Erdogan: Evropa vdiq në Bosnje, u varros në Siri

Presidenti i Turqisë Recep Tayyip Erdoğan tha se ajo që do të arrijë Evropa pa Turqinë do të jetë vetmia, dëshpërimi dhe kontradiktat e brendshme, duke theksuar se Turqia nuk ka nevojë për Evropën, por Evropa për Turqinë, raporton Anadolu Agency

“Evropa vdiq në Bosnjë, u varros në Siri. Trupat e pajetë të fëmijëve të pafajshëm në brigje deti janë gurë varresh të civilizimit perëndimor. Fatkeqësisht, në shtatë vitet e fundit, vlerat evropiane u diskredituan dhe u zhdukën nga vetë mbajtësit e këtyre vlerave”, tha Erdoğan në Ankara, në një program përkujtimor të ish-presidentit të ndjerë boshnjak, Alija Izetbegoviç.

Erdoğan tha se presin që liderët e Evropës të mos e shënjestrojnë më Turqinë dhe të kthehen në arsyen e shëndoshë. “Nuk mund të shkohet askund duke e rritur ksenofobinë. Të imagjinosh një qeverisjë bazuar në sentimentin anti-islam nuk të çon në asnjë vend”, theksoi presidenti turk.

“Ajo që do të arrijë Evropa pa Turqinë do të jetë vetmia, dëshpërimi dhe kontradiktat e brendshme. Turqia nuk ka nevojë për Evropën, por, në fakt, Evropa ka nevojë për Turqinë. Edhe pse ata nuk duan ta shohin këtë, receta e problemeve që po bëhen gjithnjë e më kronike është Turqia, anëtarësimi i plotë i Turqisë”, u shpreh Erdoğan.

Ai theksoi se mashtrohen ata që mendojë se do ta gjunjëzojnë Turqinë përmes sanksioneve dhe kërcënimeve.

“Ne nuk jemi dhe nuk do të jemi lodër e askujt. Nuk jemi dhe nuk do të jemi ushtarë të cilët dikush mund t’i trajtojë sipas dëshirës. Sepse ne, sikurse boshnjakët, jemi popull qe kemi shkruar historinë me gjak dhe kemi paguar çmimin e lirisë duke varrosur djem të rinj”, u shpreh presidenti i Turqisë, Erdoğan.

Disa prej arsyeve pse Albin Kurti dhe Vetëvendosje pësuan rënje pas 3 muajve

Albin Kurti, para pesë ditësh, kishte bërë një thirrje në Gjakovë. “Këta që i kemi mundur me 11 qershor, mos na i ktheni me 22 tetor”, ishte porosia e Kurtit, e cila nuk u dëgjua nga kosovarët. Por, cilat janë arsyet që nuk u dëgjua thirrja e Kurtit

I shquar për rima gjatë fushatës në zgjedhjet lokale, Albin Kurti nuk ia doli të rimojë atë çka është më e rëndësishmja. Rezultati i zgjedhjeve nacionale të 11 qershorit dhe rezultati i djeshëm i zgjedhjeve lokale nuk rimojnë mes vete. Ndryshojnë shumë.

Gjersa mbrëmjen e 11 qershorit Kurti doli politikani më i votuar dhe Vetëvendosja u konfirmua partia më e madhe, në zgjedhjet lokale doli e treta. Kurti nuk kishte arsye që mbrëmë të shfaqej duke festuar si mbrëmjen e 11 qershorit. Ai është zhdukur që nga mbrëmë.

Para pesë ditësh ai kishte bërë një thirrje në Gjakovë. “Këta që i kemi mundur me 11 qershor, mos na i ktheni me 22 tetor”, ishte porosia e Kurtit, e cila nuk u dëgjua nga kosovarët.

LDK-ja, të cilën e kishte mposhtur VV-ja në qershor, tash është konfirmuar si më e votuara. Pas saj është PDK-ja. VV-ja doli e treta e ndjekur nga AAK-ja e Haradinajt, e cila ka një përparësi ndaj VV-së. Ka fituar komuna pa balotazh, derisa VV-ja nuk e ka asnjë të sigurt. Tash është partia e tretë më e votuar, derisa për pesë muaj mbajti fronin e partisë më të votuar në vend.

Por, cilat janë arsyet që nuk u dëgjua thirrja e Kurtit?

Mund të jenë disa. Mirëpo, sot, një ditë pas rezultateve të zgjedhjeve lokale, askush nuk mund t’i di të gjitha arsyet se pse Vetevëvendosje e mori teposhtëzën. Ajo që dihet publikisht është që “Vetëvendosje” u rrëzua nga euforia e saj. Rrugëtimi pesëmuajsh i saj të sjellë në mendje rastet kur atletët që kryesojnë garën rrezohen para se të arrijnë cakun. Është fakt i pakontestueshëm që Vetëvendosje nuk pati kondicion që të arrijë finishin.

Nga euforia, vrapoi më shpejt sesa që mundet, dhe në mungesë kondicioni u rrëzua para se të mbërrijë në cak. Derisa sportistët marrin kondicion duke ushtruar me muaj të tërë, “kondicion” i partive janë njerëzit të cilët garojnë në zgjedhje.

Vetëvendosje, ose nuk pati, ose nga arroganca kandidoi njerëz joadekuat për kryetarë komunash. Këtë mund ta di vetëm Kurti dhe udhëheqësit tjerë të Lëvizjes Vetëvendosje. Krahasimi i rezultateve të djeshme nuk duhet të bëhet me rezultatet e vitit 2013. Ky është gabim në analizë krahasuese. Duhet të bëhet me rezultatet e qershorit të këtij viti.

E, kur krahasimi adekuat bëhet me qershor arrijmë tek ky epilog: Secila prej partive-PDK, LDK, AAK kanë fituar komuna pa balotazh. Vetëm Vetëvendosje nuk ka fituar asnjë komunë pa balotazh. Dhe ky quhet debakël. Të rralla janë rastet në botë kur subjekti që është konfirmuar si më i votuar në vend nuk arrin të fitojë asnjë komunë pa balotazh.

Por, cilat janë arsyet që ndikuan në këtë dështim?

Njëra prej arsyeve të tëposhtëzës së këtij subjekti politik është kandidimi i njerëzve që asociojnë me Partinë Demokratike të Kosovës.

Ishte e pritshme dhe ashtu ndodhi. Kandidati i VV-së në Shtime, Ruzhdi Jashari, pësoi debakël. Shtimjanët votuan Naim Ismajlin që përfaqëson zyrtarisht PDK-në e jo Jasharin që asocion jo zyrtarisht me PDK-në, por vetëm zyrtarisht Vetëvendosjen. Përveç kësaj, Jashari i mbështetur nga PDK-ja ishte emëruar në krye të Agjencisë për Mbrojtjen e të Dhënave Personale. E kishte udhëhequr pikërisht në mënyrën të cilën VV-ja e kritikon shumë: në stilin Pronto, duke kërkuar fshehjen e pasurisë së zyrtarëve të lartë shtetërorë.

Ishte e pritshme dhe ashtu ndodhi. Rritjen e madhe në Gjilan e goditi kandidimi i Sami Kurteshit – një i mbështetur nga PDK-ja për të udhëhequr institucionin e Avokatit të Popullit.

Ishte e pritshme dhe ashtu ndodhi. Vetëvendosje e mandatoi Visar Korenicën për të garuar për kreun e Rahovecit. Korenica që bëri bujë në publik me kërkesën e tij për të zhbërë Izraelin, nuk pati përkrahje të madhe nga krerët e VV-së. Madje, kryetari Visar Ymeri u distancua nga gjuha e tij, duke e vlerësuar si të papranueshme. Është ironike kur në garë për kryetar komune është njëri, gjuha e të cilit është e papranueshme për udhëheqësit e subjektit politik.

Ishte e pritshme dhe ashtu ndodhi. Vetevendosje rikandidoi për të tretën herë Faton Topallin për kryetar të Ferizajit. Ai humbi për herë të tretë.Rikandidimi i një kandidati që ka humbur dy herë garën është normale që shkakton pakënaqësi tek elektorati në këtë komunë. Po ashtu, kandidimi i këtyre katër vetave ka shkaktuar pakënaqësi edhe në komunat tjera të Kosovës.

Nuk janë vetëm këta katër, por edhe shumë kandidat tjerë me të cilët ishin të pakënaqur votuesit. Vetëvendosje duke u bazuar në arrogancën e numrave nuk i dha hapësirë njerëzve me të cilët identifikohet Vetëvendosje.

Djem e vajza që mendojnë si Qëndron Kastrati i Kamenicës u lanë anash në shumë komuna tjera. Kastrati prinë në Kamenicë dhe nëpërmjet balotazhin synon ta marrë kreun e Kamenicës.

Ngjashëm, do të kishin synuar edhe politikanët e gjeneratës së re të mendimit në Gjilan, Shtime e Rahovec. Por, Vetëvendosje nuk ua dha këtë mundësi./Insajderi

Nënshkroi marrëveshje të gabuara gjatë dialogut, kjo është kërkesa e re e Thaçit

Dialogu me Serbinë ka kaluar në nivel presidentësh dhe për të pasur përparim në këtë dialog presidenti i Kosovës Hashim Thaçi, ka kërkuar që partitë politike të bashkohen dhe që të formohet Ekipi i Unitetit

Për këtë ekip, pati kundërshtime nga partitë opozitare dhe analistë. Se a do të formohet dhe kur do të formohet, gazeta “Bota sot” ka tentuar të marrë përgjigje nga presidenca, por ata nuk janë përgjigjur në pyetjet. Ndërsa, sa i përket mundësisë që partitë t’i bashkohen këtij ekipi në qoftë se formohet, deputetja nga radhët e Lidhjes Demokratike të Kosovës Besa Gaxherri, ka thënë se ende nuk kanë vendosur për këtë.

“LDK ka qenë gjatë gjithë kohës me zgjedhje dhe nuk jemi mbledhur organet e partisë për ta diskutuar këtë çështje fare. Andaj, nuk mund të them ende asgjë nëse do ta përkrahim apo jo, mirëpo një gjë mund ta them, duhet të mendojmë që Kosova po bën hapa përpara e që vërtetë ata që fitojnë në zgjedhje duhet të marrin përgjegjësi. Konsideroj se Lidhja Demokratike e Kosovës shumë shpejt do ta merr besimin e popullit dhe ne si udhëheqje, si qeveri do të vendosim për këtë çështje”, është shprehur Gaxherri për “Bota sot”.

Në anën tjetër, analistët shprehin mendimet e tyre për ekipin e unitetit. “Nuk e kuptoj pse tani duhet të kërkohet që për bisedimet me Serbinë në Bruksel, duhet të formohet i ashtuquajturi grupi i unitetit, kur ky proces tani duhet të shkojë në fazën finale dhe ajo që është deklaruar edhe nga vetë Thaçi, se në fund të këtij dialogu do të ndodhë edhe njohja reciproke në mes Kosovës dhe Serbisë”, është shprehur analisti Nexhat Haziri.

“Tentimi i Thaçit për shfajësim”

Ai ka thënë se me këtë ekip, presidenti po mundohet ta ndajë fajin për disa marrëveshje që i ka arritur.
“Është evidente se këto bisedime nuk kanë rezultuar gjithaq me mënyrën më të mirë apo pozitive për Kosovën, sidomos lëshimet që janë bërë ndaj Serbisë, pikërisht nën udhëheqjen e Thaçi si kryeministër, dhe kjo kërkesë e tij, tani më shumë më tingëllon si ndarje e fajësisë për disa marrëveshje të gabuara që kanë prodhuar bisedimet me Serbinë në Bruksel, dhe të nënshkruara nga vetë Thaçi. Unë e kuptoj procesin e bisedimeve në mes palëve dhe po ashtu kuptoj se nga këto bisedime pritet edhe konsensus, por jo të atillë që dëmtojnë jo pak substancën shtetërore të Kosovës, duke e bërë shtet jo funksional. Dhe unë nuk pres që do të formohet ky i ashtuquajturi grupi i unitetit, pasi kundër një nisme të tillë nga presidenti Thaçi, janë deklaruar edhe vet partitë opozitare”, ka deklaruar Haziri për “Bota sot”.

Loja e partive politike

Ndërkaq, analisti Leon Duhanaj, ka thënë se partitë po luajnë me çështjen e dialogut për interesa politike. “Presidenti Thaçi, përpos që ka shpreh interes t’u prijë bisedimeve, ai është shprehur pro një përfshirje më të gjerë të spektrit politik. Mirë do të ishte, nëse çështjen e bisedimeve me Serbinë ta merrnin të gjithë seriozisht. Njëherësh edhe të shprehnin gatishmëri për pjesëmarrje në të. Siç e kemi parë, ky proces vazhdimisht kundërshtohet me ngulm nga partitë opozitare, përderisa kur është fjala për pushtet nuk e kundërshtojnë. Pra, partitë luajnë me këtë temë për interesa politike. Ne na kërkohet unitet në çështjet me rëndësi të veçantë kombëtare edhe mirë është ta kemi”, është shprehur Duhanaj për “Bota sot”.

Zgjedhjet krijuan hartën e re politike nëpër komuna

Zgjedhjet lokale të 22 tetorit në Kosovë kanë krijuar një hartë të re politike, nëse merren parasysh fitoret e kandidatëve për kryetarë në secilën komunë veç e veç, krahasuar më zgjedhjet lokale të 3 nëntorit të vitit 2013

Partitë e mëdha që kanë qeverisur vitet e fundit në Kosovë, në të dyja nivelet e pushtetit, janë vënë në sfidë serioze. Edhe pse në shumicën e komunave do të ketë balotazh, analistët pohojnë se në Kosovë u ndëshkuan keqqeverisjet me anë të votave të qytetarëve, kurse harta e partive politike që do të qeverisin nëpër komunat e Kosovës, mund të dihet me saktësi pas balotazhit.

Në bazë të rezultateve preliminare të Komisionit Qendror të Zgjedhjeve të publikuara në faqen zyrtare, nga 38 komunat e Kosovës, në 19 prej tyre, sidomos në komunat e mëdha, do të shkohet në balotazh.

Analisti Armend Muja tha për Radion Evropa e Lirë se nëse krahason zgjedhjet lokale të vitit 2017 mëato të vitit 2013, mund të thuhet se fituese del Lëvizja Vetëvendosje, për faktin se e ka dyfishuar përkrahjen në të gjitha komunat e Kosovës.

Kurse partitë tjera politike, kanë shënuar rënie, me përjashtim të Partisë Demokratike të Kosovës në Komunën e Prizrenit, që ka shënuar një sukses të radhës dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës e cila ka ruajtur udhëheqjen në pesë ose gjashtë komuna.

“Në perspektiven e dytë, nëse shihet në aspektin numerik, unë besoj se fitues i përgjithshëm është Lidhja Demokratike e Kosovës, për dy arsye. Arsyeja e parë është se në njëfarë mënyre, votuesi kosovarë e ka shpërblyer atë pas një performace shumë të dobët në nivelin qendror dhe arsyeja e dytë është që ato fitore në komunat që i ka mbajtur, i ka fituar përgjithësisht”, tha Muja.

Kurse analisti tjetër për çështje politike, Imer Mushkolaj, konsideron sezgjedhjet e 22 tetorit nuk kanë sjellë as fitues dhe as humbës.

Disa parti politike, thotë ai, nga zgjedhjet lokale të vitit 2013 kanë rritur numrin e votueseve, kurse të tjerat kanë humbur.

Por, ajo që vërehet dhe ka rëndësi sa u përket këtyre zgjedhjeve, thotë Mushkolaj, qytetarët dëshmuan se kërkojnë ndryshime dhe qeverisje e menaxhim më të mirë.

“Në këto zgjedhje nuk është situata bardh e zi. Nuk mund të flasim për humbës dhe fitues absolut. Gjithmonë duke pasur parasysh krahasimin me rezultatet e zgjedhjeve lokale të vitit 2013”.

“Por, në qytete të caktuara disa nga partitë kanë arritur më shumë sukses, disa tjera më pak. Nëse e shohim hartën e rezultateve preliminare, mund të themi se të gjitha partitë politike janë në lojë në gjithë Kosovën”, tha Mushkolaj për Radion Evropa e Lirë.

Sipas rezultateve preliminare, 19 komuna, konkretisht komunat më të mëdha, do të shkojnë në balotazh për zgjedhjen e kryetarëve të komunave.

Kurse nga 19 komunat tjera, ku fituesit kanë dalë pa balotazh, Lidhja Demokratike e Kosovës ka fituar në 4 komuna, kurse në 12 tjera ka mbetur në balotazh. Në vitin 2013, LDK në raundin e parëkishte fituar tri komuna.

Partia Demokratike e Kosovës, pa balotazh ka fituar vetëm një komunë duke humbur edhe disa komuna që njiheshin si bastione të saj. Ndërkaq në balotazh është në 9 komuna. Në zgjedhjet e kaluara lokale, PDK kishte fituar në rrethin e parë në katër komuna.

Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës në nivel vendi ka arritur të fitojë në 2 komuna, kurse në 5 shkon në balotazh. Më 2013, i kishte 3 komuna nën udhëheqje.

Lëvizja Vetëvendosje deri më tani nuk ka rritur të fitojë në rrethin e parë në asnjë komunë, por në balotazh është në 6 komuna duke përfshirë kryeqytetin Prishtinën, dhe disa qytetet të mëdha si Gjilani dhe në Prizreni.

Aleanca Kosova e Re, NISMA dhe Alternativa janë në balotazh në nga një komunë. Kurse Lista Serbe ka fituar 9 komuna, kurse në balotazh është në një komunë.

Serbia pretendon se 60 për qind e tokës së Kosovës është e saj

Të gjitha vlerësimet rreth pasurisë serbe në Kosovë (ashtu sikurse politika zyrtare, edhe mediat e Beogradit Republikën e pavarur të Kosovës e quajnë Kosovë e Metohi, thua se kështu mund ta ndryshojnë historinë që ka ndodhur ( plotësimi ynë) janë plotësisht kuturu, pavarësisht se shteti ka një regjistër goxha të hollësishëm parcelash, objektesh, firmash dhe të hapësirës afariste që i konsideron prona të veta, shkruan “Danas” i Beogradit

Sa është vlera e kësaj pasurie askush nuk e di, meqë shumica e saj është e paqasshme edhe për organet shtetërore, aq më pak për vlerësuesit serbë. Po ashtu është e panjohur gjendja në të cilën janë objektet shtetërore e afariste, a ka ndërtime të reja në tokat që janë të evidentuara në kadastrën serbe, e nuk ka madje evidencë të saktë as se cilat janë ato ndërmarrje që janë shtëpi amë në Serbi që janë bërë me pronarë të rinj gjatë privatizimit në Kosovë

Aq më vështirë të vërtetohet çka do të jetë e pakontestueshme nga regjistri i pronave serbe, nëse Prishtina pranon të bisedohet rreth kësaj teme, për të cilat autoritetet kosovare do të pohojnë se është e tyre dhe se u takojnë sipas aktit të pavarësisë së vetëshpallur. Situatën nuk e lehtëson as fakti se, se sipas pohimeve të zyrtarëve vendës, për secilën nga pronat nga listingu ka dokumente, argument që dëshmon pronësinë ose investimin.

Sipas vlerësimit të ekspertëve, , transmeton Koha.net, e vetmja mënyrë që problemi të zgjidhet është dialogu i Brukselit, meqë cilado metodë tjetër do të çonte në ndarjen e asaj pasurie në ç’mënyrë de facto do të njihej shtetësia e Kosovës. Megjithatë, Prishtina kundërshton hapjen e një dialogu të tillë, ndërsa i shkon në favor edhe qëndrimi i Brukselit se do të bisedohet vetëm për temat që i pranojnë të dy palët. Në këtë mënyrë, e gjithë pasuria e Serbisë, e në pjesën më të madhe edhe ajo e qytetarëve të kombësisë serbe, sikurse edhe ndërmarrjet që kanë hapur firmat bija të tyre në jug të Ibrit, mbetet e uzurpuar, thotë ky shkrim. Por, me gjithë vlerë pa dyshim të madhe, çështja e pronës mbi të gjitha është temë politike, meqë mënyra e zgjidhjes së kësaj çështjeje përcakton esencialisht qëndrimin ndaj statusit të ardhshëm të Kosovës. Këtë fakt e ka theksuar edhe Partia e Pensionistëve të Bashkuar të Serbisë në prag të hapjes së fazës së dytë të dialogut të brendshëm, e cila u ka bërë thirrje të gjithëve të lënë anash dallimet dhe të arrijnë pajtimin e plotë se “ruajtja e pasurisë në krahinën jugore është temë mbi të gjitha temat në dhe rreth Kosovës”.

“Nëse në Serbi arrihet pajtimi i brendshëm në lidhje me këtë se ky është fillimi dhe mbarimi i të gjitha bisedimeve serioze të mëtejshme rreth të ardhmes së Kosovës, vija e kuqe përtej të cilës nuk do të shkelë asnjë subjekt politik, qoftë nga pushteti, qoftë nga opozita, atëherë edhe statusi i ardhshëm i Kosovës do të jetë i qartë, meqë më së paku 60 për qind e tokës në Kosovë është pronë serbe”, ka shkruar kjo parti.

Kësodore, në librat origjinalë kadastralë të cilat më 1999, pas përfundimit të bombardimeve mbi Serbinë janë bartur në Serbi, rreth 29 për qind e tokës në Kosovë evidentohet si pronë e Republikës së Serbisë. Kësaj duhet t’i shtohet edhe rreth 14 për qind e sipërfaqes së përgjithshme të parcelave që evidentohen si pronë shoqërore e ndërmarrjeve themelues të të cilave është Republika (e ka fjalën për Serbinë – sqarim ynë) ndërsa 25 për qind e arave me shekuj janë të evidentuara si prona të familjeve me përkatësi kombëtare serbe. Përveç kësaj, në objekte rreth 1,4 milion katrorë përbëhet nga ndërtesa zyrtare dhe afariste, 24.688 janë hapësirë banesore që i ka ndërtuar Serbia, ndërkaq 753.915 katrorë përbehen nga objekte sportive, pushimore, restorante…

Nuk duhet të jenë të kontestueshme as pompat e benzinës me vlerë rreth 15 milionë euro, që janë përvetësuar e që kanë qenë pronë e INS Petro (Industrisë së Naftës të Serbisë – sqarim yni). Pronë në Kosovë ka edhe Posta e Serbisë, Telekomi, Ekonomia e Pyjeve të Serbisë (Srbijashuma), Elektroekonomia, e cila ka financuar ndërtimin e termocentraleve, mihjeve sipërfaqësore dhe të rrjetit (të shpërndarjes – sqarim ynë) nga kreditë dhe huatë prej Fondit për Zhvillim.

Në Krahinën jugore kanë punuar edhe dhjetëra firma themelues të të cilave kanë qenë ndërmarrje nga Serbia Qendrore (këtë nocion Beogradi zyrtar dhe mediat e përdorin për të vetëkuptuar se Krahina Jugore, pra Kosova është pjesë e Serbisë – sqarim ynë), porse pjesa më e madhe e tyre ka përfunduar në likuidim ndërsa Agjencia Kosovare e Privatizimit i ka shitur vetëm disa prej tyre.

Shteti i Serbisë ia ka dalë të ndalë shitjen e ski-qendrës Brezovica, që ka rëndësi të madhe për popullatën e atjeshme komunitetit serb, meqë i siguron ekzistencën ekonomike. Themeluesit e kësaj qendre 20 për qind janë pronë të shoqërisë së skitarëve të Serbisë dhe pjesa tjetër 80 për qind të holding kompanisë Fond Ineks – Inter Eksport, ndërsa para ndryshimeve statusore pronare ishte firma Ineks hotelet nga Beogradi, që me paret e veta dikur e kishte ndërtuar këtë kompleks. Autoritetet e Kosovës provuan të shesin objektet e ski-qendrës Konsorciumit franko-angor, pas të cilit spekulohej se qëndron lideri i Aleancës për Kosovën e Re dhe sipas shumëkujt shqiptari më i pasur në botë, Behgjet Pacolli. Procedura e u ndërpre pasi Serbia publikoi në Financial Times se bëhet fjalë për ndërmarrje që ka pronarët, aksionarët dhe se aty nuk bëhet fjalë për pronë të Qeverisë së Kosovës.

Flet Dritan Zagani: Tahiri është vetëm një hallkë e zinxhirit, po ra ai…

“Në cilëndo mënyrë që të përfundojë, e mërkura për Shqipërinë do të jetë një nga ditët më të vështira të historisë së saj gjatë kohëve të fundit. Parlamenti do të votojë dhe vendosë nëse do të hiqet imuniteti për ish-ministrin e Brendshëm Saimir Tahiri dhe të vlerësojë nëse do të hapë dritën jedhile për arrestimin e tij”

Kështu e nis shkrimin e saj sot “meridionews.it” e cila ka publikuar edhe intervistën e saj ekskluzive me ish-kreun e Policisë Antidrogë të Fierit, Dritan Zagani.

Siç shkruan media siçiliane e Katanais, Zagani ka thënë:

“Hetuesit italianë më kanë bërë dhuratën më të bukur në botë, edhe pse unë nuk jam i lumtur për atë ç’ka po ndodh në vendin tim. Prej vitesh jam larguar nga Shqipëria e mbi 4 vjet jam nën akuzë pa u bërë kurrë një seancë gjyqësore kundër meje. Kam nisur një jetë të dytë në Zvicër së bashku me bashkëshorten e 3 vajzat tona e nëse vendosa të largohem nga Shqipëria e bëra vetëm për familjen time”.

Shqipëria mbetet kanali i preferuar për furnizimin me marihuanë në Sicili. Gjatë viteve kanë ndryshuar mënyrat e përdorura nga trafikantët?

“Deri në vitin 2014 kisha shumë informata për udhëtimet e kamionëve, por edhe nga deti me anijet e peshkimit. Unë gjithashtu kisha informacione për udhëtime në Kalabri. Gjatë asaj kohe u transferova dhe shërbimet sekrete më kanë informuar se droga është trafikuar edje me aeroplanë të vegjël. Ato paraqisnin një rrezik të madh për të mbajtur 200-300 kilogram marihuanë gjatë çdo udhëtimi. Kjo mund të ndodhë vetëm me mbulime të nivelit të lartë”.

“Unë gjithmonë kam denoncuar korrupsionin. Por problemi i vërtetë është kur ata i përkasin agjencive të zbatimit të ligjit që gjithashtu kanë interesa në trafikun e drogës. Edhe politikanët kanë përdorur gjithashtu paratë e krimit, madje kanë financuar fushatat elektorale. E gjithë bota e di se ata i kanë mbyllur sytë duke i hapur rrugë kultivimit dhe shitjes së marihuanës”.

“Unë mund të them me siguri se do të luftoj deri në fund dhe do t’i çoj këta persona përpara gjykatës së të drejtave të njeriut në Strasburg”, thotë ai.

I pyetur nëse Parlamenti shqiptar do i hape rruge arrestimit te Tahirit, Zagani shprehet:

“Ai nuk do të votojë pro sepse Tahiri është vetëm një hallkë e një zinxhiri më të gjatë që nuk mund të bjerë. Sepse me të do të bjerë qeveria shqiptare”.

Vjosa Osmani, pasi pajtohet me Isën ‘godet’ qeverinë e tanishme

Lidhja Demokratike e Kosovës mbrëmë në Sheshin “Ibrahim Rugova”, filloi festën e saj për fitore në Prishtinë. Mirëpo, gjatë kësaj feste të LDK-së ajo çfarë bie në sy është afërsia e kreut të këtij subjekti politik, Isa Mustafa dhe deputetes Vjosa Osmani

Më parë është përfolur se Isa Mustafa dhe Vjosa Osmani kishin “acaruar” marrëdhëniet për shkak të kundërshtimeve që Osmani i bënte Mustafës gjatë kohës së qeverisjes, e sidomos për shkak të kundërshtimit të saj me koalicionin me PDK-në, votimin e presidentit Hashim Thaçi, Demarkacionin e shumë çështje të tjera, raporton. Por, si duket kjo “armiqësi” mes tyre ka përfunduar mbrëmë pas rezultateve preliminare për Prishtinën.

Deputetja e Lidhjes Demokratike të Kosovës, Vjosa Osmani në një prononcim për Gazeta Blic ka komentuar rezultatin e zgjedhjeve lokale që ka radhitur LDK-në si partinë e parë në vend. Sipas deputetes, LDK është kthyer bindshëm si partia e parë me votën e popullit dhe këtë rikthim do ta ketë edhe në nivel qendror.

Osmani gjithashtu tha për Blic se kjo qeveri është jetëshkurtër. ”LDK është rikthyer bindshëm si parti e parë me votë popullore në këto zgjedhje komunale, dhe këtë do t’a bëjë së shpejti edhe në nivel qendror, meqë besoj se qeveria e tanishme do të jetë shumë jetëshkurtër.”, pohoi ajo.

E pyetur për disa nga komunat më të mëdha ku LDK garon në balotazh, ajo shtoi se partia e saj bën koalicion vetëm me qytetarët. ”Rritja e LDK-së do të rikonfirmohet edhe në balotazh sepse ne bëjmë koalicione vetëm me qytetarët”, tha ndër të tjerash Osmani.

Sipas saj, ky rikthim i LDK-së është vetëm fillimi. ”Kjo dëshmon se LDK e kupton drejt mesazhin nga elektorati i saj dhe ky rikthim i madh është vetëm fillimi.”, tha ajo.

Në fund, Osmani përsëriti se LDK është partia e parë në vend dhe kushdo tenton të relativizojë fitoren e saj devijon vullnetin e qytetarëve. ”Kushdo që tenton t’a relativizojë këtë fitore të madhe të LDK-së, po e injoron një të vërtetë që po shihet qartë e pastër dhe po tenton që të devijojë vullnetin e qytetarëve. Shifrat flasin qartë: LDK është e para.”, përfundoi Osmani.

Skaneri i së hënës dhe pikëpyetja e madhe: Çfarë dinë italianët?

Mëngjesi i së hënës nisi sërish me përplasje sa i përket çështjes së Saimir Tahirit. Kryeministri Edi Rama kritikoi punën e Prokurorisë së Krimeve të Rënda për dosjen e ish-ministrit të Brendshëm

Sipas kryeministrit në Komisionin e Mandateve dhe Imuniteteve, “prokuroria dha një shfaqje sa komike aq dhe dramatike. Uroj sinqerisht që prokurorët e kësaj çështje shumë serioze e të rëndësishme ta mbledhin vetën, të mbyllin komunikimet me nxitësit e nxituar të asaj farse, të fokusohen te çështja e të bëjnë deri në fund punën e tyre”.

Për rastin e zotit Tahiri parlamenti do të shprehet me votë ditën e mërkurë.

Qëndrimi i socialistëve është tanimë fare i qartë.

“Kërkesa për arrestim është e papranueshme se është arbitrare. Kërkesën për arrest e refuzojmë unanimisht”, deklaroi zoti Rama duke shtuar se “për t’i dhënë të gjitha mundësitë e nevojshme për kryerjen e një hetimi serioz, të thellë e e shterruese përfaqësia jonë ka nënvizuar pranimin e kërkesës për: Dhënien e autorizimit për ndalimin e daljes jashtë shtetit; Detyrimin për paraqitjen në policinë gjyqësore; Ndalimin dhe detyrinin për të qëndruar në një vend të caktuar; Garancinë pasurore dhe Kontrollin e banesës dhe personal”.

Prokuroria e Krimeve të Rënda reagoi menjëherë, duke theksuar se këto deklarata janë intimidim ndaj punës së tyre. Ata përmendin edhe rastin e ish-kryeministrit kroat, të dënuar për korrupsion për shkak të një ore dore.

Rama u përgjigj duke i uruar Prokurorisë “punë të mbarë”, por duke u kujtuar se nuk duhet të përfshihen në debat politik.

Por ajo që bie në sy është se çështja e Tahirit nuk po gjen shumë hapësirë në mediat ndërkombëtare.

Përveç disa raportimeve të AP dhe Reuters, nuk gjen shkrime që i japin rëndësi kësaj situate.

Vetëm një revistë hungareze, HVP ka përgatitur një shkrim për çështjen e Tahirit.

Në shkrim thuhet se “një Audi luksoz mund të zhysë një ish-ministër të Brendshëm”.

Gazetari thekson se “Nuk është çudi që të dhënat për këtë skandal kanë ardhur nga jashtë. Policia italiane i ka monitoruar trafikantët që prej vitit 2013 në Siçili”.

Ata flasin për ‘Shefin e madh’ në Tiranë.

“Nëse Tahiri është në fakt shefi i madh në Tiranë, siç bëjnë të ditur burimet italiane, kjo duhet provuar- lëvizjet e parave nuk kanë shenja për shembull”.

“Pikëpyetja e madhe janë provat që policia italiane mund të ketë për Tahirin, çka nuk dihet akoma, përveç disa materialeve të rrjedhura në media”.

Kështu i pashë shqiptarët, kështu i respektova, kështu i qortova…

Robert Elsie mbi shqiptarët: citate të zgjedhura

Mbi Johann Georg von Hahn

«Von Hahn ishte figurë e madhe në etnologjinë shqiptare. Ishte babai i etnologjisë, i pari austriak që u interesua për kulturën shqiptare në përgjithësi. Ka një fjalor të shqipes dhe u interesua edhe për përrallat shqiptare. E kam botuar këtë në librin “Zbulimi i Shqipërisë”, sepse ishte i pari që e zbuloi atë në botën e jashtme. Mua më intrigon mënyra e saktë sesi të huajt e kanë studiuar Shqipërinë. Disa e admirojnë dhe e kanë kuptuar rëndësinë e kulturës së saj, por ka dhe disa që tmerrohen sesi mund të jetohet në ato male të ashpra shqiptare. Megjithatë ka shumë autorë, figura të mëdha që shkruajnë për Shqipërinë». [Shqiptarja]

Mbi marrëdhëniet mes Gjermanisë perëndimore dhe Shqipërisë

«Unë pata fat të merrja pjesë drejtpërdrejt në procesin e afrimit të të dy shteteve. Në vitet ‘80 punoja për Ministrinë gjermane të Punëve të Jashtme, atëherë në Bon, si përkthyes, kryesisht për anglishten. Më 26-27 prill 1984 na erdhi një delegacion nga Shqipëria për të trajtuar çështjen e fillimit të bisedimeve për marrëdhëniet diplomatike. Në Ministri ende nuk kishte një përkthyes të kualifikuar për shqipen dhe i vetmi njeri që dinte dy fjalë shqip isha unë. Prandaj u caktova përkthyes për bisedimet. Të them të drejtën, kisha shumë merak dhe stres sepse nuk kuptoja mirë shqipen dhe edhe sot nuk di se si arrita të kryeja funksionin tim të ndërmjetësimit». [Deutsche Welle]

Mbi lidhjen e marrëdhënieve diplomatike mes Bonnit dhe Tiranës

«Më 1 tetor 1987 u lidhën marrëdhënie diplomatike midis Republikës Federale të Gjermanisë dhe Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, dhe tri jave më vonë, më 23 tetor 1987, erdhi Ministri i Punëve të Jashtme, Hans-Dietrich Genscher, në Tiranë për një vizite zyrtare gjashtëorëshe. Që në janar 1988 erdhi ambasadori i parë gjerman (perëndimor), Dr. Friedrich Kroneck, në Tiranë, kur selia e ambasadës gjermane ishte ende në Hotel Dajti. Me në fund, në qershor 1990 u hap ndërtesa e re e ambasadës gjermane në Rrugën e Skënderbeut. Një muaj më vonë, kjo ndërtesë u demolua nga që mësynë rreth 3000 shqiptarë të cilët kërkuan strehim politik në atë kohë aty, dhe ambasada u mbyll prapë.» [Deutsche Welle]

Mbi murtajën e korrupsionit

«Unë mendoj se ka disa gjëra të kontinuitetit që nuk kanë ndryshuar, që janë të çuditshme jo vetëm nga koha e Hoxhës por edhe nga koha e Zogut, gjëra që vijnë nga koha Osmane, ajo e Zogut, e Hoxhës e deri te e sotshmja. Një nga këto gjëra është korrupsioni burokratik. Kjo është një nga gjërat që gjithmonë ka qenë kështu. Tjetra është paaftësia administrative e vendit. Nuk është diçka që varet vetëm nga partia, është më tepër qëndrimi i popullit. Pra, që të marrësh diçka që do, duhet të njohësh dikë në Ministri, të pish kafe me të, pastaj të pish prapë kafe javën tjetër me të, edhe një herë të tretë, e më pas ai të lidh më personin që ty të intereson. Domethënë është njësoj si në kohën osmane, nuk është si një shtet normal».

Për Migjenin

«Migjeni është një poet që më ka tronditur. Kur kemi parasysh traditat e letërsisë së Rilindjes me një frymëzim kombëtar, atdhetar, fjalë herë bajate të lavdërimeve kombëtare, Migjeni vjen dhe tregon realitetin e vendit. Ai tregon vuajtjen, varfërinë, urinë, keqtrajtimin e njerëzve, pra realitetin e këtij vendi dhe ky vend është një vend me vuajtje».
[Emisioni Shqip]

«Është një vend pak i egër»

«Unë nuk mund të jetoj këtu. Është një vend pak i egër për mua, marrëdhëniet midis njerëzve janë pak të egër. E di që është vetëm një fasadë dhe se brenda e kanë shpirtin e mirë por kanë një egërsi në marrëdhëniet njerëzore. Ju dini të mbroheni këtu, ndërsa unë këtu jam si lepur, nuk di të mbrohem. Unë vij këtu me shumë kënaqësi por nuk besoj se mund ta përballoj të vij të jetoj përgjithmonë këtu. Ka shumë frustracion të jetës së përditshme. Jeta është shumë e shkurtër e unë nuk kam kohë të përplasem në pengesa, vetëm për të arritur diçka, kur në një vend tjetër e arrij menjëherë dhe pastaj jetoj jetën time. E di që ju kaloni shumë kohë në ditën tuaj me pengesat që ju dalin përpara dhe kjo ha shumë kohë. Për shembull, po të jetoja këtu do të kaloja sigurisht gjithë ditën duke pirë kafe sepse do të më lajmëronin njerëzit hajde të pimë kafe dhe nga një kafe gjysmë ore, ajo do të shkonte një orë, dy orë, tre orë, katër orë dhe gjithë dita do të shkonte në kafe. Kurse unë jetoj një jetë pak të veçuar dhe nuk kam shumë shoqëri. Kjo është preferenca ime, unë jetoj me librat e mi, me idetë, projektet e mia dhe kënaqem me to».
[Emisioni Shqip]

«Habitem si ky vend ka mbijetuar si shtet»

«Për të ndryshuar ka mijëra gjëra në këtë vend, pothuajse çdo gjë. Unë them se Shqipëria 100 vjet është një kohë e gjatë dhe me thënë të drejtën habitem si ky vend ka mbijetuar si shtet. Ishte një shtet kaq i brishtë jo vetëm në fillim, në kohën e Ismail Qemalit, por pastaj erdhi Lufta e parë, u rrëzua shteti, u rikrijua prapë me Kongresin e Lushnjes, erdhi diktatura e Ahmet Zogut. Nuk ishte një shtet normal. U bë ngadalë ngadalë një shtet në vitet ’30. Pastaj erdhën italianët, u rrëzua. Pastaj erdhën komunistët. Erdhi pastaj demokracia por me një kaos politik e një egërsi që e pengonte zhvillimin, dhe Shqipëria zhvillohet shumë me hap të ngadalshëm por gjithsesi zhvillohet dhe besoj do të vazhdojë të zhvillohet. Por gjithsesi habitem si ka mbijetuar si shtet».
[Emisioni Shqip]

Mbi identitetin kosovar dhe shqiptar

«Unë besoj që ka, qartë, një identitet kosovar. Dhe identiteti kosovar nuk është në kundërshtim me identitetin shqiptar. Është pjesë e identitetit shqiptar. Nuk besoj se kombi shqiptar rrezikohet që të ketë disa identitete, dhe ka në fakt identitete të shumta. Nuk ka NJË identitet shqiptar. Nuk ka pasur kurrë NJË identitet shqiptar. Çdo shqiptar ka një identitet lokal (qyteti i tij), ka një identitet profesional, ka një identitet fetar, ka një identitet kombëtar, por e koncepton ndryshe. Nuk ka NJË identitet kosovar dhe kurrë nuk ka pasur. Por, në fund të fundit, është puna e kosovarëve të vendosin vetë se si është identiteti i tyre. Nuk ju them unë se çfarë është identiteti juaj. Ju do të më thoni mua si e konceptoni veten, apo jo? Se si është identiteti kosovar, më thoni ju mua.»
[Koha Ditore]

«Mirëdita, si jeni?»

«Gjuha shqipe nuk është një gjuhë e lehtë për t’u mësuar, por edhe izolimi i Shqipërisë. Shqipëria ka qenë e izoluar për 50 vjet. Asnjeri nuk hynte, asnjeri nuk dilte. Nuk kishte kontakte, përveç disa kontakteve politike të karakterit komunist. Por normalisht, asnjeri nuk mund të hynte dhe ato pak grupe që hynin ruheshin, vëzhgoheshin. Atë pak shqip që dija, në fillim nuk mund ta praktikoja këtu. Po të thoshe në rrugën kryesore: “Mirëdita, si jeni?” njerëzit qeshnin dhe iknin me vrap, sepse e dinin me siguri që do ta kalonin natën me Sigurimin. Isha për herë të parë në Shqipëri në vitin 1978 dhe pata fat që erdha. Isha student në Gjermani dhe pedagogu im kishte lidhje me Akademinë e Shkencave në Shqipëri. Për habinë tonë morëm një ftesë, jo vetëm për profesorin por edhe për të gjithë grupin dhe erdhëm një grup studentësh, afërsisht 20 studentë. Ishte gjë e madhe».[Metropol]

Mbi këngën epike

«Bota shkencore u habit jashtë mase në vitet ‘30 kur u zbulua që kishte ende këngëtarë epikë të gjallë në Europë në traditën e këngëtarëve homerike të Greqisë së lashtë. Ishin shkencëtarët nga Universiteti i Harvardit, Milman Parry dhe Albert Lord, të cilët udhëtuan për në Ballkan në vitin 1934-1935 në kërkim të këngës epike, duke marrë me vete një aparat invizimi. Ata brodhën Bosnjën, Sanxhakun, Malin e Zi, Hercegovinën dhe vise të tjera dhe hasën në kafenetë ballkanase lahutarë të cilët dinin të këndonin për Mujin dhe Halilin për orë të tëra pa tekst të shkruar. Profesor Parry, një ekspert për Homer, donte të dinte se si këngëtari arrinte të këndonte një këngë të gjatë pa e ditur tekstin përmendsh paraprakisht. Në bazë të punës shkencore mbi Homerin dhe të udhëtimit në Jugosllavi, ai përkufizoi teorinë e tij të ‘formulave të përsëritura,’ e cila shkaktoi një revolucion të vogël në hulumtimin e letërsisë gojore të këtij tipi. Tepër interesant për mua dhe me siguri për shqiptarët është fakti se katër nga pësë këngëtarët që dolën në botimin e tyre e famshme: Serbocroatian Heroic Songs (Kembrixh & Beograd 1954,1955), ishin shqiptarë: Sali Uglanini, Xhemal Zogiq, Sulejman Makiq dhe Ali Fulanini. Këta pleq këndonin edhe boshnjake edhe shqip. Për atë, në zonën dygjuhësore të Novi Pazarit, ishte njësoj.

Shkencëtarët e Harvardit, Parry dhe Lord, kishin mësuar pak serbokroatisht për ekspeditën e tyre, por nuk dinin shqip, prandaj ata u përqendruan mbi materialin në gjuhën serbokroate. Për këtë arsye, rrëfimi mahnitës për zbulimin e këngës epike në Evropë lidhet vetëm me Jugosllavinë. Mirëpo, kënga epike e këtij tipi, siç e dimë, ekzistonte edhe shqip. Vetë Parry dhe Lord kishin shënuar dhe incizuar këngë shqip, dhe këto shënime dhe incizime ruhen akoma në Harvard. Që prej punës së Lord-it, shumë pak njerëz jashtë Ballkanit kanë treguar një interes për këngët epike shqiptare – kuptohet, askush nuk dinte shqip -, kurse në Ballkan, puna e madhe e ndërmarrë nga shkencëtarët shqiptarë nga Akademia e Shkencave e Shqipërisë dhe nga Instituti Albanologjik në Prishtinë që nga vitet ‘60 për mbledhjen dhe për incizimin e materialit, me pak përjashtime, nuk ka kapërcyer kufirin gjuhësor, pra u botua vetëm në gjuhën shqipe. Kështu, motërzimi shqiptar i këngëve të kreshnikëve ka mbetur i panjohur në botë e jashtme deri me sot.

Duhet të theksohet se, tani, kënga epike sllave, si traditë e gjallë, është zhdukur, kurse kënga epike shqiptare ende jeton. Këngëtarët epikë të fundit në Evropë janë pikërisht lahutarët shqiptarë, brezi i fundit i tyre! Kjo, në pak fjalë, ishte pikënisja e punës sime. Natyrisht libri im, Songs of the Frontier Warriors, botuar shqip dhe anglisht në ShBA në 2004, është vetëm një hap i vogël, por shpresoj se do të ketë ndikim. Nëse vëllimi jep ndihmesë për të zgjuar interesime për këtë fushë ose për kulturën shqiptare në përgjithësi, atëherë mund të thuhet se synimi kryesor është arritur».
[Koha Ditore]

Mbi albanologjinë

«Albanologjia, si çdo shkencë tjetër, duhet të financohet. Dihet se strukturat e albanologjisë u ndërtuan para disa dhjetvjeçarëve në kushtet e diktaturës komuniste. Pas rrëzimit të diktaturës u zhdukën menjëherë edhe fondet shtetërore për të mbajtur gjallë institucionet dhe shkencëtarët. Kështu, në Shqipëri, shkencëtarët e moshuar dolën në pension dhe në varfëri të skajshme, kurse shkencëtarët e rinj u paraqitën për punë në sheshet e ndërtimit të Greqisë. Në Kosovë, edhe sot e kësaj dite, është shumë më e levërdishme të punosh rojë apo shofer për UNMIK-un se sa të kryesh një punë shkencore albanologjike. Kuptohet se, në kushtet e tilla, është e vështirë të tërheqim studentë dhe kuadro të reja për një fushë që financohet shumë keq nga shteti. Që të punosh albanolog, duhet të jesh pak idealist. Megjithatë, për fat, ka ende disa njerëz të tillë. Si të hapet dritarja?

Ajo hapet pikerisht si çdo dritare tjetër në Ballkan – me para. Duhet më shumë fonde për arsimim, për të mbajtur gjallë dhe – e këtë e nënvizoj – sipas mundësive për të përmirësuar institucionet ekzistuese. Të ju them të drejtën, kur hyj unë në Institutin Albanologjik në Prishtinë, mbushem zakonisht me një ndjenje ankthi apo trishtimi. Duket një ndërtesë pa jetë, dhe jo një qendër intelektuale e rëndësishme e popullit shqiptar. Dhe, para disa viteve, kur hyra për herën e fundit në Institutin e Gjuhësisë në Tiranë, kisha merak para së gjithash që ndërtesa të mos më shembej mbi kokë.»
[Koha Ditore]

Për Franz Baron Nopcsa

«Nga biografia e Nopçës, e shkruar nga Gert Robel, Franz Baron Nopcsa und Albanien: ein Beitrag zu Nopcsas Biographie (Franc Baron Nopça dhe Shqipëria: një ndihmesë biografisë së Nopçës, Wiesbaden 1966), dija se Nopça kishte vrarë vetën në Vjenë më 1933 dhe që, para vdekjes së tij, e kishte caktuar që dorëshkrimi i kujtimeve të tij ti lihet trashëgim Profesorit Norbert Jokl. Gjatë një udhëtimi në Vjenë, arrita të gjej dhe të siguroj kujtimet në arkivin e Bibliotekës Kombëtare të Austrisë. Ishte për mua një gëzim i madh kur, me në fund, e kisha në dorë dorëshkrimin e kujtimeve të baronit të famshëm, më shumë se 500 faqe të shkruara prej dorës së tij në një gjermanisht të vjetëruar të perandorisë austrohungareze. (…)

Në lidhje me Shqipërinë, Nopça ka qenë i njohur kryesisht si etnolog, por ishte edhe një gjeolog, gjeograf dhe paleontolog me famë. Kujtimet e tij, të cilat mbulojnë periudhën nga 1897 deri më 1917, na prezentojnë Nopçën deri diku edhe si historian i kohës së tij. Para Luftës së Parë Botërore ai kishte blerë një shtëpi në Shkodër ku jetonte, pranë maleve dhe malësorëve të Veriut që i donte aq shumë. Nopça ishte ndër të huajt e parë që kanë depërtuar Malet e Veriut (dhe që i kanë mbijetuar udhëtimit). Ai u shqua gjithashtu si figurë publike dhe politike e kohës së tij. Ai dinte me siguri më shumë për Shqipërinë dhe për shqiptarët e Veriut se çdo austrohungarez tjetër.
(…)
Nuk them se Nopça ishte një militant, por, duke qenë i informuar mirë për Shqipërinë, ka mundur të mbrojë interesat e saj në Vjenë. Herë ishte i respektuar aty si ekspert, herë ishte i mënjanuar nga Ministria e Punëve të Jashtme, punë intrigash. Si kandidat për postin e mbretit të Shqipërisë nuk besoj se ai ka qenë i rëndësishëm. Kishte mbështetjen e shqiptarëve të Veriut, por – që eshtë më thelbesore -, nuk kishte mbështetjen e Austrisë, apo të Fuqive të Mëdha. Pas pavarësisë së Shqipërisë, Nopça u tërhoq nga politika, siç thekson, nga inati për faktin se Ismail Qemali, të cilin ai e trajton si tradhtar, i kishte dorëzuar Çamërinë dhe Janinën grekëve. Gjatë Luftës se Parë Botërore ka qenë prapë në Shqipëri, ku organizoi një njësi vullnetarësh shqiptarë nën komandën e Austro-Hungarisë, por, siç dihet, Austro-Hungaria humbi luftën, dhe Nopça u kthye në Vjenë».
[Shekulli]

Mbi jetën private të Nopcsa

«Nuk them se Baron Nopça ishte një bohem. Përkundrazi, nga kujtimet e tij ai del si aristokrat konservator dhe një njëri tepër i rreptë dhe i përmbajtur, të paktën në dukje. Për jetën e tij personale flet pak, gjë e kuptueshme për kohën e tij. Për sekretarin dhe dashnorin e tij shqiptar ai thotë: Nëse dashuria e tij për sekretarin ka qenë pasoja e dashurisë së tij për Shqipërinë, ose dashuria e tij për Shqipërinë ka qenë pasoja e dashurisë së tij për Bajazidin nuk mund të them, por ka shumë raste të ngjashme të aristokratëve dhe të albanologëve të huaj që kanë pasur marrëdhënie intime apo të ngushta më shqiptarë vendas dhe që me siguri u frymëzuan nga këto lidhje. Baronesha gjermane Mari Ameli fon Godin (Marie Amelie von Godin, 1882-1950), e cila kishte shkruar romane aventureske për Shqipërinë dhe kishte përkthyer Kanunin gjermanisht, ishte mike intime afatgjate e aristokratit shqiptar Ekrem bej Vlora (1885-1964).

Ata nuk kanë mundur të martoheshin vetëm sepse ajo ishte katolike, kurse ai mysliman. Obri Herbert (Aubrey Herbert, 1880-1923), diplomati dhe shkrimtari aristokrat anglez, i cili, bashkë me Edit Durham-in, kishte themeluar Shoqatën Anglo-Shqiptare në Londër për të mbështetur pavarësinë e Shqipërisë, u frymëzua, si Nopça, nga një dragoman shqiptar, Qazim Kokeli. Margaret Hasluk (Margaret Hasluck, 1885-1948), antropologe skoceze, e cila kishte jetuar 13 vjet në Elbasan, ishte mike e ngushtë dhe, sipas thashethemeve, dashnore e dijetarit elbasanas Lef Nosi (1873-1946). Pa përmendur rastin e jetës skandaloze të Lord Baironit (Lord Byron, 1788-1824), për të cilën është shkruar shumë.»
[Shekulli]

Derisa Trump mburret, Irani po riorganizon botën arabe

Ky duhet të jetë një moment për t’u gëzuar. Xhihadistët e Shtetit Islamik (ISIS), të dëbuar nga Mosuli në Irak në korrik, u mundën këtë javë në kryeqytetin e tyre sirian, Raqqa. Pak mbetet nga “kalifati”, disa xhepa të vogla territoresh dhe një ideologji e falimentuar

Alarmuese janë gjithsesi përleshjet për plaçkat e luftës që janë duke sjellë në sipërfaqe rivalitete të vjetra dhe konflikte të reja në një territor të pasur. Një përplasje ka ndodhur në Kirkuk, ku eksploruesit bënë gjetjen e tyre të parë të naftës të Irakut në vitin 1927. Qyteti është “shtëpia” e shumë grupeve, ndër të cilët kurdë, arabë dhe turkmen. Ajo mbetet jashtë enklavës zyrtare autonome të kurdëve por ishte mbajtur nga ata.

Më 25 shtator, krerët kurdë mbajtën një referendum mbi pavarësinë që përfshinte votuesit në Kirkuk. Qeveria e fyer irakiane, e udhëhequr nga arabët shiitë, urdhëroi forcat e saj për të rimarrë qytetin dhe tokat e tjera të diskutueshme më 16 tetor. Ata e bënë këtë me shpejtësi. Edhe me naftën e Kirkukut, enklava kurde është shkatërruar; pa të, ëndrrat e pavarësisë janë shkrumbuar.

Është shqetësuese që dy aleatët amerikanë, Peshmerga kurde dhe forcat irakiane, duhet t’i kthejnë armët njëri-tjetrit. Edhe më shqetësuese është fakti që Presidenti Donald Trump ka bërë shumë pak për t’i ndaluar ata, duke deklaruar se: “Ne nuk do marrim anën e dikujt”. Përveç nëse Amerika mbush boshllëkun e lënë nga rënia e ISIS, Irani do ta bëjë këtë në vend të saj.

Kurdët meritojnë shumë simpati. Të mohuar nga krijimi i një shteti në Lindjen e Mesme dhe të masakruar me gaz helmues nga Saddam Hussein, ata e konsoliduan rajonin e tyre autonom pas përmbysjes së Sadamit në vitin 2003. Kur ushtria irakiane u rrëzua para sulmeve të ISIS në vitin 2014, kurdët luftuan trimërisht me ndihmën perëndimore, dhe pushtuan Kirkukun.

Më vonë, megjithatë, Masoud Barzani, udhëheqësi kurd, ka provuar se është përbuzës për demokracinë (mandati i tij ka skaduar dy vjet më parë) dhe rënia e çmimeve të naftës ka falimentuar qeverinë e tij.

Referendumi i tij ishte një rrezik i pamatur për të shmangur pakënaqësinë në Partinë e tij Demokratike të Kurdistanit. Shumë kurdë, veçanërisht në fraksionin tjetër të madh, Bashkimi Patriotik i Kurdistanit, ishin të kujdesshëm.

Kryeministri i Irakut, Haider al-Abadi, kërkoi që rezultati i referendumit të anulohej. Irani dhe Turqia iu bashkuan atij në kundërvënien ndaj kurdëve. Amerika, mbrojtësi i kurdëve, kundërshtoi referendumin dhe njësitë amerikane të trajnuara ndihmuan në rimarrjen e Kirkukut – në kundërshtim me zemërimin e kongresmenëve që besojnë se operacioni ishte i orkestruar nga Irani.

Amerika duhet të ndërhyjë për të ndaluar një konflikt të ri në Irak, midis arabëve shiitë dhe kurdëve, duke zënë rrënjë midis rrënojave të konfliktit të vjetër midis arabëve Shia dhe sunitë. Do të ketë nevojë për aftësi të jashtëzakonshme për të ndihmuar në zgjidhjen e mosmarrëveshjeve mbi tokat e pretenduara nga qeveritë në Erbil dhe Bagdad, dhe më gjerë, për të zgjidhur pyetjen se si duhet drejtuar Iraku.

Kjo do të vendosë një precedent për përfundimin e luftës në Siri, për të përcaktuar shanset e xhihadistëve që të kthehen dhe të ndikojnë në balancën rajonale të pushtetit.

Deri në një pikë, Amerika ka nevojë për z. Abadi të jetë një nacionalist i fortë irakian, aq më mirë t’i rezistojë ndikimit iranian. Por një qeveri tepër e fuqishme në Bagdad do të rrezikonte përsëritjen e shtypjes së epokës së Sadamit.

Iraku ka nevojë për një shtet të decentralizuar që i jep siguri pakicave të saj, dhe një pjesë të drejtë të pushtetit dhe burimeve. Një Kurdistan i lulëzuar është hapi i parë.

Amerika qëndron prapa

Preferenca e z. Trump për mburrje më shumë se zhvilluari diplomaci komplekse ose, më keq, konceptin e “ndërtimit të kombit”, shton rrezikun. Më 13 tetor ai premtoi të përballet me “regjimin mashtrues në Iran”, duke fajësuar marrëveshjen bërthamore të Barak Obamës për forcimin e saj.

Në fakt, Irani nxjerr fuqinë e saj kryesisht nga kaosi i rajonit. Pavarësisht kësaj, përballja me Iranin në terren është e rrezikshme; Irani e di se si të përdori milicitë proxy për të “gjakosur” trupat amerikane.

Por fjalët e ashpra e z. Trump rrezikojnë të provokojnë linjat e ashpra iraniane gjithsesi. Tani për tani, pasi bëri shumë punë për të shtypur xhihadistët në Irak dhe Siri, Amerika po e lë Iranin ta riformojë botën arabe sipas pëlqimit të saj./The Economist – Lexo.al/