Gjurmë shqiptare: Nga Nishi tek Molla e Kuqe (video)

Gazetari Marin Mema, vjen me dokumentarin e radhës që i dedikohet shpërnguljes dhe krimeve ndaj shqiptarëve nga serbët, në pjesën e dytë të shekullit XIX dhe fillim të shekullit XX

Mema përshkuan një udhëtim të dhimbshëm mes të shkuarës e të tashmes, që risjell në kujtesë një prej masakrave më të tmerrshme mbi popullsinë civile shqiptare.

Nga Nishi tek Molla e Kuqe: ku ka qenë dikur kufiri shqiptar? Si u zbrazën këto territore? Çfarë ka mbetur ende pas edhe sot?

Shikoni pamjet nga fshatrat me emra shqiptarë, ku sot nuk ka asnjë banor të tillë. /Top Channel/

Profesori Vlladan Kutlleshiq, ka “zbuluar” një zgjidhje për çështjen e Kosovës

Propozimi i realiteteve të pavarësisë së shteteve të Serbisë dhe Kosovës, që të kenë një treg të përbashkët dhe një politikë monetare të përbashkët, është propozimi i parë në kuadër të dialogut të brendshëm të Serbisë për Kosovën, që ka tërhequr vëmendjen edhe të Presidentit të Serbisë Aleksandër Vuçiq, shkruan gazeta beogradase “Blic”

Para një muaji në Beograd ka filluar dialogu për Kosovën, ku si objektiv ka gjetjen e një zgjidhje për siç thuhet Jugun e Serbisë e që do të jetë I pranueshëm edhe për Serbinë edhe për Kosovën. Presidenti Vuçiq, ka bërë publik propozimin e idesë së profesorit të së drejtës kushtetuese, Vlladan Kutlleshiç.
“Jam i befasuar nga ajo që ka thënë Kutlleshiç. Po ta kishim atë mendësi para 10, 15 ose 20 vjetësh, disa gjera do të ishin ndryshe”, ka thënë Vuçiq.

Çfarë do të thotë Unioni real

Kutlleshiç, i cili është profesor i Universitetit të Biznesit dhe Fakultetit Juridik të Universitetit të Unitetit – Nikola Tesla, për “Blic” ka shpjeguar se gjithçka përmban zgjidhja e propozuar prej tij dhe se mund të realizohet. Në propozojmë Unionin real të dy shteteve të pavarura të Serbisë dhe Kosovës, të cilat megjithatë mbeten të ndërlidhura.

– Propozimet e mia supozohet se Serbia e pranon Kosovën si shtet të pavarur, por do të mbetet institucionalisht në lidhje me Serbinë. Për të qenë një njësi doganore që do të kishte një treg të unifikuar dhe një politikë monetare unike. Në këtë rast, dinari nuk do të duhej të ishte monedhë unike zyrtar i këmbimit, por do të përdorej si një mjet pagese edhe në Kosovë. Ky segment ekonomik për Serbinë është veçanërisht i rëndësishëm, sepse produktet tona vazhdojnë të blihen më së shumti në Kosovë, dhe përmes unionit kjo do të ishte shumë më e lehtë, ka thënë Kutlleshiç. Sot ekzistojnë shembuj të tillë në botë. Më e afërta është ajo e Unionit Serbi- Mali i Zi, që ka vazhduar për tre vjet.

Manastiret të kenë autonomi funksionale

Propozimi i profesorit Kutlleshiç, parashikon edhe autonominë politike dhe territoriale për serbët në veri të Kosovës, ku thekson se janë rreth rreth 100,000, ndërsa ata që jetojnë në jug të Ibrit duhet të marrin autonominë personale (kulturore, gjuhësore, informative …). Gjithashtu, pasuria e serbëve dhe e Kishës Ortodokse, si dhe mediat në gjuhën serbe dhe fushveprimtaria kulturore, sipas zgjidhjes së tij, do të kenë autonominë funksionale, përkatësisht do të udhëhiqeshin nga Serbia përmes Institutit Republikan për Mbrojtjen e Monumenteve të Kulturës ose organi në Kosovë që do të paguhej nga Serbia.
– Ne nuk mund të presim që serbët të marrin eksteritorialitet, por nuk duhet që ata të administrojnë ministrinë e kulturës së Kosovës. Mendoj se është e vërtetë që në rast se kalonë ky propozim, serbët dhe monumentet e kulturës atje marrin autonominë funksionale, ka shpjeguar Kutlleshiç.

Ulësja në OKB e obliguar me marrëveshje

Propozimi i Kutlleshiçit parasheh që Kosova të fitojë ulëse në OKB. Në këtë rast, do të bëhej një marrëveshje që në organizatat ndërkombëtare Serbia dhe Kosova nuk do të mund të votonin kundër njëri-tjetrit. Në fakt, Ukraina ishte anëtare e OKB-së dhe në kohën kur ishte pjesë e BRSS -së , ka thënë Kutlleshiç. Sërbia më nuk mund të pres që Autonomia e zgjeruar të jetë e pranueshme për shqiptarët, të cilët tashmë kanë fituar më shumë se një autonomi të tillë.

Përfitimet dhe humbjet e Kosovës dhe Serbisë

– Kosova praktikisht ka statusin “shtet minus”, përkatësisht shtet që është nën mbrojtje ndërkombëtare. Me këtë, ata do të fitonin statusin e shtetit me kapacitet të plotë ndërkombëtar. Serbia, nga ana tjetër, hoqi dorë një politikë dhe hapi rrugën për në BE. Gjithashtu, serbët do të siguronin më shumë se që do të fitonin në Komunitetin serb të Serbisë dhe do të mbronin edhe pasurinë e tyre në Kosovë – përfundon Kutlleshiç. Por ai mendon se të dyja anët janë të këputura – Serbia është diçka që vetëm formalisht ka në Kosovë, por edhe shqiptarët vetëm formalisht e kanë shkëputur Kosovën.

Si do të jetë zgjidhje

Për propozimin e Kutlleshiçit, do të vendosej përfundimisht në një konferencë ndërkombëtare, në të cilën do të merrnin pjesë përfaqësuesit e mëdhenj të botës sonë – SHBA, Rusia, Kina, Gjermania, Franca …

– Ata do të ishin garant i këtij vendimi. Nëse krerët shtetërorë e konsiderojnë real këtë propozim, atëherë, fillimisht duhet të bisedohet me shtetet perëndimore dhe me Rusinë e Kinën për ta arritur këtë qëllim. Gjithashtu, Serbia duhet të kërkojë nga Brukseli, që pas marrëveshjes së nënshkruar të garantohet anëtarësimi i Serbisë në BE – thekson Kutlleshiç.

Pesë modela për Kosovën: nga Irlanda Veriore deri tek modeli i dy Gjermanive

Propozimi i profesorit Vlladan Kutlleshiç nuk përputhet me asnjë propozim të propozuar deri më tani. Ndarja e Kosovës e cila do të ishte për Serbët ndoshta më e pranueshme, në këtë moment nuk është reale. Berlini zyrtar propozoi modelin e dy Gjermanive, një model i quajtur Qipriot, modeli i Irlandës Veriore, Tiroli Jugor, Ujëdhesat e Orlandisë, Hongkongu …/Përgatiti Lajm.co

Provat dhe kundërthëniet që i çuan në burg aktivistët e VV-së

Në një sallë të stërmbushur nga familjarë e mbështetës të të akuzuarve, mediave dhe të interesuarve të tjerë, me shumë momente tensioni, gjyqtari mezi ia arriti të lexojë aktgjykimin me të cilin shqiptoi 21 vjet e gjashtë muaj burg ndaj tre aktivistëve dhe një deputeti të Lëvizjes Vetëvendosje

Atdhe Arifi, 25-vjeçar, u dënua me gjashtë vjet burg; deputeti Frashër Krasniqi, 29-vjeçar, u dënua me tetë vjet burg; Egzon Haliti, 24-vjeçar, u dënua me pesë vjet e gjysmë burg; Adea Batusha, 21-vjeçare, u dënua me dy vjet burg.

Këta të katër akuzoheshin se më 4 gusht të vitit të kaluar në bashkëkryerje kishin sulmuar Kuvendin e Kosovës, andaj mbi ta vihej në barrë vepra penale terrorizmit, vepër kjo e paraparë në nenin 136 të Kodit Penal të Kosovës, ndërsa në këtë rast e kualifikuar sipas paragrafit 1 të këtij neni, e dënueshme me jo më pak se pesë vjet burg.

Menjëherë pas shpalljes së aktgjykimit, Atdhe Arifi, Frashër Krasniqi dhe Egzon Haliti u dërguan në paraburgim, pasi që dënimi i tyre ishte mbi 5 vjet.

KALLXO.com, nuk ka arritur të mësojë arsyen e dënimit nën minimum ligjor të Adea Batushës, por legjislacioni penal në Kosovë parasheh rrethanat se kur mund të shkohet nën minimumin ligjor të dënimit. Pas nxjerrjes së aktgjykimit do të bëhet e ditur arsyeja e saktë që ka ndikuar në shqiptimin e këtij sanksioni.

Lidhur me këtë rast, fillimisht ishin si të dyshuar edhe Petrit Ademi, ndaj të cilit pushuan hetimet para ngritjes së aktakuzës, e gjithashtu edhe Astrit Dehari që vdiq në rrethana ende të pasqaruara në Qendrën e Paraburgimit në Prizren, teksa po mbahej në paraburgim si i dyshuar lidhur me sulmin në Kuvendin e Kosovës.

KALLXO.com, të vetëdijshëm se vetëm pas publikimit të aktgjykimit do të dihet qartë se cilave provave ju fali besimin trupi gjykues e cilave jo, më poshtë do t’u sjellë të gjitha provat e paraqitura nga prokurori i Prokurorisë Speciale, Abdurrahim Islami, duke i vënë përballë me argumentet e ngritura nga mbrojtja, por pa i vlerësuar.

Prokurori i Prokurorisë Speciale të Kosovës, Abdurrahim Islami, në një mënyrë jo të zakonshme prej kolegëve të tij, fjalën e tij përfundimtare e paraqiti me anë të një prezantimit në Power Point, përmes të cilit pretendoi se ka shpjeguar lidhjen e të akuzuarve me sulmin në Kuvendin e Kosovës.

Qysh para fjalës përfundimtare, në seancën e 26 tetorit prokurori tregoi se ekspertizat që ai ka propozuar, si ajo e qartësimit të imazheve, e bërë nga Byroja Federale e Hetimeve në SHBA – FBI, ekspertiza e ADN-së dhe ajo e daktiloskopisë, nuk i lidhin të akuzuarit në mënyrë të drejtpërdrejtë me sulmin në Kuvendin e Kosovës.

Përderisa ekspertiza e FBI-së tregon se materiali i dërguar tek ta për qartësim dhe krahasim nuk është i përshtatshëm, ekspertizat e ADN-së dhe daktiloskopisë nuk kanë rezultuar pozitive për të akuzuarit. Se a do të duhej prokuroria të hapte edhe një pistë tjetër të hetimit dhe të gjente se kujt i përkasin gjurmët e ADN-së dhe ato të daktiloskopisë, nëse jo të akuzuarve, kjo është një çështje që nuk do të trajtohet më tej në këtë shkrim pasi për këtë është përgjegjëse prokuroria.

Megjithatë, prokurori Islami në fjalën e tij përfundimtare tha se këto ekspertiza janë propozuar vetëm sa për të përforcuar më tej provat ekzistuese dhe se arsyeja që ekspertizat nuk dhanë rezultatet e pritura ishte se të akuzuarit kishin përdorur masa preventive. Kjo thënie e prokurorit u quajt paragjykim i fajësisë si dhe shkelje e prezumimit të pafajësisë.

Provave të tjera që prokurori Islami iu referohet lidhur me këtë rast e që vetë ai i prezantoi në fjalën e tij përfundimtare janë, motoçikleta, telefoni i blerë me të cilin pretendohet se u dërgua e-maili nga ‘Rugovasit12’ si dhe komunikimet e të akuzuarve.

Një motocikletë e tipit YAMAHA 125 cc, me ngjyrë kryesisht të kuqe është boshti i aktakuzës së prokurorit Islami. Pretendimet e prokurorit janë se pikërisht kjo motoçikletë u ble nga të akuzuarit dhe u përdor për kryerjen e sulmit natën e 4 gushtit 2016 dhe më pastaj u gjet pjesërisht e djegur në një lagje të Prishtinës, sipas prokurorisë me qëllim të zhdukjes së gjurmëve.

Prokurori Islami me rëndësi esenciale e konsideron deklarimin e të akuzuarit Atdhe Arifi, në seancën për caktimin e paraburgimit të mbajtur më 30 gusht të vitit të kaluar.

“E kundërshtoj kërkesën e PSRK për paraburgimin, nuk e kam kryer veprën penale, e pranon se një motor në ngjyrë të kuqe, nuk e din se çfarë marke, e ka blerë nga një person që nuk e njeh dhe në atë rast me mua ka qenë Astrit Dehari dhe Egzon Haliti”, citoi prokurori Islami deklarimin e Atdhe Arifit në seancën e paraburgimit.

Gjatë gjithë rrjedhës së gjykimit, sikurse përshkruan në aktakuzë, prokurori Islami u përpoq të provojë se motoçikleta u ble nga Atdhe Arifi, Egzon Haliti dhe tani i ndjeri Astrit Dehari për shumën e 500 eurove.

Për të mbështetur pretendimin e tij, prokurori citoi dëshmitarin, shitësin e motorit, Heset Ramadani, sipas të cilit ai u ka shitur motoçikletën tre personave të moshave 20-25 vjeç, të cilët ishin prezantuar si studentë dhe se motoçikleta u duhej për të qarkulluar nga vendi ku banojnë deri në fakultet. Dëshmitari Ramadani, më tej, sipas prokurorit, ka përshkruar se si të akuzuarit i kanë thënë se janë nga Rahoveci.

Takimi në mes të të akuzuarve dhe shitësit të motoçikletës, sipas aktakuzës, ka ndodhur më datën 17 korrik 2016 rreth orës 17:00 në një autoparking afër ETC-së.

Në aktakuzë citohet deklarata e Heset Ramadanit se si kishte fotografuar motoçikletën pasi e kishte shitur, ndërsa më datën 6 gusht 2016, atij i ishte prezantuar një motoçikletë e djegur për të pyetur dhe krahasuar nëse ishte motoçikleta që e kishte shitur më datën 17 korrik 2016.

Aktakuza citon deklaratën e dëshmitarit Ramadani i cili kishte deklaruar se motoçikleta e djegur që i ishte treguar kishte pjesën metalike të bagazhit të njëjtë, po ashtu edhe ngjyrën e motoçikletës. Gjithashtu i mungonte buloni në vendin e njëjtë ku i mungonte motoçikletës që e kishte shitur, e po ashtu nga ana e djathtë e pjesës së pasme të motoçikletës shihej qartë pjesa e këputur e metalit nga pjesa përbërëse, karakteristikë kjo identike me pamjen e motoçikletës në foto që kishte fotografuar para se ta shiste.

Prokurori Islami në fjalën e tij përfundimtare tha se deklarata e dëshmitarit Ramadani nuk kishte lënë asnjë dyshim se motoçikleta që e kishte shitur ishte motoçikleta e njëjtë me atë që ishte gjetur pjesërisht e djegur pas sulmit në Kuvendin e Kosovës.

“Deklarata e dëshmitarit Heset Ramadani nuk lënë asnjë mëdyshje se është motoçikleta e kryerjes së veprës penale dhe se të njëjtën e kanë blerë të akuzuarit Atdhe dhe Egzon dhe i ndjeri Atrit dhe këtë e vërtetojnë kamerat e ETC-së”, tha Islami në fjalën e tij përfundimtare.

Për ta përforcuar këtë, Islami para trupit gjykues në prezantimin e tij në power point prezantoi disa fotografi.

Në njërën prej fotografive Islami paraqiti motoçikletën, ndërsa në prapavijë të saj dukej një veturë e tipit “Bora” që prokurori tha se e ngiste tani i ndjeri Astrit Dehari.

Në fotografinë tjetër të prezantuar nga prokurori Islami, pretendohej se dukej i akuzuari Atdhe Arifi duke e ngarë motoçikletën, ndërsa në një fotografi tjetër që prokurori tha se është bërë nga kamerat e sigurisë të ETC-së, prokurori tha se shihen të akuzuarit, Atdhe, Astrit dhe Egzon, ndërsa kjo pamje nga kamerat e sigurisë ishte zënë rreth orës 20:00, ditën e njëjtë kur prokuroria pretendon se u ble motoçikleta.

Mbrojta dhe të akuzuarit në anën tjetër, lidhur me motoçikletën dhe deklaratën e dëshmitarit Heset Ramadani, mbi të cilat është bazuar prokuroria, pretendojnë se kanë gjetur një varg kontradiktash dhe mospërputhjesh.

Më i zëshmi ndaj këtij pretendimi ishte i akuzuari Frashër Krasniqi. Krasniqi në fjalën e tij përfundimtare i kushtoi një rëndësi të veçantë çështjes se motoçikletës dhe dëshmitarit Heset Ramadani.

Krasniqi tha se dëshmitari Ramadani në seancën e mbajtur më 22 gusht të këtij viti, ndonëse kishte deklaruar para trupit gjykues se kujtesa e tij tani ishte më e mirë se kur ka dhënë deklaratën, para trupit gjykues ka thënë se nuk mundet t’i identifikojë personat që e kanë blerë motoçikletën dhe këtë e ka thënë pasi që në sallën e gjykimit i ka parë të akuzuarit.

Kundërshti tjetër që Krasniqi e vë në pah lidhur me dëshmitarin Ramadani- shitësin e motoçikletës, është se i njëjti edhe në polici ka deklaruar se nuk është 100% i sigurt se të akuzuarit e kishin blerë motoçikletën nga ai.

Krasniqi thotë se kjo nuk ishte kundërshtia e vetme e këtij dëshmitari, pasi që i njëjti duke përshkruar të akuzuarit kishte thënë se ata ishin më të shkurtër se ai vetë dhe se flisnin një theks si me qenë nga Rahoveci.

Në shqyrtim gjyqësor shihet se të akuzuarit Atdhe dhe Egzon Latifi ishin më të gjatë se dëshmitari, ndërsa asnjëri nga të akuzuarit nuk është nga Rahoveci.

Krasniqi pretendon se fillimisht policia dhe prokuroria më pas duke qenë të vetëdijshëm se theksi nuk është diçka që mund të improvizohet lehtë, nuk e përmend fare në aktakuzë deklarimin e dëshmitarit lidhur me theksin e personave të cilëve u kishte shitur motoçikletën.

Gjithashtu, Krasniqi thotë se nëse dëshmitari ka deklaruar se është takuar me të akuzuarit në orën 17:00 dhe kamerat e sigurisë së ETC-së shënojnë orën 20:00 kur të akuzuarit janë kapur nga kamerat e sigurisë, pse u janë dashur tri orë të akuzuarve për të shkuar nga vendtakimi në një parking shumë afër ETC-së deri në ETC.

Përshkrimet e ofruara nga prokurori Islami në fjalën e tij përfundimtare, Krasniqi i quajti kontradiktore dhe tha se prokuroria nuk ka asnjë fotografi ku shihet dikush prej aktivistëve duke e blerë motoçikletën, duke e vozitur atë, apo duke u parë së bashku me shitësin e motoçikletës. Gjithashtu, Krasniqi tha se nuk ka asnjë kontratë lidhur me blerjen e motoçikletës.

Fotografitë e prezantuara nga prokurori Islami në fjalën e tij përfundimtare e ku pretendohej se shihej i akuzuari Atdhe Arifi duke ngarë motoçikletën, e gjithashtu edhe të akuzuarit e tjerë në ETC, Krasniqi i quajti qesharake pasi që edhe Agjencia Kosovare e Forenzikës edhe FBI, janë deklaruar se nuk mund të identifikohen fytyrat e personave nga materialet që u janë vënë në dispozicion.

Monitoruesit e KALLXO.com ndonëse kanë qenë prezentë në të gjitha seancat e këtij rasti, duke përfshirë edhe fjalën përfundimtare të prokurorit ku janë prezantuar fotografitë, e kanë pasur të pamundur të dinë se cilat prej fotografive janë dërguar për qartësim në SHBA dhe se a bëjnë pjesë fotografitë e prezantuara nga prokurori në fjalën e tij përfundimtare në fotografitë për të cilat FBI u deklarua se nuk janë të përshtatshme për krahasim.

Kjo çështje do të zbulohet vetëm pas hartimit dhe publikimit të plotë të aktgjykimit nga kryetari i trupit gjykues, Beqir Kalludra.

Lidhur me motoçikletën, kundërshtime patën edhe të akuzuarit tjerë dhe mbrojtësit e tyre.

Avokati i Atdhe Arifit, Ramiz Krasniqi, tha se ka diçka që nuk shkon me motoçikletën pasi që në fotografitë e paraqitura nga prokurori, në disa fotografi shihet pjesërisht e djegur e në disa të tjera tërësisht.

Gjithashtu në disa fotografi shihet motoçikleta e djegur në një vend me zhavorr, ndërsa në një tjetër në një vend me bar kur përkundër se është motoçikleta e djegur, nuk vërehet se ka dëmtim të barit apo vendit përreth.

Kontradikta të mëtejshme këtij rasti i shtoi edhe dëshmia e dëshmitarit, Egzon Metolli. Ai në dëshminë e tij të mbajtur më 27 shtator tha se nuk do të vazhdojë të dëshmojë më sepse “i keni marrë personat që nuk i kam pa në motor”.

“Është sen që doket, edhe ma herët ju thashë, ata janë kanë t’mdhaj, asnjani prej ktyne nuk është si ata, se i kam pa unë vetë. Pas zhurmës, dy persona me motor kanë kalu qandej menjëherë”, shtoi ai. Madhësia e tyre ishe e madhe edhe janë kanë të trashë edhe aj me helmetë i ka pasë floktë e gata, a njoni u kon qel”, kishte dëshmuar Metolli në seancë.

Prokuroria pretendon se përgjegjësia për sulmin në Kuvend u mor nga një e-mail adresë me emrin “rugovasi12”.

Prokurori Abdurrahim Islami pretendon se ky e-mail ishte hapur më 29 korrik 2016 dhe ishte përdorur vetëm një herë dhe atë më datën 5 gusht 2016 për të dërguar një e-mail ku merrej përgjegjësia për sulmin në Kuvendin e Kosovës.

Më tej, prokurori pretendon se ky e-mail u dërgua nga një telefon i tipit Samsung i blerë 15 euro nga një shitës ambulant përballë Hotelit “Swiss Diamond” nga e akuzuara Adea Batusha rreth mesditës së datës 5 gusht 2016.

Prokurori Islami në fjalën e tij përfundimtare, paraqiti disa fotografi të kapura nga kamerat e sigurisë të disa lokaleve ku pretendohej të paraqitej e akuzuara Adea Batusha dhe lëvizjet e saj ditën e 5 gushtit, pra një ditë pas sulmit në Kuvendin e Kosovës.

Fotografitë e paraqitura nga Islami, sipas tij, provojnë momentin kur Adea Batusha është kapur nga disa kamera të sigurisë, pastaj kur e ka blerë telefonin, kur ka hipur në një taksi dhe deri te momenti kur ka zbitur te banesat e “Tregtisë” nga ku prokuroria pretendon se banon i akuzuarit Frashër Krasniqi dhe nga ku në aktakuzë pretendohet se u dërgua e-maili.

Për të argumentuar pretendimin e tij, prokurori Islami tha se nga përgjigja e kompanisë google është vërtetuar se e-maili “Rugovasit12” është dërguar më 5 gusht nga telefoni i blerë nga e akuzuara Adea Batusha.

Për të përforcuar këto pretendime, në aktakuzë përshkruhen deklaratat e dëshmitarëve Mentor Krasniqi, Naser Mustafa si dhe Remzi Zogjani. I pari deklaron se telefonin Samsung e kishte ndërruar me Naser Mustafën më datën 3 gusht 2016, ndërsa i dyti Naser Mustafa deklaron se me datën 4 gusht e kishte ndërruar një telefon të llojit Samsung të cilin të nesërmen ia kishte shitur një vajze të moshës 25-26-vjeçare.

Mustafa në deklaratën e tij dhënë në prokurori e përshkruan vajzën që ia ka shitur telefonin si vajzë me flokë deri në krah, fytyrë të bardhë dhe të plotë, vetulla të zeza, fustan ngjyrë kremi, syze dielli të vendosura në kokë, fliste rrjedhshëm gjuhën shqipe si të ishte e Prishtinës.

Gjithashtu, prokuroria vë në pah në deklaratën e dëshmitarit Mustafa se vajza që kishte blerë telefonin kishte pyetur nëse mund të dërgohet e-mail me të njëjtin telefon dhe ky ia kishte demonstruar që mundet.

Dëshmitari Zogiani në anën tjetër, është personi që prokuroria pretendon se barti Adea Batushën deri te banesat e “Tregtisë”.

Zogiani në deklaratën e tij që përshkruhet në aktakuzë thotë se vajza kishte qenë e moshës 20-25 vjeçare, kishte veshur një fustan, i kishte syzat në kokë, flokët deri te krahët dhe në dorë mbante një qese të letrës dhe se kishte kërkuar të dërgohej në Rrugën “Tringë Smajli”.

Përderisa për prokurorin është e qartë se vajza që bleu telefonin me të cilin u dërgua e-maili është Adesa Batusha, mbrojtja e saj dhe të bashkakuzuarit paraqesin një varg pretendimesh që kundërshtojnë prokurorin.

I akuzuari Frashër Krasniqi në fjalën e tij përfundimtare thotë se pikërisht përgjigjja e Google-s për të cilën prokuroria pretendon se i ngarkon të akuzuarit është shfajësuese për ta pasi që sipas tij Google ka thënë se telefoni nga i cili është dërguar e-maili pas sulmit në Kuvend si dhe ai nga i cili është hapur ky e-mail janë të njëjtë.

“Si mund të jetë atëherë që prokuroria pretendon se telefoni është blerë më 5 gusht, ndërsa ne e paskemi hapur llogarinë më 29 korrik. Prokuroria me qëllim e ka keqinterpretuar përgjigjen e Google, sepse ajo është një provë shfajësuese për ne”, tha Krasniqi.

Edhe lidhur me pistën e dytë të prokurorisë, Krasniqi vë në dyshim fotografitë e paraqitura nga prezantimi i prokurorit Islami duke thënë se aty nuk duket askush dhe se janë qesharake dhe se tashmë për to edhe FBI ka thënë se nuk mund të identifikohen.

Krasniqi më tej gjen disa kundërshti edhe në mes të deklaratave të dëshmitarëve, Mentor Krasniqi dhe Naser Mustafa lidhur me kohën e ndërrimit të telefonave mes tyre dhe përshkrimin e vajzës që bleu këtë telefon.

Përderisa prokurori Islami pretendon se e akuzuara Adea Batusha është identifikuar nga dëshmitarët, Krasniqi thotë se identifikimi në prokurori është bërë në kundërshtim me ligjin, pasi që dëshmitarëve u është aluduar për personin pasi që u është treguar një fotografi e Adeas me syze si një karakteristikë dalluese që ata e kishin përmendur dhe kjo është në kundërshtim me rregullat e identifikimit.

Kundërshtia e Krasniqit vazhdon edhe më tej lidhur me lokacionin nga është dërguar e-maili. Përderisa, sipas Krasniqit, prokuroria në aktakuzë duke cituar kompaninë Google thotë se e-maili “rugovasit12” u dërgua nga banesat e “Tregtisë”, ku banon i akuzuari Krasniqi, në fjalën e tij përfundimtare prokurori tha se e-maili u dërgua nga afërsia e Fakultetit Teknik.

Krasniqi krejt në fund thotë se shfajësuese për ta është edhe fakti se natën kritike të sulmit, asnjë nga të akuzuarit nuk janë kapur nga antenat në afërsi të Kuvendit të Kosovës dhe e quan qesharake pretendimin e prokurorit se të akuzuarit natën kritike, një orë para sulmit i kanë ndalur telefonat, duke thënë se kjo në asnjë mënyrë nuk mund të përdoret si diçka fajësuese pasi që shumica e njerëzve në kohën kur ka ndodhur sulmi i kanë telefonat e ndalur pasi që janë në gjumë.

Ndoshta e vetmja pikë e pakontestueshme e këtij rasti ku prokurori dhe avokatët e të akuzuarit janë pajtuar është se sulmi në Kuvendin e Kosovës ka ndodhur dhe asgjë më shumë.

Për më tepër në seancën përfundimtare, avokati Tomë Gashi ishte aq i bindur në pafajësinë e të mbrojturit të tij Frashër Krasniqi dhe të të akuzuarve të tjerë aq sa gjykatës nuk i propozoi asnjë masë lehtësuese nëse e gjen fajtor.

“I propozoj gjykatës që ta lirojë nga akuza Frashër Krasniqin dhe të tjerët, sepse me asnjë provë nuk është vërtetu as shkronja F prej fajësisë së tyre, përndryshe nëse gjykata gjen se Frashër Krasniqi mund të jetë fajtor ne nuk i propozojmë asnjë masë lehtësuese, por i propozojmë që t’i shqiptohet dënimi maksimal ligjor për shkak që është mjaft i edukuar dhe i shkolluar dhe i rritur dhe sigurisht nëse e ka kryer këtë vepër e meriton dënimin maksimal, por unë e di që ju do të veproni në bazë të provave dhe do ta lironi edhe Frashërin dhe të gjithë të tjerët tha Gashi.

Të gjitha këto pretendime dhe kundërshtime të paraqitura edhe nga avokatët dhe të akuzuarit e tjerë të këtij rasti, Gjykata Themelore e Prishtinës me aktgjykim duhet t’ië sqarojë hollësisht.

Vetëm përmes një aktgjykimi të detajuar dhe analizuar në hollësi ndoshta mund të pushohen të gjitha dilemat e ngritura lidhur me këtë rast dhe njëherë e mirë të zbardhet njëri nga proceset më të diskutuara gjyqësore në Kosovë.

Kodi i Procedurës Penale të Kosovës në nenin 369 përcakton se aktgjykimi i shpallur duhet të përpilohet me shkrim brenda pesëmbëdhjetë ditëve nga shpallja e tij, kur i akuzuari gjendet në paraburgim, ose i është caktuar paraburgimi, ndërsa në raste të tjera brenda tridhjetë ditëve nga dita e shpalljes. Kur rasti është i ndërlikuar, gjyqtari i vetëm gjykues, apo kryetari i trupit gjykues mund të kërkojë nga kryetari i gjykatës që të zgjasë afatin për përpilimin me shkrim të aktgjykimit deri në gjashtëdhjetë ditë. /KALLXO.com/

Post Kreta si verifikim…

Replikë me profesorin e grekshes dhe pinjollin e ekstremizmit fqinj në Shqipëri

Nga Arben Llalla

Si përherë Panajot Barka qëndron pas dere tek zyra e informacionit dhe propagandës së Greqisë, duke pritur porosinë për shkrimin e radhës. Ai shprehu opinionin e tij tek gazeta “TemA” më 16 nëntor rreth takimit të Kretës midis Kotzias dhe Bushatit, ku kishte bërë një përmbledhje të historisë së lashtë të Greqisë, nacionalistëve shqiptarë, bashkëpunimit të çamëve me italianët dhe gjermanët. Por, si përherë Panajot Barka vetëm bëri akuza politike dhe nuk na ofroi qoftë edhe një dokument apo citim shkencor rreth Çështjes Çame. Metoda që përdorin grekët dhe Barkat tashmë janë të njohura, pra hidhu në sulm dhe kërko atë që nuk është e jotja, por e tjetrit, me qëllim për ta fituar atë më tej. Ndaj si ndodh zakonisht do i përgjigjem Barkës dhe Barkave të tjerë që janë në shërbim të Megalo Idesë me fakte, duke ua përplasur në fytyrë këtyre mosmirënjohësve, të cilët vetëm bëjnë “blla, blla” për ndonjë honorar Greqie.

Greqia nuk ka patur mesjetë, rilindje, luftë për rezistencë ndaj pushtuesve osmanë. Ajo është banuar pas rënies së Bizantit nga shqiptarët, hebrenjtë, turqit, romeit, sllavo-maqedonasit, bullgarët, të cilët më pas formuan shtetin modern grek. Fakti që në Greqi flitet nëpër rrethet familjare shqipja, turqishtja, hebraishtja, sllavo-maqedonishtja, rrëfen se ende ka popullsi të pa asimiluar, megjithëse shtypja shtetërore ka qenë e egër.

Sllavët e Stefan Dushanit u përplasën me ushtrinë shqiptare të çamit Gjin Bue Shpata dhe nëse nuk do ishin thyer nga shqiptarët e Çamërisë, në Athinë sot do flitej serbisht dhe jo greqisht. Panajot Barka nuk duhet të harrojë se toponimet sllave dhe shqiptare janë ende nëpër Greqi, edhe pse disa herë janë bërë zëvendësimet e tyre me toponime të reja greke.

Për trashëgiminë e grekëve të sotëm me grekët e lashtë që pretendohet, janë shprehur mendjet e hapura të Greqisë si poeti i madh grek i vlerësuar me çmim “Nobel” në letërsi më 1979 Odysseas Elytis që ka shkruar: “Atdheu im, një mural i mbajtur prej shtyllave franceze, shqiptare, vllahe e turke. Kushdo që i përmend, shkon drejt e në burg…”.

Mendimtari, shkrimtari dhe poeti grek Niko Dhimu në 23 qershor 2009, në gazetën “NY Times”, thoshte: “Ne flisnim shqip dhe vetëquheshim romaikos, por pastaj Gëte, Viktor Hugo, Delacroix, na tha: Jo, ju jeni grekë, pasardhës të drejtpërdrejtë të Platonit e Sokratit. Në qoftë se një vend i vogël, një komb i varfër ka një barrë të tillë mbi supet e tij, ai kurrë nuk do të shërohet…” Siç e deklaron shkrimtari Niko Dhimu, grekët e sotëm nuk janë grekët e lashtë që pretendonte historiani gjerman në shekullin XVIII, Johann Winckelmann, i cili sajoi vizionin se Greqia e lashtë është populluar nga njerëz të bukur, me flokë të verdhë e të gjatë, njerëz të zgjuar. Ky përfytyrim i Johann Winckelman, në të vërtetë ka lidhje me ilirët, të cilët kishin këto karakteristika. Me një fjalë ata, grekët e lashtë nuk janë gjë tjetër vetëm se ilirët.

Në Maj të vitit 2012, shkrimtari dhe publicisti grek Dimitris Epikouris në një shkrim të tij për grekët do të shkruante: “Greqia moderne nuk ka asnjë nyje që e lidh atë me Greqinë e lashtë dhe njerëzit që dikur jetonin në atë vend, e parë kjo si në aspektin kulturor, ashtu dhe në atë gjenetik. Grekët e sotëm janë një mishmash i fiseve ballkanike, (shqiptarë, sllavë, vllahë) të cilët gjatë periudhave të ndryshme kohore u përzien gjithashtu me afrikano-veriorë, Armeninë dhe fise të tjera të Anadollit, pa harruar të përmendim këtu dhe frankët me venedikasit, të cilët ishin po ashtu të shumtë në atë rajon.”

Në mars 2010, redaktori i gazetës së njohur gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, Andreas Kilb në faqen zyrtare të saj publikoi një opinion të tij me titull “Grekët nuk e kanë origjinën nga grekët”, ku ndër të tjera sqaronte se populli grek që njohim sot, nuk është gjë tjetër veç mbeturinë e asaj që lanë pas sllavët, frëngët kryqëzues, bullgarët, serbët, katalanasit, osmanët dhe shqiptarët. Madje, Kilbi tenton të hetojë edhe aspektin psikologjik të popullit grek, duke përfunduar se ndryshimi nga origjina zëvendësohet me solidarizimin e vazhdueshëm për t’u përballur me një armik të përbashkët. Ai thekson se në çdo të katërtin grek, një është refugjat, kaq të tjerë kanë origjinë sllave, por të gjithë janë të bashkuar kundrejt armikut të përbashkët.

Greqia ka qenë e pushtuar nga sllavët të cilët u ndalën dhe u tërhoqën pasi ndeshën në rezistencën e fortë të shqiptarëve në Athinë të udhëhequr nga Gjin Bue Shpata. Ajo ka qenë e pushtuar edhe nga bullgarët, kryqëzata frënge, katalanasit dhe në përfundim të 1450 nga Perandoria Osmane. Por, gjithnjë këta pushtues të Greqisë janë ndeshur me fiset shqiptare, të cilët jetonin që në lashtësi në Thesali, Boeotia, Peloponez dhe ishujt e shumtë. Kjo vërtetohet nga fakti se shumica e kapedanëve të Kryengritjes së 1821, ishin shqiptarë dhe për disa vite shqiptarët drejtuan Greqinë e Re në të gjitha fushat, kryetar shteti, kryeministra, akademikë, e kështu me radhë.

Për themelimin e Greqisë së Re shqiptarët jo vetëm që kanë rolin kryesor, por ishin shumica e popullsisë para se të vinte mbreti Otton më 1832 me rreth 50 mijë bavaresë, ndërsa nga 1913-1930 në Greqi erdhën rreth 2.5 milionë orthodoksë nga Azia e Vogël, të cilët nuk dinin greqisht e kishin tradita dhe zakonet e tyre të ngjashme me ato të myslimanëve arabë, lëre pastaj që nga pikëpamja antropologjike ishin të njëjtë me arabët.

Është fakt, tashmë nuk mund të diskutohet, edhe pse deri tani pjesërisht ishte fshehur, 90 ndër 100 heronjtë e Kryengritjes së vitit 1821 ishin shqiptarë. Që shqiptarët mbajtën peshën kryesore të Revolucionit të 1821-shit, përveç që ishin pjesa dërmuese e popullsisë në Greqi në periudhat e kryengritjes, mund të shpjegohet edhe nga fakti që arvanitasit ishin një popull luftarak, krenaria e të cilit nuk mund të lejonte poshtërimet e skllavërisë.

Shqiptarët janë krijuesit e çetave të komitëve nën pushtimin turk, që ruajtën jo vetëm të vërtetën e mosnënshtrimit dhe liridashjes, por edhe të kulturës, të zakoneve të lashta, muzikës, valleve dhe këngëve popullore të tyre.

Më 1674, Konsulli anglez në Athinë, Zhan Zhiroj, thoshte: “Kleftët e fushës si këtu (në Atikë) ashtu edhe në More, janë të gjithë shqiptarë”.

Në vitin 1850, shqiptari Andoni Kryeziu, kur ishte kryeministër, shpalli Kishën Autoqefale Greke, duke e shkëputur përgjithmonë nga varësia e Fanarit të Stambollit.

Kur arvanitasi Dhimitër Vulgari, ishte kryeministër i Greqisë nga vitet 1855-1875, u bë i mundur bashkimi i shtatë ishujve me Greqinë. Kryeministri Dhimitër Vulgari mbështeti fuqishëm kryengritjen e ishullit të Kretës për t’u bashkuar me të.

Gjenerali Teodoros Pangallos, pasi u zgjodh kryetar i shtetit grek (1925-1926) arriti shumë marrëveshje të rëndësishme në fushën e politikës dhe kulturës me shtetin shqiptar në ato vite. Nga kryetarët dhe kryeministrat e Greqisë që dolën nga fara arvanitase veçojmë: Joani Kapodistria, Gjeorgji Kundurioti, Pavlo Kundurioti, Andoni Kryeziu, Athanas Miauli, Diomidh Qiriako, Emanuil Repili, Petro Vulgari, Aleksandër Koriziu, Aleksandër Diomidhi, Kiço Xhavella, Jani i Ri Kollokotroni, Aleksandër Zaimi, Jorgos Papadhopulos e plot të tjerë.

Për krijimin e shtetit grek, shqiptarët që thirren me emrin arvanitasit kanë ndihmuar në të gjitha drejtimet për përparimin e Greqisë. Arvanitasit ishin profesorët e parë që themeluan Akademinë e Athinës, ndërsa investuesi i ndërtesës së Akademisë së Athinës ishte shqiptari i pasur nga Voskopoja e Korçës, Simon Sina që i bëri një dhuratë të madh Greqisë, duke ndërtuar godinën e Akademisë së Athinës, e cila është edhe sot. Më 1859 filluan punimet e para, për ndërtimin e Akademisë.

Edhe lojërat olimpike u ringjallën pas 1500 vjetësh nga tepelenasi i Labovës, Vangjel Zhapa, prandaj fillimisht i quajtën lojërat e Zhapës.

Nga gjiri i familjeve shqiptare dolën shumë intelektualë të shquar që u bënë akademikë të Akademisë së Athinës si: Dhimitër Egjiniti, Angjelo Gjini, Sotiri Shqipi, Spiridon Doda, Vasil Egjiniti, Gjergj Sotiriu, Kostandin Horemi, Aleksandër Diomidhi, Maksim Miçopulos, Vasil Malamo, Dhimitri Kaburoglu, Teofil Vorea e të tjerë.

Një shqiptar i quajtur Jani Bukura në vitin 1840, ndërtoi të parin teatër në Athinë me mure guri, i cili mbeti në histori si “Teatri Bukura”. Pronari guximtar Jani Bukura, “gjendet” në Muzeun Etnologjik dhe Historik të Athinës, në një kopje allçie që e krijoi e bija Eleni Bukura, për të përjetësuar figurën e tij të pathyer në kujtesën e saj. Nga fara shqiptare, dolën shumë piktorë, disa prej tyre me famë botërore si: Polikron Lebeshi, Eleni Bukura, Jani Altamura Bukura, Niko Voko, Niko Engonopulos, Alqi Gjini, Jani Kuçi, Taso Haxhi, Stamati Lazeru, Thanasi Çinko, Andrea Kryeziu, Niko (Gjika) Haxhiqiriako, Buzani, Gizi, Biskini e të tjerë. Të gjithë këta piktorë të mëdhenj me famë botërore kanë prejardhje shqiptare ngase kanë deklaruar vetë që janë nga zonat e banuara me shumicë dërrmuese shqiptare si ishulli i Hidrës, Eubea, Atikia.

Një dëshmi e P. Jotit që shkroi “Historinë e Shtatë Ishujve” të vitit 1866 na vërteton se suliotët që ishin në Korfuz, kur pastronin armët, këndonin këngët shqipe për heronjtë e tyre. Në këngët shqiptare të suliotëve nuk kishte asnjë fjalë greke. Dy këngë që këndoheshin nga shqiptarët e Sulit, gjenden në librin me titull “Bleta Shqiptare” të autorit Thimi Mitko, botuar në vitin 1878 në Aleksandri. Në vitin 1891, gjermani Arthur Milchkofer, në veprën e tij me titull “Attika und seine Heutigen” ndër të tjera shkruan: “Nga ç’di unë, këngët popullore greke, u janë përshtatur këngëve të vjetra shqiptare të dashurisë, lirisë dhe atyre kaçake.”

Akuza më e rëndë që gjithnjë bën Panajot Barka është se shqiptarët e Çamërisë ishin bashkëpunëtorë të italianëve dhe nazistëve gjerman, por Greqia prej 73 vitesh asnjëherë nuk e vërtetuar shkencërisht këtë akuzë. Prej kaq vitesh e kam ftuar publikisht Panajot Barkën, por edhe akademikë e historianë grekë të vërtetojnë me fotografi dhe dokumenta që çamët ishin bashkëpunëtorë. Historianët grekë bëjnë punë fëminore duke bërë fotomontazh të trupave SS boshnjake dhe na i paraqesin si shqiptarë të Çamërisë. Ata paraqesin trupat SS shqiptare në batalionit “Skanderbeg” të Kosovës dhe thonë se janë çamë.

Por, faji i çamëve ishte se ishin shqiptarë dhe partizanë në ushtrinë greke “EAM-ELAS”, ku shpeshherë këto trupa partizane janë përplasur me trupat greke “EDES” të Napoleon Zervës që bashkëpunoi me italianët dhe gjermanët. Nuk ka patur asnjëherë vrasje që kanë bërë shqiptarët e Çamërisë ndaj grekëve. Ndërsa është krejt e vërtetueshme Greqisë dhe botës mbarë se bashkëpunëtorë të gjermanëve ishin Zerva, Konstandin Karamalisë, Konstandin Micotaqi, familja e njohur Meimaraqis, Rallis, e plot të tjera. Unë këto i vërtetoj shkencërisht, me fakte, foto, gazeta të asaj kohe, dokumenta të CIA-s dhe shërbimit inteligjent grek.

Po ju zoti Barka me gjithë Greqinë mund t’i mohoni këto dhe të vërtetoni bashkëpunimin e çamëve? Ua kam thënë disa herë publikisht urdhëroni dhe përballemi si studiues në televizion, konferenca shkencore si njerëz të qytetëruar dhe jo si grindavecë, por ju i ikni të vërtetës duke bërë vetëm akuza politike. Kjo është një metodë klasike për t’i mbyllur gojën atyre që thonë dhe mbrojnë të vërtetën.

Pyetje për Greqinë dhe Panajot Barkën

Shqiptarët e jugut janë masakruar nga ushtria e Greqisë. Përse nënat e jugut thonë greku i parë e greku i dytë?

Përse Greqia mban njëanshëm Ligjin e Luftës me Shqipërinë?

Greqia ka kryer gjenocid mbi popullsinë shqiptare të Çamërisë apo jo?

A e ka shkelur Greqia Marrëveshjen e Lozanës për njohjen e minoritetit shqiptar në Greqi?

Përse Greqia nuk njeh kontributet pensionale për emigrantët shqiptarë, por vetëm për minoritarët grekë?

A ka Greqia pretendime territoriale ndaj Shqipërisë duke përkrahur dhe sponsorizuar zyrtarisht organizatat ekstremiste si MAVI, “Autonomia e Vorio Epirit 1914”, Shoqata “Vorio Epiri”, SFEVA, PASIVA, e kështu me radhë?

Përse ushtria greke gjatë paradave shtetërore ka kënduar këngë duke fyer dhe kërcënuar kombin shqiptar?

E pra, Panajot Barka ma merr mendja e vë re sa probleme kemi si dy vende fqinje që pretendojmë të ndërtojmë fqinjësi të mirë dhe partneritet strategjik. Siç shihet provokacionet janë tepër të hapura dhe të drejtpërdrejta nga Greqia, pa folur për veton për anëtarësimin në Bashkimin Europian.

Ju, Panajot Barka jeni njëri nga ata që provokoni herë pas here ndjenjat e shqiptarëve duke mbajtur kallash në duar, duke u fotografuar me elementë ekstremistë nazistë grekë si Babis Karathanos, Kristo Papas i Agimit të Artë e të tjerë. Do të doja të na sqaroni se përse e mbani me krenari flamurin e aneksimit të jugut të Shqipërisë? Kësaj pyetje ende nuk i keni dhënë përgjigje.

Nuk mund të ketë asnjëherë miqësi dhe fqinjësi të sinqertë të grekëve me shqiptarët, përderisa Greqia nuk kërkon ndjesë për gjenocidin e 1944-1945. Greqia si anëtare e Bashkimit Europian, NATO-s dhe e shumë organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut duhet t’ju kthejë pasurinë e grabitur çamëve dhe të krijojë kushtet e rehabilitimin në trojet e tyre.

Për rikthimin e shqiptarëve në Çamëri nuk është se duhet të ndodhi ndonjë çudi, nuk është as e pamundur, por dy popujt duhet të jenë të përgatitur që rikthimi i çamëve të bëhet qetësisht, në mënyrë që paqja të vendoset përfundimisht midis dy fqinjëve.

Grekët duke qenë të ndërgjegjshëm se i kanë masakruar, grabitur dhe përzënë shqiptarët nga Çamëria pa kurrfarë faji, pa asnjë fakt të vërtetuar që kanë qenë bashkëpunëtorë të gjermanëve, gjithnjë në shpirtrat e tyre do kenë një ankth, një brengë për gjëmën e madhe që kanë kryer. Meqenëse grekët kërkojnë të duken si besimtarë të mëdhenj, ku kisha dhe shteti janë të pandarë, atëherë Zoti e mëshiroftë Greqinë dhe grekët ndaj mëkatit që kanë bërë.

Një zgjidhje paqësore e Çështjes Çame, ku shteti grek fillimisht të hiqte Ligjin e Luftës me Shqipërinë që do të lejonte çamët të vizitojnë varret e të parëve, shtëpitë gjysmë të rrënuara, do të ishin hapat kryesorë që do të ndikonin pozitivisht në tek të dy popujt. Këto veprime nuk janë të pamundura, nëse tek klasa politike e dy vendeve ekziston dëshira për paqe dhe miqësi duke thënë dhe mbrojtur të vërtetën. Atë të vërtetë që duhet ta themi të gjithë bashkë, grekë e shqiptarë, nëse duam një fqinjësi të mirë, nëse duam një të ardhme paqësore dhe të sigurtë.

Historia, pavarësisht shtrembërimeve që i janë bërë ndër vite, nuk mund të zhbëhet, por do dalë në sipërfaqe në vendin dhe kohën e duhur për të na rikujtuar gëzimet apo dhimbjet që na ka shkaktuar.

Në përfundim, Panajot Barka ju drejtohem, nëse vërtetë e doni miqësinë e sinqertë greko-shqiptare urdhëroni dhe bëhuni ju dhe unë bashkë e t’i dërgojmë pleqtë shqiptarë nga Çamëria për të vizituar shtëpitë e tyre, ku kanë jetuar dikur. Bëhuni ju njeriu urë lidhëse që Çështja Çame të zgjidhet paqësisht duke udhëhequr autobusët për në Filat, Margëlliç, Gumenicë, Paramithi, Pargë e gjetkë. E pra, a mund ta bëni ju, profesori i grekëve të Shqipërisë një veprim të tillë sa paqësor, aq edhe njerëzor?

Pazarët konspirative të Hashim dallaverës për Mitrovicën

Klisheja se ne bëjmë koalicion me elektoratin, është një sllogan, që nuk thotë asgjë. Pazaret e koalicioneve, derisa llogaritën të ligjshme, ato sjellin përfitime reciproke, qoftë në mbështetje me partitë në konkurrencë, qoftë me ndarje të pushtetit, qendror apo lokal, komunal

Nga Idriz Zeqiraj

Në zgjedhjet e fundit, elektorati i Kosovës, ka bërë një hap para. Ai ka ndëshkuar njërën na partitë-banda, kryesuesen e “klanit Pronto”, PDK-në. Por, goditja e këtij klani mafioz, i cili e ka sjellur shtetin e Kosovës në buzë të greminës, mund të goditej edhe më shumë, nëse LDK-ja me LVV, do të koaliciononin në të gjitha rastet, ku ndeshën këto parti me PDK-në-bandë.

Dhe, kjo do të ndodhte për faktin se votat e tyre të bashkuara, do ta mundnin, madje, në të gjitha përballjet, e njërës apo tjetrës, me PDK-në e “Prontos”. Edhe në Mitrovicë, PDK-ja “do të dilte me bisht ndër shalë”, nëse do ta përkrahnin AKR-në e Agim Bahtirit.

Dobësimi, mundja, largimi nga pushteti lokal i bandës të PDK-së, do ta përafronte mundësinë, për goditjen e saj në pushtetin qendror edhe të partisë tjetër bandë-AAK-së. Sepse, partitë-banda, PDK-ja dhe AAK-ja, janë kanceri i Kosovës, ngaqë ato sabotuan luftën; shumëzuan numrin e jetimëve në Kosovë, duke i vazhduar krimet e Millosheviçit; veshën në zinë e përjetshme qindra familje të viktimave dhe mijëra të tjera, të lidhura më këto familje. Bandat e këtyre dy partive, vranë ushtarakët luftë bërës të FARK-ut dhe veprimtarët e partisë-lëvizje gjithë-poullore, LDK-së, e cila bëri luftën dhe paqen.

Kur anëtari i Kryesisë, Avdullah Hoti, kërkoi kërkim-faljen publike, për “dhunën” e bërë të LVV-je dhe pas dy ditësh e pasoi, me përsëritje, edhe Isa Mustafa, u pa qartë se SHIK-u vepron, sa herë që banda-PDK-e është në hall. Ishte një kërkesë absurde, deri në idiotësi, sepse nuk ishte as rasti dhe as momenti, për të hapur një temë të tillë, krejt të panevojshme. Aq më pak, kur dihet se LVV-je dhe populli i Kosovës është provokuar, marrëzisht e kriminalsht, Nga Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Isa Mustafa, me kompani. Pazarët konspirative të Hashim dallaverës për Mitrovicën; statusi i Bashksisë të Komunave Serbe, “Zajednica”, brenda Kosovës; Shënimi i vijës kufitare aktuale, Demarkacinit, me Malin e Zi, ishin dhe mbetën tejet dëmtuese të sovranitetit shtetëror të Republikës të Kosovës.

Dhe, në këtë krizë, deri në bërjen e Serbisë hisedare në sundimin e Kosovës dhe tjetërsim të territorit, në favor të Malit të Zi, ishte LVV-je që u përball me kundërshtinë madhore, deri në përgjakjen dhe burgimin e aktivistëve të saj të devotshëm. Dhe, e gjithë kauza e tyre ishte e vërtetë, e shenjtë dhe kombëtare. Ndërsa kauzat e pushtetarëve të përmendur, ishin dhe mbetën të rrejshme, djallëzore dhe tradhtare.

Tashmë, jemi në prag të datës zgjedhore, të balotazhit. Partitë-banda, duke qenë në kampin e bashkuar kriminal, PAN, kanë bërë të gjitha koalicionet e mundshme. Ndërsa, LDK-ja dhe LVV-je vazhdojnë me retorikat bajate, në kërkim se cila nga ato ngarkohen me faj, për akuzat e ndërsjellta. Por, një gjë është e qartë: Mosbërja e koalicionit, LDK-e-LVV-je, është favorizim i drejtëpërdrejtë i partive-banda, PDK-së dhe AAK-së. Kjo meritë është ekskluzive e SHIK-ut kriminal, i cili, me dosjet e bollshme, që posedon, për strukturat vendimmarrëse të partiv në opozitë, në veçanti, të atyre të LDK-së, dikton qendrimin refuzues për koalicione, që do ta nxirrnin PDK-në “me buzë të kuqe”, humbësen fatale të zgjedhjeve lokale.

Presidenti militant partiak, Hashim Thaçi, shtoi edhe një marrëzi dhe bëri edhe shkelje kushtetuese, me pjesëmarrjen aktive në fushatën zgjedhore, së fundi, me shpalljen, dekorimin e disa luftëtarëve, me titullin suprem “Hero i Kosovës”, pa e pritur ditën e shënuar për raste të tilla, siç është 28 Nëntori, pavarësia e Shqipërisë dhe Festa e Flamurit Kombëtar. Këtë e bëri, për ta favorizuar në balotazh, kandidatin e PDK-së, me ç`rast u dekokua edhe një anëtar i familjes së tij.

Edhe AAK-ja sforcohet në premtime, siç deklaron kryeministri Haradinaj, se Flamurin e Dardanisë, të ideuar nga Presidenti Rugova, do ta bëj Flamur të shtetit të Kosovës. Por, kjo, jo vetëm që nuk është në vartësinë e mundësinë e zotit Haradinaj, por, është edhe hipokrizi, sepse zyrtarët e tij, nuk lejuan vendosjen e këtij Flamuri dhe të fotografisë të Presidentit Rugova, përgjatë një takimi të LDK-së, të mbajtur në sallën e kuvendit komunal të Deçanit!

Tanimë, ka mbetur mundësia e fundit: Drejtuesit lokal të komunave, të bëjnë koalicione, për mbështetje reciproke, kudo që ato përballën në balotazh, me partitë-banda. Ata nuk duhet të përfillin urdhërat nga qendra, sepse shefat vendimmarrës, janë pengje të SHIK-ut dhe nuk guxojnë të veprojnë në dëm të PDK-së. Vendimi lokal, do t`i shpëtonte, të paktën, me gjysmë-fytyre, shefat e tyre të tmerruar nga dosjet e SHIK-ut.

Elektorati i LDK-së dhe i LVV-je, duhet ta mposhtë ngurrimin, deri në refuzim, të krerëve qendrorë partiakë, për të bërë koalicione jetike, për fitoret reciproke dhe të votojnë masivisht, kundër partive-banda PDK-së dhe AAK-së.

Ne kemi parashikuar edhe mundësinë e një qendrimi të tillë, të çuditshëm dhe skandaloz, të strukturave vendimmarrëse të LDK-së, më sakt, të klanit, të rretht vicioz të kryetarit Isa Mustafa, i vetëzgjedhur në Kuvendin e 8-të “zgjedhor”, duke shkelur të gjitha normat dhe parimet demokratike. Dhe, pikërisht, për këtë, anëtarësia e LDK-së, e shprehë dyshimin e bazuar se vendimet monstrume të e këtij klani, diktohen nga SHIK-u. Andaj, në vijimësi, kjo anëtarësi kërkon zgjedhje të parakohshme partiake, për ta spastruar LDK-në nga kthetrat, ingranazhi tmerrues i SHIK-ut kriminal e terrorist.

Momenti rrënqethës kur Ramiz Lladrovci dhe Bekim Jashari hedhin dheun mbi varr

Në Zajas të Kërçovës, është xhvilluar ceremonia e rivarrimit të 280 mbetjeve mortore nga varrezat masive në këtë anë, të martirëve që nga Luftërat ballkanike e deri pas Luftës së Dytë botërore. Me këtë rast u promovua edhe monumenti përkujtimor “Nëna shqiptare”, nën përkujdesjen e Ali Ahmetit

Të pranishëm në ceremoni ishin personalitetet e shquara politike të të gjitha trojeve shqiptare.
Në këtë ceremoni të rivarrimit, mori pjesë edhe Kryetari i Komunës së Skënderajt, Bekim Jashari dhe Kryetari i Komunës së Drenasit, Ramiz Lladrovci. Në fjalën e tij, Bekim Jashari mbajti një fjalë rasti.

“Këta martirë, janë kujtesë që na shohin nga lartë se sa e duam atdheun, sa punojmë dhe sa japim për atdheun”, theksoi Bekim Jashari, duke shtuar se nderimi për të rënët, është nderim për veten, nderojmë përpjekjet shekullore shqiptare për të jetuar të lirë, në tokën amnore.

“Unë e njoh sakrificën, unë e njoh flijimin, unë e njoh edhe dorën shfarosëse, por, njëkohësisht e njoh edhe durimin e kombit tim, vendosmërinë e vëllezërve dhe motrave të mia, e njoh edhe vendosmërinë e guximin e bashkëkombësve të mi”, theksoi Bekim Jashari.

Ndërsa për fqinjësinë, ai theksoi se “çdo popull ka fqinjët e vet, edhe ne kemi fqinj. Ne e kemi dashur, e duam dhe do ta duam fqinjësinë e mirë, me interes të dyanshëm”.

Duke iu drejtuar Ali Ahmetit, Bekim Jashari ka theksuar se “unë e njoh ndjenjën e zbulimit të të rënëve në pusin e oborrit të shtëpisë, unë e di brengën e ndërgjegjes për t’i qetësuar shpirtrat atyre eshtrave. Shqiptarët në këto troje, janë me fat që gjejnë hapësirë për ëndrrat e tyre falë përkushtimit shekullor të shqiptarëve por edhe angazhimit dhe guximit tënd”.

Në fund të fjalës së tij, ai theksuar se “sot bashkë po punojmë që kjo pamje para nesh asnjëherë më mos të përsëritet. Nga ne varet se çfarë të ardhme duam të ndërtojmë. Kur jemi bashkë, jemi në rrugë të mbarë”, theksoi z. Bekim Jashari.

Kurse Ministri Pandeli Majko u shpreh se sot shqiptaria e Maqedonisë nuk kanë në krah vetëm Shqipërinë, por ka dy binjakë, Shqipërinë dhe Kosovën. “Ne duam paqe. Nëse na ofrojnë paqe, paqe do të ketë”, tha Majko.

Ndërkohë Ali Ahmeti, tha se “banda çetnikësh të organizuara nga ideologji shfarosëse me shpërbërjen e Perandorisë Osmane vërshuan në hapësirat shqiptare”, duke ushtruar siç tha ai, gjenocid për herë të parë në Evropë.

“E kaluara të mos na përsëritet. Mbase ky apel del nga zemra e një njeriu që është masakruar barbarisht, mbi 60 anëtarë të familjes. Ky apel del nga zemra e zhuritur që duhet dëgjuar dhe lexuar nga të gjithë popujt e Evropës, e aq ma shumë nga popujt fqinj.

Aq më shumë duhet dëgjuar nga të gjithë ata njerëz që duan paqen, stabilitetin dhe sigurinë se ne nuk duam të na përsëritet e kaluara, por ajo e kaluar nuk duhet harruar dhe ne se harrojmë.

Ky apel duhet të trokasë edhe tek bashkëqytetarët maqedonase, sepse edhe ata kanë njerëz të vrarë e të masakruar”, deklaroi Ahmeti.

Vitet e humbura me demarkacionin

Çështja e shënjimit të vijës kufitare me Malin e Zi i ka marrë Kosovës rreth 6 vjet kohë dhe mospërmbyllja e këtij problemi, ka krijuar përplasje jo vetëm brenda skenës politike dhe institucionale në vend, por edhe probleme në raport me faktorët ndërkombëtarë, si dhe ngecje në proceset e integrimeve evropiane, vlerësojnë njohësit e zhvillimeve në Kosovë

Komisionit shtetëror për shënjimin dhe mirëmbajtjen e kufirit shtetëror, i drejtuar nga Murat Meha, kishte punuar rreth 3 vjet në çështjen e shënimit të vijës kufitare me Malin e Zi, gjë që u pasua me marrëveshjen e nënshkruar në gusht të vitit 2015 ndërmjet dy vendeve.

Por, që atëherë e deri më sot, kjo marrëveshje ka mbetur pa u ratifikuar nga Kuvendi i Kosovës, për shkak të kundërshtimeve të partive opozitare, por edhe disa deputetëve të partive në pushtet, në legjislaturën e kaluar, të cilët pretendojnë se me këtë marrëveshje Kosova humb territor.

Pas ardhjes në krye të Qeverisë së Kosovës, kryeministri Ramush Haradinaj, i cili në legjislaturën e kaluar kishte kundërshtuar ratifikimin e Marrëveshjes për demarkacion me Malin e Zi, ka shkarkuar përbërjen e Komisionit shtetëror për shënjimin dhe mirëmbajtjen e kufirit shtetëror, duke emëruar përbërje të re me në krye Shpëtim Bulliqin. Komisioni i ri ka nisur rishikimin e gjithë procesit, për të gjetur gabimet e pretenduara në demarkacionin e kufirit me Malin e Zi.

Politologu Ramush Tahiri thotë për Radion Evropa e Lirë se e gjithë kjo vonesë për përmbylljen e këtij procesi ende nuk është arsyetuar me ndonjë fakt të ri që konfirmon se Kosova po humb territor.

“Fatkeqësisht, Qeveria jonë nuk është e vetëdijshme për dëmet që po shkaktohen dhe po insiston në çështjen se Kosova humb territor dhe se këta nuk janë në gjendje ta nënshkruajnë një marrëveshje që humb territor. Mirëpo, nuk po e prezantojnë asnjë fakt që Kosova humbë territor. Këta nuk po thonë, madje, as që kufijtë administrativ do të bëhen kufij shtetërorë. Në qoftë se e thonë këtë, atëherë e kanë një pikënisje dhe mund ta kritikojnë ‘komisionin Meha’ që ka bërë një kufi të ri. Por, këta as kufijtë administrativë të ish-Krahinës Socialiste Autonome (të Kosovës), nuk po i pranojnë që t’i bëjnë kufij shtetërorë”, thotë Tahiri.

Pasojat nga vonesa e përmbylljes së demarkacionit

Por, cilat janë dëmet për Kosovën që i ka krijuar vonesa e përmbylljes së kësaj çështjeje?

Profesori i së Drejtës Evropiane, Avni Mazreku, duke folur për Radion Evropa e Lirë, thekson se mosratifikimi i marrëveshjes për demarkacionin e kufirit me Malin e Zi ka bllokuar procesin e liberalizimit të vizave. Megjithatë, sipas tij, ratifikimi i kësaj marrëveshjeje nuk nënkupton që me automatizëm do të përfitohet liberalizimi i vizave.

Gjithashtu, sipas tij, kjo çështje ka polarizuar jo vetëm skenën politike, por edhe atë institucionale.

“Para kësaj qeverie, ne kemi pasur polarizim të faktorëve politikë parlamentar, do të thotë, të partive politike që janë përfaqësuar në Kuvend. Ndërsa, tash së fundi, shihet se ka një konflikt edhe midis faktorëve institucionalë, sa i përket liberalizimit të vizave”.

“Normalisht që të dy taborët politikë apo të themi tri, në këtë rast, provojnë të fitojnë politikisht nga ky proces. Unë mendoj se ky proces nuk do ta gjejë zgjidhjen e vet, përderisa të mungojë një kompromis nacional i kontekstit parlamentar”, thotë Mazreku.

Politologu Tahiri shpreh mendimin se vonesa në ratifikimin e marrëveshjes për demarkacion të kufirit me Malin e Zi, prodhon pasoja edhe në marrëdhëniet me shtetet fqinje dhe partnerët ndërkombëtarë.

“Në marrëdhëniet me shtetet fqinje, pasojat janë në subjektivitetin e Kosovës, sepse është i mangët pa përcaktimin edhe të një vije kufitare. Pasoja janë – sepse këtë e kemi kusht nga Brukseli – për integrime evropiane, për vazhdimin e integrimit për Marrëveshjen e Stabilizim -Asociimit (MSA), por edhe për liberalizimin e vizave. Qytetarët (e Kosovës) kanë mbetur të vetmit të izoluar edhe për këtë shkak konkret”, sqaron Tahiri.

A ka presione për demarkacionin?

Institucioneve të Kosovës u kanë mbetur më pak se dy muaj që të ratifikojnë Marrëveshjen për demarkacionin e kufirit me Malin e Zi, nëse synojnë të ecin përpara me procesin e liberalizimit të vizave. Ky mesazh, përfaqësuesve të institucioneve të Kosovës, u është transmetuar javëve të fundit, si nga ana e zyrtarëve të Bashkimit Evropian, ashtu edhe nga zëvendësndihmëssekretari amerikan i shtetit, Hoyt Brian Yee, i cili qëndroi disa ditë më parë në Prishtinë.

Por, Halil Matoshi nga kabineti i kryeministrit të Kosovës, Ramush Haradinaj, thotë për Radion Evropa e Lirë se lidhur me çështjen e demarkacionit, kryeministri nuk ka ndonjë presion nga partnerët ndërkombëtarë.

“Është fakt se kryeministri ende nuk ka ndonjë presion të rritur, siç quhet me gjuhën e gazetarisë, nga askush nga ndërkombëtarët. Të gjitha raportet me ndërkombëtarët janë të shkëlqyeshme”, thotë Matoshi.

Megjithatë, Matoshi shton se pasi që Komisioni shtetëror për shënjimin dhe mirëmbajtjen e kufirit shtetëror të dalë me raportin final, menjëherë pas kësaj do të ndërmerren hapat e duhur që të ecet më shpejt drejt finalizimit të kësaj çështjeje.

Por, politologu Tahiri shpreh mendimin se çështja e demarkacionit të kufirit me Malin e Zi nuk pritet të zgjidhet së shpejti.

“Jo, nuk pritet shpejt për t’u zgjidhur, sepse kauzë e kësaj qeverie ka qenë edhe ky fakt, me të cilin ka ardhur në pushtet dhe tash nuk mund ta kundërshtojë vetveten”.

“Nuk ka gjetur zgjidhje as komisioni, sepse në ditën që është caktuar, është dashur që t’i ketë faktet, për shkak se janë pikërisht ata njerëz që e kanë kundërshtuar tash e dy vjet dhe nuk e kanë mundësuar që të shkojë në Kuvendin e Kosovës. Ndërkaq, ky komision e pati shansin, për dallim prej komisionit të mëhershëm , që të dalë në Kuvendin e Kosovës, në Komisionin për integrime evropiane, që t’i shpjegojë çështjet”, shton Tahiri.

Kryeministri Haradinaj, kohë më parë ka theksuar se demarkacioni i kufirit me Malin e Zi, me gjasë do të mund të përfundojë në Arbitrazh, pasi që, siç është shprehur ai, Kuvendi nuk i ka votat për ratifikimin e marrëveshjes aktuale, të nënshtruar në gusht të vitit 2015. Por, njohësit e çështjeve juridike ndërkombëtare kanë theksuar se kjo çështje nuk mund të shkojë në arbitrazh, pa pëlqimin e Malit të Zi, i cili tashmë e ka ratifikuar marrëveshjen.

Pse nuk më linin ta prekja Enverin nga krahu i djathtë

Petrit Kumi është fotograf i vjetër nga ata që kanë fiksuar ndër të parët në foto Shqipërinë e para viteve ’90, por për më shumë se 15 vite ka qenë fotografi personal i ish-diktatorit, Enver Hoxha

Realizuesi i mijëra fotove tregon në një intervistë për Dita-n si fotografohej nën diktaturë dhe një rrëfim për portretin e fundit të ish-diktatorit Hoxha.

Kur ke rënë për herë të parë në kontakt me Enver Hoxhën?

Isha me shërbim jashtë Tiranë dhe sa kthehem në shtëpi, gjej gruan të shqetësuar se kishte ardhur në copë letër, e cila thoshte se të nesërmen që i binte ditë e diel, duhet të shkoja në familjen Hoxha. Më thuhej do hysh në filan portë, në filan orë dhe unë fillova të shqetësohesha, se si do ta bëja.

Për cilin vit bëhet fjalë?

Fundin e viteve ‘60, kur isha në moshën e pjekurisë dhe isha rritur profesionalisht. Nejse, shkova atje pasi kalova ato korridoret e gjata dhe prita dy a tri orë. Takova gruan e Hoxhës, e cila donte disa foto të bukura. Pasi bëra shkrepjet e para, u çlirova dhe unë nga emocionet. Se duhet të kuptoni një gjë, nuk ishte e thjeshtë të ishe përballë atij. Prova kaloi me sukses dhe familja i pëlqeu të gjitha fotot.

Po pas fotove të para?

Më pas në çdo aktivitet isha unë fotografi që shkoja pas tij, si në udhëtime jashtë ashtu dhe brenda vendit. Mbaj mend që kur u thashë njëherë, në vitin 1978, se jam sëmurë nga veshkat, më thanë: “Eja se ka mjek me vete”. S’duhej të mungoja dhe në fakt ne ishim të detyruar, s’mund të thonim jo. Ishim si ushtarë.

Ju ishit vetëm një fotograf për të, apo keni pasur dhe një marrëdhënie deri diku miqësore?

Nuk mund të bëhej fjalë për miqësi.

Si sillej ai përballë aparatit?

Aktor. Nuk e kishte problem. Plus që ishte burrë i pashëm dhe me atë nuk e kisha problem, pasi nuk kishte foto që të dilte keq.

Cili ka qenë momenti më i sikletshëm për ju?

Vizitat kishin lodhje fizike të madhe. Kërkoja të kapnim një pikë të veçantë dhe mua nuk më imitonte dot askush. Dëshira ime ishte që fotografinë time ta merrnin dhe vendosnin në shtëpi. Momenti i sikletshëm ka qenë fotografia e fundit e Enver Hoxhës, sepse mora një porosi kur unë isha drejtori i fotografisë në ATSH në vitin 1984. Duhej të shkoja në shtëpinë e Enver Hoxhës dhe t’i bëja një foto. Më dhanë porosi të veçantë dhe një nga dhomat u kthye në studio.

Pse e bëtë dhomën studio?

Nuk e dija arsyen në atë kohë. Ashtu e bëmë, unë bashkë me kunatin tim, i cili nuk jeton më dhe që mua më ka dhënë një përvojë të madhe. E mora të më rregullonte ndriçimin sepse ai ishte specializuar në këtë pjesë. Ajo që kujtoj është se kam pritur 13 ditë rresht që Enver Hoxha të vijë të bëjë fotografinë.

Pse u deshën 13 ditë?

Unë këtë nuk e zbuloja dot në atë kohë. Dikush thoshte se ishte shumë i zënë me punë, dikush tjetër thoshte një arsye tjetër. Po unë isha i vetëm në atë dhomë. Shkoja në orën 9 dhe rrija deri në orën 14:00 pasdite, çdo ditë. Shkoja në mëngjes dhe më thoshin rojet, “mos u mërzit se sot më duket se do dalë”. Në ditën e 13-të erdhi me të shoqen dhe shoqëruesin e tij Sulo Gradeci. Unë e kisha përgatitur studion duke marr në provë dy punonjës që ishin të gjatë si Enveri, sepse duhej të llogarisja ndriçimin për një njeri të gjatë. Kisha bërë disa foto me persona të tjerë për të llogaritur ndriçimin sipas orarit. Pas nuk mund të bëja me të njëjtin ndriçim si në orën 10 apo dhe në orën 14.00. Nexhmija më thoshte: “Jepi pra, duarve”. Por ishte absurde se më mbajti 13 ditë për të pasur një fotografi të bukur dhe në fund më thoshte: “Jepi duarve”.

Si arrite ta realizoje atë fotografi?

Më ndihmuan disa mësime që i kisha marrë. Më parë kisha bërë një vizitë në Kinë ku fotografi i Mao Ce Dunit më tregoi disa truke që bënte me Maon për ta fotografuar. Ai në fillim i bënte atij një bisedë, i fliste për rritjen ekonomike apo se si do të jetë koha, dhe a po mban mirë. Kjo e sillte në humor dhe i sillte një pamje më të qeshur dhe kështu çlirohej nga mendimi se do bënte fotografi. Edhe unë kur isha përballë Enverit në ato momente, e pashë që ishte pak i kontraktuar dhe i them: “Moj shoqja Nexhmije, po sikur t’i marrim ata fëmijët e t’i vendosim rreth e rrotull” – kujtova kështu fotografin kinez. Unë s’mund të flisja për bujqësi e ekonomi se s’më linte njeri, por mendova më mirë këto fjalë.

Përgjigja e Nexhmijes ishte nervoze: “Po ti ç’flet”, tha, “unë them jepi duarve, ti kërkon fëmijët”. Dikush tjetër rreth e rrotull dëgjonte dhe vepronte. Pas 10 minutash erdhën fëmijët. E mora më të voglën dhe ia vendosa në prehër. Nexhmija më thotë: “Çfarë bën kështu?”. Enveri u çlirua disi dhe po i thosha që të pozicionohej pak. Unë zakonisht e kapja nga supet për ta vendosur nga duhej më mirë për dritën, por këtë herë s’më lanë ta prekja. Aty kuptova se ai ishte i sëmurë. Dhe nga krahu i djathtë s’të linte askush ta prekje. Sapo i bëra foton, iu bëra shenjë atyre që t’i hiqni fëmijët dhe i hoqën menjëherë. Në atë kohë i bëra edhe portretin e famshëm që u përdor shumë ato vite. Frika ishte se si do të dilnin këto filma. Ishin delikate solucionet e filmave me ngjyra, sepse s’të linin fare gabim. Kur doli e para, u kënaqa sepse doli mirë. Aty u çlirova.

Të gjitha këto bëheshin në laboratorin e tyre se nuk të linin të shkoje në vend tjetër. Më pas i mori shoqëruesi i tij dhe iku në Paris që t’i stamponte. Atë fotografi (portretin) e përdorën kur vdiq, në 11 prill 1985. Kur Enver Hoxha u nda nga jeta, njerëz të familjes më erdhën në shtëpi dhe më thanë: “Ku i ke?”. U thashë që i kanë të gjitha vetë ata. Shkuam atje dhe zgjodhëm atë që ishte më mirë dhe doli gjitha faqja e parë te “Zëri i Popullit”. Fotoja e fundit është bërë nga unë. Edhe në album unë e kam cilësuar fotografia e fundit. Për pesë-gjashtë muaj ai vdiq.

Po ceremoninë e vdekjes e keni fotografuar?

Mos e pyet mo. Me t’u dhimbs njerëzit. Nga monumenti i Skënderbeut deri të Akademia e Arteve bënin një kolonë vajtimi.

Po Nexhmija bënte foto me ju?

Nuk merresha me të unë. Ishin dy oficerë që ishin dhe fotografë që e nxirrnin atë./NOA

Rrëfimi prekës i Xhakës për ‘The Guardian’: Im atë i burgosur në ish-Jugosllavi, forca ime

Mesfushori i Arsenalit flet për përballjen me Tottenhamin, përse Londra i kujton fëmijërinë e tij dhe pse beson se forca e tij mendore vjen nga historia e babait të tij si i burgosur politik në ish-Jugosllavi

Është historia që e ka formuar Granit Xhakën dhe që ka ushqyer personalitetin e zjarrtë brenda tij. Detajet janë të ashpra, mezi të kuptueshme, dhe është e çuditshme se si mesfushori i Arsenalit mund t’i artikulojë ato. Pastaj, ashtu si babai i tij, Ragipi – i cili kaloi tri vjet e gjysmë si i burgosur politik në Jugosllavi – Xhaka nuk është një njeri që fshihet.

“Me sa di unë, muajt e parë të tij në burg ishin në rregull,” thotë Xhaka. “Por pastaj filluan torturat.”
“Krimi” i babait të Granit Xhakës ishte pjesëmarrja në demonstrata kundër qeverisë qendrore komuniste në Beograd.

Ishte viti 1986 dhe ai ishte një student 22-vjeçar në Universitetin e Prishtinës në Kosovë, e cila asokohe ishte një krahinë autonome në Jugosllavi. Ai do të arrestohej dhe do të mbahej në burg për më shumë se tri vjet, raporton “The Guardian”.

“Si biri i tij, kjo është një histori që më prek shumë thellë – është me të vërtetë në zemrën time”, thotë Xhaka. “Për ta përshkruar babain tim siç duhet, ju duhet të vlerësoni atë thellësisht. Është kaq tragjike. Ndonjëherë e pyes: ‘Më trego përsëri’, sepse unë ende mendoj se ai s’i ka zbuluar të gjitha. Ka patur gjithmonë momente të heshtura, ku unë kam parë se ai ka gëlltitur diçka dhe nuk ka zbardhur të vërtetën. Ndoshta ishte e shumtë dhe ai donte t’i kursente fëmijët e tij nga pikëllimi.”

“Ai ishte një kosovar krenar dhe mendonte se ata kishin të drejtë të ekzistojnë. Ai po qëndronte në këmbë për të drejtat e tyre dhe ishin të drejta themelore demokratike, siç është mundësia për të votuar. Nuk ishte vetëm ai. Ishin arrestuar edhe të tjerë, përfshirë xhaxhain e tij, i cili ishte burgosur disa vite më përpara. Ai qëndroi 15 vjet në burg. Ishin burgime krejtësisht politike. Babai im po pyeste veten: ‘Pse nuk kemi demokraci këtu? Ne meritojmë të jemi demokratë. Ne meritojmë që zëri ynë të dëgjohet’”.

Ta kuptosh Xhakën, do të thotë ta kuptosh familjen e tij; se si ata kanë vuajtur, se si ata kanë qëndruar të bashkuar dhe se si kanë punuar pa u lodhur për të arritur në jetë. Parimet e tij janë besnikëria dhe respekti. Kur ai bën diçka, ai e bën atë me zemër dhe me shpirt – ashtu si babai i tij dhe ashtu si nëna e tij, Eli.

“Një nga detajet më interesante në lidhje me prindërit e mi është se ata u bashkuan me njëri-tjetrin vetëm tre muaj para arrestimit të babait tim”, thotë Xhaka, shkruan Insajderi. “Kam një respekt të pabesueshëm për nënën time. Unë kurrë nuk kam dëgjuar për një grua që ka qenë me një burrë për vetëm tre muaj – në atë moshë të re – dhe që pastaj e ka pritur atë për tri vjet e gjysmë. Nëna ime është thjesht një person i pabesueshëm.”

“Një nga gjërat më të çuditshme është se ne nuk e dimë pse babai im u lirua herët nga dënimi i tij, por ai e la burgun në të njëjtën kohë me xhaxhain tim. Asnjë nga familja nuk e dinte që janë liruar, derisa ata ishin kthyer në shtëpi.Prindërit e Xhakës e dinin se kishin nevojë për një fillim të ri dhe, në vitin 1990, ata emigruan në Zvicër. Djali i tyre i parë, Taulanti, do të lindte në Basel në vitin 1991, me Granitin pas 18 muajsh.

“Babai im tregoi një forcë të pabesueshme dhe Taulanti e unë u rritëm me forcën e tij mendore”, thotë Xhaka. “E kemi pasur këtë idhull, këtë shembull, i cili na mësoi se duhet të jesh i fortë për të arritur gjëra. Pra, ne u rritëm shumë të fortë. Kjo është arsyeja pse në fushë, ne kemi këtë forcë mendore për t’i bërë gjërat mirë”.

Xhaka i detyrohet gjithçka Zvicrës, dhe mundësitë që atij i ka ofruar ky shtet, por ai nuk mund dhe nuk do t’i harrojë rrënjët e tij shqiptare, të cilat vazhdojnë ta prekin atë edhe në Londër. Gjatë fotografimit për këtë intervistë në Camden Town, një kalimtar shqiptar pothuajse hyn në rrugën ku po bënim fotot, pasi ai e njeh Xhakën. Ai u gëzua shumë kur Xhaka e përshëndeti atë në gjuhën shqipe.

“Kam gjetur këtu disa shqiptarë vërtet të mirë”, thotë Xhaka. “Disa prej tyre drejtojnë një autolarje të veturave dhe unë e dërgoj veturën time atje. Ne bisedojmë dhe, sigurisht, flasim për futboll. Disa prej tyre janë mbështetës të Liverpoolit, disa të Manchester United-it dhe ka shumë tifozë të Arsenalit. Bëjmë shumë shaka”.

Xhaka jeton në Barnet me bashkëshorten e tij, Leonitën, por ata kanë gjetur një shtëpi shumë afër lagjes Camden – një nga lagjet më eklektike të kryeqytetit britanik. Ata shkojnë atje disa herë në javë – për të bërë shoping, për të drekuar apo vetëm për t’u qetësuar.

“Ndjej një lidhje me Camdenin që më kthen në fëmijërinë time”, thotë Xhaka. “Kur Taulanti dhe unë ishim fëmijë, bëmë udhëtimin tonë të parë me autobus nga Baseli në Prishtinë, në mënyrë që të mund t’i vizitonim gjyshërit tanë për herë të parë. Mamaja dhe babai im kishin punë me orar të plotë dhe, kështu ata punonin natën si pastrues zyrash. Autobusi ndalonte në vende të ndryshme dhe kisha parë diku dyqane të ngjashme, të cilat Camden mi kujton tani.”

“Unë jam një njeri shumë i thjeshtë, e dua normalitetin dhe i dua njerëzit e thjeshtë. Më pëlqen të ha ushqim normal. Ka të bëjë me mënyrën se si jam rritur. Në Camden, më pëlqen atmosfera. Është e thjeshtë dhe është mirë. Dhe janë edhe njerëzit. Më pëlqen të bashkëveproj me ta sepse ata janë të thjeshtë dhe edhe unë jam i thjesht. Njerëzit ndoshta nuk presin që një lojtar i Arsenalit të vijë në Camden Lock dhe, të jetë një djalë i thjeshtë”.

Teksa po ecte në rrugë me gazetarin e The Guardian, Xhaka ndalohet nga një person me emrin Çarls, një nigerian tifoz i Arsenalit. Ajo cfarë i thotë ai Xhakës nuk është edhe aq miqësore.
“Ju jeni lojtar i mirë, por…”, fillon Çarlsi. Ai vazhdon të argumentojë se Xhaka ka nevojë të luajë me një futbollist më të aftë, siç është Eden Hazard i Chelseat. “Do të ishte shumë më i mirë sesa Alexis Sánchez,” shton Çarls.

Në gjuhën e tij të katërt – pas atyre gjermane, shqiptare dhe franceze – Xhaka nuk i kupton të gjitha gjërat që Çarlsi i thotë dhe kërkon sqarime. Por, Xhaka është kurioz dhe i interesuar. Ai e di se të gjithë janë kritikë dhe e pranon se tani Arsenali ka shumë tifoz të tillë.

Arsenali qëndron e gjashta në tabelën e Premier Ligës, tre vende dhe katër pikë më poshtë se Tottenham Hotspur, me të cilët “topçinjtë” do të luajnë të shtunën pasdite në Emirates Stadium.

Xhaka, që u transferua te Arsenali në vitin 2016, regjistron 54 paraqitje dhe katër gola.Në Gjermani te Borussia Mönchengladbach, ai luajti për katër sezone duke bërë 140 paraqitje dhe shënuar katër gola.Ndërsa në Basel, ku edhe e nisi karrierën, Xhaka bëri 61 paraqitje në dy sezone me ekipin e parë, duke shënuar 2 gola.

Deri më tani, shqiptari regjistron 254 paraqitje në nivel klubesh, ku ka realizuar 16 gola, ndërsa ka bërë edhe 57 paraqitje me Zvicrën, për të cilën përfaqësuese ka shënuar tetë gola./insajder

Rrugët e transportit të drogës nga Shqipëria dhe modus operandi i trafikantëve të drogës

Kohët e fundit vërehët se rrugët e transportit të drogës dhe mënyrat e veprimit të trafikantëve të drogës janë të llojllojshme

Maksim Ferra & Mona Agrigoroaiei

Shqiperi- Itali

Eshte drejtimi kryesor i trafikimit te droges nga Shqiperia, me destinacion jo vetem konsumatoret e shumte te Italise, por edhe te vendeve te tjera si: Gjermania, Franca etj. Drejt Italise trafikohen, ne rradhe te pare, drogat e renda, heroina dhe kokaina. Sipas nje raporti te Interpolit, mafia shqiptare realizon 40% te trafikut te heroines ne vendet perendimore. Kjo perqindje, ndonese duhet pare me rezerve perfshin edhe trafikun e bere nga shqiptaret e Kosoves dhe te Maqedonise, si dhe trafikun e droges te bere nga shqiptaret ne Zvicer, drejtperdrejt me avion nga Turqia. Shqiptaret kontrollojne edhe 80% te trafikut ne vendet nordike, trafik qe behet jashte territorit te Shqiperise.

Drejt Italise trafikohet edhe droga vendase, canabis sativa, ne formen e marihuanes, hashashit apo vaijt te kanabisit. Sipas nje raporti, shperndare nga keshilli i OKB-se per kontrollin e narkotikeve, 90% e canabis satives shkon ne Itali nga Shqiperia, ku bima mbillet dhe kultivohet gjeresisht. Ne nje raport te UNPD (Organizata e Zhvillimit Njerezor per Shqiperine), vleresohet se bimet narkotike te kultivuara nga fshataret shqiptare, jane nje burim i konsiderueshem te ardhurash per tregun e huaj. Organizata nderkombetare e droges, ka vleresuar se Shqiperia dhe Maroku jane dy furnizuesit kryesore te Europes Perendimore me canabis sativa. Gjate ketyre viteve te fundit, ne pergjithesi jane ruajtur treguesit pozitive te viteve te kaluara ne lidhje me luften kunder trafikut dhe shperndarjes se lendeve narkotike. Ne lidhje me trafikun e marijuanes, destinacioni kryesor i trafikimit eshte Greqia dhe Italia, por duhet thene se eshte minimizuar se tepermi kalimi i marijuanes ne drejtim te Italise.

Kokaina, ne vitet e shkuara kryesisht ka ardhur ne Shqiperi nga SHBA apo vendet e Amerikes se Jugut qe tradicionalisht njihen per prodhimin e kokaines, nepermjet korriereve apo pakove postare. Kete vit, pjesa me e madhe e kokaines se sekuestruar eshte nje rast, ne te cilin kokaina ka hyre ne vendin tone nga Mali i Zi. Kokaina ne disa raste, sipas informacioneve qe disponohen, tranzitohet per ne vende te tjera si Greqi dhe Itali por duke u nisur nga sekuestrimet ne keto vende rezulton se sasia e kokaines qe tranzitohet nga Shqiperia eshte e paperfillshme. Gjate kesaj periudhe jane arritur rezultate te mira ne drejtim te goditjes se rrjeteve kriminale qe merren me trafikimin e shperndarjen e heroines, Gjithashtu kete vit eshte bere sekuestrimi i sasise me te madhe te bere ne vite ne nje ceshtje, Vendet kryesore te destinacionit per trafikun e heroines jane Greqia dhe Italia

Mjetet e trafikimit te droges drejt Italise Ne trafikimin e lendeve narkotike nga Shqiperia drejt Italise, perdoren rruge e mjete te ndryshme. Rastet e kapura provojne keto lloj mjetesh: Me skafe e gomone: Arrestimet nga policia italiane dhe shqiptare, provojne se skafet dhe gomonet, perdoren gjeresisht per trafikimin e droges drejt Italise. Ne pergjithesi, me keto mjete behet ne te njejten kohe trafikimi i klandestineve dhe i lendeve narkotike. Me skafe dhe gomone tratikohen te gjitha llojet e drogave: heroine, kokaine dhe marihuane. Epersi ka trafiku i marihuanes. Volumi i canabis satives, qofte dhe e presuar eshte me i madh se i heroines dhe i kokaines, prandaj preferohen me shume gomonet, si rrjete ilegale te pakontrollueshme.

Trafiku klandestin me gomone eshte perqendruar me shume ne zonen e Vlores. Duke qene se Vlora dhe Fieri jane prodhuesit kryesore te droges vendase, ka nje bashkeveprim te trafikut te klandestineve me ate te droges vendase. Me anije tregetare dhe peshkimi: Trafikimi i lendeve narkotike, nga Shqiperia drejt Italise behet edhe nepermjet anijeve tregetare dhe te peshkimit, me pronare shqiptare. Keto anije krahas tregtise me Italine, trafikojne edhe lende narkotike. Ka edhe raste qe nisen posacerisht drejte Italise, per te bere trafik njerezish dhe droge. Rastet e kapura tregojne se kjo eshte perqendruar me shume ne zonen e Durresit, ku ka dhe me shume anije private.

Me tragete te linjave nderkombetare: Trafikimi i droges nga Shqiperia ne Itali, me traget eshte mjaft i perhapur. Kjo spjegohet me kushtet me komode te udhetimit te trafikanteve, jashte rrezikut te kalimit klandestin me gomone apo anije peshkimi. Nga ana tjeter trafiku i droges me gomone ka rrezik te dyfishte zbulimi, sepse shoqerohet edhe me trafik klandestinesh. Trafikimi me traget ndryshon edhe nga subjektet, qe e realizojne ate. Me keto mjete trafikantet jane me te “fisshem”. Ata maskohen si tregetare, turiste, vizitore, emigrante legate etj. Trafikun e droges, me gomone, e bejne klandestinet nevojtare, shpesh here per te paguar udhetimin. Trafikimi realizohet nepermjet automjeteve te trafikanteve, te cilet mbarten ne tragete. Porti kryesor i trafikimit te droges me tragete eshte ai i Durresit.

Shqiperi – Greqi

Nje drejtim tjeter i trafikimit te droges eshte edhe ai drejt Greqise. Shfrytezohet afersia kuftare me kete vend si dhe niveli i zhvillimit ekonomik te tij. Trafiku i droges me Greqine eshte me i kufizuar ne krahasim me Italine. Greqia ka popullsine me te vogel dhe droga e nisur drejt saj destinohet kryesisht per konsum te brendshem. Nga Shqiperia drejt Greqise trafikohen drogat e renda heroina dhe kokaina, por edhe drogat e lehta si canabis sativa. Ky trafik realizohet fshehtas nepermjet pikave te kalimit doganor, por edhe jashte tyre, si rezultat i kalimit te paligjshem te kufirit. Trafikun ne pikat e kalimit doganor e bejne persona tregtare, turiste apo emigrantet legale.

Droga fshihet ne vende te ndryshme te automjeteve, ne ngarkesen e tyre ose ne trupin e personit. Format e fshehjes neper automjete jane ato te zakonshmet: futen poshte ngarkeses, shfrytezohen fundet e dyfishta te karrocerise se automjeteve, te serbatoreve, fshihen ne trupat e personave qe udhetojne ne to. Trafikun ilegal te droges jashte pikave te kalimit doganor e bejne kryesisht refugjatet qe kalojne fshehtas kufirin. Ne kete forme trafikohet sidomos caanabis sativa. Kalimi i droges nga Shqiperia ne Greqi nepermjet detit eshte i kufizuar. Jane kapur vetem disa trafikante me gomone per ne Korfuz. Me Greqine trafiku i droges realizohet kryesisht nepermjet tokes, sepse nepermjet saj behet edhe qarkullimi i mjeteve dhe i njerezve.

Shqiperi – Maqedoni

Eshte nje drejtim i parendesishem i trafikimit te droges. Nga rastet e kapura nuk mund te flitet per nje trafik te rregullt. Maqedonia ndodhet ne rrugen e trafikimit te heroines per ne Shqiperi, keshtu qe drogat e renda nuk kane pse te rikthehen perseri aty. Megjithate verehen raste te trafikimit te droges se lehte vendase, caanabis sativa. Per kete shfrytezohet afersia kufitare nga kultivuesit shqiptare. Konstatohet se marihuana e trafikuar nga Shqiperia ne Maqedoni eshte destinuar kryesisht per konsumatoret vendas. Keshtu, ne nje rast , u kapen 4.65 kg marijuane ne Qafe Thane nga policia maqedonase. Marihuana ishte fshehur poshte kabines se shoferit me qese dhe shoferi u arrestua. Rezultoi se droga destinohej per ne tregun vendas. Ka patur edhe raste te trafikimit tranzit nga Shqiperia ne Greqi, nepermjet Maqedonise. Keshtu doganieret maqedonas kapen ne kufirin me Greqine ne nje automjet me me shume se 1 t mariuane, qe ishte sjelle nga Shqiperia, me destinacion Greqine.

Shqipëri – Kosovë

Vitet e fundit po verehen raste te trafikimit te droges nga Shqiperia per ne Kosove, me destinacion konsumatoret vendas, por edhe si vend tranzitimi ne drejtim te Serbise dhe Malit te Zi. kufizimi i shkembimeve te Kosoves me Serbine dhe hapja e kufijve me Shqiperine, kane favorizuar kalimin e droges nga Shqiperia ne Kosove.

Per policine e Kosoves ceshtja e narkotikeve ne Kosove nuk eshte alarmante dhe ne pergjithesi kriminaliteti i organizuar me narkotike ne Kosove nuk renditet ne listen e atyre krimeve qe nuk jane me prioritet per tu luftuar dhe parandaluar nga ana e policise nderkombetare. Policia e Kosovrs, sipas zyrtareve te saj, eshte e fokusuar me teper ne krimet e tjera, si: vrasjet, rrembimet dhe trafikimi me njerez. Gjer me tani policia nuk ka pasur rastin te merret me kete lloj krimialiteti. Tani, kur edhe numri i vrasjeve e rrembimeve ka rene, policia mundet te fokusoje njesitet e saj edhe ne kete lloj kriminaliteti.

Veçorite e rritjes apo vecorite e tjera specifike, qe karakterizojne moshen e adoleshences. Djemte rendin me shume pas sensacioneve te forta dhe agresive. Ata rrine me shume ne grupe shokesh, ne klube, diskoteka, ku zhvillohen me shume ndjenjat per te dukur, imituar apo edhe imponuar. Rreth 70% e perdoruesve te droges vijne nga familje me jete normale, pjesa tjeter nga familjet me nje prind apo prinder te divorcuar, te shthurur dhe te alkoolizuar. Nga analiza e nivelit intelektual te prinderve te perdoruesve te droges, rezulton se 1/3 e tyre, i kane prinderit me arsim te larte, 52% me arsim te mesem dhe 13% me arsim tetevjerar apo pa arsim. 67% e perdoruesve vijne nga familjet me nivel ekonomik mesatar, 25% te pasur dhe 8% nga shtrese e varfer.

Rumani-Shqipëri

Rumania nuk eshte vend destinacioni i drogave, por vend tranziti i rrugës Turqi-Shqipëri-Itali. (Shqiperia, pra, nuk eshte vetem burim i drogave, por edhe vend tranziti, njesoj si Rumania). Trafikohet heroina. Heroina e kapur ne kete zone eshte te nje cilesie shume te larte, trafikantet duke patur qellim ta perziejne me substanca te tjera per konsum.
Nga sa u pasqyrua me lart, ne lidhje me rruget e trafikimit te droges per ne Shqiperi dhe ne shtetet fqinje, mund te nxjerrim keto konkluzione:

1. Forma kryesore e tralimit te droges ne Shqiperi, eshte ajo e tranzitimit te paligjshem, pra e kalimit tranzit te droges nga vendet prodhuese tek vendet fqinje, duke kaluar neper vendin tone.

2. Forme tjeter me pak e rendesishme, e trafikimit te droges ne Shqiperi, eshte ajo e eksportimit te paligjshem te droges vendase, drejt shteteve fqinje, kryesisht Italise dhe Greqise.

3. Tregetimi i paligjshem i droges brenda vendit, per konsumatoret shqiptare, eshte forme tjeter e trafikimit, me pak e rendesishme se dy te parat.

4. Trafikimi i droges ne formen e tranzitimit, te eksportimit apo tregtimit te paligjshem, realizohet nga trafikantet shqiptare, por edhe te huaj. Vendin kryesor e zene trafikantet shqiptare, pasi keta njohin me mire terrenin dhe mjedisin shqiptar..

Shkaqet e rritjes se ketij aktiviteti krimina qendrojne ne kushtet e nje tranzicioni te tejzgjatur te reformave ne Republiken e Shqiperise nga viti 1991 me ndryshimin e sistemit e deri me sot, ku nuk ka stabilitet politik. Trafiku i droges ka njohur nje rritje proporcionale me kultivimin e drogave ne Shqiperi, prandaj kerkohet mobilizim i te gjitha Institucioneve te perforcimit te ligjit dhe bashkepunim nderkombetar midis shteteve per parandalim te ketij aktiviteti kriminal.

/Maksim Ferra – Drejtori Ekzekutiv i Unionit “Stop Krimit” me seli kombetare Tirane – Shqiperi & President dhe Drejtor Ekzekutiv i Qendres Shqiptare te Studimit te Luftes Kunder Terrorizmit dhe Krimit te Organizuar me seli ne Athine – Greqi.

Mona Agrigoroaiei – Koordinatore Nderkombetare i Unionit “Stop Krimit”