Gazetari Robert Goro: Unë dëshmitar në takimin Nano – Millosheviç në Kretë

Edhe pse kanë kaluar plot 20 vjet, takimi i kryeministrit të atëhershëm shqiptar me “kasapin e Ballkanit” Sllobodan Milosheviç, vazhdon të mbetet objekt i një interesimi të madh nga publiku. Si një nga dëshmitarët e pakët që pata informacion autentik nga vetë Nano, menjëherë pas takimit, e kam përcjellë ngjarjen me detaje në BBC, si dhe e kam pasqyruar në librin tim “FYROM, supremacia e inferioritetit” (2001)

Pikërisht, ashtu siç e kam shkruar në atë libër, po ia përcjell edhe një herë lexuesit, me shpresën se do t’i shuaj sadopak kërshërinë… Samiti i Kretës, me 2-4 nëntor 1997 mblodhi për herë të parë rreth një tryeze gjithë udhëheqesit e lartë të shteteve ballkanike. Dhe vetëm për këtë fakt, ishte padyshim një ngjarje mjaft e rëndësishme për rajonin.

Ky pohim bëhet edhe më i qëndrueshëm, po të kujtojmë se samiti pasues, ai i Antalias (Turqi) me 1998 dhe sidomos ai i Bukureshtit me 1999, u karakterizuan nga një nivel i ulët përfaqësimi, ku gati gjysma e shtetarëve nuk u paraqitën.

Para fillimit të vet, Samiti i Kretës ishte monopolizuar nga takimi eventual i kryeministrave të Greqisë e Turqisë, gjegjësisht Simitis e Jilmaz. Por shumë shpejt, interesimi i gjithë të pranishmëve u përqëndrua rreth dy liderëve të tjerë ballkanas: Nanos e Milosheviçit…

Për takimin Nano-Milosheviç kishte rreth dy muaj që flitej.

Me 1 tetor në Prishtinë ishte zhvilluar një demonstratë e studentëve shqiptare, të cilën policia serbë e kishte përballuar ashtu si zakonisht, me shkopinj gome e gaz lotesjellës. Disa ditë me vonë kisha intervistuar në Tiranë ministrin e jashtëm shqiptar, Paskal Milo dhe e kisha pyetur edhe për mundësinë e një takimi mes Nanos e Milosheviçit në Kretë.

Për realizimin e takimit kishte bërë presion të madh pala greke dhe vetë kryeministri Kostas Simitis, që e konsideronin takimin si një konfirmim të aftësive diplomatike rajonale të Greqisë. Gjatë vizitës së zotit Milo në Athinë (shtator 1997) mikpritësit i kishin propozuar një takim të nivelit të lartë shqiptaro-jugosllav në kuadrin e Samitit të Kretës, por pala shqiptare nuk kishte kthyer përgjigje.

Në intervistën në fjalë Milo do të theksonte veç të tjerash: “Me gjithë respektin që kam për mikun tim të vjetër, zotin Pangallos, unë në Athinë nuk tregova ndonjë shenjë miratimi lidhur me ndërmjetësimin për një takim të nivelit të lartë shqiptaro-sërb. Ne nuk duam të bëjmë show politik, por dëshirojmë të bëjmë hapa konkretë në rrugën e përmirësimit të marrëdhënieve shqiptaro-jugosllave. Për realizimin e një takimi të tillë në parashtrojmë disa kushte, të cilat ia thashë edhe homologut tim jugosllav, zotit Milutinoviç kur u takuam në Nju Jork”.

Në mbrëmjen e mbërritjes në Kretë të udhëheqësve ballkanikë në Agia Galini pranë Heraklios (1 nëntor), u dha darka e mirëseardhjes, ku Nano e Milosheviç i shtrënguan dorën njeri-tjetrit. Ky duarshtrëngim u interpretua si një ogur i mirë për realizimin e takimit.

Prapa kulisave përpjekjet qenë intensifikuar, sidomos kur u muar vesh se Milosheviçi pranonte që të bëhej takimi, por vetëm me një kusht: Që të mos flitej fare për Kosovën. Nano, kuptohet, ngulte këmbë për të kundërtën dhe një hije misteri mbuloi për më shumë se 24 orë takimin eventual.

Këtij misteri iu shtua edhe një telefonatë nga Gjeneva në celularin tim, mesditën e 3 nëntorit. Ishte Xhaferr Shatri, ministër i informacionit i qeverisë së Republikës së Kosovës (të kryesuar nga Bujar Bukoshi). Zoti Shatri po më thoshte se do të më nisnin një deklaratë drejtuar Samitit dhe kërkonin që deklaratën ta dorëzoja unë. I thashë se kjo ishte punë që s’bëhej, pse unë ndodhesha në Kretë me cilësinë e korrespondentit të BBC-së dhe se më e mira do të ishte që deklarata t’i drejtohej zyrtarisht Samitit, prandaj i diktova numrat e telefonave e të fakseve.

Kështu edhe u bë. Deklarata, e nënshkruar nga kryeministri Bujar Bukoshi, pasi shprehte pezmatimin pse në Kretë “nuk u ftuan përfaqësuesit e ligjshëm të popullit të Kosovës”, theksonte: “Qeveria e Republikës se Kosovës deklaron se askush tjetër përveç përfaqësuesve të zgjedhur në mënyrë të ligjshme, nuk ka mandatin të diskutojë në emër të Kosovës e të ndërmarrë çfarëdo zgjidhjeje për Kosovën”. Nuk donte shumë mend se ky pasazh i fundit “siluronte” pikërisht takimin e pritshëm të Nanos me Milosheviçin.

E mora Nanon në celular dhe ai dërgoi këshilltarin e vet, Vladimir Prelën, në sallën e shtypit ku ndodheshim ne gazetarët. Edhe sot e kësaj dite nuk e kam kuptuar nëse Ladi nuk dinte apo nuk donte të më thoshte nëse takimi më në fund do të bëhej.

Sa për deklaratën e qeverisë së Kosovës këshilltari diplomatik i Nanos më tha se nuk e konsideronte si një kundërvënie ndaj takimit, pse ishte normale që në kuadër të një mbledhjeje të tillë të nivelit kaq të lartë pala shqiptare të diskutonte për Kosovën.

Pasdite gjeta momentin të pinim një kafe me zotin Nano dhe natyrisht e pyeta çfarë do të bëhej. “Eshtë e qartë, me tha, po të mos tërhiqet Milosheviçi, unë nuk kam pse shkoj në takim, pse pa Kosovën, një takim i tillë do të ishte pa thelb e do t’i shërbente vetëm Milosheviçit, aq më tepër që vetëm një muaj na ndan nga zgjedhjet presidenciale në Serbi”.

Ndërsa të 400 gazetarët që ndodheshin në sallën e shtypit përpiqeshin me kot të mësonin gjesend për takimin, ambasadori Kastriot Robo, i cili sapo kishte marrë detyrën në krye të përfaqësisë diplomatike shqiptare në Athinë, më telefonoi rreth orës 19,00, për të më thënë se takimi do të bëhej.

Takimi filloi në orën 19,30, në hotelin Sofitel Capsis Palace, hotel ku bujtja edhe unë, por që gjithë gazetarët e kishim të pamundur të qaseshim në pjesën lindore ku rrinin udhëheqësit e lartë, megjithëse kjo pjesë dhe perëndimorja ku rrinin përfaqësuesit e medias, komunikonin nëpërmjet një kalimi të nëndheshëm luksoz e plot shkëlqim.

Pikërisht në hollin e këtij kalimi do të ulesha më vonë me me Fatos Nanon dhe ai do të tregonte për takimin me Milosheviçin. Sipas Nanos, sapo ishte mbyllur dera, ai i kishte thënë Milosheviçit “Do të flasim për Kosovën dhe ju do të më dëgjoni”. Dhe për 25 minuta kishte folur vetëm Nano, ndërsa biseda ndërpritej për të bërë ndonjë ndërhyrje Miloshevici “i mbytur në djersë” (sipas Nanos), apo për të kthyer gotën e uiskit…

Nano kërkoi trajtim të barabartë sa u përket të drejtave njerëzore dhe lirive të shqiptarëve dhe theksoi se zbatimi i marrëveshjes për arsimin që kishin nënshkruar një vit me parë Milosheviçi e Rugova do të ishte një tregues i parë i respektimit të këtyre të drejtave. Milosheviçi premtoi t’ia përcillte çështjen një komisioni ekspertësh, si dhe dha garanci për zgjidhje të çështjes së Kosovës në bazë të së drejtës ndërkombëtare dhe legjislacionit jugosllav, duke përsëritur se Kosova ishte një çështje e brendshme e Jugosllavisë.

Nano ia hodhi poshtë këtë argument duke theksuar se çështja e Kosovës “nuk mund të jetë çështje e brendshme, sepse të drejtat e njeriut nuk maten me kutin e regjimeve e të shteteve që i trajtojnë komunitetet etnike si objekte që duhet të nënshtrohen”. Gjithashtu i kërkoi të fillonte dialogun e drejtpërdrejtë me Rugovën, duke i kujtuar se kur u nënshkrua marrëveshja për arsimin, të dy burrat nuk qenë takuar me njeri-tjetrin. (Ata u takuan më në fund në pranverë 1999, disa ditë pas fillimit të bombardimeve të NATO-s…).

Fakti se u fol për Kosovën, konfirmohet edhr nga deklarata për shtyp e Milosheviçit rreth takimit, ku ai thotë se u diskutua për “minoritetin shqiptar në Kosovë”. Sa për histori, le të themi se Milosheviçi për kundërpeshë dhe gjithmonë sipas rrëfimit të Nanos pas takimit, i shtroi çështjen e “të drejtave të minoritetit serb dhe malazez që jeton në Shqipëri”. Nano deklaroi se “është një realitet që duhet marrë parasysh”. Në të vërtetë, shumëkush e din se në Shqipëri ka qenë një pakicë e vogël serbësh e malazezësh, kryesisht në disa fshatra të rrethit të Shkodrës, shumica e të cilëve u larguan për në Jugosllavi menjëherë pas ndryshimeve që ndodhën në Shqipëri në vitet 1990-1991.

Po për histori, shënojmë gjithashtu se të dy udhëheqësit ranë dakord që të vazhdojnë kontaktet dypalëshe, me qëllim rivlerësimin esencial të marrëdhënieve ndërshtetërore.
Vetë Nano, në mikrofonin e BBC-së do të deklaronte:

“Ky ishte një takim që ndodh pas më shumë se gjysmëshekulli midis autoriteteve të Jugosllavisë dhe Shqipërisë dhe sigurisht, si i tillë, përbën një ngjarje historike. Një ngjarje historike në një optike moderne. Sepse takimi nxiti dialogun, ose rifillimin e dialogut dhe mbi bazën e dialogut, i cili u shtri mbi të gjitha problemet që ekzistojnë në marrëdhëniet shqiptaro-jugosllave, si në planin e bashkëpunimit ndërshtetëror, ashtu edhe në planin e dialogut ndëretnik, veçanërisht ndërmjet Kosovës e Beogradit, sepse komuniteti shqiptar në Jugosllavi është shumë i madh për t’u neglizhuar dhe shumë i qytetëruar për t’u trajtuar si qytetarë të dorës së dytë.

Prandaj, nëqoftëse u arrit të fillojë dialogu, kjo do të thotë që të pasohet nga takime të tjera; shpresoj që nuk do të paragjykohen as nga palët, as nga opinion i publik, sepse qëndrimet tona për interesat kombëtare janë tashmë qëndrime europiane, të hapjes së kufijve, të zhvillimit të gjithanshëm të kontakteve midis shqiptarëve dhe qytetarëve të kombësive të tjera në Ballkan, gjë që do ta bënte vetë Ballkanin të europianizohej me shpejt. Natyrisht, nuk mund të them që pikëpamjet ishin të njëjta, por kjo krijon mundësinë që në vazhdimin e dialogut të gjenden pika të tjera bashkëpunimi dhe të krijohen -shpresoj- edhe qëndrime të njëjta për probleme të përbashkëta.

Problemet e përbashkëta i referohen gjithmonë nevojës së garantimit të të drejtave dhe lirive themelore të njeriut në mënyrë të barabartë për të gjithë qytetarët në të gjitha vendet e Ballkanit, pra edhe për serbët e shqiptarët në Republiken Federative të Jugosllavisë, dhe kjo nuk mund të konsiderohet një çështje e brendshme e Jugosllavisë, sepse të drejtat civile nuk mund të maten me kutin e regjimeve apo të shteteve, qoftë edhe të maxhorancës në vende të caktuara, të cilat i trajtojnë komunitetet e tjera etnike dhe nacionale si subjekte që duhet të nënshtrohen. Nga kjo pikëpamje unë mendoj se e vetmja altemativë edhe për Serbinë është të pranojë logjiken e plotësimit të detyrimeve ndërkombëtare që e kanë çuar në izolimin dhe sanksionet e derisotme, të pranojë zbatimin e marrëveshjes së Dejtonit, të pranojë njohjen e të drejtave dhe lirive themelore të njeriut nga pikëpamja politike dhe institucionale në Kosovë dhe përfundimisht ky është shtrati mbi të cilin do të zhvilloheshin me shpejt dhe marrëdhëniet ndërmjet dy vendeve tona”.

Ashtu siç pritej, takimi Nano-Milosheviç shkaktoi reagime në Shqipëri e në Kosovë. Bujar Bukoshi deklaroi se, ndonëse i mbetet konsekuent qëndrimit të shprehur në deklaratën drejtuar Samitit, një rezultat esencial do të ishte i mirëpritur. Ndërsa Sali Berisha u deklarua kundër takimit dhe përgjithësisht kundër samitit të Kretës. Për takimin Nano-Milosheviç, Berisha vlerësoi se u bë vetëm e vetëm për t’u lançuar Milosheviçi dhe se midis Milosheviçit dhe Kosovës Nano zgjodhi të parin.

Në shënimet e mia rreth këtij takimi, nënvizoja ndër të tjera: “Përfundimisht, pyetjes se kush doli më i fituar nga Samitit i Kretës do t’i përgjigjeshim pa hezitim: Fatos Nano, i cili i parashtroi qartë pikëpamjet e veta, duke i rritur kështu aksionet deri me tash të luhatura në bursën ndërkombëtare, e cila nga ana e vet nuk mund të akuzojë Shqipërinë se i mungon dëshira për zgjidhje paqësore të problemit. Nga ana tjetër, vetë Shqipëria është e pafuqishme për t’i ndryshuar Milosheviçit kokëfortësinë në qëndrimin ndaj Kosovës”. Dhe shtoja: “Me aktin e tij për të pranuar takimin, Nano thjesht ia kaloi “stafetën” palës jugosllave e cila natyrisht nuk mund të japë asnjë garanci konkrete për zgjidhjen e problemit “në bazë ë së drejtës ndërkombëtare”. Përkundrazi…”.

Përkundër reagimeve, Nano për asnjë çast nuk u “pendua” për takimin me Milosheviçin. Tri a katër ditë para fillimit të bombardimeve të NATO-s mbi Jugosllavi, (mars 1999), shfrytëzova rastin dhe e pyeta Nanon (në atë kohë deputet i thjeshtë i PS), se si e vlerësonte në rrethanat e reja takimin me Milosheviçin:

“Ishte një ndër hapat e parë logjike të koherencës së faktorit politik shqiptar me komunitetin ndërkombëtar për të mbërritur në izolimin politik të Milosheviçit. Të njëjtat gjëra që i janë thënë dhe vazhdojnë t’i thuhen Milosheviçit nga negociatorët dhe gjithë palët e tjera, përfshirë edhe faktorin kosovar, që janë të interesuara për një proces të normalizimit të gjendjes nëpërmjet institucionalizimit të proceseve demokratike në Kosovë dhe në rajon, i janë thënë drejtpërdrejtë nga unë në takimin e Kretës.

Nga kjo pikëpamje nuk është vetëm në dorë të Milosheviçit zgjidhja përfundimtare e situatës në Kosovë dhe e konfliktit me realitetet e vjetra që lidhen me pushtetin e Milosheviçit, por tashmë është bërë e qartë se edhe vetë serbët po vuajnë një nga diktaturat më të egra në historinë e njerëzimit dhe nëpërmjet këtyre instrumentave që sjellin përfundimisht rrethimin demokratik të Serbisë, shkohet normalisht drejt likuidimit të kësaj diktature”.

Drashkoviq: Zgjidhja për Kosovën, sipas modelit të dy Gjermanive

Lider i Lëvizjes së Ripërtëritjes Serbe, Vuk Drashkoviq, duke komentuar deklarimet e Presidentit serb Aleksandar Vuçiq, në Samitin e Sofjes, ka thënë se pikëpamjet e Vuçiqit lidhur me atë se cili është realiteti i Kosovës po hasin në rezistencën e elitës kombëtare në Serbi, opozitës dhe Kishës. Ai vlerëson se zgjidhja e çështjes së Kosovës sipas modelit ndërmjet ish-Gjermanisë Lindore dhe Perëndimore, “do të ishte e vetmja zgjidhje e arsyeshme që do t’i jepte krahë Serbisë dhe Kosovës”

Vuçiq ka deklaruar se “dëshiron të besojë se Serbia do të ketë forcë të mjaftueshme në periudhën e ardhshme për të dalë me një zgjidhje për Kosovën se dëshiron ta zgjidhë problemin me Kosovën”. Duke iu referuar deklarimeve të presidentit serb në Samitin e Sofjes, Drashkoviq thotë për Radio EvropeN Lirë, se Vuçiq po i paraqet qëndrimet reale për Kosovën pasi e di se e ka humbur atë.

“Vucic flet dhe na përkujton me kujdes, pasi ai e di se cili është disponimi i shumicës së popullit, se Kosova është e humbur, se ishte luftë, që ne e nënshkruam kapitullimin, se nuk ka shtet të Serbisë në Kosovë, se është shpallur pavarësiadhe se Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë vendosi që kjo deklaratë e pavarësisë nuk ishte në kundërshtim me Kartën e Kombeve të Bashkuara, të drejtën ndërkombëtare apo Rezolutën 1244. Ai gjithashtu thotë se sot serbët në Kosovë janë pak më shumë se pesë për qind, se po njerëzit po largohen, paralajmëron se po na zbrazet Serbia, që njerëzit në kolona po shkojnë në vendet perëndimore. Dhe kjo është e gjitha e vërtetë. Ai gjithashtu thotë se është kundër konfliktit të ngrirë”, përkujton Drashkoviq dhe thotë, se Vuçiq ka frikë nga të dalë përpara popullit me vendimin për një referendum për Kosovën, transmeton Telegrafi.

Drashkoviq ka theksuar se qëndrimi i tij kundër referendumit për Kosovën, është pasi serbët nuk po i njohin faktet dhe po e cilësojnë Kosovën pjesë të Serbisë.

”Mendoj se kjo duhet të shmanget, pasi njerëzit nuk e dinë aspak, pra nuk i njohin faktet. Njerëzit mendojnë se Kosova është pjesë integrale e Serbisë”.

Drashkoviq thotë se një gjë është e sigurtë, se kur Vuçiq ta bëjë publik propozimin e tij për zgjidhjen e çështjes së Kosovës.

“Nuk do të propozohet ruajtja e konfliktit të ngrirë, kurse shumica e njerëzve të cilëve të cilëve do t’u drejtohet është pikërisht për këtë zgjidhje më të keqe, për status quo”, paralajmëron Drashkoviq dhe ngre pyetje të rëndësishme që sugjerojnë se si qytetarët jetojnë në mosdije kur bëhet fjalë për Kosovën.

“Për shembull, a e dinë njerëzit se një marrëveshje ligjërisht obligative ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, për të cilën edhe unë jam duke e avokuar, Serbia nuk duhet ta njohë zyrtarisht pavarësinë e Kosovës, as nuk i kërkohet kjo, është bërë sipas modelit ndërmjet ish-Gjermanisë Lindore dhe Perëndimore, në fakt do të ishte e vetmja zgjidhje e arsyeshme që do t’i jepte krahë Serbisë dhe Kosovës? Jo, njerëzit nuk e dinë këtë “, tha Drashkoviq. /Telegrafi/

Hoti: Do të përdorim çdo metodë kushtetuese për rrëzimin e Qeverisë

Ndonëse Lidhja Demokratike e Kosovës (LDK) po insiston në rrëzimin e Qeverisë e organizmin e zgjedhjeve në kohë sa më të shkurtë, duket se nuk e ka mbështetjen as të partive opozitare

Shefi i Grupit Parlamentar të LDK-së, Avdullah Hoti thotë se nëse nuk do të ketë dakordim mes partive politike për caktimin e datës së zgjedhjeve, për këtë do të përdorin mekanizma institucional kushtetues.

“Nuk jemi duke parë vullnet në këtë drejtim, prandaj besoj që në tryezën e ardhshme ne duhet të koordinohemi të konkludojmë nëse ka dakordim mes partive politike për datën e zgjedhjeve dhe këto veprime që i përmenda ose ne do të shfrytëzojmë mekanizma institucional kushtetues për të çuar vendin në zgjedhje”, ka thënë Hoti, raporton Ekonomia Online.

“Prej momentit të tërheqjes së Listës Serbe nga Qeveria dy muaj më parë, ekzekutivi nuk ka shumicën parlamentare për të qeverisur vendin”, thotë Hoti.

Ai ka theksuar se në një demokraci parlamentare në momentin që Qeveria nuk ka shumicën parlamentare duhet vetë të iniciojë mocion vetëbesimi.

“Tash ka dy muaj që Qeveria nuk e ka shumicën në parlamentin e Kosovës, në mënyrën se si është i organizuar shteti i Kosovës si demokraci parlamentare nënkupton që gjithmonë Qeveria e vendit e ka shumicën në Kuvend, në atë moment që nuk e ka duhet që vet kryeministri të iniciojë mocion vetëbesimi”

“…ne e kemi pa që nuk e kanë përgjegjësinë e nevojshme institucionale as kryeministri dhe as kryetari i Kuvendit si dy bartësit e institucioneve që kanë dalë nga vota e qytetarit dhe si rezultat ne kemi iniciuar tryezë të partive politike për t’u dakorduar bashkë për datën e zgjedhjeve në mënyrë që mos ta dërgojmë vendin në zgjedhje brenda 30 dite”, ka thënë Hoti.

“Ne i kemi dhënë mundësi dialogut përpara se të marrim veprime kushtetuese demokratike për të quar vendin në zgjedhje të reja sepse në demokracinë parlamentare vendi nuk mund të udhëhiqet nga Qeveria e pakicës”.

Me Ligjin për pagat presidenti do të paguhet më së shumti, kjo do të ndodhë me rrogat tjera

Me hyrjen në fuqi të Ligjit për pagat presidenti Hashim Thaçi do të paguhet më së shumti nga buxheti i shtetit. Ai është punuar dhe pritet që muajin tjetër të shkojë në Qeveri

Por sa do të jetë paga e tij, ministri i Administratës Publike, Mahir Yagcilar i tha Ekonomia Online se së pari duhet që të caktohet koeficienti.

“Paga më e lartë duhet dhe do të jetë paga e presidentit. Janë shumë çështje të ndërlidhura sipas formulës për përcaktimin e pagës. Së pari duhet të përcaktohet koeficienti, pastaj edhe vlera e koeficientit për të gjithë, dhe kur saktësohen të gjitha këto çështje mundet të dihet”.

Më pas pagat më të larta do të jetë për të punësuarit në Kuvend e Qeveri. Por ajo do të përcaktohet edhe nga përvoja e kualifikimet e të punësuarve.

“Jemi duke folur për pagën bazë, edhe sipas protokollit dhe përvojave do të vazhdohet me Kuvendin, Qeverinë pastaj agjencitë e pavarura, administrata publike dhe fushat ku do të krijohet nivelizimi sipas kërkesës së punës, kualifikimit dhe kërkesës që ai vend i punës ka një detyrim për të realizuar dhe për të kryer shërbimet qytetare”, tha ai.

Yagcilar sqaroi se qëllimi i ligjit është që të mos ketë zvogëlim të pagave, kurse mund të ketë rritje nëse shihet e nevojshme. Ai garantoi se raporti pagë e njëjtë për punën e njëjtë do të zbatohet duke mos rrezikuar buxhetin.

“Qëllimi i ligjit është që së paku të ruajmë pagën të gjithëve, mos të jetë asnjë zvogëlim sidomos në ato fusha të rëndësishme të krijojmë mundësi që nëse ka nevojë për rritje të pagës, ta bëjmë, por nuk mundemi edhe të japim edhe atë mundësin që buxheti të rrezikohet. Do të realizohet parimi paga e njëjtë-puna e njëjtë”.

“Kjo do të rregullohet me ligjin e zyrtarëve publik ku prapë do të saktësohen hyrja në këto institucione dhe mënyra e funksionimit të zyrtarëve, masat disiplinore, performanca, zhvillimi karrierës dhe shumë çështje tjera që kërkohen me Ligjin e punës”.

Yagcilar ka folur edhe për reformën në administratën publike. Sipas tij, reformat do të përfshijnë punësimin e njerëzve profesionist në fushat përkatëse gjithashtu do të rris llogaridhënien e institucioneve, raporton EO.

“Reformat janë që shërbimi civil të jetë sa më cilësor. Njerëzit të cilët pranohen në shërbimin civil të bazohen në profesionalizëm dhe meritë dhe të realizohet përmes transparencës. Pastaj organizimi i administratës publike të jetë më i qartë, llogaridhënia të ekzistoj mes institucioneve, në qoftëse Qeveria ka llogaridhënie ndaj Kuvendit, qytetarëve apo popullit atëherë edhe institucionet duhet të kenë vijën e llogaridhënies”

Haradinaj: LDK po punon kundër liberalizimit të vizave

Kryeministri Ramush Haradinaj thotë se Asociacioni i Komunave me shumicë Serbe do të formohet sipas ligjeve të Kosovës. “I kemi dëgjuar edhe zyrtarët e BE-së se Asociacioni bëhet në përputhje me ligjet e Kosovës’, tha Haradinaj. Ndërsa duke folur rreth liberalizimit të vizave, Haradinaj thotë se Lidhja Demokratike e Kosovës po punon kundër këtij procesi

Shefi i ekzekutivit thekson se njohja nga Serbia dhe Asociacioni janë çështje të ndara. “Këto janë të ndara. E para ndodh në Kosovë nga Kosova. Asociacioni është vepër e Kosovës në përputhje me Kushtetutën e Kosovës dhe ligjet e Kosovës se ashtu e parasheh edhe marrëveshja”, thotë Haradinaj në emisionin ‘Debat’ në RTK.

“Çështja e njohjes reciproke është çështje dypalëshe në këtë rast. Edhe Asociacioni buron nga dialogu mirëpo prapë se prapë është çështje që ndodh vetëm në Kosovë. Krijimi dhe zbatimi është në Kosovë ndërsa njohja reciproke na implikon ne, Serbinë dhe palët tjera”, theksoi ai.

LDK po punon kundër liberalizimit të vizave

Kryeministri Ramush Haradinaj, duke folur rreth liberalizimit të vizave, thotë se Lidhja Demokratike e Kosovës po punon kundër këtij procesi. Ndërkohë Haradinaj kërkesat për zgjedhje të reja nga zyrtarë të LDK-së i quan pjesë e garës për të parin e kësaj partie.

“Në LDK është hap një garë për kryetar të LDK-së dhe tani ata po mundohen me gjet armiq, me gjet tema”, tha Haradinaj, në një intervistë për RTK.

Ai po dyshon se kjo parti po dërgon mesazhe jo të mira për Kosovën në Evropë sa i përket liberalizimit të vizave.

“Mirë është me u fokusu, me i ndihmu qeverisë në këtë rast për liberalizim të vizave. Mirë është nga LDK-ja mos me gabu me ndonjë porosi që e çojnë te Partitë Popullore, a diku. Mos me çu porosi të gabuara që mos me na u aprovu liberalizimi i vizave. Nuk është mirë me dhënë skepticizëm që p.sh.: nëse ndodh liberalizimi kish me pasë refugjatë. Nuk është kështu, nuk do të ketë refugjatë”, tha Haradinaj.

“Kam përshtypjen që pas takimeve me zyrtarë të PPE-së nuk janë nda të bindur që e meritojmë liberalizimin. E kam një frikë që një pjesë e opozitës është kah bon kundër liberalizimit të vizave. Nuk është mirë. Pikërisht mendoj te LDK-ja. I lus mos të bëjnë kësi gabimesh”, tha Haradinaj.

Mafia shqiptare dhe hijet e nëndheshme që çojnë tek politika (video)

Si u ngrit dhe u forcua krimi i organizuar shqiptar? Si funksiononte trafiku dhe lidhja me politikën? Si u realizuan lidhjet e para që në kohën e komunizmit dhe çfarë ndodhi pas viteve 90? Fijet e nëndheshme që çojnë tek politika dhe mbi të gjitha a ekziston sot vërtetë mafia shqiptare? Një histori e errët, lidhjet e nëndheshme, dokumentat, kontrabanda e cigareve dhe ajo naftës, droga, linjat me mafian italiane dhe atë të shumë vendeve të tjera… Dëshmi të reja, të vërteta, dokumenta…

Ndiqni të plotë dokumentarin:

Raportimi në T7 e bëri me banesë, investitori mbetet anonim

Javë më parë, Televizioni 7 raportoi për gjendjen e rëndë në të cilën po kalonte 18- vjeçarja Ardita Bilalli. Përveç kushteve të rënda financiare, ajo pati treguar se vuan edhe nga sëmundja ‘Spinadefida’, e cila ia pamundëson ecjen

Ardita, madje kishte thënë se po ndihet barrë edhe për familjen, pasi që nuk kishin as kulm mbi kokë, dhe terapia që asaj i duhet kushton shumë.

E, falë kronikes së realizuar nga T7, Ardita tashmë është bërë me banesë të saj. Këtë moment gëzimi, e përshkruan edhe nëna e Arditës, Shemsija.

Familja Bilalli, tashmë do të kalojnë ditën të qetë, pa hallin se qiraxhiu do t’u kërkojë të hollat ose edhe do tu paralajmërojë largimin , siç edhe kishte vepruar zakonisht. Mirëpo ai që e ndihmoi këtë familje, nuk ka dashur të zbulojë identitetin.

Avdullahu: Për bombat me telekomandë u shkolluam në Tiranë (video)

Në një rrëfim ekskluziv për Drejtësia në Kosovë ish pjesëtari i UÇK-së Artan Avdullahu ka rrëfyer për një grup njerëzisht të cilët pasluftës ishin trajnuar në Tiranë për të vendosur bomba me telekomandë

Avdullahu në intervistën e tij pretendon që ka vendosur të paktën një bombë me telekomandë para një lokali në Dardani.

“Ka pas shumë persona sepse ne kemi qenë në Shkollë unë në Tiranë e kam kryer shkollën ‘Zbulim Kundër Zbulimi’ edhe me punua me telekomanda ajo ka qenë shkollë private që na kanë quar njerëzit për mej kryer këto punë”, ka rrëfyer Avdullahu. Ai ka shtuar se atje ishin me një grup shokësh të cilët kishin qëllime që të kryenin veprime patriotike pasluftës.

Ai ka denoncuar grupin duke thënë se të gjitha aktivitetet kanë dalë më pas si aktivitete të lidhura me interesa dhe biznese.

Avdullahu i cili pretendon se kishte qenë pjesëtarë i luftës në zonën e Llapit ka dhënë edhe detaje për metodat që ai i ka përdorur për të komanduar bombat ndërsa ka thënë se ka edhe shumë çka të tregoi. Deklaratat e Avdullahut dhe detajet e rrëfimit të tij ishin deponuar para një viti në prokurorinë e Prishtinës por ato nuk janë hetuar me arsyetimin se lënda është parashkruar.

Limaj takon heroin e Kroacisë, Ante Gotovina – të dytë ishin shpallur të pafajshëm nga Haga

Zëvendëskryeministri i Kosovës dhe kryetari i Nismës, Fatmir Limaj ka takuar në Zagreb gjeneralin Ante Gotovina

Limaj, i cili në luftën e UÇK-së mbante nofkën Çeliku ka shkruar në llogarinë e tij në ‘Facebook’, se me Gotovinën kanë rikujtuar kohët e vështira që kanë kaluar Kosova dhe Kroacia, por edhe ata si individë.

“Përkushtimi i shteteve mike Kosovë-Kroaci është thellimi i bashkëpunimit ekonomik dhe integrimet evropiane si mision e interes strategjik i vendeve tona dhe rajonit në tërësi”, ka shkruar ndër të tjera Limaj në llogarinë e tij në ‘Facebook’.

Shkrimi i plotë i Limajt në Facebook:

Ishte kënaqësi e veçantë që sot në rrethana krejtësisht tjera ta takoja në Zagreb, gjeneralin Ante Gotovina.

Bashkërisht rikujtuam kohët e vështira në të cilat kanë kaluar vendet tona, por edhe ne si individë.

Iu gëzuam sukseseve e të arriturave të vendeve tona.

Përkushtimi i shteteve mike Kosovë-Kroaci është thellimi i bashkëpunimit ekonomik dhe integrimet evropiane si mision e interes strategjik i vendeve tona dhe rajonit në tërësi.

FL

Këmbimi i territoreve Kosovë-Serbi: Si lindi ideja dhe çfarë do të sillte realizimi i saj

Në kohën kur dialogu mes Kosovës dhe Serbisë i ndërmjetësuar nga Bashkimi Europian po hyn në etapën e fundit, të gjitha palët presin që ky proces të përfundojë me zgjidhje konkrete dhe rezultate për të dy vendet. Brukseli pret që bisedimet të kulmojnë me nënshkrimin e një marrëveshjeje ligjërisht të obligueshme, por ka të tillë që mendojnë se bisedimet mund të përfundojnë me një marrëveshje krejt tjetër – këmbimin e pjesëve të territoreve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë

Për shumëkë, ky propozim është i mundshëm dhe shihet si zgjidhje e mirë për t’i dhënë fund konfliktit shumëvjeçar mes serbëve e shqiptarëve. Në rast që arrihet një marrëveshje e tillë, zgjidhje e qëndrueshme shihet këmbimi i vetëm atyre territoreve që janë pjesë e komunave kufitare.

Ideja për këmbimin e territoreve buron nga një letër që anëtari i Kongresit amerikan, Dana Rohrbacher, ia kishte dërguar Tomislav Nikolicit, atëkohë President i Serbisë, më datën 31 janar 2017, pak ditë pas inaugurimit të Donald Trump si President i SHBA-ve.

Në këtë letër, kongresisti republikan udhëzonte liderin serb që të konsideronte mundësinë që të bëhej një ‘ndryshim i vijës kufitare’ që do të rezultonte me ‘më shumë serbë në Serbi e më më shumë shqiptarë në Kosovë’.

LETRA E KONGRESMENIT AMERIKAN DREJTUAR PRESIDENTIT SERB

Porosia në letër u kritikua ashpër, por ideja mbeti.

Përkundër propozimit të kongresistit amerikan, Ambasada e SHBA’ve në Prishtinë ishte shprehur kundër kësaj ideje. Këtë ide e kishte mbështetur edhe ish-ambasadori i Britanisë së Madhe në Beograd, Sir Ivor Roberts, i cili tha në muajin shkurt që këmbimi i territoreve është mënyra e vetme që dy shtetet të arrijnë paqe afatgjate.

Së fundi, në një studim të publikuar nga Fondacioni për Shoqëri të Hapur të titulluar ‘Efektet demografike dhe sociale të skenarëve të normalizimit të marrëdhënieve të Beogradit e Prishtinës’ janë shqyrtuar mundësitë e këmbimit të territoreve të Luginës së Preshevës me katër komunat në veri të Kosovës.

Megjithatë, vlerësohet se nga territoret e Serbisë vetëm komuna e Preshevës do të mund të përfshihej në një marrëveshje këmbimi për shkak të strukturës demografike me 91 përqind të popullsisë shqiptare. Studimi vlerëson që nëse komunat me përqindje të balancuar etnike – siç është Bujanoci me 53 përqind shqiptarë – përfshihen në këmbim, ato do të ishin vatra të problemeve ndëretnike dhe nuk do të sillnin zgjidhje afatgjate.

Ideja për këmbimin e territoreve është vlerësuar si e mundshme edhe nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Këtë e konfirmon gazetarja e revistës prestigjioze amerikane Newsweek, Cristina Maza, e cila në një publikim në rrjetet sociale kishte thënë që administrata e Presidentit Donald Trump e konsideron këtë ide si opsion të mundshëm dhe që mund të bëhet pjesë e diskutimeve të nivelit të lartë në të ardhmen.

“Burimet e mia thonë që administrata e Trumpit e konsideron këmbimin e territorit ide të mundshme që mund të diskutohet në të ardhmen”, ka shkruar Maza. Për qëndrimin amerikan në raport me këtë ide, Gazeta Metro ka biseduar me Robert Austin, profesor në Universitetin e Torontos në Kanada dhe hulumtues në ‘Qendrën për Studime Europiane, Aziatike dhe Ruse’ në kuadër të këtij universiteti.

Austin, që është gjithashtu i njoftuar me zhvillimet në Ballkan, e vlerëson idenë për këmbimin e territoreve si jashtëzakonisht të keqe, sidomos për Kosovën. Sipas tij, jo të gjitha problemet ndërtenike në Ballkan e kanë burimin te territori. “Mendoj që secila ide për këmbimin e territoreve është jashtëzakonisht e keqe, për shkak se është në kundërshtim me çdo marrëveshje të paqes që është nënshkruar në Ballkan. Edhe në aspektin ndërkombëtar, Perëndimi në veçanti gjithnjë e ka mbajtur qëndrimin që konfliktet etnike nuk mund të tejkalohen me zgjidhje përmes territorit. Dhe mendoj që kjo do të ishte në veçanti e keqe për Kosovën”, ka thënë Austin për Gazetën Metro në një bisedë përmes Skype. Megjithatë, Austin nuk beson që ky propozim do të jetë në agjendën e qeverisë së Trumpit për Ballkanin.

Në anën tjetër, nga Berlini thonë që Qeveria e Kancelares Angela Merkel është kundër një propozimi të tillë. Milan Nic, nga Fondacioni Robert Bosch me bazë në Berlin, përmes e-mailit tha për Gazetën Metro që gjatë takimeve që pati Presidenti serb Aleksandar Vucic me Kancelaren Merkel në Berlin në prill, Vucic donte të dinte mendimin dhe qëndrimin e Gjermanisë lidhur me idenë e këmbimit të territoreve me Kosovën. Edhe pse administrata e Trumpit e sheh me sy pozitiv këtë ide, Merkel shprehu qëndrimin e prerë kundër.

Tutje, Nic – ekspert i marrëdhënieve gjeopolitike – nuk e përjashtoi mundësinë që kjo ide të diskutohej në takimin mes Merkelit dhe Presidentit të Kosovës, Hashim Thaçit, që u mbajt në Berlin më 9 maj. Megjithatë, pas kthimit nga vizita në Berlin, Thaçi e hodhi poshtë idenë për territoret dhe tha që ajo është hedhur në publik vetëm sa për ta matur pulsin e njerëzve dhe disponimin e tyre në raport me të. Edhe Kryeministri Haradinaj është shprehur kundër kësaj ideje.

Në anën tjetër, homologu i Thaçit në Serbi, Aleksandar Vucic, në disa deklarata për media e ka konsideruar këtë ide si ‘tentim për të gjetur zgjidhje të tjera’, por nuk e ka shprehur qartë qëndrimin e shtetit të tij. Nga shoqëria civile në Serbi thonë që kjo ide shihet si pozitive nga shumë njerëz, por që gjithashtu realizimi i saj do të sillte ‘efekt domino’ në pjesë të tjera të Ballkanit.

Marko Savkovic, njohës i marrëdhënieve mes Kosovës dhe Serbisë nga shoqëria civile në Beograd, thotë që të dy qeveritë – e Serbisë dhe e Kosovës – kanë shtyrë njerëzit e tyre të lidhur me qeveritë e vendeve perëndimore nga fusha e diplomacisë e shoqërisë civile, që të lobojnë për ta lidhur me këmbimin e territoreve.

“Deri më tani ka pasur shumë zëra që edhe Kryeministri i Shqipërisë [Edi Rama] është i përfshirë në tentimet për të zgjidhur njëherë e mirë konfliktin mes Kosovës e Serbisë”, ka thënë Savkovic, bashkëpunëtor i Qendrës për Politika të Sigurisë në Beograd për Gazetën Metro përmes postës elektronike.

Ai shtoi që incidenti që ndodhi me zyrtarin serb, Marko Djuric, në Mitrovicë, i kishte shtyrë përkohësisht bisedimet mes dy vendeve. Në përgjithësi, këmbimi i territoreve shihet si ide pozitive nga shumë eksponentë të të dy vendeve në fjalë si dhe kryeqendrave perëndimore. Por, realizimi i saj duket praktikisht i pamundur dhe nga ata që e kundërshtojnë shihet si zgjidhje miope e që do të mund të sillte konflikte të reja e situata të ngjashme edhe në vendet tjera të rajonit.

Gazeta prestigjioze The Economist e ka përshkruar idenë si të rrezikshme dhe që do të kishte efekt zinxhiror jo vetëm në Ballkan, por edhe në vendet e Bashkimit Europian. “Nacionalistët hungarezë nuk e kanë harruar ende humbjen e Transilvanisë në Rumani, ndërsa vetë nacionalistët rumunë do të kërkonin rivijëzim të kufijve për të përfshirë në Rumaninë e madhe edhe Moldavinë. Ky është Ballkani dhe “ballkanizimi! Në ditët e sotme, politika e duhur duhet të jetë zhdukja e kufijve, sesa rishikimi i tyre”, mbyllej artikulli i gazetës britanike. /GazetaMetro