megjithatë, duhet theksuar se roli dhe misioni i UNMIK-ut në Kosovë ishte ruajtja e paqes, e sigurisë dhe e rendit, jo zgjidhja e problemit kolonial të Kosovës. Kështu, misioni paqësor 8-vjeçar i OKB-së nuk u përmbyll me krijimin dhe me njohjen e shtetit të pavarur të Kosovës. Ky ishte dështimi i OKB-së në Kosovë, sepse duke përfillur Rezolutën 1244 të saj, favorizoi dhe amnistoi politikën dhe praktikën kolonialiste të Serbisë (1912-1999).

Në këtë rast, erdhi në shprehje përligjja e NENIT 2, Pika 7 e Kartës së OKB-së, ku thuhet; “ Asnjë dispozitë e kësaj Karte nuk i autorizon Kombet e Bashkuara të ndërhyjnë në çështje që u përkasin jurisdiksionit nacional të një shteti, as nuk i detyron anëtarët të ngrenë çështje të kësaj natyre për t’i zgjidhur sipas mënyrës së parashikuar me këtë Kartë. Megjithatë, ky parim nuk e cenon aspak zbatimin e masave detyreuse të parashikuara në KREUN VII”. ( Karta e OKB-së KREU I, Objektivat dhe Parimet).

Sipas NENIT 2 Pika 7 të Kartës së OKB-së, do thotë se askush (asnjë shtet) nga ka të drejtë të ndërhyjë në çështje të brendshme të një shteti tjetër. Kjo dispozitë, në emër të mosndërhyrjes nga jashtë në punët e brendshme të një shteti tjetër, me qëllim të mbrojtjes së të drejtës së sovranitetit, më së shumëti e shfrytëzojnë si pretekst dhe jusitifikim ligjor shtetet kolonialiste, ashtu siç po vepron edhe Serbia kolonialiste dhe gjenocidale (1912-2018), duke konsideruar Kosovën si “provincë serbe”.

Mirëpo, këtë të “drejtë” të shteteve kolonialiste siç është edhe Serbia e konteston NENI 1, Pika 2 e Kartës së Kombeve të Bashkuara “se të gjitha shtetet janë të detyrueshme, që të zhvillojnë mes tyre marrëdhënie miqësore, bazuar në respektimin e parimit të barazisë së të drejtave të popujve dhe të së drejtës së tyre për vetëvendosje dhe të marrin çdo masë, që mund të forcojë paqen në botë.”

Gjithashtu, edhe përmbajtja e Nenit 2, Pika 4 e Kartë së OKB-së prerazi e hedh poshtë dispozitën e Nenit 2, Pika 7, i cili përjashton çdo mundësi për të ndërhyrë në çështje të brendshme të një shteti, qoftë ai edhe shtet kolonialist apo neokolonialist siç është Serbia, e cila po lufton që përmes Dialogut të Brukselit, të rikthejë sundimin e saj të egër kolonial dhe gjenocidal në Kosovë (1912-1999).