Kleriku serb e pranon, publikon dëshmi se Manastiri i Deçanit ishte i shqiptarëve (foto)

Në një postim të disa fotografive, që së fundmi e ka bërë kleri ortodoks serb Sava Janjiq, dëshmohet se Manastiri I Deçanit ka qenë shqiptar

Një numër i madh i fotove dëshmon se bësimtarë të këtij Manastiri në vitin 1904, shumica kanë qenë shqiptarë. Fotografitë tregojnë besimtarët shqiptarë ortodoksë me plisa dhe me tirq.

Sava Janjiqi, siç ka thënë vet, fotografitë i ka marrë nga vizita e Edit Durhamit, transmeton Indeksonline

Përndryshe, Manastiri i Deçanit, edhe sipas historianëve të tjerë jo vetëm shqiptarë, nuk konsiderohet pasuri e trashëgimisë serbe, por pasuri e trashëgimisë ortodokse. Kush më mirë se fotografitë e mëposhtme e dëshmon këtë?



“…Duam drejtësi për gratë e dhunuara gjatë luftës”

Të anashkaluara nga institucionet deri vonë dhe të stigmatizuara nga familja dhe shoqëria, të mbijetuarat e dhunës seksuale gjatë konfliktit në Kosovë, derë të hapur kishin organizatat e grave, të cilat që nga viti 1999 ofruan përkrahje për të mbijetuarat

“Nuk duam lule, duam drejtësi për gratë e dhunuara gjatë luftës”, ishte thirrja e protestës së organizuar më 8 mars 2012 nga Rrjeti i Grave të Kosovës. “Gratë pas luftës kanë filluar të tregojnë rrëfimet se çka u ka ndodhur, por kur ato filluan të flasin, dhe në një mënyrë shoqëria filloi t’i stigmatizojë, ato e mbyllën gojën. Prandaj është dashur që gjithë këto vite organizatat e grave të punojnë me to dhe t’iu ndihmojnë, qoftë në fushën e programit psiko-social, qoftë në fushën e fuqizimit ekonomik”, thotë Igballe Rogova, drejtoreshë e Rrjetit të Grave të Kosovës.

Me gjithë sfidat e mëdha ndër vite, organizatat e grave këtë vit e konsiderojnë si historik për kauzën e të mbijetuarave, duke e quajtur “Viti i njohjes së statusit të viktimave të dhunës seksuale.’

Kështu vlerëson edhe Feride Rushiti, drejtoreshë e Qendrës Kosovare për Rehabilitimin e të Mbijetuarve të Torturës (QKRMT). “Pa mëdyshje që sot, si e arritur kryesore mund të rendisim njohjen e statusit ligjor për të mbijetuarit e dhunës seksuale. Por të mos harrojmë se e tërë kjo ishte një proces i gjatë dhe i mundimshëm. E një rëndësie të veçantë është vendosja e mekanizmave që sigurojnë një proces të drejtë dhe të ndershëm”.

Për angazhimin në promovimin dhe mbrojtjen e të drejtave të të mbijetuarve të dhunës seksuale, Rushiti është vlerësuar nga Departamenti Amerikan i Shtetit me Çmimin Ndërkombëtar për Gratë e Guximshme

Kultura stigmatizuese e theksuar në Kosovë ka penguar dukshëm rehabilitimin e të mbijetuarave duke ushqyer tek ato “ndjenjën e fajit dhe turpit”, vlerëson Veprore Shehu, drejtoreshë e “Medica Kosova”.

“Njohja dhe solidarizimi me dhimbjen e tyre kanë munguar dukshëm nga ana e shoqërisë. Ndërsa edhe anëtarët më të ngushtë të familjes i janë shmangur kësaj teme, duke pretenduar se nuk e dinë apo thjesht është më mirë që të mos bisedohet fare për këtë çështje për shkak të komenteve nga anëtarët e tjerë të komunitetit”, shton Shehu.

Pas fillimit të zbatimit të ligjit për përfitimin e pensioneve për të mbijetuarat e dhunës seksuale gjatë luftës, përfaqësueset e OJQ-ve tregojnë që ka pengesa sa i përket përfitimit.

Sipas tyre, pengesë për përfitim apo aplikim për këtë pension është që të mbijetuarit nuk kanë të drejtë të kenë më shumë se një përfitim social ( p.sh. nëse një grua përfiton pension për burrin/ fëmijën dëshmor të luftës, viktimë civile të luftës, apo përfiton pensionin e moshës, apo ndonjë përfitim të njëjtë social), atëherë e mbijetuara duhet të heqë dorë nga e drejta e saj për përfitim, pra duhet të zgjedhë se cilin pension do ta mbajë.

“Për shkak të stigmës, gratë edhe përkundër vullnetit po heqin dorë nga pensioni i tyre dhe vazhdojnë të marrin pensionin tjetër çfarëdo qoftë ai, në shumë raste edhe nëse pensioni që zgjedhin është më i vogël. Qeveria duhet të heqë pikën në ligj e cila i pengon të mbijetuarit e dhunës seksuale të marrin më shumë se një përfitim social që lidhet me luftën”, thotë Mirlinda Sada, drejtoreshe ekzekutive e “Medica Gjakova”.

Duke folur për sfidat me te cilat po përballen të mbijetuarat, duke përfshirë stigmatizimin me të cilin po përballen sot e 20 vjet, Kadire Tahiraj nga Qendra për Promovimin e të Drejtave të Grave në Drenas thotë se “problem aktual është arsyetimi i pensioneve të atyre rasteve të cilat kanë përfituar statusin e të mbijetuarve të dhunimit seksual gjatë luftës. Sfidë kjo e cila po shkaktohet si pasojë e stigmatizimit të rrethit shoqëror, sepse ka raste që as sot familjarë të viktimave nuk janë në dijeni për atë që kanë përjetuar këto viktima. Gjithashtu ka raste që as bashkëshorti i viktimës nuk ka njohuri për atë që ka përjetuar viktima”.

Më shumë përkrahje nga institucionet dhe shoqëria

Ndonëse Kosova arriti që më në fund të ofrojë reparacione për të mbijetuarat e dhunës seksuale të ndërlidhur me konfliktin, kjo paraqet vetëm një segment (ndonëse i rëndësishëm) të drejtësisë sociale, përderisa mungon drejtësia formale dhe arritja e paqes.

“Shumica e të mbijetuarave e konsiderojnë ndëshkimin e autorëve të krimeve seksuale si një ndër masat më të rëndësishme të rehabilitimit të tyre emocional, por edhe kthimit të dinjitetit në tërësi. Arritja e drejtësisë ndikon edhe në zhvendosjen e ndjenjës së fajit tek autorët e këtyre krimeve, duke pasur edhe efekt psikologjik tek të mbijetuarat të cilat konsiderojnë se “vetëm atëherë shoqëria do ta kuptojë më mirë se ne kemi qene viktima dhe trupi ynë është përdorur për qëllime lufte”, thekson Shehu.

Se të mbijetuarat tani kanë nevojë për qasje në drejtësi me ndjeshmëri jo vetëm gjinore, por edhe ndaj traumës së përjetuar gjatë luftës, pajtohet dhe Rogova: “Të mbijetuarat gëzojnë të drejtat ligjore pas gjithë asaj lufte që është bërë nga organizatat e grave, gratë në politikë dhe organizatat ndërkombëtare, por ato kanë nevojë për drejtësi për atë që u ka ndodhur”.

“Është obligim i gjithë shoqërisë dhe institucioneve në veçanti që rastet e dhunimit dhe krimet e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë të hetohen menjëherë, në mënyrë të pavarur, të paanshme dhe efikase, dhe kryesit e këtij krimi të ndiqen penalisht sipas standardeve ndërkombëtare”, shprehet Sada, duke shtuar se veprimet e nevojshme për të cilat të mbijetuarat kanë nevojë tani janë: “programe rehabilitimi për të integruar të mbijetuarat, duke përfshirë dhënien e duhur dhe cilësore të përkujdesjes shëndetësore fizike dhe të shëndetit mendor, si dhe fuqizim ekonomik”.

Duke folur për rëndësinë e fuqizimit ekonomik, Tahiraj nga QPDG thekson: “Mendojmë që fuqizimi ekonomik për këtë kategori do të ishte i mirëseardhur, hapja e vendeve të punës apo ndonjë projekti afatgjatë në këtë drejtim”, duke shtuar se “institucionet vendore duhet të trajtojnë këtë kategori të barabartë si kategoritë e tjera të dala nga lufta dhe të këtë drejtësi për këtë kategori për ndëshkimin e krimit të kryer në vendin tonë”.

Duke konsideruar që kompensimi monetar pa qasjen në drejtësi për viktimat e dhunës seksuale është një mision i pa përmbushur në tërësi, Rushiti nga QKRMT shton: para vetes kemi edhe shumë punë në këtë drejtim, por besoj fuqishëm se me angazhim dhe me punë të sinqertë e të përkushtuar, me përulësi ndaj atyre që përfaqësojmë dhe me bashkëpunim me aktorët e tjerë, do të jemi të suksesshëm në arritjen e qëllimeve të përbashkëta”.

E mbijetuara e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë tregon rrëfimin e saj (video)

Ishte gushti i vitit 1998, kur nëna e dy fëmijëve nga fshati Pavlan, komuna e Pejës është dhunuar barbarisht nga katër persona, në sy të burrit dhe dy fëmijëve të saj. Ajo në një intervistë dhënë në emisionin “Zyra e Ankesave”, në RTV Dukagjini tregoi momentin tragjik të jetës së saj gjatë luftës së fundit në Kosovë

Edhe pse kanë kaluar pothuajse 19 vite prej përjetimit të dhunës, kjo grua tha se deri më sot askush nga zyrtarët shtetërorë s’janë interesuar për shëndetin apo gjendjen emocionale të saj.

“Kam qenë në oborr më burrë e fëmijë. I kanë rënë burrit kondak, ishin katër vet me një xhip të zi, ishin të pirë. Më kanë kap për dorë dhe më kanë fut në kerr, kam rezistuar por s’më kanë lëshuar. Ma kanë qit alltinë në ballë, më kanë rreh ma kanë qit automatin dhe s’kam pas qare pa hyp me zor në kerr. Hypa në kerr, burrit i ranë, kunati këqyrke, mixha këqyrke krejt kojshia e dinë çka kam hekë unë. Më kanë rreh.. më kanë shti me pi raki, më kanë ra dhe më thanë ‘ski qare pa pi’. Më s’ kam dit, e kam humb kontrollin. Fëmijët andej, burri këndej, prej atëherë s’jam mirë. Katër vetë kanë qenë ata. Më kanë qu te kojshit. Kam thënë du me shku për nevojë në banjo (me nder jush), që me ikë nga aty, e s’më kanë lënë dhe kam mbet aty.. Më kanë qit në të ligt, më kanë bo çka kanë dasht. Kjo ka ndodh gjatë kohës luftës më 14 korrik në Pavlan. Kah më kanë dërgu nuk e di. Zbathur kam dal dhe kam ik. Shyqyr që kam mbet gjallë. Prej atëherë jam në stres, jam e sëmurë, e kam marr sheqerin, jam qorruar në njërin sy, në këmbë s’muj me ecë”, tregoi historinë e saj.

Ajo kërkoi nga shteti që ta ndihmoj pasi gjendja e saj psikike dhe fizike nuk është e mirë. “Mem ndihmu diçka, djali nuk punon askund dhe ka fëmijë kallabllak. Po e thërrasin me punu e s’po shkon se duhet mem kqyr. Jemi fukara s’po kemi, jam fukara…Djali po më shikon e po më rrinë gati, faleminderit prej tij. Djali ka qenë tetë vjet, çika shtatë vjet…Burri më ka vdek që tetë muaj prej stresi, e më ka thënë ‘shuj se s’është kjo kurrgjo se krejtve ju ka ndodh kjo’. Ai më ka thonë që kurrë s’kam me ma përmend këtë punë. Nuk kam asgjë ndihmë për këtë punë. Zotit dhe juve ju kam rënë në dorë që kam mbet që gjashtë muaj sakatë nga këmba prej sheqeri…As filmat s’muj i shoh se bëhem keq”, tregoi rrëfimin e saj kjo nënë e dy fëmijëve.

Ndryshe, në muajin nëntor të vitit të kaluar, Qeveria ka marrë vendim që pagesa mujore për Viktimat e Dhunës Seksuale gjatë luftës të jetë 230 euro. Nga data 5 shkurt 2018 ka filluar aplikimi për njohjen dhe verifikim e statusit të viktimave të dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë, dhe i gjithë ky proces pritet të zgjatë pesë vite. Megjithëse ende nuk kanë shifra të sakta të viktimave të dhunimit gjatë luftës, mirëpo që nga paslufta është përmendur shifra mbi 13 mijë personash të dhunuar. /Telegrafi/

Ndryshe, sot kur edhe shënohet Dita ndërkombëtare për eliminimin e dhunës seksuale në konflikte në Prishtinë bëhet lansimi i kampanjës “Bëhu zëri im”. Lansimi i kampanjës “Bëhu zëri im”, nis me marshin qytetar nga Sheshi “Skënderbeu” dhe vazhdon deri te Sheshi “Zahir Pajaziti”. Kjo kampanjë është përkrahje për të mbijetuarat e dhunës seksuale gjatë luftës në Kosovë.

Ish-drejtori i policisë i shkruan kolegut të vrarë Artan Cuku: A e mban mend kur Habilajt…

Një shënim i pazakontë është bërë publik nga ish-Drejtori i Policisë së Shtetit. Ai nëpërmjet një letre drejtuar ish-kolegut të tij, të vrarë tashmë nga dora kriminale, Artan Cukut, shpjegon situatën në të cilën gjendet rendi dhe siguria në vend. Po japim më poshtë letrën e plotë të tij…

Nga Ahmet Prençi

I dashur Artan,

Kjo është një letër e pazakontë, kur nga bota e të gjallëve i shkruhet dikujt në botës e përtejme; pa adresë, pa emër qyteti, lagjeje, rruge… Një i gjallë po i shkruan një të vdekuri… Unë vendosa të të shkruaj ty, kur ka kaluar më shumë se një vit nga vrasja jote. Ti ke zënë vend në panteonin e përjetshëm dhe siç thonë librat e shenjtë, heronjtë zënë vend të merituar pas shenjtorëve në atë botë. Sakrifikove shumë për ligjin, Artan, dhurove gjithçka për rendin në këtë vend me plot halle e derte; njerëz si ti ishin të rrallë, por njerëz si ti ngjallnin besimin për një të ardhme më të sigurt, më të mirë. Sa shpresa kishim, Artan, sa ëndrra, të cilat janë tretur e janë harruar tashmë. Unë si ish-shoku dhe kolegu yt dua të të njoftoj me anën e kësaj letre se çfarë çudirash ndodhin në vendin tënd, në vendin tim para dhe pas një Vetingu, para dhe pas një reforme, para dhe pas një ëndrre, para dhe pas një shprese…

Ti e mban mend, i dashuri ynë, kur në vitin 2015, njëri nga vëllezërit Habilaj i revoltuar hakmerrej në televizor se ti e kishe akuzuar kur punoje si drejtor policie në Vlorë. E kishe akuzuar për pengmarrje “me të pa drejtë”, sepse ti nuk u bëre palë me të, nuk u bëre mik me të, nuk bashkëjetove me krimin, nuk mund të bëje marrëveshje me të, aq më tepër kompromise. Vendi kishte dhe ka nevojë jo për Habilajt, as për Balilajt as për trafikantët dhe grupeve të organizuara që bashkëqeverisin me pushtetin, vendi kishte dhe ka nevojë për njerëz si ti Artan, të përkushtuar, të vendosur, vetëm në anën e ligjit dhe të njerëzve të thjeshtë e hallexhinj të vendit tim, të vendit tënd. Pikërisht këta, Habilajt, Balilajt, e bashkëpunëtorët e tyre në të gjitha qytetet e vendit bëjnë ligjin dhe vendosin tashmë për çdo gjë. Duhet ta dish se këta Habilajt tashmë janë dënuar në Itali për trafik ndërkombëtar droge dhe se ti “nuk u paske rënë në qafë kot”. Janë dënuar në Itali, sepse këtu nuk mund të arrestohen e dënohen. Atëherë, kushëriri i Habilajve, Samir Tahiri, ishte Ministër i Brendshëm me plot fuqi sikurse atëherë kur të largoi nga policia me motivacione e argumente qesharake, siç ndodhi me shumë drejtues e specialistë të tjerë të përkushtuar, që kishin dhënë gjithçka nga vetja e tyre për sigurinë e qytetarëve në këtë vend.

Kjo bota jonë e të gjallëve kështu e paska, i dashuri im. Është për të ardhur keq, por realiteti që le pas vazhdon, disi më i kamufluar, por më i rrezikshëm, më i egër. Rreth dy javë pasi ministri Tahiri u detyrua të largohej nga detyra, ty të vranë mu pranë shtëpisë tënde. E çfarë nuk u tha, çfarë nuk u zhbë, në media, në rrugë, në kafene, në sallone zyrash, në shkresa burokratësh për ty, miku im! Çështjen e vrasjes tënde të pabesë, ta regjistruan në prokurori për gjakmarrje a hakmarrje, kush e mori vesh, e dinë vetëm paskuintat e salloneve të zyrave të shtetit tim, të shtetit tënd, sikur ti nuk kishe punuar e sakrifikuar asnjë ditë, asnjë orë, asnjë minutë, sikur ti e njerëz si ti do të përfundonin në prita cubash e kriminelësh të panginjur, si tribu, pa shtet, pa rend, pa ligj. Për atentatin ndaj teje punuan disa oficerë shumë të përkushtuar, që meritojnë falënderime e mirënjohje, jo vetëm nga miqtë, kolegët e familjarët e tu, por nga gjithë shoqëria. Ata i zbuluan dy armët e krimit makabër kundër teje, dy armë që u zbrazën atë natë të zezë; u zbuluan gëzhojat, një bluzë e atentatorit që e kishte hedhur në një kosh plehrash… U analizuan kampionet e AND-së së gjetur në bluzën e autorit në një laborator kriminalistik në Zvicër dhe kjo provë shkencore vërtetoi katërçipërisht emrin atentatorit tënd. U angazhuan kolegë gjerma e italian, kërkuan në Gjermani, në Itali e kudo, ku kishte bredhur ky vrasës ordiner.

Ata e vlerësojnë dhe e dinë se ç’është të vrasësh një drejtor policie! Së fundmi ai u kap dhe e arrestuan. E arrestuan me prova të pakundërshtueshme, me akte ekspertimi shkencor, biologjik e balistik, me pamje të kamerave që tregonin lëvizjet e atentatorit mbrëmjen e ngjarjes, u ndërtua më së miri nga ish-kolegët e tu të pakët, që kanë ideal misionin e tyre fisnik, mbrojtjen e ligjit dhe rendit kushtetues, ndërtuan pra mekanizmin e asaj ngjarje makabre. U mbajt atentatori në hetim rreth një vit e dy muaj nga prokuroria. Kanë shkruar gazetat, mbushën faqe të tëra me interpretime e analiza e unë s’para i lexoja versionet pa fund e pa krye që shfaqeshin në faqet e tyre dita-ditës. Isha i neveritur. Por dua të dish që disa nga gazetarët më të mirë të kronikës, më të spikaturit, realistët, kurajozët nuk kanë hedhur baltë mbi ty, ishin në anën tënde dhe besonin në atë çka rezultoi në fund të hetimeve. Të kishin njohur mirë, Artan.

Këto ditë mësova nga bota jonë e të gjallëve se atentatori paska bërë një marrëveshje! Qenka dënuar me 10 vjet burg! (Ligji penal e kërkon nga 30 vjet deri në burgim të përjetshëm).U trondita shumë, po ashtu dhe familjarët e tu dhe gjithkush që të ka njohur. Familja e atentatorit që të mori jetën është marrë në mbrojtje dhe gjithçka ia siguron shteti. Kështu e thënka ligji, Artan! Ti e din, ligji është ligj e duhet zbatuar! Këtë marrëveshje e parashikoka Kodi i Ri i Procedurës Penale; paketë e re e reformës në drejtësi! Thonë me të madhe çdo ditë se këtë reforme e kanë udhëhequr amerikanët! Nuk kam dëgjuar kurrë që të vritet një drejtor policie në Amerikë e autori të mos dënohet me vdekje!

Askush nuk foli për rastin tënd, e ka parashikuar ky ligji i ri, dhe pikë. Më thanë, gjithashtu, se nuk ka seancë tjetër gjyqësore, as ankimim, as rishqyrtim. Është një vendim i formës së prerë, i marrë në një seancë të vetme gjyqësore, me marrëveshje! Gjithçka që themi tani është e kotë. Familjarët e atentatorit mund të jenë në plazh. E ka detyrim shteti t’u sigurojë jetën normale, me roje që paguhen po nga shteti dhe me të gjitha kushtet e një jete normale, të paguara nga taksapaguesit shqiptarë, sepse familjari i tyre ka vrarë një Drejtor Policie dhe për 10 vjet i bie të dalë nga burgu! Mund të dalë dhe për 5 ose 6 vjet për sjellje të mira! E parashikon ligji, Artan! Është dënuar me marrëveshje pas kuintave!

Familja jote nuk është e siguruar as me roje as me të ardhura nga shteti, dhe pensioni qesharak që iu takon fëmijëve, shpresoj të dalë, por akoma nuk është realizuar se ashtu janë procedurat, ç’të bësh! Kështu thotë ligji! Në labirintet e shtetit tim nuk mund të dalë në krye të së drejtës i ndershmi; del krimi, krimineli, dreqi dhe i biri!

Artan, të gjithë ish-kolegët e tu janë në ankth me këtë precedent, pasi gjithkush që mund të ketë fatin tënd (qoftë larg!) po prej cubash në prita e pusi, e pikërisht për shkak të detyrës,(mos ndodhtë kurrë më!), do ketë fatin tënd dhe të familjes tënde! Kur u vrave ti, i dashuri dhe i paharruari ynë, Kryeministri i vendit nuk e tha asnjë fjalë, as në ceremoninë mortore, as kur u dha versioni zyrtar që ishe vrarë për shkak të detyrës si Drejtor i Policisë Vlorë, e jo për “gjakmarrje” apo “hakmarrje” e as tani që atentatori u dënua me 10 vjet burg dhe as para ca ditësh që ishte në Lurë, aty pranë shtëpisë tënde në një dëgjesë publike për punët e “mëdha” te vendit që vetëm i reklamon, por kurrë nuk i bën. E prapë heshtje varri nga Kryeministri i vendit tim, i vendit tënd! Asnjë fjalë, Artan! Qëmoti, kur nuk kishte shtet dhe ligj në së vritej një shërbëtor i një agai, hakun nuk ia merrnin familjarët, por agai, për të cilin punonte shërbyesi. Dhe ti ishte një shërbëtor i shtetit e hakun ta mori shteti(!), ta mori me marrëveshje, Artan! Në marrëveshje me vrasësin! Një marrëveshje e turpshme, kapitulluese, shokuese për mbarë opinionin publik, për botën e të gjallëve dhe të vdekurve bashkë. Atentatori, kam mësuar se ka bërë më parë një marrëveshje për të të vrarë ty, marrëveshje kundrejt shpërblimit me para. Tashme ka bërë një tjetër marrëveshje me Prokurorin, për të shpëtuar me 10 vjet burg për veprën penale makabre që kreu, duke të vrarë.

Ti Artan nuk bëje marrëveshje, ndaj e pësove. Atentatori nuk u paraqit vetë në polici ose prokurori, për të treguar se ai ishte autori i vrasjes, të paraqiste pendesë dhe të kërkonte mëshirë. Jo, ai mezi u identifikua nga provat shkencore, mezi u vërtetua mekanizmi i vrasjes, mezi u arrestua e pas një viti kërkoi këtë marrëveshje turpi me shtetin, me Prokurorin që ka prokurën e shtetit për të mbrojtur interesat e tua dhe të fëmijëve tu. Kjo marrëveshje ishte e diktuar nga krimineli, e imponuar prej tij dhe ia arriti. Familjarët e tij tashmë janë të sigurt nën mbrojtjen e shtetit, ndërsa familjarët e tu nuk kanë asnjë mbrojtje e asnjë ndihmë nga shteti, as fëmijët nuk gëzojnë të paktën pensionin tënd, siç e parashikon ligji.

Ky është precedent që demoralizon, demotivon punën e strukturave të policisë dhe nxit dhe jep siguri krimit dhe kriminelëve.

Mos u çudit, Artan, dhe autori që vrau 4 oficerë policie në vitin 2009 akoma është në proces gjykimi… Po bëhen 10 vjet (një dekadë, Artan!) dhe akoma s’ka folur përfundimisht drejtësia. Mblidhen e derdhen togat e zeza, shtyjnë e pështyjnë njerëzit e ligjit, dridhen e përdridhen korifenjtë e drejtësisë së vendit tim, të vendit tënd! Kjo nuk ndodh askund në botë, por këtu te ne ka procedura e ato duhen zbatuar! Është bërë shtet, Artan. Kanë dalë e janë liruar nga burgu shumë persona të dënuar me burg të përjetshëm e dënime të rënda, e janë rehabilituar. Tashmë merren me biznes, me kanabis, me kokainë, me zgjedhje dhe fushata zgjedhore, me punësime në administratë, emërojnë drejtorë hipotekash, drejtorë doganash, tatimesh, edhe zëvendësministra e ministra! Janë punëmbaruar ata, Artan, se bëjnë marrëveshje. Po të kishe bërë marrëveshje, ti do të ishe në detyrë sot dhe fëmijët s’do ishin jetim në mëshirën e fatit.

Ka filluar Vetingu për të gjithë punonjësit e policisë dhe janë në një ankth të madh. Kjo ka marrë një rëndësi të madhe pasi iniciatori, drejtuesi dhe frymëzuesi i këtij procesi është vetë ministri i ri i Brendshëm, Fatmir Xhafa, udhëheqësi i reformës historike në drejtësi! Sikur është stopuar pak ky proces, se ka dalë një “problem i vogël”, krejt i parëndësishëm! Saimiri, ish-ministri është nën akuzë për trafik ndërkombëtar droge, ndërsa Fatmirit i ka rezultuar vëllai i dënuar nga Gjykata e Lartë Italiane me 7.2 vite burg për trafik ndërkombëtar droge. Nuk di, Artan, se si do shkojë kjo punë! Nëse një punonjësi policie i gjejnë një foto ose takim të papërshtatshëm me një trafikant, si p.sh. me vëllain e Fatmirit, automatikisht duhet të largohet nga detyra. Kështu thotë një nga pikat e formularit 40 faqesh të Vetingut. Kanë vendosur procedura strikte ndaj janë në ankth të gjithë punonjësit e policisë, s’kanë faj, ligji është ligj e procedurat procedura! Kështu bëhet shtet! Vetingu në drejtësi vazhdon. Për një vit e kanë përfunduar Vetingun ndoshta 10 gjyqtarë e prokurorë. E po vazhdoi me këto ritme duhen 8 dekada që të shikojmë drejtësinë tonë “të vetinguar” plotësisht! E Kryeministri e ka refren përfundimin e plotë të Vetingut!

Prokurori, që bëri marrëveshjen me atentatorin tënd do shkojë para komisionit të Vetingut dhe do krenohet me rastin tënd, sepse, së pari, ka zbuluar vrasjen e një drejtori policie dhe, së dyti, është implemntuesi i dispozitave të reformës së re në drejtësi! Sigurisht, do ketë përparësi, pa dyshim që do vlerësohet nga komisioni i Vetingut! Kemi mësuar në histori se burrat e shtetit e të nderit, me sjellje dhe emër të mirë kanë bërë marrëveshje të ndritura në interes të kombeve e shoqërive që ju përkasin dhe mbahen mend në shekuj. Kjo marrëveshje turpi e prokurorit të shtetit tonë është e paimagjinueshme, e pakonceptueshme dhe krejt e pandershme për ata që i bëjnë dhe për shoqërinë që pranon këto turpe në emër të shtetit dhe të ligjit.

Vdekatarë jemi të gjithë në këtë botë, por kur ikën në atë botë me nder, prosperitet e dinjitet, të gjallët kanë ç’të thonë, kanë ç’të shkruajnë, kanë ç’të kujtojnë. Ti e mbylle me nder dhe ne shpresojmë të mos turpërohemi, Artan, deri sa të kemi frymën e deri sa të vijmë atje, në botën e paqtë. Thonë se burri ka kohë të turpërohet edhe pak sekonda para vdekjes. Këto soj burra shtetarësh që na drejtojnë sot, nuk e kanë këtë merak Artan.

Fundi pa lavdi i EULEX-it

Larg rezultateve të pritura, pas 10 vitesh qëndrimi në Kosovë, Bashkimi Europian i ka dhënë fund misionit të vet për Sundim të Ligjit, EULEX, duke e ndryshuar rrënjësisht natyrën e punës nga mision ekzekutiv në një trup monitorues

Nga Përparim ISUFI

Shpresat ishin më të mëdha dhe pritjet më të ngrohta se temperaturat e dhjetorit të vitit 2008 kur Bashkimi Europian, pas muajsh vonesa, vendosi në Kosovë një mision për sundim të ligjit. Kosova sapo kishte shpallur pavarësinë dhe nuk kishte kapacitetet e saj të nevojshme, sidomos në sistemin gjyqësor dhe atë të sigurisë për të cilën garantonte prania e NATO-s në vend. Për më tepër, BE frikësohej se shteti i ri rrezikonte të kapej nga një elitë e papërgjegjshme politike dhe e biznesit, fijet e së cilës ndërlidheshin diku me strukturat kriminale në Kosovë. Për të shmangur këtë, me synimin të ndihmojë Kosovën në ngritjen e një sistemi të sundimit të ligjit, BE vendosi në Kosovë EULEX-in, misionin e vet më të madh që operonte ndonjëherë.

Afër 2500 zyrtarë, përfshirë gjykatës, prokurorë, policë e doganierë duhej të trashëgonin punën e zbehtë të UNMIK-ut, misionit të OKB-së që kishte administruar me Kosovën që nga qershori i vitit 1999. I pranishëm në çdo segment kyç të vendit përfshirë edhe kufijtë e Kosovës, flamuri blu i BE-së u vendos më në fund me bekimin e Beogradit, që përmes fuqisë politike të Rusisë në Këshillin e Sigurimit të OKB-së nuk lejonte vendosjen e misionit pa i vënë njëlloj ombrelle të «selisë së qelqtë». EULEX konsiderohej një test i rëndësishëm për BE-në, meqë UNMIK-u me OKB-në kishte dështuar pothuaj në gjithçka që kishte marrë përsipër ta kryente duke filluar nga administrimi i territorit që i ishte besuar, hetimi dhe dënimi i krimeve të luftës, luftimi i korrupsionit e relaksimi i raporteve të tensionuara ndëretnike në një shoqëri të sapodalë nga lufta.

Mbi të gjitha misioni i OKB-së që kishte lehtësuar procesin e negociatave për statusin final të Kosovës kritikohej se kishte mundësuar një «paqe me çdo kusht» duke i lënë të lirë njerëzit e fuqishëm të veprojnë në këmbim të një stabiliteti në sipërfaqe. Në duart e misionit europian u lanë problemet që përbënin çështjet serioze përfshi hetimet për krimet e luftës, vrasjet e motivuara politikisht, zbardhja e fatit të të zhdukurve, luftimi i krimit dhe korrupsionit të profilit të lartë dhe masat për të frenuar trafikimin me njerëz dhe narkotikë. Për të njëjtat çështje EULEX kishte trashëguar nga misioni i OKB-së goxha shumë dosje të pazgjidhura me vite e tani disa nga to po i lë në duart e vendorëve, e shumë tjera po i bart në Hagë, ty ku është vendosur selia e një gjykate të re për hetimin dhe gjykimin e disa krimeve të pretenduara se janë kryer nga ish drejtues të UÇK-së në kohën e luftës dhe muajt e parë të pasluftës në Kosovë.

Një dekadë pas, dosjet e pakryera vetëm sa janë shtuar në numër dhe volumi i tyre do të bartet në dollapët e sistemit vendor të drejtësisë. Rrëfimi për një sistem të drejtësisë në Kosovë që duhet të ndryshohet në embrion është pothuajse i njëjtë gati si dy dekada më herët kur sistemi gjyqësor i ndërtuar nga OKB-së ishte i humbur nga përdorimi paralel i dy palë procedurash ligjore, atyre të ish Jugosllavisë dhe rregulloreve të reja. Në shifra, EULEX-i ka zgjidhur pak raste të krimit të organizuar e korrupsionit të nivelit të lartë si dhe krimeve të luftës që nuk lënë shenjë në ecjen e Kosovës për një dekadë. Krimi e korrupsioni mbesin endemik në vend me një kulturë të pandryshuar të mosndëshkueshmërisë.

Me gjithë fuqinë e kompetencave ekzekutive për një dekadë, misioni është shquar për paaftësi dhe mungesë të vullnetit të qindra prokurorëve e gjykatësve jo vetëm ndërkombëtarë, por edhe vendorë. Duke shmangur ballafaqimin me detyrat e vështira, prokurorëve dhe gjykatësve vendorë u përshtatej t’i dërgonin rastet e rënda te kolegët e tyre ndërkombëtarë. Imazhi i misionit është zbehur edhe nga problemet në strukturë dhe akuza për korrupsion brenda vetes. Në vitin 2014, një prokurore britanike (Maria Bamieh) që denoncoi pazare brenda EULEX-it pohoi se Shërbimi i Jashtëm Europian i sugjeroi të mbyllë njërin sy ndaj pretendimet për bashkëpunim mes zyrtarëve të misionit dhe kriminelëve të dyshuar në Kosovë. Ajo pretendonte se një gjykatës italian (Franceso Florit) mori 300 mijë euro në këmbim të lirimit të një të akuzuari për vrasje. Pasi misioni u trondit në themel, BE dërgoi një ekip hetuesish për të shikuar në këto aludime, por hetimet thanë se pretendimet e ngritura nuk qëndrojnë.

Akuza të njëjta u përsëriten edhe tri vjet më vonë kur një gjykatës britanik (Malcolm Simmons) akuzoi misionin për korrupsion, por këto akuza nuk morën fort jehonë meqë BE zbuloi se ai vetë ishte nën hetime. Më vonë doli se Simmons nuk kishte bërë asnjë ditë pune si gjykatës në vendin e tij të lindjes, Britaninë e Madhe, gjë që nxjerr dyshime edhe për sigurinë e cilësisë së stafit të përzgjedhur për të shërbyer në mision. Derisa BE me zë të lartë kërkon rezultate të prekshme në luftën kundër korrupsionit në profil të lartë, në regjistrat aktual misionit të saj nuk i faturohet asnjë rast i dënimit i atyre që vetë misioni preferonte t’i quante «peshqit e mëdhenj». Në shumë raste, të dyshuarit e arrestuar apo hetuar me pompozitet, kanë fituar pafajësinë nga vetë gjykatës ndërkombëtarë ndërsa misionit i krijuan imazhin e një «lavatriqeje» që pastron figurat e njollosura në opinion. Vdekja, frikësimi dhe tërheqja e dëshmitarëve në shumë procese gjyqësore, sidomos atyre për krime lufte, gjithashtu u bënë simbol i paaftësisë së misionit për të ndërtuar besimin e njerëzve për të bashkëpunuar me drejtësinë. «Problemi më i madh ishte marrja e dëshmive dhe dëshmitarët si dhe mospasja e një kodi penal të duhur… EULEX nuk ka qenë për arrestimin e njerëzve, ne kemi ardhur këtu për ndërtimin e sundimit të ligjit. Arrestimet ishin çështje sekondare», ka thënë së fundmi shefja e EULEX-it, Alexandra Papadopoulou, për Reuters.

Një dekadë pas shpresat e kosovarëve kanë shijen e zhgënjimit dhe pritjet duken gati surreale në ëndrrën e vënies së drejtësisë në vend. Një nëpunës i BE-së në Kosovë, Andrea Capussela, një kohë të gjatë kishte bërë thirrje për t’i dhënë fund këtij misioni. «Misioni tani po e dëmton Kosovën dhe në mënyrë indirekte interesat e BE-së, kështu që duhet të tërhiqet», kishte thënë ai para dy viteve. Kur e kishte marrë fjalën në një konferencë në Sarajevë në vitin 2013, kreu i atëhershëm i Divizionit Ekzekutiv në EULEX, Mats Mattson, kishte thënë diçka që brenda Kosovës nuk është dëgjuar asnjëherë nga një zyrtar i misionit: «Një problem i veçantë në Kosovë janë klanet, ose ato që të tjerët i quajnë familje të mëdha. Kjo është, si të thuash, të gjithë të afërmit, kushërinj, dhe kushërinj të kushërinjve, e kështu me radhë. Kontrolli i tyre është më i fuqishëm se ai i administratës në Kosovë ndaj njerëzve. Kjo familje e madhe ka ndikim të madh në problemet madhore të sundimit të ligjit në Kosovë dhe këto janë korrupsioni, krimi i organizuar dhe krimet e luftës, të gjitha këto të ndërlidhura». Që atëherë, këto ‘familje të mëdha’ kanë mundur të bëhen familje edhe më të mëdha në betejën e tyre për të zaptuar. Për 10 vjet qëndrimi në Kosovë, EULEX nuk mundi t’ia gjejë asnjëherë fijet ndonjërës prej tyre.
(kallxo.com, BIRN)

Rusia “rinovon” bunkerin e armëve bërthamore?!

Fotografi satelitore, të publikuara së voni, sugjerojnë se Rusia ka rindërtuar një bunker të magazinimit të armëve në Kaliningrad – enklavë e saj në Detin Baltik – dhe se po konsideron vendosjen e armëve bërthamore atje

Fotografitë e publikuara nga Federata e Shkencëtarëve Amerikanë janë burimi i fundit i shqetësimit për vëzhguesit ushtarakë perëndimorë, në lidhje me kapacitetet e Rusisë në rajon. Hans Kristensen, ekspert bërthamor nga Federata e Shkencëtarëve Amerikanë, tha se fotografitë tregojnë se bunkeri i armëve, i vendosur rreth 50 kilometra nga kufiri me Poloninë, është në rinovim qysh në vitin 2016.

“Me sa di unë, ai është vendi i vetëm i magazinimit të armëve bërthamore në rajonin e Kaliningradit”.
“Punimet e fundit padyshim se ngrenë pyetje se cili është statusi operacional i lokacionit. Imazhet satelitore nuk japin përgjigje përfundimtare për këto pyetje”, tha Kristensen.

Sipas tij, politikë e deklaruar e Rusisë është se të ashtuquajturat sisteme të armëve jostrategjike, si armët e vogla dhe me rreze të shkurtër veprimi, ruhen në një strukturë brenda kufijve kryesorë të Rusisë. Rinovimi i lokacionit në Kaliningrad, në Kulikovo, do të thotë se ai mund të furnizohet me raketa apo armë të tjera shpërthyese në rast krize.

Kristensen tha se nuk është e qartë nëse ka koka bërthamore në këtë lokacion ose nëse Rusia planifikon të vendosë të tilla atje – gjë që do t’i rriste tensionet me NATO-n.

Lokacioni i Kaliningradit e bën atë veçanërisht problematik për planifikuesit ushtarakë të NATO-s. Edhe armët me rreze të shkurtër veprimi, të vendosura të këtë lokacion, do t’i vinin në rrezik disa qytete anëtare të NATO-s, si Varshava dhe Berlini.

Në fund të janarit, komandanti ushtarak në rajonin e Kaliningradit, Anatoly Gorodetsky, ka thënë se inxhinierët kanë përfunduar ndërtimin e infrastrukturës së nevojshme për të strehuar sistemin e avancuar raketor Iskander-M.

Disa ditë më vonë, Vladimir Shamanov, një ish-komandant ushtarak, i cili tani kryeson Komitetin e Mbrojtjes në Dhomën e Ulët të Parlamentit të Rusisë, i bëri jehonë kësaj vërejtjeje dhe tha se sistemet Iskander-M kanë qenë vërtet të dislokuara. Ministri i mbrojtjes i Lituanisë gjithashtu e konfirmoi vendosjen.

Zyrtarët e Shteteve të Bashkuara dhe të NATO-s kanë thënë se vendndodhja e këtyre sistemeve të raketave është destabilizuese.

Shtetet e Bashkuara thonë se për shkak të gamës së tyre, armët Iskander përbëjnë shkelje të Traktatit të Forcave Bërthamore me Rreze të Ndërmjetme, i nënshkruar në vitin 1987.

Ndryshe nga NATO, ushtria ruse, sidomos flota e saj, ka mbajtur shumë prej sistemeve të saj të armatimit taktik, me kapacitet bërthamor.

Derisa tensionet e saj me Perëndimin janë rritur, për shkak të ndërhyrjes së Rusisë në luftërat në Ukrainë dhe në Siri, presidenti rus, Vladimir Putin, ka shpalosur një brez të ri të armëve bërthamore, duke thënë se ato tejkalojnë secilën mbrojtje perëndimore.

Alo kushë, a mund t’ia gjesh një punë djalit…

Një njeri nga periferia e thërret kushëririn në Prishtinë

– Alo, kushë, si je, si po kalon… Të pyes diçka, a mund t’ia gjesh një punë djalit tim, e ka kryer shkollën e mesme dhe nuk do ta vazhdojë më…?

– Po ore, çoje te unë në Prishtinë, menjëherë e fus në parlament, rrogën e ka 1.500 euro plus mëditjet e beneficione tjera, asgjë nuk punon, vetëm i lexon portalet, e shtyp pullën të cilën i thonë dhe s’e çan kryet për asgjë.

– Jo, kushë, shumë pare janë, i ri është, më prishet djali.
– Mirë, atëherë mund të jetë kryetar i bordit në ndërmarrjen time, vjen njëherë-dy në javë në punë, rrogën e ka 1.200 euro, ka sekretareshë, veturë zyrtare, telefon…

– O jo kushë, shumë është edhe kjo. Mos ke ndonjë punë ku punohet 8 orë në ditë, pesë ditë në javë dhe rroga mujore është 500 euro?
– Ei kushë, për kështu duhet ta ketë të kryer fakultetin./Mahi: Dush Gashi

Pse opozita duhet të jetë pjesë e dialogut

Presidenti i Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, po vazhdon ta përgatisë terrenin për të qenë drejtues i dialogut me Serbinë, ani pse nuk e ka miratimin nga partitë opozitare dhe si rrjedhojë as të Kuvendit

Me kompetencë të plotë, Presidenti Thaçi deklarohet sa herë që pyetet për epilogun e dialogut ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. “Nuk do të jetë i lehtë, por do të jetë historik dhe është i pa alternativë. Dialogu duhet të përmbyllet me një rezultat ‘win-win’ edhe për Kosovën, edhe për Serbinë, sipas një marrëveshjeje me vlera e standarde evropiane”, ka thënë ai, ditë më parë në një intervistë.

Kjo deklaratë, sikurse edhe shumë të tjera të ngjashme të bëra nga Presidenti Thaçi, lënë të nënkuptohet se vendi nuk do t`i shpëtojë kompromiseve të dhimbshme për një marrëveshje përfundimtare me shtetin i cili ka kryer gjenocid.

Edhe më e dhimbshme bëhet kur përfaqësuesit e Kosovës në dialog, kanë thënë se nuk do t`i publikojnë kompromiset që mund të arrihen deri në një marrëveshje përfundimtare.

Një nga kompromiset që mund të ndodhë e që është përmendur vazhdimisht, është ai për shkëmbimin e territoreve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Zyrtarë të shtetit, ende nuk e kanë mohuar apo pohuar se ky do të jetë kompromisi për të arritur deri te marrëveshja finale.

“Nuk mund të komentoj në këtë fazë asnjë nga idetë apo opsionet që ndërlidhen me fazën përfundimtare të këtij procesi, një gjë e tillë do të ishte tepër joprofesionale për mua”, ka thënë për “Bota sot”, Bekim Çollaku këshilltar i Presidentit Thaçi, kur është pyetur lidhur me opsionin e shkëmbimit të territoreve.

Duke parë gjithë këto deklarata të Thaçit dhe vartësve të tij, opozita në Kosovë do të duhej të ishte edhe më e zëshme për pjesëmarrje në dialog.

Vetëm në këtë mënyrë, partitë opozitare do të monitoronin nga afër kompromiset e rrezikshme të cilat mund të arrihen dhe t`i parandalonin ato.

Opozita aktuale, duhet ta dëshmojë se është e gatshme të bëhet zëri i qytetarëve të Kosovës në dialogun me Serbinë, duke parandaluar kompromise që do të ishin fatale për të ardhmen e vendit.

Tryezat të cilat po mbahen aktualisht nga subjektet politike, do të duhej ta trajtonin më me seriozitet çështjen e dialogut, pasi përballë do të jetë shteti i cili nuk ka qenë asnjëherë transparent në zbatimin e marrëveshjeve.

Tani që po afrohet faza finale e dialogut me Serbinë, uniteti i partive politike do të duhej të vendosej para çdo qëllimi të tyre për të arritur në pushtet./B.S

Diplomacia e vonuar parlamentare

Kryetari i Kuvendit të Kosovës, Kadri Veseli, por edhe deputetë nga partitë në pushtet dhe opozitë, ditëve të fundit kanë shpeshtuar udhëtimet në vendet e Bashkimit Evropian, siç është thënë, për të lobuar për integrimin evropian të Kosovës

Deputetë nga partitë në pushtet dhe opozitë, kanë mendime të ndryshme nëse në prag të një vendimi të institucioneve të Bashkimit Evropian për liberalizimin e vizave për Kosovën, lobimi në vendet që e kanë njohur Kosovën, por edhe ato që nuk e kanë njohur, është i domosdoshëm ose jo.

Zenun Pajaziti, deputetet i Kuvendit të Kosovës nga radhët e Partisë Demokratike të Kosovës thotë për Radion Evropa e Lirë se Kosova gjendet pranë një momenti, ku lobimi është i nevojshëm nga të gjitha institucionet e Kosovës, përfshirë edhe përfaqësuesit e Kuvendit.

“Qëllimi më i afërt më diçka që e presin të gjithë është liberalizimi i vizave. Edhe aktivitetet e kryeparlamentarit me një grup të deputetëve nga parti të ndryshme e ka këtë qëllim. Është një agjendë e tij, për të kontaktuar vendet, të cilat do të mund të na ndihmonin më shumë se sa që ne e presim, për të lobuar edhe ato, për të krijuar votat e nevojshme në institucionet e BE-së, për çështjen e vizave. Gjithashtu, edhe deputetë tjerë, kanë pasur aktivitete tjera të ngjashme”, theksoi Pajaziti.

Por, Mimoza Kusari – Lila, deputetet nga radhët e subjektit politik Alternativa, që është pjesë e Grupit Parlamentar të Lidhjes Demokratike të Kosovës, duke folur për Radion Evropa e Lirë, thekson që aktivitetet e kryetarit të Kuvendit, por edhe një grupi të deputetëve, është duke u zhvilluar në kuadër të diplomacisë parlamentare.

Por, sipas saj, procesi i lobimit duhet të jetë pa afate dhe jo vetëm për kauza, të cilat tash konsiderohen si emergjente apo afatshkurta, siç është liberalizimi i vizave. Megjithatë, sipas saj, një pjesë të koordinimit të këtij lobimi, duhet të bëhet në mënyrë sistematike, prej organeve kompetente, Ministrisë së Jashtme, Presidencës dhe Kuvendit.

“Kjo është që të mos kemi vetëm në kohë të votimeve të tilla, organizime të turneve lobuese, por gjatë gjithë procesit të përgatitjeve para këtyre vendimeve, që edhe ambasadat të jenë të angazhuara. Gjithashtu të kërkohet llogari prej diplomatëve tonë në këto vende, në raport me takimet të cilat i mbajnë. Konsideroj se po vërehet një aktivitet jo i koordinuar, një aktivitet, i cili më tepër është iniciativë individuale nga udhëheqës të caktuar se sa një koordinim ndërinstitucional”, tha Kusari-Lila.

Por, sa mund të jetë i efektshëm lobimi deputetëve, përfshirë edhe kryetarin e Kuvendit, lidhur me arritjen e liberalizimit të vizave për Kosovën, por edhe integrimet tjera evropiane, sikurse anëtarësimi në Këshillin e Evropës dhe të ngjashme?

Deputeti Pajaziti, thotë se Komisioni parlamentar për integrime evropiane, anëtar i të cilit është ai, është duke planifikuar kontaktet të tjera për të lobuar për integrimet e tilla.

“Nuk duhet të rrimë duarkryq, të themi se i kemi kryer obligimet tona dhe të presim BE-në. Janë parlamentet e vendeve të ndryshme dhe institucionet e BE-së, Këshilli i Evropës, Parlamenti i Evropës, që duhet të përballen në procedurë të votimit. Pra, ne duhet të kërkojmë nga partnerët tanë, miqtë tanë, kudo që janë dhe cilido prej shteteve, që të na ndihmojnë, që të lobojnë te shtetet që ende nuk na kanë njohur, por edhe tek ata që na kanë njohur. Edhe ne vet, po provojmë që të krijojmë kontakte të drejtpërdrejta me ta. Madje unë mendoj se nuk po bëjmë shumë. Mendoj që duhet të fokusohet, shumë më shumë, aktiviteti jonë dhe agjenda jonë në lobim edhe për vizat, por edhe për proceset tjera integruese”, u shpreh Pajaziti.

Në anën tjetër, deputetja Kusari – Lila, shpreh mendimin se efektet e lobimit aktual, mbeten të shihen dhe vendimet e vendeve të Bashkimit Evropian, lidhur me liberalizimin e vizave për Kosovën, nuk varen vetëm nga ky lobim.

“Nëse flasim vetëm për këtë formë të lobimit, atëherë mund të themi se është afatshkurtër dhe në moment të fundit. Ne shumë shpejt do të marrim vesh për procesin e liberalizimit të vizave për kosovarët. Prandaj, unë personalisht dyshoj që në këtë moment të fundit, diçka mund të ndryshojë. Shumica e vendeve anëtare i kanë vendimet e veta dhe proceset e brendshme politike, por që edhe pala kosovare është duhet të ketë qenë shumë më e përgatitur në aspektin e diplomacisë aktive në takime dhe në lobim me vendet anëtare të Bashkimit Evropian, të cilat, në fund, do të miratojnë ose të mos miratojnë liberalizimin e vizave për Kosovën”, theksoi Kusari-Lila.

Në javën e parë të qershorit, një grup i deputetëve të Kuvendit të Kosovës patën udhëtuar për në Vjenë me qëllim të lobimit për liberalizimin e vizave për Kosovën. Ndërkohë, kryetari i Kuvendit të Kosovës, Kadri Veseli ka vizituar Strasburgun, ndërkohë që aktualisht është duke qëndruar në Francë, ku siç është thënë do të bisedojë me parlamentarët francezë për procesin e integrimeve evropiane të Kosovës, përkatësisht liberalizimin e vizave për qytetarët e saj.

Liberalizimi i Vizave dhe krimi e korrupcioni që buron nga zyra e Presidentit

Nga Haki Abazi

Kushti per luften kunder krimit dhe korrupcionit eshte pengese e pakalueshme ne procedura normale “pa te njohfshem”.

Po deshmohet qe me fale toke eshte me e lehte se sa me luftu krimin e korrupcionin. Sidomos kur ai eshte krim e korrupcion qe e ka burimin ne zyren e Presidentit te vendit. Petrit Selimi dhe nje grup njerezish rreth tij jane pjese e nje skandali te madhe milionesh qe jane zhvatur nga buxheti i shtetit te Kosoves dhe atij Britanik. Transakcione pa mbulese, transakcione per anetaret e familjes, transakcione te individeve anonimusa dhe kryesisht femra me siguri ne lidhje te ndryshme mqiesore e familjare. Ky eshte skandali i fundit per te cilin asnje lobim tjeter nuk do t’i ndihmoje Kosoves perpos nese nenshkruajne edhe kompromise te tjera siq eshte asociacioni e ndarja e Kosoves. Genjeshtrat e Thacit se nuk ka lidhje me Jeffrey Nice dhe deklarimet e tij se ai nuk ka lidhje me letrat e turpit kjo pune e demaskon. Ajo qe mbetet te kuptohet eshte nese pjese e ketij skandali do te jete edhe pagesa e librit “vetmohues” te Thacit.

… demarkacionin me Malin e Zi e perfunduat me premtimin se menjehre, diten tjeter do te behet lajmerimi per liberalizim te vizave. Nuk ndodhi- e turpshme qe nuk ndodhi…genjeshtra te kulluara, premtime te kota…