“Më përdhunoi babai im shpirtëror, u vërsul në mua në mes të rrëfimit”

Tronditje në Kishë: Murgeshat flasin mbi tmerret seksuale nëpër të cilat kanë kaluar. Një tregim mbi abuzimin seksual të murgeshave nga ana e klerikëve dhe të peshkopëve ka shpërthyer në opinion. Dëshmitë vijnë nga e gjithë bota, lëvizja #MeToo e ka nxitur debatin për atë që me dekada është heshtur

Duke falënderuar tregimit të Associated Press shumë murgesha kanë dalë në publik dhe me dëshmitë e tyre kanë vendosur hije të zezë në Kishë. “Bëja sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Kjo ngjarje ka hapur një plagë të dhembshme në mua”, ka treguar një murgeshë për AP. Ajo këtë ngjarje e ka mbajtur sekret gati 20 vjet.

Momenti më i keq i jetës së saj ka ndodhur në – vend rrëfim. Ka ndodhur në vitin 2000 kur kleriku ishte vërsul në murgeshën në mes të rrëfimit. Pas përdhunimit më nuk ka guxuar të shkojë në rrëfim, transmeton Insajderi.com.

Pas këtij rrëfimi orteku filloi të rrokulliset. Këtë javë një grup i murgeshave nga Kili dolën para televizionit kombëtar dhe folën mbi tmerret të cilat i kanë përjetuar në një famulli të vogël. Nuk i kanë abuzuar vetëm klerikët, por edhe murgeshat tjera. Gjithë këto i kanë paraqitur eprorëve, mirëpo nuk ka marrë asnjë përgjigje…

Në pjesën tjetër të botës, një murgeshë indiane e ka paraqitur në polici një peshkop dhe e ka akuzuar për përdhunim. Në Afrikë situata është edhe më e keqe. Për shembull, kleriku i njohur nga Uganda Anthony Musaala i ka dërguar letër eprorëve të vet dhe i ka paralajmëruar se ka dëgjuar për “lidhjet romantike në mes të klerikëve dhe murgeshave”. Për sinqeritet është shpërblyer me – suspendim! Nuk ka guxuar të mbaj predikim deri në maj të këtij viti kur ka kërkuar falje për fjalët e veta…

“Heshtja ka zgjatur shumë gjatë dhe për këtë jam shumë i dëshpëruar. Të jemi real, tashmë një kohë të gjatë është ditur për këtë”, ka thënë Karlijn Demasure, një prej ekspertëve kryesor për çështje të abuzimit seksual.

Në Vatikan mbretëron “betimi i heshtjes”, përgjegjësinë e kanë bartur te liderët e kishave lokale që ata të merren me problemet e klerikëve përdhunues.

“E dini ku është problemi? Kleriku gjithmonë do të thotë “ajo vet deshi”, ka thënë Demasure duke shtuar se shtatzënitë e padëshiruara gjithashtu nuk janë të rralla. “Kryesisht kjo zgjidhet me abortim. Kleriku paguan të gjitha. Ai ka para, murgeshat nuk kanë…”

“Nuk e prek me dorë derisa të rritet dhe pak” 25 vjeçari fejohet me 13 vjeçaren në Shqipëri

Emisioni investigativ italian “Le Iene” i televizionit Italia 1 është rikthyer në Shqipëri për një tjetë rast pedofilie. Kësaj here ata kanë paraqitur rastin në një fshat në një zonë malore në qendër të vendit

“Le Iene” shkruan se në disa zona të Shqipërisë një burrë 25 vjeçar mund të shkojë në shtrat me një vajzë 13 vjeçare, pasi këtë ja lejon tradita pavarësisht se nuk ia lejon ligji. Rasti i vajzës 13 vjeçare, sipas Le Iene ka të bëjë me një fëmijë që i është premtuar për grua një djali shumë më të madh se ajo.

Në Shqipëri ka shumë raste të tilla, aq sa janë kthyer në një skandal. Për të kuptuar më tepër, shkuam 90 km nga Tirana, në një zonë malore mnë qendër të vendit. Problemi është se është një fshat shumë i izoluar, lëmë makinën tonë dhe ikim me fuortistradë. Kalojmë te shkolla e vajzës, ajo nuk është aty, nxënësit e tjerë fshihen, nuk janë mësuar të shohin të huaj. Këtu nuk është se ka pika karburanti çdo kilometër dhe e furnizojmë makinën me bidona rrugës. Përpara se të shkojmë te vajza, takojmë xhaxhain e saj, që na tregon si qëndron puna.

Xhaxhai: Djali është 25, vajza 13. Ka një ndërmjetës dhe fejohen. Pijnë kafe familjet, si e kemi ne shqiptarët, ndërrojnë unazat dhe nga ai moment vajza e ka jetën të përcaktuar.

Gazetari: Jo të gjithë janë dakord me këtë traditë….

Xhaxhai për vëllain:
Është i sëmurë (aludon për probleme mendore), unë kam dashur ta ndaloj, ai thotë është vajza ime, e di unë.

Gazetari: I kanë ofruar para vëllait tuaj familja e djalit?

Xhaxhai: Jo.

Gazetari: Po pse ka pranuar?

Xhaxhai: Nga frika që vajza të mos mbetej pa fejuar.

Gazetari: Kur janë të fejuar takohen?

Xhaxhai: Ishte vajza dy ditë, takohen.

Gazetari: A bëjnë çdo gjë që bën një cift i vërtetë?

Xhaxhai: Ato nuk e di.

Gazetari: Por nga tradita atij i lejohet të marrë në shtrat një 13 vjeçare, çka në Itali është krim dhe quhet pedofili.

Gazteari: Ke folur me mbesën? Çfarë i ke thënë?

Xhaxhai: I thashë pse e bëre, të kishe ,mbaruar shkollën një herë. më tha e di vetë. Ajo nuk kupton gjë.

Gazetari: A mund të ndërhyjë njeri që mos të martohen?

Xhaxhai: Ishte policia dhe psikologia, por deri tani s’kanë bërë gjë.

“Por mund të bëjnë sepse edhe për ligjin shqiptar ky është krim, por tradita është aq e rrënjosur sa që askush nuk ndërhyn thuajse asnjëherë”.

Gazetari: Sipas jush vajza duhet larguar nga ajo familje dhe të çohet në një strukturë ku të mbrohet?

Xhaxhai: Është logjike.

Të shtëpia e vajzës

Janë tepër të varfër, kanë fasule për drekë, na tregon shtratin ku fle vajza. Janë njerëz tepër të varfër, kanë vetëm papate në raft.

Gazetari takon babain e vajzës

Babai: Është e vogël, ndaj presim që të mbarojë shkollën 9-vjeçare pastaj të martohet.

Gazetari: Ka kaluar një natë me të?

Babai: Ka qenë për tu njohur me familjen tjetër.

Gazetari: Kush e ka zgjedhur gruan për ty?

Babai i vajzës: Baba.

Gazetari: Është traditë?

Babai: Jo, por ashtu ra rasti.

Gazetari: Vajza jote tjetër në çfarë moshe u martua?

Babai: 14-15 vjeçe.

Gazetari: Mendon se është e drejtë në këtë moshë?

Babai: Kishte qejf goca. Ata të dy pëlqehen edhe pse janë të rinj.

Gazetari: Vetëm këtu ndodh, në shumë shtete të tjera një prind s’do ta lejonte…

Babai: Edhe ai nuk e merr aq të vogël. Por e ka prenotutr. Ai e di se është e tija, por pa mbaruar shkollën as ai nuk e merr.

Gazetari: Por nëse një vajzë shkon te babai dhe i thotë dua të martohem se jam dashuruar, ajo nuk e di nëse është e mira e saj, ndaj janë prindërit…

Babai: Ç’mund të bëjë nëse ajo do vetë?

Gazetari: Duhet të dëgjosh vëllain tënd…

Babai: Do merrem unë, të mbaroj një herë shkollën, pastaj shohim.

Mamaja nuk pranon që të flasë me gazetarin për vajzën. Mësuesi i shkollës në fshat, ka një mentalitet shumë më të hapur

Mësuesi: Nuk është marrë por mirë, drejtoria jonë arsimore ka dërguar nejrëz që profesori të mos flasë etj. Kodi shqiptar i familjes nuk e lejon, këto bëhen në mënyr të fshehtë.

Gazetari: Kanë bërë seks?

Mësuesi: Kur kanë vënë unazën, patjetër që po.

Gazetari: Pse familja nuk e mbron?

Mësuesi: Shumë shqiptarë i vlerësojnë fëmijët si pronë e tyre.

Psikologia shqiptare: 20-vjeçarja, seks me babain e burrit për të parë nëse bënte dot fëmijë

Psikologia: Tre vjet më parë takova një 20 vjeçare, e martuar me një burrë që nuk bënte dot fëmijë. Për të kuptuar nëse ishte ai problemi, nuk mund të shkonte te mjeku, por vendosën që babai i burrit të bënte seks me të. Kjo ka të bëjë me një shoqëri primitive. Gruaja nuk mund të ketë të njëjtat drejta të njëjta me burrat.

Gazetari: Edhe në Tiranë?

Psikologia: Sigurisht.

Gazetari: Cili është dallimi mes një 13 vjeçareje që jeton në këtë komunitet dhe një vajze që ka eksperiencat e saj?

Psikologia: Dallimi është sa di, ajo nuk di asgjë për martesën, për të patur një fmëijë, ajo di vetëm që duhet t’i bindet burrit. Në moshën 13-14 vjec ne këkrojmë identitetin skeusal. Nëse nuk e njohim në këtë moshë, frustrimet emocionale, seksuale janë të mëdha. Ka depresion, vetëvrasje.

Gazetari: A mund të flasim për pedofili?

Psikologia: Indirekt ka një pedofili të fshehur. Një akt seksual me të mitur.

Takimi me vajzën 13 vjeçare

Gazetari: Kur jeni takuar?

Vajza: Para një muaji u takuam në një lokal, i thashë të mbaroj shkollën, ta shoh çfarë personi është. I thashë të mbaroj shkollën dhe pastaj më pas do fejoheshim.

Gazetari: Kur takoheni çfarë bëni?

Vajza: Jemi takuar 5 herë. S’bëjmë gjë.

Gazetari: Fle në shtëpinë tuaj kur vjen?

Vajza: Rri pak këtu edhe ikën.

Gazetari: Të pëlqen?

Vajza: Po.

Gazetari: Çfarë të pëlqen tek ai?

Vajza: Është i sjellshëm.

Gazetari: Po sikur pas ca vitesh mos të të pëlqente më?

Vajza: Nuk e di.

Gazetari: I ke dhënë fjalën…

Vajza: Po i kam dhënë fjalën.

Gazetari: Cfarë do të pëlqente të bëheshe?

Vajza: Nuk e di.

Gazetari: Je e lumtur?

Vajza: Po pak.

Gazetari: Motra më e madhe sa vjeç është?

Vajza: 16 vjeçe.

Gazetari: Rri me të fejuarin?

Vajza: Bashkëjetojnë.

Gazetari: Je e sigurt se po bën gjënë e duhur?

Vajza: Nuk e di.

Takim me djalin 25 vjeçar që po ndërton shtëpinë në një fshat tjetër, ku mendon të jetojë me vajzën

Djali: Jemi lidhur me gocën, e dua, e desha. Pasi të mbarojë shkollën do bëkjmë drekën, më vonë do ta marr. Ligji nuk mund të ndalojë gjë, edhe motra ime 16 vjeçe u martua. Unë e dua të kaloj jetën, nuk dua të tallem. Kemi rënë në dashuri, nuk ka asnjë problem. Çfarë dashurie, kur janë takuar vetëm 5 herë…

Djali: Do ta lë të rritet, të mbarojë shkollën. Nëse familja e mëson për mirë do kalojë jetën me mua.

Gazetari i thotë se seksi me të mitur është pedofili.

Djali:
Unë nuk e kam marrë ta mbaj në krevat që tani. Besoj që s’do kem probleme. Të bëhet nja 16-17 vjeçe. Me mua shkollë, shtëpi, nuk ka lojëra etj./ Report tv

1844, viti kur prej Vranjës deri në Ohër u kërkua autonomi për Shqipërinë

Kur zanafillon për të parën herë kërkesa për autonomi të shqiptarëve në Perandorinë Osmane? Historianët përgjigjen ndryshe-ndryshe: një pjesë thotë që Ali Pasha i Janinës shestonte shtet të pavarur; të tjerë thonë që kërkesa për autonomi mori formë në Lidhjen Shqiptare të Prizrenit

Por, shtypja e Pashallëkut të Janines dhe masakra e udhëheqësve shqiptarë në Manastir nuk e qetësoi shpirtin kryengritës. Një nga kryengritjet masive që ka përshkuar ndonjëherë viset shqiptare është ajo e viteve 1843-44. Si nisi ajo?

Përpjekjet e Portës së Lartë për të imponuar me përdhunë reformat e Tanzimatit u pritën me kundërshtime të mëdha nga drejtuesit lokalë shqiptarë.

Ata nuk i lexonin ato si modernizim, por si gjithështrirje e administratës osmane edhe në jetën lokale shqiptare që kishte gëzuar autonomi të gjërë.

Këto janë shkëndijëzat e para të kryengritjes në Gostivar, në shtatorin e vitit të largët 1844. Kryengritësit të udhëhequr nga Dervish Cara nga Tetova mësynë qytetet kryesore shqiptare si Shkupin, Kumanovën, për t’u zgjeruar më pas edhe në Preshevë, Bujanoc, Vranje.

Rebelimit do t’i bashkohehej pa humbur kohë edhe Peja, Gjakova, Prizreni dhe Shkodra, ndërkohë që flaka kryengritëse iu afrua edhe Ohrit e Manastirit më në jug. Kryengritësit e Dervish Carës i dërguan letër edhe shqiptarëve në Sanxhakun e Janinës, duke i quajtur vëllezër dhe duke iu kërkuar t’i bashkoheshin kryengritjes antiosmane.

Ndërkohë shtypi fqinj nuk qëndroi indiferent ndaj këtyre zhvillimeve të papara. Kështu e përditshmja serbe ‘Serbske novine’ (Gazeta serbe), më 17 maj 1844, në artikullin e titulluar ‘Arnautlija’ (Shqipëria) shkruante se në Shkup po qëndronin mbi 20 mijë shqiptarë kryengritës.

Ndërkaq gazeta e Shën Petersburgut ‘Vjedomosti’ raportonte se kryengritësit shqiptarë në negociatat me Omar pashën dhe Hajredin pashën kërkuan hiç më pak se autonomi: “Udhëheqësit e kryengritjes shqiptare i kanë propozuar komandantit turk, se ata mund t’i dorëzojnë armët, por me kusht që Porta t’u jep atyre të drejta si të Serbisë dhe Greqisë”.

Edhe për konsullin austriak në Shkodër Ipen “kryengritësit shqiptrarë kërkonin autonomi të posaçme për Shqipërinë, të ngjashme me atë të Serbisë”. Epërsia e shqiptarëve e shtyu Omar pashën që t’u bënte premtime të përkohshme shqiptarëve se në rast se dorëzonin armët, atyre do t’u njiheshin të njëjtat të drejta si serbëve, që nënkuptonte autonomi.

Pas kapjes së Dervish Carës dhe krerëve të tjerë të revoltës, në nëntor të vitit 1844 malësorët dibranë të udhëhequr nga Cen Leka u zunë pritën ushtrive osmane të komanduara nga Hajredin Pasha, të cilat kishin filluar operacione të rrepta ndëshkimore.

Luftimet në Fushë të Gjoricës ishin ndër përleshjet më të ashpra të kohës, aq sa në luftime u përfshinë edhe gratë e fëmijët. Në traditën kujtesore shqiptare, ky moment është përjetësuar në rapsoditë e shumta.

Njëra prej tyre qesëndis komandantin turk:

Qatje te kalaja

Hajredin Pashën

ç’e ka gjet belaja
Hajredin pasha

o krije shinejkë

Su ba Dibra, pashë,

mor Selanëjk…
Selanëjk ene në Prilep

qysh kërkove

o n’Dibër e gjete… © Salih Mehmeti / shqiperiaebashkuar.al

Shpella e Kabashit në Gramsh, ose vizitë në një planet tjetër mbi Tokë

Kur flitet për bukuritë natyrore të Gramshit, vend kryesor zë shpella e Kabashit. Është një nga shpellat më unike në Shqipëri dhe ndoshta nga më të bukurat në Ballkan. Ndodhet në afërsi të fshatit Kabash, 28 km nga qyteti Gramsh në lartësinë 900 m mbi nivelin e detit. Ajo është e formuar nga shkëmbinjtë gëlqerorë të Kretës së Sipërmë dhe ka një gjatësi rreth 120 metra

Nga banorët e zonës njihet ndryshe edhe si “Shpella e Farricës”. Nuk është e lehtë për ta gjetur. Nevojitet një guidë e veçantë për ata që e eksplorojnë për herë të parë.14741811

Shpella e Kabashit ka një hyrje vetëm 1 m2 dhe pas 4-5 metrash zgjerohet sa një fushë futbolli. Ende nuk është eksploruar. Pjesa e njohur formon një labirinth të vërtetë dhe është e mbushur me konkrecione të shumta stalaktite dhe stalagmite me bukuri të rrallë. Ka vlera shkencore (gjeologjike, gjeomorfologjike, hidrologjike, biologjike), kulturore, didaktike dhe turistike.14797410

Gojëdhënat

Shpella e Kabashit duket se ka tërhequr me kohë vëmendjen e të huajve. Një i moshuar nga fshati Kabash tregon se gjatë pushtimit austriak aty ka qenë një grup ushtarësh me komandantin e tyre. Ata mbanin një shportë të madhe. Kur kaluan nga fshati Kabash pyetën se si quhej ky vend. Dhe ata i treguan, Kabash. “Ju të Kabashit duhet të hani me lugë floriri i ishte drejtuar ai atyre”.

Gjithashtu më të vjetrit kanë treguar gjithnjë histori se aty mund të fshihet një thesar i madh por që askush deri më tani nuk e ka gjetur. Banorët tregojnë se aty kanë futur një qen i cili ka dalë në afërsi të Librazhdit gjë që konfirmon se “Shpella e Kabashit” është një labirinth i pafund, ende i pazbuluar.

Gjatë viteve të fundit shpella e Kabashit është përfshirë në guidat turistike dhe po frekuentohet si nga vizitorë vendas ashtu edhe nga të huajt.

Ata që e vizitojnë përjetojnë një emocion mjaft të veçantë pasi shpella ofron pamje spektakolare, që nuk haset në asnjë vend tjetër mbi tokë. Aq mahnitëse janë këto pamje sa të duket vetja sikur ndodhesh në një planet tjetër.Fatkeqësisht mjaft stalakmite dhe stalaktite tashmë janë vjedhur dhe thyer e po përdoren si dekore në ambiente familjare.

Bedri Pejani: Kujtimet e Luftës së Dytë Botërore në Kosovë

Para shtatëdhjetë viteve, përfundoi Lufta e Dytë Botërore dhe filloi beteja për ta kontrolluar kujtesën e kësaj lufte. Në Kosovë, kujtime të ndryshme paraqiten si kujtimet e vetme të vërteta të luftës: ekziston një kujtesë e rezistencës anti-fashiste, një kujtesë e vrasjeve etnike të partizanëve, njëjtë sikur që ekzistojnë edhe tregimet mitike të jetës ndër okupimin italian dhe gjerman ja si idilike, ja si tragjike. Secila prej tyre, në kohëra të ndryshme u bë kujtesë zyrtare, duke i lënë kështu kujtimet tjera nën radar

Me këtë ekspozitë ne duam të sfidojmë idenë së ekziston vetëm një e vërtetë e historisë së Kosovës gjatë Luftës së Dytë Botërore, apo se vetëm një grup – qofshin shqiptarët apo serbët, nacionalistët apo socialistët – e posedon këtë të vërtetë. Nuk ka të vërtëta në kujtime homogjene që bazohen në një nocion abstrakt të popullit. Kujtimet homogjene janë të pavërteta sepse nuk janë kritike dhe i mohojnë të vërtetat e pakëndshme, si për shembull krimet e luftës që bëhen nga populli respektiv. Por ato janë veçanërisht të pavërteta sepse nuk e njohin shumëllojshmërine që ekziston brenda cilitdo grup.

Këtë na e lejon historia gojore: të thejmë monopolin e së vërtetës – pa marrë parasysh a e ka këtë monopol shteti, kombi, apo një grup politik – në mënyrë që t’i dëgjojmë rrëfimet që ekzistojnë nën radar. Këtu ju prezantojmë rrëfime të shkurtra për individë që qëlluan të jenë protagonistë në ngjarje të mëdha. Ata identifikoheshin me grupe më të mëdha se vetja, por bënë zgjedhje individuale kur ishte gati e pamundur për të zgjedhur lirshëm, në një kohë kur lëvizje më të mëdha të popujve dhe ideve rrëmbyen Kosovën. Ndonjëherë ata e gjetën veten të tërhequr në anë të kundërta prej besnikërive të ndryshme që kishin ndaj ideve apo vendeve. Duke i ritreguar rrëfimet e tyre, ata apo familjet e tyre, na tregojnë se çka u është imponuar, dhe si t’i interpretojmë edhe rrëfimet e tyre por edhe vet Historinë.

Bedri Pejani (1885-19460 u lind si Bedri Thaçi, por morri emrin e vendlindjes siç ishte zakon në atë kohë. Ishte anëtar prominent i lëvizjes kombëtare shqiptare gjatë sundimit osman. Ai ishte i pranishëm në nënshkrimin e Deklaratës së Pavarësisë Shqiptare në vitin 1912. Ai përfaqësoi Kosovën në Konferencësn e Versajës në 1919. Bedri Pejani ishtë njëri ndër themeluesit e Komitetit të Kosovës dhe udhëhoqi Partinë e Popullit, të themeluar nga Fan Noli.

Derisa ishtë në ekzil pasi që u dënua me vdekje nga Ahmet Zogu në vitin 1924, ai u bë udhëheqës i Komitetit Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, me përkrahjen politike dhe financiare të Ndërkombëtares Komuniste (Komintern). Nën okupimin fashist italian të Shqipërisë ai u arrestua si bolshevik dhe u mbajt deri në kapitullimin e Italisë më 1943. Kur gjermanët erdhën në fuqi, Pejani nisi Lidhjen e Dytë të Prizrenit e Xhafer Devën dhe përkrahjen e okupatorëve. Lidhja e Dytë e Prizrenit ishte përgjegjëse për një valë të përzënieve të dhunshme të kolonëve serbë dhe malazezë, të cilëve u ishtë falur tokë pas Luftës së Parë Botërore. Pejani u arrestua në 1946ën nga partizanët. Pas një kohe të shkurtë, supozohet se është helmuar në spital, ku edhe është mbajtur për arsye shëndetësore. /oralhistorykosovo/

/oralhistorykosovo/

Si ta kuptoni nëse ju kanë bërë magji?

Njëri ndër segmentet më të rëndësishme të magjisë së zezë është edhe magjia e dashurisë

Magjia e dashurisë

Magjia e dashurisë ka të bëjë me joshjen e ndonjë personi apo largimin e ndonjë tjetri nga partneri i tij aktual. Ajo mund të përmblidhet, p.sh. në këtë parim: “Që pa mua të mos hajë, të mos pijë, të mos jetojë”, kështu “robërohet” shpirti i një personi. Ai njeri detyrohet që të mendojë dhe imagjinojë vetëm për një person të caktuar, për atë që i kanë bërë magji

Simptomat e “lidhjes së zezë”

Menjëherë, diçka e jashtëzakonshme dhe e fuqishme ju tërheq ndaj një personi të caktuar, ndaj të cilit deri vonë keni qenë indiferent. Nuk mund të mendoni për asgjë tjetër, por vetëm për të, e krahas kësaj ndjeni një dëshirë të madhe për seks sapo të mendoni rreth atij, apo asaj. Të gjithë ju thonë se keni ndryshuar dhe që partneri juaj ka shumë të meta dhe të këqija. Ju thjesht nuk i vëreni ato, përkundrazi, mendoni se të tjerët gabojnë apo nuk e vërejnë sa i veçantë është i dashuri juaj. Vazhdimisht ju përcjell një shqetësim. Reagoni duke e tepruar ndaj çdo kritike rreth personit të dashur, për më tepër, ndiheni shumë të lumtur në afërsi të tij/saj, pa marrë parasysh vështirësitë dhe problemet e shumta të cilat ju sjell ai.

Mos t’ju shkojë kurrë mendja që ta joshni dikë me anë të magjisë. Dashuria e vërtetë nuk mund të lindë me dhunë. Magjia do të zhduket shpejt, e viktima do të shndërrohet në një “zombi”, do të jetë e pranishme vetëm fizikisht, e me shpirt do të jetë diku tjetër.

Shenjat e “refuzimit me magji”

Ekziston edhe një mënyrë tjetër e veprimit të magjisë së zezë të dashurisë, e cila është e kundërt me “joshjen”, meqë shërben për “refuzim”, respektivisht për ndarjen e ndonjë çifti. Të dy partnerët nuk mund ta harrojnë njëri-tjetrin, prandaj një kohë të gjatë vajtojnë kohën kur kanë qenë bashkë. Si pasojë e zhgënjimit, personi frikësohet t’iu dorëzohet ndjenjave, prandaj nuk mund të dashurohet në askënd tjetër. Magjia e ndarjes do të reflektohet më pas në të gjitha lidhjet, apo martesat të cilat do t’i lidhë viktima në të ardhmen. Të gjitha lidhjet e tij/saj në të ardhmen do të jenë të shkurtra dhe do të përfundojnë pa fjalë, apo edhe të kundërtën, do të jenë të gjata, por kurrë nuk do të kurorëzohen me martesë.

Me gjasë keni takuar edhe ju femra dhe meshkuj, të cilët pas zhgënjimit, për gjininë e kundërt deklarojnë: “Të gjithë meshkujt janë njësoj”, apo “Të gjitha femrat janë lavire”. Magjia e cila bëhet me qëllim të ndarjes së një çifti mund të ketë simptoma të ndryshme te të dy gjinitë. P.sh., përkundër dëshirës së madhe për seks, burri përnjëherë nuk mund të kryejë marrëdhënie intime, e në rastin më të rëndë, bëhet impotent. Në anën tjetër, gruaja mund të bëhet “e ftohtë”, të ketë frikë nga seksi dhe të gjejë justifikime të shumta për t’i ikur seksit me burrin.

Parku një miliard dollarë, ku nata nuk bie kurrë

Emiratet e Bashkuara Arabe kanë hapur për herë të parë dyert e parkut më të ri të ndërtuar në Abu Dhabi dhe të quajtur Warnes Bross World

Atraksioni më i ri është një nga parqet më të mëdha në butë, i ndërtuar në një hapësirë të mbyllur dhe përbëhet nga gjashtë zona për t’u eksploruar. Emrat e këtyre zonave janë frymëzuar nga karakteret klasike të “Looney Toons”, si DC’s Gotham CIty, Fantazma e batmanit, Cartoon Junction, etj.

Parku zë nëj hapësirë prej 503 kilometrash katrorë dhe ofron nëj guidë të jashtëzakonshme, ndërsa në ditët e para të përurimit, ka tërhequr një numër rekord vizitorësh.

Çdo gjë në këtë park është brenda, ndaj temperaturat e shkretëtirës arabe nuk mund të ndikojnë te vizitorët. Hapësira brenda parkut është projektuar si të ishte gjithmonë mesditë, duke bërë që vizitorët e shumtë të humbin sensin e kohës.

NASA zbulon një “liqen” në Mars, ja çfarë thonë studiuesit

Studiuesit kanë gjetur dëshmi për një trup ekzistues të ujit të lëngshëm në Mars. Liqeni i supozuar ndodhet nën kapakun polar jugor të Planetit të Kuq, dhe është rreth 20 km i gjatë

Hulumtimet e mëparshme gjetën shenja të mundshme të ujit të rrjedhshëm të lëngshëm në sipërfaqen e Marsit, por kjo është shenja e parë e një trupi të vazhdueshëm e ujit në planet në ditët e sotme.
Shtretërit e liqenit si ato të eksploruara nga NASA tregojnë se uji ishte i pranishëm në sipërfaqen e Marsit edhe në të kaluarën. Megjithatë, klima e planetit është ftohur për shkak të atmosferës së tij të hollë, duke lënë shumicën e ujit të izoluar në akull.

Zbulimi u bë duke përdorur teknologjinë Marsis, një instrument në bordin e Mars Express Orbiter. “Ky ndoshta nuk është një liqen shumë i madh,” thotë Prof Roberto Orosei nga Instituti Kombëtar Italian për Astrofiziken, i cili udhëhoqi studimin.

“Marsis” nuk ishte në gjendje të përcaktojë se sa e thellë mund të jetë shtresa e ujit, por ekipi hulumtues vlerëson se është një minimum prej një metër. “Kjo me të vërtetë e kualifikon këtë si një burim uji. Një liqen, jo një lloj uji i shkrirë që mbush një hapësirë midis shkëmbit dhe akullit, siç ndodh në akullnajat e caktuara në Tokë”, shtoi Prof Orosei.

Instrumentet radarë si “Marsis” shqyrtojnë sipërfaqen dhe sipërfaqen e menjëhershme të planetit duke dërguar një sinjal dhe duke shqyrtuar atë që është kthyer mbrapsht.

Linja e bardhë e vazhdueshme në krye të rezultateve të radarit, shënon fillimin e Depozitës së Shtresës Polare të Jugut. Poshtë saj, studiuesit zbuluan diçka të pazakontë.

“Në dritën blu mund të shihni se reflektimet nga fundi janë më të forta se reflektimi i sipërfaqes. Kjo është diçka që na tregon për praninë e ujit”, thotë Prof Orosei.

Foto e rrallë: Shihni sarajet e firmëtarit të Pavarësisë

Dihej që dikur familja Cakrani në zonën e Myzeqesë kishte saraje por mungonte një imazh se si ishin ato saraje, çfarë forme kishin dhe si ishin ndërtuar. Së fundi në Australinë e largët është bërë vërtetë një zbulim jo i vogël

Në arkivat familjare të pasardhësve të personave të emigruar atje pas Luftës së Dytë Botëror kanë sjellë në Shqipëri jo thjesht një fotografi historike por një dokument me vlerë se çfarë godinash janë ndërtuar dikur në Shqipëri dhe që për fat të keq janë shkatërruar dhe nuk ekzistojnë më. Për më tepër që këto saraje i përkisnin Hajredin bej Cakranit një prej firmëtarëve të Aktit të Pavarësisë më 28 nëntor 1912 në Vlorë dhe ministër i Thesarit në qeverinë e Ismail Qemal Vlorës.

Kujtim Cakrani, një nga pinjollët e familjes Cakrani e bëri dje publike këtë fotografi në emisonin “Debati në Channel One” të gazetarit Roland Qafoku. Tema e diskutimit të emisionit ishte procesi i vettingut në drejtësi që deri tani ka shkarkuar në 4 muaj 15 prokurorë dhe gjykatës por Cakrani, avokat për nga profesioni, e lidhi me faktin se si ka mundësi që të gjithë të larguarit kanë vënë pasuri në mënyra nga më të ndryshme por asnjë prej tyre nuk ka pasuri të trashëguar nga paraardhësit.

Historia e trishtë e familjes Cakrani vijon me faktin se pas instalimit të regjimit komunist persekutimi i kësaj familjeje arriti deri në shkatërrimin e këtyre sarajave që duhet thënë janë të jashtëzakonshme për nga vlerat arkitekturore. Sipas të dhënave, kjo godinë tepër e rrallë në Shqipëri është ndërtuar në vitin 1915 nga inxhinierë austriakë që ndodhesin në Shqipëri në atë kohë dhe që kishin miqësi me familjen Cakrani. Godina është pak a shumë e tipit kështjellë me 3 kate të larta, me katër kulla të vendosura në cepat e një katërkëndëshi me kulme dhe godina ka një çati e tipit alpin.

Është vërtetë një vepër e rrallë arkitekturore për Shqipërinë por që për fat të keq nuk ishte me vlerë për regjimin komunist. Arrestimet, internimet dhe përndjekja e familjes Cakrani për shkak të mbështetjes që I dha Ballit Kombëtar arriti deri në hedhjen në erë të kësaj godine që aktualisht i kanë mbetur vetëm themelet.

Sot të paktën kemi këtë fotografi që publikohet për herë të parë por teksa e shikojmë imagjinojmë momentin se çfarë mendje diabolike duhet të kenë patur ata persona që pasi e kanë mbushur me dinamit cep e më cep e kanë hedhur në erë. Shkatërrimi i një godine të tillë tregon se në historinë e Shqipërisë më shumë kemi shkatërruar se sa kemi ndërtuar./FaxWeb

Së paku le të këndoi gjeli

Shqiptarët e Peshterit pas vendosjes së pushtetit komunist, u ballafaquan me vështirësi të mëdha. Ata paraprakisht trajtoheshin të padëshiruar për sllavo-komunistët, po ashtu siç ishin edhe ata të padëshiruar për shqiptarët e Peshterit. Rrethanat e reja, ndikuan që Peshteri, gjegjësisht i tërë Sanxhaku përsëri ra nën pushtimin serb

Përveç ndjekjeve të kundërshtarëve të komunizmit dhe çarmatosjes, popullata shqiptare e Peshterit u ballafaqua edhe me vështirësitë në kohën e mbledhjes së “tepricave” (otkupit) të prodhimeve bujqësore dhe blegtorale.

Sali Makiqi- Makaj nga Baçica shqiptare e Peshterit, tregon një ngjarje shumë të dhimbshme, që kishte ndodhur gjatë kohës së aksionit të mbledhjes së tepricave të njohur si otkupi.

Dali Bibiqi nga Uglla e Peshterit, tregon: ai pasi ua kishin marrë gjithçka kishte pasur, atij pushtetarët i thanë: “Dali, po të mungojnë edhe tre kilogram mish.” Ai me ironi iu kishe përgjigjur: “Mirë po ua paguaj”.

-Jo,- i thanë, -“duhesh me dorzu mish të gjallë”. Po, iu kishte thënë e kam një viç, merreni. Si, për tre kilogram mish me e dhënë një viç, e paske një këndues (gjel). Jo, kënduesin nuk e jap. Gjithçka që kam në shtëpi vajtojnë e kukasin vetëm ai këndon. Keni marrë gjithçka, asgjë nuk më keni lënë, kënduesin nuk e jap, së paku ai le të vazhdoj të këndoj.

I. Azizi