Pas politizimit, tash nepotizëm në QKUK

Shërbimi Spitalor Klinik i Kosovës ka marrë në punë rreth 150 infermierë të fushave të ndryshme. Në këtë konkurs kanë konkurruar gati 1 mijë persona dhe ka pasur edhe shumë ankesa. Në mesin e të pranuarve ka familjarë të stafit të administratës së SHSKUK-së. Drejtoria nuk është ballafaquar me gazetaren për të sqaruar mundësinë e nepotizmit në këtë rast, raporton KTV

Emri i Liridona Gllarevës është i pari në listën për infermierë në Shërbimin Spitalor Klinik Universitar të Kosovës, për Infermier-Mami.

Gjithçka do të ishte në rregull nëse bashkëshorti i saj, Alban Janova, të mos ishte zyrtar për mbrojtjen e të dhënave personale në SHSKUK dhe kryetar i njërit prej komisioneve që përzgjodhën infermierët në konkursin e dhjetorit të 2017-s.

Gllareva, e cila në këtë konkurs nuk e kishte shënuar fare mbiemrin e burrit, arriti që në intervistën me shkrim dhe me gojë të sigurojë 340 pikë, ndër tri të parat të pranuara.

Por, mbiemrin e bashkëshortit e ka të shënuar në rrjetet sociale, ku edhe ka fotografi të shumta me të.

Vetë Alban Janova nuk ka pranuar të prononcohet për televizionin dhe ka thënë se nuk ishte pjesë e Komisionit të Mamive.

“Kemi qenë tre komisione. Unë kam qenë në Komisionin për infermier të përgjithshëm. Gruaja ime është pranuar si Mami dhe është pranuar vetë. Unë s’kam ndikuar. Arsyeja pse nuk e ka shënuar mbiemrin Janova është sepse në dokumente të shkollës së Mesme e ka ashtu emrin. Zyrtarisht, i ka dy mbiemra, por mund të them se shumicës nuk ua kemi shënuar mbiemrin e dytë, sepse nuk na zinte kolona”, tha Alban Janova.

Por, mënjanimin e mbiemrit të dytë, për shkak se nuk e zinte kolona, e hedh poshtë kandidati i dytë i pranuar pas Gllarevës.

Kohavisioni ka provuar të marrë një qëndrim zyrtar nga Zyra e drejtorit të SHSKUK-së lidhur me punësimin e familjarëve, por kjo zyrë është përgjigjur vetëm me shkrim.

Ata vetëm kanë thënë se Janova nuk ka qenë pjesë e Komisionit të përzgjedhjes së Mamive.

“Që nga fillimi i procedurës së testimit me shkrim ka qenë e kyçur edhe Sindikata, përkatësisht anëtarë të Sindikatës nga QKUK-ja. Sindikata, e cila ka monitoruar tërë procedurën e konkursit, nuk ka pasur ankesa gjatë procedurës së testimit me shkrim të kandidatëve, por as në intervistën me gojë”.

Kohavision ka kontaktuar përfaqësuesit e Sindikatës, por, sipas tyre, ata vetëm kanë monitoruar punën dhe me aq sa kanë parë nuk kanë arritur të vërejnë një detaj të tillë. Xhemë Selmani nga kjo sindikatë ka thënë se kanë qenë gati njëmijë aplikantë dhe ne nuk kemi kontrolluar në baza familjare, ankesa nuk ka pasur dhe nuk mund të dimë nëse ndonjëri nga ta e ka punësuar gruan.

Mbi 70 ankesa janë dorëzuar për këtë konkurs dhe pritet të shytohen nga një Komisioni i veçantë.

Bija e Gjergj Arianitit e mbesa e Skënderbeut, shenjtore në Serbi

Historia e Shqipërisë është e mbushur me ngjarje të ndryshme dhe shpeshherë mbresëlënëse, shkruan në Gazetën Shqiptare Prof.Dr. Valter Shtylla. Në shumë prej tyre kanë qenë të pranishme personazhe që tashmë njihen jo vetëm nga historia e Shqipërisë, por edhe nga historitë e vendeve të tjera

Një nga këto figura është edhe Angjelina, bija e feudalit të njohur të shek. XV, Gjergj Arianiti. Emri i gjatë i këtij të fundit ishte Gjergj Arianit Komnen Topia. Ai kishte dy vëllezër, Muzakë Komnenin dhe Vladanin.

Ky i fundit ishte martuar me motrën e Skënderbeut, Angjelinën me të cilën pati një djalë – Muzakun e Angjelinës. Gjergj Arianiti ka jetuar me familjen e tij në Durrës dhe ka vdekur në fillim të vitit 1461. Ky feudal shqiptar ishte ndër të parët prijës vendës, që ngriti krye në fillim të shekullit XV kundër pushtimit turk. Në bashkëpunim me feudalë të tjerë vendës, Gjergj Arianiti arriti t’u bënte ballë turqve në verën e vitit 1432. Në dimrin midis viteve 1432-1433, Gjergj Arianiti theu përsëri trupat turke në luginën e lumit Shkumbin.

Turqit, të komanduar nga Ali Bej Evrenozi, qenë dërguar nga vetë Sulltan Murati II. Fitorja e Shkumbinit u konsiderua në Evropë si një fitore e madhe e Arianit Komnenit (Gjergjit). Në vitin 1443 ky prijës shqiptar korri një tjetër fitore në grykat e Labërisë. Pas kësaj fitoreje vërshuan përgëzimet nga Evropa. Papa Eugjen IV, mbreti Alfons V i Napolit, perandori gjerman Sigizmund dhe Republika e Raguzës përveç urimeve, i premtuan Gjergj Arianitit ndihma. Kjo eufori nuk vazhdoi shumë, pasi në vitin 1435 forcat turke të drejtuara nga bejlerbeu Sinan Pasha shtypën revoltën shqiptare dhe e detyruan Gjergj Arianitin të tërhiqej në atë çka kish mbetur nga zotërimet e tij. Në këtë pikë, ai u kthye përsëri në vasal të sulltanit. Gjergj Arianit Komnen Topia ka pasur shumë fëmijë. Me gruan e parë, Maria Muzakën, ka pasur vetëm vajza, ndërsa me të dytën, italianen Petrinela Frankone, vejushë me dy vajza, Gjergji pati dhe tre djem.

Në lidhje me zotërimet e Gjergj Arianitit ka versione të ndryshme. Në një burim të Muzakajve thuhej se Gjergj Arianit Komnen Topia ka qenë zot i Çermenikës, i Mokrës e i Shpatit deri në lumin Devoll, ku kjo pjesë ndahet nga zotërimet e Muzakajve. Nga martesa e parë e Gjergj Arianitit u lindën tetë vajza. Vajza e madhe ishte Andronika ose Donika. Kjo vajzë, siç dihet, pati për burrë Gjergj Kastriot Skënderbeun, zotin e Dibrës, Matit dhe Krujës deri në bregdet. Gjergj Kastriot Skënderbeu dhe Donika lindën Gjonin. Ky u emërua Dukë i Shën Pjetrit në Galatinë dhe u martua me Dukeshën Erin Paleologa (Elena) – bijën e zotit të Serbisë, Lazar. Gjoni pati shumë fëmijë, të cilët nuk jetuan gjatë veç princ Ferrant Kastriotit – Duka i Shën Pjetrit në Napoli dhe princeshës Maria Kastrioti. Këta vdiqën respektivisht në vitet 1551 dhe 1540.

Vajza e dytë e Gjergj Arianit Komnenit, Vojsava u martua me zot Gjon Crnojevicin zot i Malit të Zi dhe i Zetës me të cili pati dy djem: zot Gjergjin dhe zot Skënderbeun.

Bija e tretë e Gjergjit, Kirana (Anna), e katërta Elena dhe e pesta Despina morën djem nga fisi i madh i Dukagjinasve, përkatësisht Nikollin, Gjergjin dhe Tanushin. Anna pati dy djem, njëri prej të cilëve u bë pasha i Sulltanit. Elena pati shumë fëmijë, njëri prej të cilëve u quajt Skënderbe. Despina pati djalë dhe vajzë. Vajza e shtatë, zonja Komita u martua me Gojko Balshën, zot i Musjes (midis Krujës dhe Lezhës) me të cilin pati dy djem dhe një vajzë.

Djemtë vdiqën në Hungari ndërsa vajza, zonja Maria u martua me zotin Kont të Murit, Jakopo Alfonso i Mazeut të Farriles. Pasi Maria vdiq në vitin 1459, konti u martua me Marien, bijën e Vrana Kontit të Skënderbeut. Vajza e fundit e Gjergj Arianitit, Katerina në fillim u martua me një djalë nga dera e Spanve nga Shqipëria e Veriut me të cilën pati një vajzë, që u largua në Hungari me të shoqin. Në martesën e dytë Katerina u lidh me zot Nikola Bokalin dhe patën dy djem e dy vajza.

Objekti i shkrimit është vajza e gjashtë e Gjergj Arianit Komnen Topisë me emrin Angjelina. Angjelina u martua me një burrë shumë më të madh se veten, i verbër ose pothuajse i verbër, despot i shfronësuar i Serbisë, i quajtur Stefan. Ky ishte njëri nga tre djemtë e despotit serb, Gjergj Brankovic (baba), i cili pa rënë në sy, por jo pa dinjitet kishte ekzistuar midis hungarezëve katolikë dhe turqve, të cilët e patën vasal. Pas vdekjes së të atit, Stefani u shpall për pak kohë despot, për të humbur më pas përfundimisht pavarësinë. Stefani i verbër ka bërë shumë pelegrinazhe. Në njërin prej udhëtimeve të tij, atë që bëri në Shqipëri në vitin 1461, ai u njoh dhe u martua me Angjelinën, duke vendosur kështu lidhje familjare me Skënderbeun.

Më pas, me rekomandimin e Skënderbeut pranë Dukës së Milanos, ai u nis për në Itali, ku në vitin 1472 ai përfundoi në Friuli. Në Friuli çifti Stefan-Angjelina të shoqëruar nga njerka e Angjelinës jetuan me ndihmën e Sinjorisë Venete, por jo pa vështirësi. Në tetor të vitit 1476 Stefani vdiq. Në vitin 1478 Angjelina ndodhej në Vjenë, ku perandori Federiko III e mori për zemër fatin e saj dhe i dhuroi një kështjellë në Karincia-Veissenfels. Në këtë kështjellë Angjelina dhe djemtë Gjon dhe Gjergj më 9 tetor 1479 i premtuan besnikërinë e tyre perandorit Federiko. Më pas Angjelina kthehet në Itali, ku përsëri u ndihmua nga Papa, siç dëshmohet nga Regjistrat Apostolikë ndërmjet viteve 1479-84. Pas një përpjekjeje të komplikuar për shitjen e kështjellës së Belgradit në Pordenone/Itali, Angjelina me djemtë transferohet përsëri në Austri.

Në sajë të mbrojtjes nga perandori, bija e Angjelinës, Maria martohet me një person me emër, me Markezin e Monferratës, trashëgimtari i fundit i asaj dege të Paleologëve, e cila që prej shekullit XIV u zhvendos në Piemonte. Kjo martesë në disa detaje, ngjason me atë të nënës, por në kontrast me të, ajo i siguroi vajzës një qetësi relative. Maria në vitin 1485 ishte vetëm 18 vjeçe, ndërsa i shoqi plot 59. Për Markezin e Monferratës preokupohej vetë perandori, i cili e kishte markezin vasal besnik të tij në jug të Alpeve. Kuptohet në këto kushte, zonjusha e re, e nderuar, bijë e Angjelinës, nuk mund ta refuzonte një martesë të këtij lloji. Pas 1485-ës Angjelina me djemtë u vendosën në kështjellën e Kupinovos, ishull në lumin Sava, ku sollën me vete edhe eshtrat e Stefanit që u bënë objekt pelegrinazhi për besimtarët ortodoksë.

Më pas, jeta e Angjelinës vazhdoi me ngjarje jo të këndshme. I biri, despoti Gjergj ndoshta i zhgënjyer nga dështimi i martesës së tij me një napolitane fisnike, ardhur në Hungari pas Beatriçes së Aragonës, braktisi papritur kështjellën ku banonte dhe u kthye në murg duke marrë emrin Maksim. Djali i dytë, Gjoni, më luftarak, në vitet e mëvonshme mori pjesë në beteja kundër turqve, duke depërtuar disa herë në Bosnje. Prifti Maksim me të ëmën, Angjelinën, që u bë murgeshë, dhe me eshtrat e të atit, shkoi në Vllahi ku ndihmoi për organizimin e kishës lokale ortodokse, duke bashkëpunuar veç të tjerëve dhe me ish-Patriarkun e Konstantinopolit Nifon, edhe ai me origjinë shqiptare. Ky i fundit ishte djalë i një shqiptari, që punonte pranë Gjergj Brankoviçit dhe që pastaj u transferua në Peloponez ndoshta me dhëndrin e Gjergjit, Tomas Kantakuzenin. Më vonë Maksimi (Gjergji) u kthye në Hungari dhe në 1502 shkoi në Venecia me mision diplomatik në ndihmë të vëllait Gjon, i cili vdiq shpejt pas kësaj kohe.

Angjelina dhe prifti Maksim jetuan akoma dhe shumë vjet në Manastirin Krushedol ku edhe vdiqën. Angjelina vdiq si murgeshë në vitin 1516 si pasojë e shëndetit jo të mirë, kurse i biri nën detyrën e Mitropolitit të Belgradit. Malet Frushka Gora ndodhen ndërmjet lumenjve Danub dhe Sava, pranë qytetit Sremski Karlovac të Vojvodinës në Jugosllavi. Në Frushka Gora ndodhen shumë manastire, ndërmjet të cilëve dhe Manastiri i fshatit Krushedol, i shtrirë në pjesën juglindore të maleve të përmendura. Ky manastir përfaqëson një kompleks ku përfshihen konakët dykatësh, që formojnë brinjët e një katrori në qendrën e së cilit është kisha me kambanoren. Manastiri i Krushedolit njihet si qendër e përshpirtshme e familjes së despotit Brankoviç. Ai është ndërtuar ndërmjet viteve 1509 dhe 1516 nga zonja Angjelina, bija e Gjergj Arianit Komnen Topisë dhe gruaja e Stefan Brankoviçit, si edhe nga i biri, Gjergji (Maksim pas shugurimit). Për këtë ndërtim ndihmoi Vojvoda, vllah Jovan Njegoja.

Në këtë manastir ndodhen eshtrat e Stefanit të Verbër, ato të Shën Gjonit, përkatësisht babai dhe vëllai i Peshkopit Maksim (Gjergjit), eshtrat e Maksimit dhe ato të Nënës Angjelinë. Eshtrat e kësaj familjeje u ruajtën atje deri në vitin 1716, pra plot 200 vjet pas vdekjes së Shën Angjelinës, deri kur manastiri u dogj e u dëmtua duke pësuar humbje të konsiderueshme. Gjatë shekujve XVI-XVII Manastiri i Krushedolit u bë një qendër e njohur kishtare. Gjatë viteve 40 të shekullit XVI u realizuan pikturat e para murale. Pas djegies së manastirit, rinovimi i kishës dhe i pikturës murale përfundoi në vitin 1745. Kisha e sotme ka formën trekonëshe me kupolë në qendër. Në ambientet e saj ruhet piktura murale me skenën e familjes ku janë pikturuar Gjergj Brankoviçi, Gjoni, Maksimi dhe Angjelina. Kjo pikturë është realizuar në vitin 1750 nga piktori ruso-ukrahinas Jovan Vasiljeviç me financimin e tregtarit Racko Jovanoviç nga Novisadi i Vojvodinës. Veç kësaj, në ikonostasin e kishës së Manastirit të Krushedolit, në rreshtin e poshtëm, djathtas dyerve të bukura, ndodhet ikona familjare ku shihen katër personazhet e kësaj kishe: Maksimi, Angjelina, Gjoni dhe Stefani i Verbër.

Historia e Shën-Angjelinës Shqiptare, bija e prijësit të njohur shqiptar të shekullit XV Gjergj Arianit Komnen Topisë, mishëron një nga historitë e shumta të figurave të spikatura të trevave shqiptare, të cilat presin të evidentohen dhe ndaj të cilave mendimi studimor shqiptar ndjehet tepër i detyruar. Kombi shqiptar sot është tepër i ndjeshëm ndaj njohjes së figurave të tij historike. Ndër të tjera, nevoja për t’i zbuluar dhe studiuar ato vjen edhe nga vlerësimi që iu bëhet këtyre personazheve historikë edhe nga komuniteti ndërkombëtar.

Kosova si dashuri dhe shpresë!

Mbërritëm në Prishtinë, pak minuta para se të dilte Rita Ora në skenë. Si të ndërvarur nga kafeja, u ndalëm më së pari në një bar të vogël për të gjerbur nga një ekspres të shpejtë para se të dilnim në shesh

Nga Arian Galdini

Spiro dhe Ylberi përveç kafesë kanë edhe ndërvartësinë fatale me duhanin. Ia nisa të përsiatja me veten se kemi ardhur në Prishtinë, po pijmë kafenë e të disatë gjatë ditës dhe ndërkohë tymi i cigareve na ka mbuluar si mjegull mendimesh që nuk dihet ç’erëra i sollën mbi kryet tanë.

I them vetes atëherë se kafeja ekspres duket si një ritual perëndimor që ne po e kryejmë, por ndalesat e shumta për të pirë kafe pafund e për të shpenzuar kohë të gjatë nëpër kafene, na përthithin vrulltazi në orientalizëm të pastër.

Kështu jemi ne shqiptarët siç duket, ndërmjetas, ndërkufitarë kulturorë, mes dy botëve, që kafenë na pëlqen ta pijmë ekspres si italianët, por ndjetjen për kafene e duam me orë të tëra si turqit.

Kjo nuk është domosdoshmërisht një gjë e keqe apo e kritikueshme.

Është thjesht interesante. Është ajo çka ne jemi.

Me këto lodrime “fastfood filozofie”, u çuam prej kafenesë dhe rendëm drejt sheshit ku po buçiste muzika.

Kishte aq shume njerez ne rruge e shesh saqe te dukej se e gjithe Kosova ishte aty.

U magjepsa nga mënyra sesi lëvizja e njerëzve ndërsa iknin e vinin a shkonin tutje tëhu, nuk shkaktonte kaos e as vështirësi.

Dukej sikur teksa shkëmbeheshin, ata shkriheshin me njëri tjetrin. Asnjë përplasje, asnjë vështirësi, asnjë fërkim, asnjë pengesë, vetëm shkrirje e paqtë.

Mrekulli të tillë kur fizikja dhe shpirtërorja bëheshin njësh, e trupat njerëzorë bëheshin valë, energji dhe përcilleshin tek njëri tjetri, vetëm këtë 17 shkurt, në Prishtinë, kam parë unë.

Papritmas atje lart në skenë Rita Ora ia mori valles së rugovës.

Ky ishte momenti kur e gjithë masa njerëzore në atë shesh, përveçse shkrihej ndër vedi, nisi edhe të ngrihej peshë në ajër.

Gati gati ndjeva edhe unë këmbët e mia të mos preknin më tokë.

Gjaku më vërshoi në çdo dej të trupit dhe e harrova fare konfuzionin e pakmëparshëm identitar që endet mes kafesë ekspres si italian dhe qëndrimit me orë të tëra në kafene si turk.

Ajo shkrirje e njerëzve në lëvizje, ajo brofje në ajër e të gjithëve në atë shesh si një masë e vetme, më zgjoi kushtrimin e shqiptarit brenda meje.

Asnjë konfuzion kultural, nuk ma lëkundi qartësinë e kushtrimit të shqiptarit brenda meje.

Madje as ngjyrat e flamujve të Kosovës, që ishin e valëviteshin ngado, nuk ia dredhuan udhën daljes mbi lëkurën time të kushtrimit të shqiptarit.

Aty në atë shesh, sinkronizimi trupor dhe shpirtëror i të gjithëve ishte veç shqip.

Asnjë konflikt nuk kishte mes ritmikës shpirtërore shqip dhe ngjyrave të flamurit të Kosovës, sepse aty çdo gjë ishte në vendin e vetë për arsyen e vetë dhe si instrument i shkëlqimit të kushtrimit të shqiptarit tek çdokush në atë shesh.

Bashkë me Spiron dhe Ylberin, u zhytëm në atë mrekulli harmonie dhe ndërsa shiheshim në sy, kuptoheshim se ndiheshim njëlloj.

Momenti i fishekzjarreve që u duk sikur zgjati sa një dekadë, u duk sikur shpërtheu aty të gjitha dëshirat dhe aspiratat më të mira e më të ëmbla të njerëzve në shesh.

Në qiell lëshoheshin ëndrra e prej tij binin shpresa.

Kurrë nuk e kisha çuar nëpër mend se 10 vjetori i Pavarësisë së Kosovës do të kishte të tillë përmasë magjie e magjepsjeje, a thua se po jetësohej ndonjë nga veprat e pashkruara të Gabriel Garsia Markez.

E megjithatë aty kam jetuar realizmin magjik.

Sot, i sapokthyer në Tiranë jam ende nën inercinë dhe pushtetin e përjetimit si personazh i realizmit magjik në Prishtinë.

Nuk po i shkëputem dot asaj qenësie atij përjetimi.

E vërteta është se unë kam nevojë, kam shumë nevojë për Prishtinën për të mos u ndjerë konfuz ne identitetin tim si shqiptar.

Kam nevojë për Prishtinën, edhe që të mos hargalisem e përhumbem në filozofi fastfoodi mes lindjes dhe perëndimit të sinkretuar tek pirja e kafesë.

Prishtina në këtë 10 vjetor të festimeve të Pavarësisë më rizgjoi kushtrimin e shqiptarit.

Prandaj e kam Kosovën si shpresë dhe dashuri, sepse e ndjej se prej atje do të na vijë të gjithëve neve këtu në Shqipëri, zgjimi i kushtrimit të shqiptarit.

Vetëvendosje e dëshpruar me Haradinajn

Lëvizja Vetëvendosje ka vazhduar ta kundërshtojë ratifikimin e marrëveshjes për shënjimin e pikës kufitare mes Kosovës dhe Malit të Zi. Për më tepër kjo parti politike duket e dëshpëruar me pozicionimin e kryeministrit të vendit, Ramush Haradinaj sa i takon kësaj çështje

Deputetja e Lëvizjes Vetëvendosje, Arbërie Nagavci ka thënë se ky subjekt politik vazhdon ta kundërshtojë këtë marrëveshje për më tepër që sipas saj janë zbuluar edhe fakte të tjera se Kosova humb tokë me marrëveshjen aktuale.

“Qëndrimi i Vetëvendosjes tash është i ditur siç ka qenë i njohur edhe më parë për publikun. VV nuk do të lejojë që Kosova të humbë nga territori i saj për më tepër kur kanë dal fakte edhe më shumë se Kosova me marrëveshjen aktuale humbë territor”, ka thënë Nagavci për Klan Kosovën.

Nagavci po ashtu ka kritikuar kryeministrin, Ramush Haradinaj duke akuzuar se demarkacionin e ka përdorur vetëm për të arritur në pushtet.

“Sjelljet e fundit të kryeministrit kanë treguar se ai nuk ka kredibilitet të flas më për këtë çështje sepse është e qartë që demarkacionin e ka përdorur vetëm për pushtet dhe për asgjë tjetër”, ka thënë Nagavci.

Një franceze zbulon vendin më mistik në Shqipëri

“E njoh shumë mirë Shqipërinë, por çdo herë arrin të më habisë. Parku arkeologjik i Apolonisë është një nga më interesantët dhe parku i ruajtur më mirë i vendit (dhe të gjithë rajonit të Ballkanit) që ia vlen ta përfshish në itenerarin shqiptar

Në një largësi prej dy orësh nga kryeqyteti Tirana ka një kosto hyrjeje (200 lekë rreth 1,80€), prandaj nëse keni kohë në dispozicion ju këshilloj të merrni Apolloninë në konsideratë si një udhëtim dite”.

Kështu e nis shkrimin e saj gazetarja dhe udhëtarja e palodhur, Francesca Masotti, të publikuar në blogun e saj “Francesca on the top World”.

E pasionuar pas vendeve të Evropës Lindore dhe në veçanti udhëtimet në Ballkan, Masotti në shtatë vitet e fundit, ka udhëtuar në shumë qytete dhe zona turistike në Shqipëri, të cilat i konsideron si një nga përvojat më të bukura të jetës së saj.

Parku

Apolonia gjendet rreth 15 minuta me makinë nga Fieri, një qytet i industrializuar , një orë larg nga qyteti i njohur i Vlorës.

Udhëtimi që bëhet për të arritur aty paralajmëron veçantinë e parkut: Fieri është një qytet me shumë trafik (është një prej rrugëve kryesore në Shqipëri) dhe kaotik, por vetëm pak km nga qendra, duke kaluar në një rrugicë të qetë, të rrethuar vetëm nga natyra dhe të frekuentuara nga barinjtë dhe delet që kullotin, ju mund të arrini direkt në hyrje të parkut arkeologjik.

Gjëja e parë që godet është paqja që mbretëron në këtë cep të Shqipërisë: duket sikur është në një lloj universi paralel. Ndjehet menjëherë unikja e vendit: parku është një kombinim i përsosur i kulturës dhe natyrës dhe karakterizohet nga një atmosferë e qetë. Parku arkeologjik është i ruajtur mirë dhe më i bukuri i zonës, pa dyshim, Tempulli i Apollonisë, edhe Odeoni dhe cisterna. Pak njerëz e dinë se Apollonia dikur ishte një nga qendrat më të rëndësishme ekonomike dhe tregtare të Mesdheut: këtu studioi edhe perandori i ardhshëm romak Ottaviano Augusto.

Manastiri i Shën Marisë

Parku gjithashtu strehon një manastir të bukur me një kishë të këndshme, Kishën e Santa Maria, e cila është aktualisht pjesë e një muzeu arkeologjik ku mblidhen objekte nga zona. Apollonia, në të vërtetë, ishte në të kaluarën një nga qendrat më të rëndësishme fetare të Shqipërisë. Nuk ka rëndësi të jesh besimtarë për të kuptuar se sa vend mistik dhe magjepsës është, një manastir i këndshëm i rrethuar nga gjelbërimi dhe nga mbetjet arkeologjike të epokës ilire, greke dhe romake. Ata që besojnë se vende të tilla janë një mirazh, nuk duhet të bëjnë tjetër përveçse të shkojnë në Shqipëri. e.r./dita

Në Hade vazhdon ndërtimi i shtëpive, Haradinaj: Do t’ua rrënojmë dhe s’do të paguheni

Vitin e kaluar Qeveria e Kosovës kishte arritur marrëveshje me banorët e fshatrave Shipitullë dhe Hade të komunës së Obiliqit lidhur me çështjen e shpronësimit të pronave të tyre, për zgjerimin e minierës së thëngjillit për nevoja të Korporatës Energjetike të Kosovës (KEK), por përkundër kësaj marrëveshjeje, ndërtimet e shtëpive në fshatin Hade po vazhdojnë ende, për çka sot kryeministri Haradinaj ka folur dhe ka shprehur shqetësimin e tij gjatë mbledhjes së Qeverisë

Haradinaj ka prezantuar para ministrive përkatëse edhe fotografi që i ka siguruar nga inspektorët të cilët kanë fotografuar ndërtimin e shtëpive të reja, pronarët e të cilëve qëllim kanë përfitimin material nga kompensimi i pasurive, raporton Periskopi.

Haradinaj, duke u bërë thirrje banorëve që të mos ndërtojnë më, ka thënë se më “nuk do të paguhet askush për këto shtëpi” dhe se atyre do t’u kërkohet edhe mbulimi i shpenzimeve për rrënimin e objekteve.

“Shtëpitë po ndërtohet në zonën që parashihet për minierën e re. Ju e dini në shpronësimin e mëhershëm se çfarë peripecish kemi kalu dhe sa vështirë ishte, dhe sa shpenzimet iu bënë vendit. Në tre drejtime të zonës për ndërtimin e minierës së re, përfshi brendinë e fshatit Hade, kanë fillu ndërtimet, pra ndërtime të shpejta me qëllimin që kur të ndodh shpronësimi të kompensohen. Duhet ta kuptojnë banorët që ka kufi gjithçka. Është e palejueshme me ia bë këtë Kosovës, në këto kohëra të krizave. Është fat i madh ajo që ka ndodh me energji, vërtet tash kapacitetet janë të plota, po punohet, po prodhohet, po i rrisim rrogat e punëtorëve edhe pse jo lehtë. Kjo tendenca me maru shpija në këtë mënyrë pirate kështu… duhet ta kuptojnë të gjithë, duhet me ua rrëzu këto shpija, me eskavator, me polici, me krejt edhe mundësisht me u kërku dëmshpërblim për shpenzimet e rrëzimit, se e dinë shumë mirë që janë zona të ndërtume për minierë”, tha Haradinaj në mbledhjen e Qeverisë.

Kryeministri ka kërkuar nga Ministria e Rendit dhe ajo e Planifikimit Hapësinor që të ndërmarrin veprime dhe të rrënojnë menjëherë këto shtëpi. Ai tha se gjendja është shqetësuese dhe për këtë kërkoi të themelohet një task forcë.

“Kërkoj që të ndërtohet një task forcë, prej dy tre ministrive, n’këtë rast ajo e Rendit, e Planifikimit Hapësinor, nëse është edhe ndonjë tjetër ciladoqoftë, edhe komuna, por të rrëzohen këto shtëpi që tani dhe të çohet një porosi që të mos ndërtohen tjera se nuk do të paguhen. Përkundrazi, është mirë me ligj me i çu fakturë për shpenzimet e rrëzimit. Kjo është vepër që s’mundem me e pranu”, tha Haradinaj.

Kërkohet përfshirja e opozitës në dialogun me Beogradin

Qeveria e Kosovës ka ftuar spektrin politik nga opozita, që të përfshihet në procesin e negociatave me Serbinë, duke besuar se procesi po shkon drejt fazës finale

Udhëheqësi i delegacionit të Kosovës në bisedimet teknike ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, Avni Arifi ka deklaruar para Komisionit për Punë të Jashtme të Kuvendit se Kosova nuk po synon të arrijë marrëveshje të reja me Serbinë, pa u zbatuar fillimisht ato marrëveshje që janë nënshkruar tashmë.

Arifi, i cili është edhe këshilltar i kryeministrit Ramush Haradinaj, tha se ekipi teknik i cili do të vazhdojë takimet në Bruksel, do të bisedojë për pengesat në moszbatimin e marrëveshjeve aktuale.

“Ne synojmë përmbylljen e dialogut dhe përgatitjen e bazës politike për marrëveshjen përfundimtare”, thotë Arifi.

Sipas tij, prioritetet në këto bisedime do të burojnë nga platforma dhe parimet e dialogut, të cilat janë të miratuara edhe nga Kuvendi i Kosovës. Por, siç tha ai, tani nevojitet edhe një rifokusim dhe jo ndryshme të parimeve.

“Ne po synojmë ta përmbyllim dialogun në tërësi dhe zbatim të plotë për secilën marrëveshje veç e veç”, tha Arifi.

Ai theksoi po ashtu, se procesi i dialogut nuk është i lehtë dhe kërkoi përfshirjen e të gjitha partive politike dhe ekspertëve në këtë proces.

Një nga marrëveshjet kryesore të procesit të bisedimeve me Serbinë është ajo për themelimin e Asociacionit të komunave me shumicë serbe.

Arifi tha se qëndrimi i Qeverisë është që ky Asociacion, të formohet sipas ligjeve dhe Kushtetutës së Kosovës dhe vendimit të Gjykatës Kushtetuese.

“Qëndrimi i Qeverisë është ai i cili është përmendur edhe nga Përfaqësuesja e lartë e BE-së Federica Mogherini dhe e kanë përmendur edhe mekanizmat e tjerë ndërkombëtarë, dhe që të gjithë konsiderojnë se Asociacioni duhet të jetë në përputhje me Kushtetutën e Republikës së Kosovës”, tha Arifi.

Edhe anëtarët e Komisionit për Punë të Jashtme ishin mjaft aktivë në këtë debat. Ata janë interesuar të dinë se a mund të ndryshojnë strategjia apo planet e Qeverisë së Kosovës për bisedime me Serbinë. Por, Arifi tha se një gjë e tillë mund të ndodhë, por aktualisht po punohet në bazë të planeve të parapara.

“Faktikisht ne kemi nivelin politik, që udhëhiqet nga presidenti. A do të ketë ndryshime, është e vështirë të parashikohet, por mund edhe të ndodhë”, tha ai.

Deputetja Vjosa Osmani, kryetare e Komisionit parlamentar për Punë të Jashtme nga Lidhja Demokratike e Kosovës tha se delegacionet e Kosovës në bisedime me Serbinë duhet të bashkëpunojnë më shumë me Kuvendin për qëndrimet dhe vendimet lidhur me dialogun.

“Nëse ka qëndrime lidhur me marrëveshje të caktuara për të cilat keni vendosur t’i mbani, atëherë për ato ta njoftoni Kuvendin para se të shkoni në Bruksel. Për shkak të moskoordinimit me Kuvendin, kanë rezultuar me mungesë konsensusi në rastet kur është dashur të kemi ratifikim të marrëveshjeve”, tha Osmani.

Ajo kërkoi që të dihet nëse ka vendim të Qeverisë se kush është udhëheqësi politik i dialogut Kosovë –Serbi.

Zafir Berisha, deputet nga Nisma për Kosovën, parti kjo pjesë e koalicionit qeverisës, tha se të gjitha marrëveshjet dhe vetë formati i bisedimeve Kosovë –Serbi është i gabuara, dhe sipas tij, dialogu po e dëmton Kosovën.

“Bisedimet nuk janë teknike, por janë më shumë se politike. Nëse mendoni se vetëm Marrëveshja për asociacionin ka pasur shkelje kushtetuese dhe gjykata e ka vërtetuar, veç dua t’ju rikujtoj se komplet bisedimet dhe të gjitha marrëveshjet janë antikushtetuese. Të gjitha këto marrëveshje duhet të kompletohen dhe duhet të kërkohet interpretimi i Gjykatës Kushtetuese, sepse vetë forma e bisedimeve ka qenë gabim”, tha Berisha.

Më 26 shkurt do të zhvillohet takimi i radhës në mes të delegacioneve të Kosovës dhe Serbisë në Bruksel për çështje teknike, por nuk dihet se kur do të mbahet takim politik mes dy presidentëve, atij të Kosovës dhe Serbisë.

Së fundmi, zyrtarët e institucioneve të larta të vendit kanë paralajmëruar fazën e fundit të dialogut ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, e cila sipas tyre, duhet të përfundojë me njohje të ndërsjellë. Përfshirja e drejtpërdrejtë e Shteteve të Bashkuar të Amerikës, krahas Bashkimit Evropian në fazën përfundimtare të dialogut mes Kosovës dhe Serbisë është e domosdoshme, në mënyrë që të sigurohet një marrëveshje përfundimtare, e pranueshme dhe e zbatueshme për të dy palët, kanë theksuar deputetë në Kuvendin e Kosovës, por edhe njohës të marrëdhënieve ndërkombëtare.

Qëllimi i dialogut ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, sipas Bashkimit Evropian, është relaksimi i raporteve ndërmjet dy vendeve, në mënyrë që Kosova dhe Serbia të vazhdojnë tutje me procesin e integrimit evropian.

Si e ndali Thaçi avionin n’hava?

Biografia e sapo botuar në anglisht e Hashim Thaçit (e shkruar nga dy autorë britanikë) pjesërisht tingëllon si një përpjekje brutale për ta goditur Ibrahim Rugovën për së vdekuri. Presidenti i ndjerë përshkruhet herë nga Thaçi, herë nga autorët si pijanec, alkoolist kronik, i nënshtruar, frikacak, defetist, njeri që pinte vazhdimisht konjak, politikan pasiv, i lodhur, si kritik letrar që merrej me letërsi të shekullit të ’16 dhe nuk ishte i përshtatshëm për të udhëhequr negociatat në Rambouillet, ku pinte shumë dhe ku «edhe serbët shpesh ishin të dehur». Ja e vërteta historike: Rugova me serbë i dehur dhe Thaçi vigjilent duke punuar për Kosovën

Nga Enver ROBELLI

Rugova në biografinë e Thaçit përshkruhet si «i ashtuquajtur president», i cili tek në gusht të vitit 1999 u kthye nga ekzili i tij i rehatshëm në Itali, pastaj – kulmi i dashakeqësisë – Rugova fajësohet edhe për trazirat e marsit të vitit 2004 (sepse paskësh ndenjur në shtëpi, ndërsa Thaçi e paskësh qetësuar situatën), pastaj fillon tallja e të sëmurit nga kanceri, i cili «pothuaj nuk mund ta menaxhonte kollën». Në vrapin për të goditur Rugovën, autorët duke iu referuar Thaçit pretendojnë se diplomati amerikan Robert Gelbard i koordinonte Ibrahim Rugovën dhe Sllobodan Millosheviqin për të sulmuar UÇK-në.

Një përmbledhje fabulash

Ky libër e lartëson Thaçin në dimensione kozmike dhe e mbulon Ibrahim Rugovën me fjalë të rënda, një njeri që, përkundër ndonjë gabimi a dobësie, mbetet ndër politikanët më të rëndësishëm të Kosovës në shekullin XX. Me këtë fakt Hashim Thaçi mund të ketë problem personal, por nuk e ndërron dot. Mund të shkruajë libra, të gjejë kalemxhinj që shkruajnë libra, të paguajë propagandistë, daullexhinj e çka jo tjetër, por historinë nuk e ndërron dot.

Andaj me ndihmën e dy gazetarëve britanikë, të cilët nuk kanë kurrfarë ekspertize të Ballkanit, ai përpiqet të njollosë jo vetëm Rugovën, por t’i lë në hije të gjithë ata me të cilët thotë se ka luftuar. Disa pjesë të librit duken si një përmbledhje fabulash të Ezopit, përralla e kashelashë. Për shembull kur Thaçi thotë: «Gjatë protestave të vitit 1989 unë e kam parë Adem Jasharin për herë të parë të armatosur deri në dhëmbë dhe bashkë i kemi gjuajtur me koktej mollotovi autoblindat serbe». Ndonjë burim e fusnotë për këtë takim? S’ka. Burimi i vetëm është ai që e thotë: Hashim Thaçi. Njëri nga themeluesit e UÇK-së në lidhje me këtë citat të Thaçit thotë (jo në libër) me ironi: «Me siguri ky takimi me Adem Jasharin është ngjarje e vitit 2018».

Autorët Roger Boyes dhe Suzy Jagger në librin «Shteti i ri, burrështetasi modern – Një biografi» nuk kanë qëllim tjetër përveç se historinë e Kosovës ta shndërrojnë në histori të «Hashovës», pra Hashim Thaçit. Kush lexon këtë libër përpara i shfaqet më pak një njeri i rëndomtë dhe më shumë një politikan egoist që preokupim jetësor e ka heroizimin e vetes, rrahjen e gjoksit, njollosjen e çdokujt që gjatë karrierës politike ka qenë më i popullarizuar se ai. Boyes dhe Jagger e kanë kryer punën «mirë» – sipas porosisë. Para disa javësh në një intervistë televizive Thaçi tha se biografia e tij është një libër për Kosovën. Jo, ky nuk është kurrfarë libri për historinë e Kosovës, është thjeshtë një përpjekje dëshpëruese, plot zemërim e një politikani që duket i shqetësuar se në histori nuk po hyn si superhero, por si figurinë politike nën mesataren ballkanike, i shkathtë vetëm për t’i bërë dëm vendit dhe për t’i manipuluar deri në poshtërim edhe besnikët më të afërt. Shih shembullin e Jakup Krasniqit dhe Fatmir Limajt. (Nuk është rastësi që këto ditë plot njerëz po refuzojnë me përçmim të dekorohen prej tij).

Varfëria e burimeve

Në libër vërehet një ambicie e pafrenueshme e Thaçit për të treguar se ka qenë «dora e djathtë» e Adem Jasharit. Për shembull kur thotë: «Në maj të vitit 1992 një student u vra nga policia serbe në Skenderaj. Dhjetëra-mijëra njerëz shkuan në varrimin e tij dhe unë aty fola si prorektor student. , ju thashë unë pjesëmarrësve të funeralit. Pas funeralit Thaçi shkoi në shtëpinë e (Adem) Jasharit… (…)

, më tha ai. ». Për fjalimin në funeral ekziston një incizim, por për bisedën me Adem Jasharin nuk ka asnjë dëshmi, përveç asaj që thotë Thaçi. Dhe kur flet Thaçi, nuk duhet pyetur kush për burimin.

Libri në përgjithësi është shumë i varfër sa i përket burimeve. Citohet literaturë e njohur dhe përtypur qëmoti, deklarata ngaherë publike të diplomatëve të ndryshëm, raporte gazetash. Shpesh dominon përpjekja dëshpëruese e autorëve për ta përshkruar Thaçin si gjeni dhe strateg të përmasave globale. Andaj, siç shkroi edhe Agron Demi në recensionin e tij, autorët e krahasojnë Thaçin me Churchillin, Mandelën dhe personalitete të tjera të rëndësishme të historisë botërore. Ky ekzagjerim është aq absurd dhe e bën Thaçin të duket si njëfarë Chuck Norrisi kosovar që njëkohësisht ka luftuar në Drenicë, ka zhvilluar negociata në Rambouillet, ka takuar diplomatë amerikanë në Tiranë, ka koordinuar bartjen e armëve nga Shqipëria në Kosovë dhe ka pasur kohë të zbatojë në praktikë porosinë e strategut të madh prusian të luftës Carl von Clausewitz.

Kush e hëngri tortën?

Meqë autorët ose nuk kanë gjetur bashkëbisedues të politikës ndërkombëtare që do të flisnin për Thaçin dhe përvojat e tyre me të, ose nuk janë interesuar të gjejnë, si burime të pashtershme shërbejnë dy besnikë të Thaçit: Bekim Çollaku dhe Enver Hoxhaj. Çollaku tregon se si kur e ka takuar Thaçin për herë të parë në ekzil në Shqipëri, ai (Thaçi) ia paskësh sjellë një tortë. Më vonë autorët harrojnë se çfarë kanë shkruar dhe prapë e citojnë Çollakun, i cili sërish tregon historinë me tortën, por tani thotë se ëmbëlsirën Thaçi ia ka sjellë në konvikt në Prishtinë në vitin 1996, por kësaj radha bartës tjetër i tortës paskësh qenë edhe Kadri Veseli. Ky ishte, sipas Çollakut, takimi i tij i parë me Thaçin. Po a nuk tha më herët se për herë të parë e ka takuar në ekzil në Shqipëri? Apo autorët i kanë ngatërruar tortat dhe tani duhet pyetur Kadri Veselin si ishte puna e asaj ëmbëlsire?

Ndërsa Enver Hoxhaj flet si Enver Hoxhaj: me një servilizëm që e bën të pabesueshëm për lexuesin. Për Hoxhajn Thaçi është si Hasan Prishtina. Jo vetëm për shkak se ata dy janë nga i njëjti rajon, por, siç nënvizon Hoxhaj, edhe për shkak se të dy kanë udhëhequr revolta, luftëra dhe qeveri. Një krahasim tepër i guximshëm, por edhe i pabazë. Hasan Prishtina nuk është përfolur për korrupsion dhe vepra të tjera më të rënda, madje ka shitur pasurinë për lirinë e Kosovës, ndërsa partia e presidentit dhe e Hoxhajt dyshohet të ketë keqpërdorur miliona euro nga buxheti i Kosovës.

Bie në sy se autorët nuk kanë folur me figurat qendrore të PDK-së, të cilët kanë luajtur rol në UÇK dhe dinë shumë për rrugëtimin politik të Thaçit. Ose ndoshta ish-pjesëtarët e UÇK-së si Kadri Veseli, Xhavit Haliti, Jakup Krasniqi, Fatmir Limaj dhe të tjerë nuk kanë pranuar të flasin për heroizmat e Thaçit. Nuk është zhvilluar asnjë intervistë me ish-ndërmjetës ndërkombëtarë. Diplomati austriak Jan Kickert, i cili ka qenë asistent i Wolfgang Petritschit në vitet 98/99, do të ishte, për shembull, një burim interesant. Por jo, autorët nuk janë të interesuar të shkruajnë një biografi deri diku të besueshme të Thaçit, por një hagiografi ku Thaçi del më i madhi politikan e luftëtar shqiptar së paku që nga Skënderbeu e këndej, vigan e strateg global që s’e lind më nëna, ndërsa të tjerët xhuxhë politikë, pijanecë si Rugova ose marksistë të padijshëm, të cilët Thaçi i orienton në rrugë të drejtë si të ishte një kombinim i Zbigniew Brzezinskit, Colin Powellit, Brent Scowcroftit, Henry Kissingerit.

Në kantonin Dietikon

Kjo biografi duket si një përmbledhje cinike e krejt shakave të «Portokallisë». Lexuesi nganjëherë mund të fitojë përshtypjen se autorët po tallen me personin që shpreson se e po ia shkruajnë biografinë. Diku shkruajnë se Thaçi jetonte në «kantonin Dietikon», por mes 26 kantoneve të Zvicrës një të tillë nuk ka. Dietikoni është një qytet afër Zürichut dhe i takon kantonit të Zürichut. Por në krahasim me hiperbolizimet, lavdërimet absurde dhe prezantimin e fabulave si fakte, sajimi i një kantoni helvetik duket madje simpatik.

Kush e dënon veten të lexojë këtë libër, i vjen t’i pyes autorët dhe presidentin se përse brenda kapakëve të kësaj vepre epokale nuk është shkruar se Lartmadhëria e Tij Hashim Thaçi ka qenë shef i Lidhjes së Prizrenit, shef i delegacionit të Kosovës që më 1912 ka arritur në Vlorë para deputetit osman Ismail Qemali për të shpallur pavarësinë e Shqipërisë, pasi në verën e po atij viti komandant Thaçi kishte çliruar Shkupin nga forcat osmane.

Autorët duhet fajësuar përse në këtë libër nuk njoftojnë botën se punimet e Konferencës së Bujanit më 31 dhjetor 1943 i ka drejtuar vetë Hashim Thaçi, se demonstratat e vitit 1968 i ka organizuar Hashim Thaçi, përfshirë edhe protestat e vitit 1981, tubimet e nëntorit 1988 po se po, grevën e minatorëve më 1989 gjithashtu, ndërsa më 7 shtator 1990 Thaçi ishte në Kaçanik, në krye të Kuvendit, për të shpallur Kushtetutën e Kaçanikut.

Më vonë e deri më sot dihet se çfarë ndodhi: supermeni ynë na përfaqësoi denjësisht në Rambouillet, në Paris, në Vjenë, në Washington, New York, Berlin, Bruksel, gjithkund, mandej na e solli lirinë, qyqe vetëm, ju lutemi një duartrokitje – edhe për autorët e kësaj fabule që edhe Ezopi do t’ua kishte zili.

Si e ndali Thaçi avionin në hava?

Athua është sakrilegj pyetja se sa ka kushtuar krejt ky muhabet? Ndoshta ideja e presidentit ka qenë e mirë në fillim, sepse ai qëmoti paralajmëron se do të dalë me një libër dhe këtu nuk ka asgjë të keqe. Por ky projekt i tij biografik nuk do të mbahet në mend për asgjë tjetër përveç se për sharjet ndaj Rugovës ngaherë të vdekur, përpjekjen për zhdukjen nga historia më e re e Kosovës e pothuaj të gjithë anëtarëve të atij që quhej Shtab i Përgjithshëm i UÇK-së dhe për injorimin sa më të madh të mundshëm të çdokujt që ka dhënë kontribut për çlirimin e Kosovës dhe eventualisht mund t’ia zë diellin presidentit. Synimi i Thaçit sigurisht ka qenë që përmes kësaj biografie të duket si burrështetas. Por para lexuesit shfaqet vetëm si karikaturë.

Pasi që autorët ashiqare nuk kanë ndonjë njohuri për Ballkanin dhe veçanërisht për historinë më të re të Kosovës, ata bëjnë gabime fillestare. Shkruajnë se në shkurt të vitit 2004 kryeprokurorja e Tribunalit të Hagës, Carla Del Ponte, e ngarkoi shefin e njësisë së krimeve të luftës të EULEX-it, finlandezin Matti Raatikainen, për të hetuar pretendimet për krime të luftës të kryera nga pjesëtarët e UÇK-së. Në vitin 2004 në Kosovë nuk ka pasur EULEX, por UNMIK. Sa i përket akuzës për trafikim të organeve njerëzore: autorët shkruajnë se një dëshmitar që kishte folur me gazetarin amerikan Michael Montgomery e kishte akuzuar Ramush Haradinajn si përgjegjës. Pastaj politikani zviceran për trafikim nuk e kishte akuzuar Haradinajn, por Thaçin. Me tone kritike kundër raportit të Dick Martytit shprehet juristi britanik Geoffrey Nice, për të cilin thuhet se është këshilltar juridik i Thaçit. Nice ka qenë zëvendës i Del Pontes në Tribunalin e Hagës dhe mes tyre mbretëron prej vitesh një animozitet i ndërsjellë. Në kapitullin e radhës përmendet kryeministri serb Ivo Daçiq (fjala është për Ivica Daçiqin), të cilin autorët e quajnë «politikan serioz» dhe «modernizues makiavelist».

Për fund edhe një margaritar: Thaçi u tregon autorëve të librit se njëherë, ndërsa po kthehej nga Vjena, stjuardi kishte njoftuar se për shkak të mjegullës së dendur në Prishtinë avioni do të aterronte në Beograd apo Shkup. Pastaj Thaçi e kishte thirrur stjuardin dhe i kishte thënë se ndoshta avioni s’ka mjaft kerozinë, por më mirë të mos aterronte në Beograd, sepse do të ndodhte një incident ndërkombëtar. Pastaj piloti gjeti një pistë tjetër për të aterruar. Autorët nuk tregojnë se ku kishte aterruar Thaçi. Por, me rëndësi që e ka ndalur avionin ashtu siç po e shkarravit historinë e Kosovës. Fati i tij i keq është se me këso shkresurinash vetëm irriton opinionin. Sepse ky libër është një përpjekje për manipulim serioz. Dhe kjo është brenga e vërtetë që çdokush duhet të ketë kur lexon këtë biografi, e cila duket se është shkruar me nguti dhe pa verifikim faktesh.

Kurti e quan ndjekje politike procesin ndaj aktivistëve të dënuar të VV-së

“Procesi i kompromentuar i dënimit të aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje dhe Rezoluta nga debati parlamentar”, ishte tema e tryezës e organizuar sot nga kjo Lëvizje

Kryetari i VV-së, Albin Kurti, ka bërë një rezyme të të gjitha ngjarjeve që kanë ndodhur që nga viti 2016. Ai tha se më 19 nëntor të vitit të kaluar u mbajt balotazhi për zgjedhjet lokale në Kosovë, por vetëm dy ditë më herët Gjykata Themelore i dënoi aktivistët e VV-së me 21 vjet burg.

Sipas tij, të gjitha provat dhe dëshmitë e ofruara kanë vërtetuar atë që vazhdimisht e ka thënë Vetëvendosje e që është pafajësia e aktivistëve.

Kurti tha se i gjithë procesi është ndjekje politike.

Glauk Konjufca, kryetar i Grupit parlamentar të Lëvizjes Vetëvendosje, tha se rastit të arkivistëve duhet t’i jepet një kontekst politik. Ai konsideron se rasti është i lidhur ngushtë me gjendjen politike në atë kohë.

“Pushtetit iu ka nevojitur një ngjarje për të inkriminuar opozitën. Argumenti i dytë është kapja e Policisë së Kosovës. Policia e Kosovës është shumë e kapur, dhe pushteti mund të bëjë çfarëdo rasti. Edhe drejtësia është shume e kapur. Bash i njëjti gjyqtar e merr rastin e aktivistëve dhe të deputetëve. Beqir Kalludra është siguresë që rasti të shkojë siç do pushteti”, tha Konjufca, raporton Kosovapress.

Po ashtu, ai tha se tek ky aktgjykim ka pasur peshë vendimtare vdekja e Astrit Deharit.

Tomë Gashi, avokati i Frashër Krasniqit, ka përsëritur se ky është rast politik.

“Vrasja e Astrit Deharit ka qenë motivi kryesor që prokuroria me një shpejtësi të madhe i ka përmbyllur hetimet”, tha Gashi.

Ai tha se nuk ka parë asnjëherë gjykim më kontrovers dhe i shënuar në mënyrë skandaloze. Gashi në këtë tryezë tha se kanë siguruar një provë të re që shfajëson aktivistët e Vetëvendosjes por që nuk tregoi se për çfarë prove të re bëhet fjalë.

Sipas tij, e gjithë kjo ka qenë e mbështjellë me frikën e pushtetit për vrasjen e Astrit Deharit.

Kosova në udhëkryq

Dita e 17 shkurtit, është njëra ndër festat me të rëndësishme në historinë e vonshme të kombit shqiptar, sepse në këtë datë lindi shteti më i ri në Botë, Kosova për të cilën dhanë jetën breza të tërë të atdhetarëve që vendi të çlirohej nga kthetra serbe një shekullore

Por, dhjetëvjetori i Pavarësisë po e gjen shtetin në një udhëkryq që ende nuk e ka të qartë të ardhmen e vet qoftë në aspektin e brendshëm qoftë në atë ndërkombëtar. Në aspektin e brendshëm, sfidë ende mbetet ndërtimi i shtetit ligjor dhe demokratik, luftimi i korrupsionit, zhvillimi ekonomik dhe shtrirja e plotë e sovranitet në veri të vendit.

Kurse, sfidë në aspektin e jashtëm mbetet vazhdimi i bisedimeve me Serbinë, ngecja e njohjes së pavarësisë nga ato shtete që ende nuk e kanë bërë një gjë të tillë dhe anëtarësimi në organizata ndërkombëtare që ndihmojnë në përforcimin e subjektivitetit të jashtëm.

Konsolidimi i shtetësisë peng i elitës politike

Profesori i shkencës politike në Universitetin e Prishtinës, Bekim Baliqi thotë se përforcimi i shtetësisë po ec me hapa shumë të ngadaltë.

“Konsolidimi i shtetësisë gjatë periudhës 10 vjeçare duket se ka ecur me hapa shumë më të ngadalta sesa që do të duhej të ndodhte. Kosova ende ballafaqohet me probleme serioze të brendshme, si zhvillimi ekonomik, gjendja e rende sociale mungesa e sundimit të ligjit dhe procesi i demokratizimit”, thotë Baliqi për “Bota sot”.

Profesori ia atribuon pushtetarëve, procesin e ngadalshëm në konsolidimin e shtetësisë, që sipas tij, ata më shumë po i kushtojnë rëndësi pushtetit se zhvillimit të shtetit. “Një ndër shkaqet kryesore për këto dështime, pa dyshim burojnë nga paaftësia dhe injoranca e përfaqësuesve politik dhe diplomatik. Të cilët më shumë ishin të preokupuar me ndarjen e pushtetit dhe privilegjeve mes veti sesa me forcimin dhe zhvillimin e shtetit”, deklaroi ai.

Sipas tij, nevojitet ndryshimi i elitës politike aktuale në mënyrë që të përfundojnë disa procese të rëndësishme. “Prandaj, Kosova në dekadën e ardhshme do të duhej patjetër të ketë qarkullim të elitave politike për të përmbyllur me sukses konsolidimin dhe zhvillimin e shtetit”, shtoi Baliqi.

Edhe profesori tjetër, Belul Beqaj shprehet kritik sa i përket të arriturave të shtetit gjatë dhjetëvjeçarit.

“Pritjet reale të qytetarëve kanë qenë shumë më të mëdha. Projekti shtetëror nuk është rrumbullakuar. Ndërsa, arritjet e brendshme dhe jashtme janë më shumë produkt i kontekstit të rrethanave të favorshme se sa aftësi e lidershipit politik të Kosovës të cilët ia nisën shtetndërtimit si idealistë, por kanë përfunduar si materialistë”, thotë Beqaj për “Bota sot”.

Ai thotë, se fajtor për mos rrumbullakim të shtetësisë mbesin pushtetarët që nuk kanë një vizion për vendin. “Lidershipi politik është pa vizion dhe integritet personal dhe i pa përgjegjshëm. Ata kanë jetuar dhe po jetojnë “nga politika” e jo “për politikë”. Profesioni politikanit është shndërruar në profesion më profit prurës, ndërsa “shtetndërtimi” tregu ku kanë dominuar”, shtoi Beqaj.

Sfida e konsolidimit të subjektivitetit ndërkombëtar

Kuvendi i Kosovës e shpalli mëvetësinë me 17 shkurt 2018, me ndihmën e Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të vendeve të tjera demokratike perëndimore. Sipas Qeverisë së Kosovës, deri më tani pavarësinë e kanë njohur gjithsej 115 shtete. Por, këto njohje u bënë kryesisht në vitet e para që u shpall mëvetësia. Kurse, viteve të fundit procesi i njohjes ka ngecur, për faktin se prej vitit 2015, Kosova është njohur nga tre shtete për vit.

Kosova vazhdon të mos njohët ende nga pesë shtetet e Bashkimit Evropian (Spanja, Greqia, Sllovakia, Qiproja, Rumania), të cilat po shkaktojnë probleme në procesin e integrimit ne BE. Përpos njohjeve, shteti po vazhdon të sfidohet edhe sa i përket anëtarësimit në organizata ndërkombëtare që forcojnë konsolidimin e subjektivitetit në rrafshin e jashtëm. Në nëntor të vitit 2015, Kosova nuk arriti të bëhet anëtare e Organizatës së Kombeve të Bashkuara për Edukim, Shkencë dhe Kulturë (UNESCO).

Profesori Bekim Baliqi, thotë se Kosova ka mbetur mbrapa krahasuar me shtetet e rajonit sa i përket anëtarësimit në organizata ndërkombëtare “Kosova nuk ka arritur të forcoj subjektivitetin ndërkombëtar dhe te përmbyll procesin e njohjeve dhe anëtarësimin ne mekanizma ndërkombëtarë, në rend të parë të bëhet anëtare e OKB-së dhe organizatave tjera të rëndësishme. Nëse vetëm e krahasojmë Kosovën me shtetet në rajon, shohim që të gjitha brenda pak vitesh arritën të anëtarësohen në të gjitha organizatat relevante ndërkombëtare dhe të kenë ndikim më të madh diplomatik e politik sesa vendi ynë”, deklaroi Baliqi.

Klasa politike e papjekur

Edhe Jeta Krasniqi nga Instituti KDI, thotë se vendi po sfidohet në shumë aspekte për shkak të klasës politike. “10 vjetori i Pavarësisë e gjen Kosovën me sfida të mëdha qoftë në rrafshin e brendshëm ashtu dhe në atë ndërkombëtar. Pas një dekade, Kosova ende nuk ka arritur të ushtrojë dhe shtrijë sovranitetit ligjor dhe legjitim në tërë territorin e saj, si dhe nuk ka arritur të konsolidoj subjektivitetin e vet ndërkombëtar”, thotë Krasniqi për “Bota sot”.

Ajo thotë se klasa politike në vend duhet t’i përgjigjet kërkesave të qytetarëve. “Një rrugëtim gjatë së cilit Kosova ka pasur në krahë miqtë e saj ndërkombëtar, por dhe një rrugëtim, i cili ka dëshmuar se klasa politike në vend ende duhet të maturohet për t’iu përgjigjur nevojave dhe kërkesave të qytetarëve dhe mbi të gjitha, për t’iu përgjigjur normave e parimeve të demokracisë për një shtet të së drejtës, i cili ofron mirëqenie për qytetarët e saj”, thotë ajo.

Sipas saj, pushtetarët duhet të jenë e bashkuar dhe të kenë një vizion për të ardhmen e shtetit. “Kosova nuk ka kohë të humb me politika ditore, por lidershipi i saj duhet të jetë i bashkuar për të ndërtuar vizionin e një Kosovë të pas 10 viteve, 20 viteve e 100 viteve përpara. Jemi në një udhëkryq të rëndësishëm të historisë së re të shtetit tonë, kur duhet të forcohet shteti nga Brenda si dhe të mobilizohemi për ta forcuar dhe prezencën e shtetit tonë në arenën ndërkombëtare”, deklaroi ajo.

“Politikbërja në Kosovë dëshmon që klasa politike në vend ende nuk është e maturuar për të luajtur me rregullat e përcaktuara të demokracisë. Papjekuri e cila është dëshmuar edhe në rrafshin diplomatik me stërzgjatjen e zgjidhjes së çështjes së demarkacionit apo dhe e nismës për shfuqizimin e dhomave të specializuara”, thotë më tej ajo.

Ajo thotë se vendi duhet të angazhohet në ruajtjen e miqësisë me ndërkombëtarët. “Kosova nuk duhet të humb hapin e progresin në rrugëtimin drejtë BE-së, nuk ka mundësi të dyta, lidershipi kosovar duhet të angazhohet për t’i çuar përpara reformat dhe të punoj pareshtur për të ruajtur miqtë e saj ndërkombëtar, duke i pasur në krahë për të shtyrë përpara interesin e shtetit të Kosovës në arenën ndërkombëtare”, shtoi Krasniqi.

Ndryshe, Qeveria e Kosovës ka miratuar buxhetin prej 600 mijë eurosh për të shënuar 10-vjetorin e Pavarësisë së Kosovës.