Lavrov, akuza të rënda ndaj Thaçit: Je i akuzuar për krime lufte

Ministri i Jashtëm i Federatës Ruse, Sergej Lavrov, ka sqaruar në Beograd se Kremlini nuk do të njohë pavarësinë e Kosovës. Lavrov ka thënë se Preisdenti Thaci të merret me faktin se ‘është i akuzuar për krime lufte’

Rusia nuk do ta ndryshojë qëndrimin për Kosovën dhe nuk do ta njohë pavarësinë e saj. Ministri i Jashtëm rus, Sergej Lavrov, i është përgjigjur kërkesës së presidentit kosovar, Hashim Thaçi, në idenë e njohjes së pavarësisë nga Rusia. Ai ka thënë se është për zgjidhje të të gjitha problemeve në Europë me marrëveshje.

“Ai, si shumica e politikanëve në Prishtinë, duhet të merren me punët e tyre dhe sidomos me faktin që janë të akuzuar për kryerjen e krimeve të luftës. Ne e respektojmë rezolutën 1244 dhe retoritkat e tilla nuk ndryshojnë mendimin tonë”, ka thënë Lavrov në një konferencë për media.

Homologu i tij serb, Ivica Daçiç, ka kritikuar gjithashtu qëndrimet e Prishtinës duke falendëruar Rusinë për mbështetje.

“Thaçi ka deklaruar se njohja nga Rusia do ta ndihmonte procesin, e unë them që është e logjikshme tërheqja e njohjes nga SHBA dhe Britania e Madhe do ta ndihmonte ndalimin e histerisë së madhe shqiptare në rajon”, është shprehur Daciq.

Kryediplomati rus akuzoi vendet anëtare të NATO-s për presion në Ballkan. Për të në Serbi janë përgatitur aktivitete të ndryshme dhe dhurata nga zemra. /abcnews

Kërcënimi rus në Bosnjë është i vërtetë

Ndërsa Kremlini po përfshihet më shumë në mbështetjen e regjimit të Milorad Dodikut në Republika Srpska, nuk duhet të përjashtojmë mundësinë e eskalimit të dhunës

Nga Jasmin Mujanoviç

Prania e paraushtarakëve serbë të trajnuar nga Rusia, zyrtarëve nga Osetia Jugore dhe banda famëkeqe e motoçiklistëve «Ujqërit e Natës» në përkujtimet e fundit dhe jokushtetuese të 9 janarit në Banjallukë, kryeqytetin e entitetit kryesisht serb të Bosnjës, Republika Srpska (RS), kanë zbuluar thellësinë befasuese të lidhjeve ruse me presidentin e Republikës Serbe, Milorad Dodik, dhe qeverinë e tij. Raporte të tjera kanë ekspozuar fakte edhe më shqetësuese: militarizimi i shpejtë i policisë së RS-së dhe një marrëveshje bashkëpunimi mes Ministrisë së Brendshme të RS-së dhe zyrtarëve rusë të sigurisë për të trajnuar njësinë e «forcave speciale» brenda policisë së RS-së.

Këto zhvillime nuk përfaqësojnë vetëm një përkeqësim të thellë në klimën e sigurisë të Bosnjë-Hercegovinës, por ndoshta sfidën më të drejtpërdrejtë ndaj Marrëveshjes së Paqes të Dejtonit të vitit 1995 që nga nënshkrimi i saj. Është e rëndësishme të përcaktohet qartë se pse po ndodh kjo dhe pse po ndodh tani. Dodik, sigurisht, është përfaqësues i rusëve për një kohë të gjatë. Ngatërresa aktuale midis Banjallukës dhe Kremlinit daton më së paku që nga viti 2014. Pasi Rusia pushtoi Ukrainën dhe aneksoi Krimenë, natyra e marrëdhënieve të Moskës me Perëndimin ndryshoi dukshëm. Ishte fillimi i një periudhe të konfrontimit të drejtpërdrejtë me NATO-n, në veçanti, dhe përfundimi i periudhës së gjatë iluzionare, ulja e tensioneve e dy blloqeve që (kryesisht) kishte vazhduar që nga fundi i Luftës së Ftohtë.

Po atë vit, Dodik dhe partia e tij, Aleanca e Socialdemokratëve të Pavarur, SNSD, pësuan një rezultat shokues në zgjedhjet e përgjithshme të Bosnjës, duke humbur vendin e tyre në presidencën e shtetit ndaj bllokut të opozitës së bashkuar të RS-së dhe pothuajse duke humbur kontrollin e legjislaturës së entitetit. Qëndrimi i padiskutueshëm i tyre që dikur ishte i paarritshëm në elektoratin serb të Bosnjës u shkatërrua. Gjatë dy viteve të ardhshme, Dodik dhe partia e tij nisën një seri konfrontimesh gjithnjë e më të dëshpëruara me opozitën e RS-së dhe me qeverinë qendrore në Sarajevë, duke arritur në përfundimin se një program nacionalist edhe më ekstremist do të ndikonte në zemrat dhe mendjet e votuesve.

Në të njëjtën kohë, ata filluan të bëjnë më shumë kërkesa direkte te rusët, duke kërkuar në mënyrë eksplicite fonde nga Kremlini për të arnuar vrimat e hapura në buxhetin e qeverisë, të shkaktuara nga një dekadë korrupsioni dhe keqmenaxhimi dhe të përkeqësuar nga refuzimi në rritje i FMN-së dhe donatorëve të tjerë dhe institucioneve për të mbështetur agjendën shkatërruese të Banjallukës. Rusët, ndërkohë, i bënë të qarta qëllimin e tyre për të sabotuar proceset e zgjerimit europian dhe atlantik në Ballkanin Perëndimor. Prioritetet e tyre të menjëhershme ishin ta mbajnë Malin e Zi jashtë NATO-s dhe ta mbështesin regjimin e Nikola Gruevskit në Maqedoni. Por, në një afat të gjatë, ishte Bosnja që duhej të ballafaqohej me të.

Për Moskën, ballafaqimi me Bosnjën nënkuptonte që qendra strategjike e rajonit të mbetet jofunksionale dhe politikisht e copëtuar, sidomos pasi Mali i Zi dhe Maqedonia të kalonin nëpër gishtat e tyre. Megjithatë, për aq kohë sa Bosnja mbeti një plagë e hapur, rajoni i Ballkanit do të mbetet një vorbull paqëndrueshmërie për Europën në tërësinë e saj. Bashkimi i interesave të SNSD-së dhe Rusisë tani përqendrohet në zgjedhjet e përgjithshme të vitit 2018. Siç e thashë më parë, Dodik dëshpërimisht dëshiron të ngjitet në pushtet, sepse nëse ai mundet në votime pothuajse është e sigurt se do të paditet dhe ka mundësi të burgoset për një dekadë kriminaliteti në krye të RS-së. E ardhmja e vetme që e pret Dodikun jashtë detyrës është burgu, që ende vërvitet mbi kokën e kolegut të tij autokrat, Gruevski, ose mërgimi në Serbi (ose Rusi), siç ishte rasti me ish presidentin ukrainas, Viktor Janukoviç.

Sido që të jetë, nuk ka të ardhme për Dodikun si udhëheqës i SNSD-së si një parti opozitare. Ndërkohë, për Rusinë, humbja e Dodikut do të nënkuptonte që rruga e Bosnjës drejt pranimit në NATO do të rimaterializohej shpejt, siç ka ndodhur edhe për Maqedoninë që kur Gruevski dha dorëheqje. Dhe nëse Bosnja është në gjendje të bashkohet me NATO-n, së bashku me Maqedoninë, plani i Rusisë për «një numër të shteteve ushtarake neutrale» në rajon është i vdekur në ujë, edhe me Serbinë dhe Kosovën ende jashtë aleancës. Megjithatë, pyetja mbetet, çfarë pikërisht Dodik, SNSD dhe bamirësit e tyre rusë po përpiqen të bëjnë përpara sondazheve të tetorit për të siguruar fitore.

Referendumi jokushtetues i shtatorit të vitit 2016, i orkestruar nga autoritetet e RS-së na jep planin themelor: plani është t’i sabotojë zgjedhjet përmes një kombinimi të politikës nacionaliste dhe përdorimit të forcës në mënyrë direkte. Për shkak se SNSD nuk mund t’i fitojë më zgjedhjet në bazë të të dhënave të saj aktuale, ajo ka rënë duke u mbështetur në marifetet politike gjithnjë e më paqëndrueshme si referendumi i festave të njësisë. Problemi është se partia e ka pikturuar veten në një qoshe; lojërat e saj shoviniste e shfaqin një ndjenjë të vërtetë paniku në udhëheqjen e saj, se çfarë do të jetë e ardhmja për ta, sikur të humbnin fuqinë.

Si rezultat i kësaj, Dodik dhe SNSD nuk mund të lejojnë të bëhet një votim i lirë në tetor. Në përputhje me rrethanat, ata do të përdorin rojet ruse të financuara nga Rusia për të frikësuar opozitën, për të shtypur shtypin e lirë dhe shoqërinë civile në njësi dhe për të hartuar për elektoratin e RS-së një zgjedhje në dukje ekzistenciale: mbështetja e regjimit ose rrezikimi i asgjësimit kombëtar. Sidoqoftë, nuk mund ta hedhim poshtë mundësinë që kjo zgjedhje e rreme të përfshijë dhunë të vërtetë.

Në fund të fundit, një qeveri e këtij lloji nuk siguron armë ose nuk organizon paraushtarakët pa ndonjë qëllim të përdorimit të tyre. Duke pasur parasysh se Dodik ishte tashmë në prag të përpjekjes për t’u ndarë nga Bosnja në vorbullën e aneksimit të Krimesë në vitin 2014 dhe ka qenë i qartë në lidhje me qëllimet e tij të shkëputjes për vite me radhë, shanset e një hapi të madh të rrezikshëm janë të mëdha. Kështu që nuk mund të injorohet një «skenar transnistrian», domethënë, me premtimin e ndihmës dhe armëve ruse, Dodik mund të tërheqë këmbëzën për përpjekjet për t’u shkëputur plotësisht nga Bosnja.

Qëllimi nuk do të ishte të fitonte njohje zyrtare nga bashkësia ndërkombëtare për këtë entitet të ri, të cilën ata e kuptojnë plotësisht, por, si në Transnistria, për të siguruar mbijetesën e regjimit. Është e domosdoshme që BE-ja, SHBA-ja dhe Zyra e Përfaqësuesit të Lartë ta kuptojnë se sa vonë është në Bosnje dhe Hercegovinë. Duhet të përgatitet një pengesë e besueshme dhe ekzistenca e saj t’i komunikohet qartë Banjallukës, Moskës dhe publikut boshnjak. Fatkeqësia ende mund të shmanget, por vetëm nëse e kuptojmë plotësisht seriozitetin e krizës aktuale. Kërcënimi rus në Bosnje është i vërtetë.(BIRN)

NATO: Ushtria e Kosovës formohet pas ndryshimeve kushtetuese

Transformimi Forcës së Sigurisë së Kosovës në Ushtri të Kosovës, duhet të bëhet në pajtim me reformat kushtetuese, ka thënë komandantit i Forcave të Përbashkëta Aleate të NATO-s në Napoli, James Foggo

Sipas tij, të gjithë liderët e Kosovës janë në dijeni se pa ndryshime kushtetuese, FSK-ja nuk mund të shndërrohet në ushtri.

“Aleanca e NATO-s dhe Këshilli i Atlantikut Verior ishin këtu para disa muajsh dhe ata e bënë shumë të qartë se për NATO-n, nëse bëhet transformimi i FSK-së në Ushtri të Kosovës, duhet të bëhet pas ndryshimeve kushtetuese”, ka thënë Foggo.

Ai i bëri këto komente gjatë një konference për shtyp në selinë qendrore të KFOR-it në Prishtinë.

Krijimi i Ushtrisë së Kosovës përmes ndryshimeve kushtetuese, në vazhdimësi është kundërshtuar nga Lista Serbe, e cila përkrahet nga Beogradi. Pa votat edhe të Listës Serbe nuk mund të ketë ndryshime kushtetuese.

Pas pengesave të shumta, vitin e kaluar, presidenti i Kosovës Hashim Thaçi kishte tentuar që transformimin e FSK-së ta bënte përmes një projektligji i cili do të mundësonte shndërrimin e FSK-së në një forcë me kompetenca mbrojtëse, ushtarake.

Iniciativa e Thaçit ishte kundërshtuar nga NATO, Bashkimi Evropian dhe SHBA-ja.

Forca e Sigurisë së Kosovës është forcë shumetnike, e armatosur lehtë dhe me uniformë, e cila aktualisht ka për detyrë të zbatojë operacione në rast të krizave në Kosovë dhe jashtë saj, operacione këto për mbrojtjen civile në Kosovë dhe për të ndihmuar autoritetet civile në rast të fatkeqësive elementare dhe rasteve tjera të jashtëzakonshme.

Komandanti Foggo ka folur edhe për kërcënimet e mundshme që mund të vijnë nga Serbia dhe ndikimi i Rusisë në Ballkan, e në veçanti në Kosovë. Përkundër raporteve të mira midis Serbisë dhe Rusisë, Foggo ka thënë se nuk ka vend për shqetësim.

“Ka pasur shitje të armëve, të avionëve, disa avionë që i janë shitur Serbisë, unë nuk do t’i blija, janë MIG 29, të cilët janë të vjetër dhe nuk paraqesin kërcënim”, ka thënë Foggo.

NATO ruan praninë e saj në Kosovë përmes forcës paqeruajtëse, KFOR-it, që ka në mandatin e saj garantimin e sigurisë, paqes dhe stabilitetit.

Pacolli akuzon Haradinajn: E ndryshove trasenë e rrugës Gollak -Gjilan kur unë isha jashtë vendit

Zëvendëskryeministri Behgjet Pacolli është ankuar se është ndryshuar traseja e rrugës së planifikuar për t’u ndërtuar që shkon nga Gollaku në Gjilan. Gjithçka, sipas tij ka ndodhur, kur ai ishte i angazhuar me udhëtime jashtë vendit. Pacolli thotë se kjo rrugë për të është aq e rëndësishme për të pasi ka qenë edhe pjesë e dakordimit me kryeministrin kur është formuar Qeveria. Pacolli i kërkon Haradinajt që të marrë masa urgjente që të mos ndryshojë asgjë

Ky është shkrimi i plotë i Pacollit:

Ndërrimi i trasesë së autostradës privon qasjen e një pjese të madhe të Gollakut nga qasja në këtë rrugë.
Në kohën e qeverisjes 2011-2014, është paraparë zgjerimi i rrugës ekzistuese në katër korsi, nga Veterniku drejt pallatit të drejtësisë, në pjesën e majtë të Liqenit, Suteskë, Slivovë, Llabjan, Bresalc, Gjilan.

Qytetarët e asaj pjese duhet ta kenë këtë rrugë, që përveq se do tu shërbejë njerëzve që jetojnë atje, do jetë edhe nxitje e madhe e kthimit të popullatës, që tani janë duke e braktisur atë zonë.

Ndërtimi i kësaj rruge ka qenë pjesë e një dakordimi edhe me kryeministrin kur është formuar qeveria e Kosovës. Për shkak të angazhimeve të mija jasht vendit, fatkeqêsisht është devijuar traseja krejtësisht në drejtim tjetër dhe Gollaku ka mbetur i privuar nga e drejta për të pasur qasje në infrastrukturë moderne rrugore.

Shpresoj shumë që kryeministri do të ndërmarrë masa urgjente për evitimin e këtij dëmi që po i bëhet Gollakut por edhe buxhetit të Kosovës, duke pasur parasysh se rindërtimi i rrugës, në trasenë e lartpermendur do të kushtonte shumë më lirë se sa andaj kah është planifikuar.

Hahn: Shqiptarët vuajnë nga një imazh i caktuar

Komisioneri i Bashkimi Evropian, Johannes Hahn i thotë ‘Die Welt’ se viti 2025 është vetëm synim për anëtarësimin e Serbisë e Malit të Zi në BE. Për shqiptarët ai thotë se vuajnë nga imazhi i tyre për avancimin drejt saj

“Viti 2025 është vetëm një datë indikative, jo garanci. Ajo i detyron Shtetet e Ballkanit Perëndimor, por edhe BE që të merren seriozisht me një anëtarësim, i cili premtohet prej vitesh”, kështu shprehet në një intervistë dhënë numrit të sotëm të gazetës gjermane ‘Die Welt’, Komisioneri i BE-së për zgjerimin, Johannes Hahn, shkruan DW.

Hahn thekson më tej se, megjithatë datën e përmendur “vetëm ai që i plotëson njëqind përqind të gjitha kushtet politike, të shtetit juridik dhe kushtet ekonomike mund të anëtarësohet”. Me perspektivën e konkretizuar të zgjerimit në rajon krijohet një presion për motivim.

I pyetur për trajtimin e konflikteve të pazgjidhura kufitare midis shteteve ballkanike që duan të anëtarësohen në BE, në lidhje me Serbinë dhe Kosovën Johannes Hahn thotë se “Po të dojë të bëhet anëtare Serbia, ky vend duhet të lidhë me Kosovën një normalizim me një formë juridike detyruese. Marrëveshja duhet të jetë e gjerë, përfundimtare dhe detyruese në pikëpamje juridike”.

Në lidhje me momentin e fillimit të negociatave të anëtarësimit për në BE me Shqipërinë dhe Maqedoninë, Hahn i thotë ‘Die Welt’se “Komisioni Evropian do t’u rekomandojë së shpejti shteteve anëtare – me shumë gjasa deri në verë – që të nisin negociatat e anëtarësimit me Shqipërinë dhe me ish-Republikën Jugosllave të Maqedonisë… Në fund të fundit do të jenë shtetet anëtare që do të vendosin se kur do të nisin bisedimet e anëtarësimit”.

Franca, por para së gjithash Gjermania kanë rezerva të mëdha në rastin e Shqipërisë. Shqiptarët natyrisht që vuajnë nën një imazh të caktuar”, thotë Hahn. Por Shqipëria ka bërë “shumë veçanërisht në luftën kundër krimit të organizuar”, përfundon Johannes Hahn.

Brukseli zbarkon në Ballkan-Merkel ku janë ndihmat

Zyrtaret me te larte te Brukselit zbarkojne ne Ballkan pjese e nje turi takimesh me drejtuesit me te larte te qeverive te vendeve te rajonit

Ne perberje te delegacionit te larte te Brukselit eshte Presidenti i Komisionit Europian Juncker, shefja per politiken e jashtme Mogherini dhe komisioneri Hahn. Me 25 shkurt kjo treshe pritet te vizitoje Tiranen.

Nga ana tjetër, kancelarja gjermane Angela Merkel ka bërë thirrje për afrimin e Ballkanit Perëndimor me BE-në, duke theksuar se kjo duhet bërë edhe për shkak të përpjekjeve të forta për ndikim nga ana e Rusisë dhe Kinës.

“Gjermania mbështet perspektivën europiane të gjashtë vendeve të Ballkanit,” tha Merkel pas takimit me kryeministrin maqedonas, Zoran Zaev.

Kancelarja tha se duhen bërë reforma, sidomos sa i përket sistemit ligjor. Merkel nuk foli për një datë të pranimit, por tha se në plan të parë duhet të jetë përmbushja e kushteve.

Por Merkel tha se BE duhet të jetë më aktive për të ndihmuar Ballkanin, sidomos sa u përket rrugëve.
Ajo tha se ndihma e BE për Ballkanin Perëndimor është shumë e avashtë.

“Nuk është problemi te mungesa e parave,” tha ajo. “Njerëzit nuk janë të interesuar për të mësuar studimin e tretë të fizibilitetin, por ata duan të dinë se kur do nisë të ndërtohet kilometri i parë i autostradës,” tha Merkel.

Të akuzuarit e Vetëvendosjes do të njoftohen me shkrim për vendimin e Apelit

Pas elaborimit të ankesave nga të akuzuarit, trupi gjykues e ka mbyllur seancën dhe ka njoftuar se do të njoftohen me shkrim për vendimin që do ta marrin, qoftë rreth procesit gjyqësor, qoftë rreth masës së paraburgimit

Aktgjykimi do të nxirret në një afat të arsyeshëm, pasi lënda konsiderohet voluminoze. Kurse Prokuroria e Apelit ka deklaruar se qëndron prapa ankesës së Prokurorisë Speciale dhe njësoj edhe ajo kërkon që të akuzuarve t’u shpallen dënime më të larta, si dhe të hedhen poshtë ankesat e të akuzuarve, të dorëzuara pranë kësaj gjykate, raporton Koha Ditore.

Në vazhdim do të elaborohen ankesat e të akuzuarve nga avokatët mbrojtës të tyre, por eventualisht edhe nga vetë të akuzuarit.

Avokati Gashi kërkon lirimin e të akuzuarve

Avokati Tomë Gashi, i cili mbron deputetin e VV-së, Frashër Krasniqi, ka deklaruar se shkalla e dytë e ka rastin që të përmirësojë padrejtësinë që e ka bërë shkalla e parë dhe t’i lirojë të akuzuarit. Po ashtu, ka kërkuar që t’u ndërpritet masa e paraburgimit.

Ndërkaq, Frashër Krasniqi, ka deklaruar se çdo dëshmi e dëshmitari është e ndikuar nga policia sipas deklaratës së vetë dëshmitarëve. Ka thënë se gjithëçka ka qenë e planifikuar politikisht. Sipas tij, policia ka ndërhyrë në dëshminë e secilit dëshmitarë.

Të akuzuarit e VV-së: Procesi është montim politik

Për seancën e Apelit, pos të akuzuarve, ankesë në shkallë të dyte ka bërë edhe Prokurori Speciale rreth aktgjykimit të shkallës së parë. Ka kërkuar dënime më të larta ndaj të akuzuarve. Në anën tjetër, të akuzuarit e kanë kundërshtuar ankesën e prokurorisë, duke e konsideruar të pabazuar, raporton Koha Ditore.

Të akuzuarit, përmes ankesave të tyre kanë deklaruar se ky proces gjyqësor është i montuar politikisht. Se ky skenar është i përgatitur nga organet e pushtetit. Ata i kanë kërkuar Gjykatës së Apelit që ta hedh poshtë aktgjykimin e shkallës së parë, si dhe t’i shpall të pafajshëm. Kjo, për faktin se gjatë procesit gjyqësor të zhvilluar vitin e kaluar, nuk janë vërtetuar pretendimet e prokurorisë dhe se të gjitha provat e prezantuara, kanë qenë shfajësuese.

Pos kërkesës për hedhjen poshtë të aktgjykimit të shkallës së parë, të akuzuarit kanë kërkuar që në rast se nuk nxirret aktgjykim lirues, së paku të kthehet procesi në rigjykim.

Dy gazetarë dhe një president cungojnë historinë e Kosovës

Gazetarët Roger Boyes dhe Suzy Jagger kanë shkruar një biografi për glamurin e të qenmit revolucionar. Protagonisti i tyre Hashim Thaçi përshkruhet si pronar i historisë së Kosovës dhe i UÇK-së, si njeri që vuri në lëvizje NATO-n, pastaj si figura e vetme e të gjitha zhvillimeve të pasluftës. Libri përmban retushime të vrazhda të historisë dhe një tendencë për të hedhur baltë mbi tërë lëvizjen paqësore dhe mbi Ibrahim Rugovën. Ja dy shembuj: kur flitet për paraqitjen e UÇK-së më 1997 duket se qëllimisht nuk përmenden emrat e Rexhep Selimit, Mujë Krasniqit e Daut Haradinajt si protagonistët e asaj dite të shënuar, ndërsa fotografia nga ceremonia e nënshkrimit të Marrëveshjes së Rambouillet tregon Thaçin dhe Rugovën të ulur në tavolinë, por lë jashtë saj Rexhep Qosjen dhe Veton Surroin. Burimet e librit janë çuditërisht tepër të mangëta, ndërsa anekdotat gojore, përveç prej Thaçit, vijnë ose nga Enver Hoxhaj ose nga Bekim Çollaku

Nga Armend BEKAJ

Pse shkruhet një biografi? Çka e shtyn autorin t’ia dedikojë një libër të tërë zbërthimit dhe përshkrimit të jetës së një personi? Prej nga vjen frymëzimi, vullneti, energjia për t’ia përkushtuar rreth dy vjet jete biografisë së një personi tjetër? Por nëse autorit i mungon frymëzimi për të bëmat e heroit, atëherë çka e nxitë atë t’i hyjë kësaj pune? Me fjalë të tjera, sa të holla duhen për të shkruar libër për dikë tjetër? Se siç i thonë një fjale, çdokush e ka çmimin e vet. Rrjedhimisht, sa kushton një autor për të shkruar një biografi? Këto janë disa nga pyetjet që sillen nëpër mend derisa lexon biografinë e sapo publikuar të Roger Boyes dhe Suzy Jagger të titulluar «New State, Modern Statesman: Hashim Thaçi – A Biography» (Shtet i ri, burrështetas modern: Hashim Thaçi – biografi). Autorët janë gazetarë shumëvjeçarë në shtypin britanik. Kanë punuar kryesisht për të përditshmen «The Times».

Derisa Suzy Jagger ka raportuar kryesisht mbi ngjarjet në Lindjen e Mesme, Roger Boyes ka botuar artikuj e libra për Europën Lindore, mes tjerash edhe një biografi për revolucionarin polak Lech Wałęsa. Se çka i shtyri këta dy gazetarë të shkruajnë një biografi për presidentin e Kosovës, mbetet ndoshta të sqarohet nga ata që mund ta dinë këtë. U motivuan nga ngritja fenomenale e një djaloshi i cili nga viset rurale të Kosovës arriti të bëhej faktor kyç bisedimesh ndërkombëtare, apo u frymëzuan nga faktorë më të prekshëm, monetarë ndoshta? Dhe, në fund, kjo biografi, a është e autorizuar apo jo? A e gëzon bekimin e protagonistit kryesor? Do të ishte me interes që presidenti të prononcohej për këtë.

Shumë është shkruar e vazhdon të shkruhet për Kosovën nga autorë të huaj që mund të jenë gjithçka tjetër por jo edhe «ekspertë» të rajonit. Të paktë janë ata që posedojnë njohuri të bollshme për rajonin për të shkruar me kredibilitet për politikën, kulturën e historinë e tij dhe për t’i qëndruar besnik të vërtetës. Shkrimtarë, akademikë, doktorantë, gazetarë, hulumtues OJQ-sh nga më të ndryshmet kanë bërë karriera duke proklamuar narrativa të llojllojshme për Kosovën dhe Ballkanin, secili me një të vërtetë më tendencioze se tjetri. Kryesisht, artikujt dhe librat që janë shkruar për Kosovën mund të ndahen në dy grupe: ato të cilat qartazi janë të motivuara nga paragjykimet dhe një injorancë e theksuar për kulturën e popullit të Kosovës, dhe të cilat rezultojnë të japin tablo të shfytyruara të historikut të tij. Në to, UÇK-ja dhe lufta në Kosovë vrojtohen me skepticizëm, për të mos thënë armiqësi. Në përgjithësi proceset nëpër të cilat ka kaluar Kosova, bashkë me pavarësinë, paraqiten si një anomali që nuk do të duhej të ndodhte.

Në grupin tjetër janë ata autorë të huaj të cilët qartazi tregojnë një simpati për kauzën dhe aspiratat e popullit shqiptar në Kosovë, rezistencën paqësore të tij, pastaj luftën e UÇK-së dhe çdo gjë që pasoi deri në pavarësi e pas saj. Por problemi kryesor me këtë grup autorësh është njëanshmëria e tyre, si dhe një tendencë për të zbukuruar ngjarjet e për të lartësuar figurat publike të saj, sidomos luftën dhe udhëheqësit e saj. Duket se në këtë kategori të dytë hyjnë edhe autorët e lartëshënuar me biografinë për Hashim Thaçin.

E vërteta – pak a shumë

Parathënia është e shkruar nga ish-senatori Bob Dole. Kjo duket impresive kur kemi parasysh se Dole ka qenë një nga përkrahësit kryesorë të rezistencës shqiptare në Kosovë. «Rrugëtimi i Thaçit është rrugëtimi i Kosovës», thotë ai. Në një anë, e kuptueshme kjo thënie, por në anën tjetër edhe klaustrofobike të mendosh se si shtet, si popull, fati yt dhe ardhmëria jote janë përherë të lidhur me atë të një individi, kushdo qoftë ai. «Kosova ka pasur një rrugëtim të jashtëzakonshëm», vazhdon Dole, «dhe një njeri me rol kyç në zhvillimin e këtij bastioni të demokracisë në Ballkan është presidenti Hashim Thaçi». Mos t’ia zëmë për të madhe ish-senatorit të nderuar, por t’i referohesh Kosovës si bastion demokracie, në kohën kur ende orvatemi të shkëputemi nga tendencat e një qeverisjeje autokratike, është qesharake. Dhe për këtë, natyrisht, përgjegjësinë më të madhe e ka lidershipi politik, duke filluar nga presidenti.

Autorët fillojnë biografinë me glorifikim marramendës të heroit të librit. «Thaçi ka drejtuar Kosovën nga të qenmit një koloni e shtypur nën thundrën e një prej diktatorëve më të egër të Evropës, në një demokraci shkëlqimtare». Janë disa shtresa ekzagjerimesh në këtë fjali: së pari, Kosova fatkeqësisht është larg të qenmit demokraci që t’i merr sytë nga shkëlqimi. Së dyti, centralizimi i meritave në një person të vetëm, duke mos përmendur kontributin e figurave tjera udhëheqëse, nuk i bën nder as protagonistit e as të vërtetës. Është e qartë se fokusi i librit do të bie mbi një person të vetëm (është biografi!), por kur njerëzit rreth tij nuk përmenden për rolin e tyre në luftë dhe pas saj, atëherë e vërteta duket e cunguar dhe mbase edhe e manipuluar. Përgjatë gjithë librit vërehet një tendencë e qartë e autorëve që, për shembull, të minimizojnë figurën dhe rolin e Ibrahim Rugovës, i portretizuar këtu si rivali kryesor i Thaçit, i dërrmuar e i nënshtruar nga frika e pasiguria për të vepruar. Thaçi, në anën tjetër, është djaloshi që do ta shkundte popullin nga amullia mbytëse duke qenë i bindur se Sllobodan Millosheviqi kuptonte vetëm gjuhën e armëve. Pikërisht kjo është edhe një nga pikat e dobëta të biografisë: një tendencë për të hedhur baltë mbi gjithë lëvizjen paqësore vetëm e vetëm për të lartësuar Thaçin dhe, bashkë me të, edhe UÇK-në si projekt pothuaj personal i tij. Ky është një kurth në të cilin, me apo pa vetëdije, kanë rënë edhe shumë autorë tjerë, të cilët nuk shohin se në esencë edhe lëvizja paqësore, por edhe rezistenca e armatosur, kanë luajtur rol vendimtar për çlirimin e Kosovës. Larg së përjashtuari, ato kanë plotësuar njëra-tjetrën. Rrjedhimisht, kjo tendencë për të përlbaltur figurën e Rugovës dhe rezistencën paqësore është meskine dhe e pakuptimtë.

Po ashtu, është e paarsyetueshme dhe komike edhe një përpjekje e qartë për retushim të vrazhdë të historisë sonë të vonshme. Për shembill, libri përmend vetëm shkarazi daljen e parë publike të UÇK-së në fund të vitit 1997, por duket se qëllimisht nuk përmenden emrat e Rexhep Selimit, Mujë Krasniqit e Daut Haradinajt si protagonistët e asaj dite të shënuar. Mungojnë edhe emrat e shumë prej protagonistëve kryesorë të luftës pa të cilët UÇK-ja dhe zanafilla e saj as nuk mund të konceptualizohen. Lihet thuajse plotësisht anash lidershipi i hershëm i Lëvizjes Popullore të Kosovës (LPK-së) të cilët luajtën rol determinues në themelimin e UÇK-së, po aq sa nuk përmenden shokët e vjetër të luftës, rruga e të cilëve tashmë është ndarë nga ajo e Thaçit, si Fatmir Limaj, Jakup Krasniqi, Nait Hasani etj. Fotografia nga ceremonia e nënshkrimit të Marrëveshjes së Rambouillet tregon Thaçin dhe Rugovën të ulur në tavolinë, por lë jashtë saj Rexhep Qosjen dhe Veton Surroin, të cilët ishin bashkënënshkrues të atij dokumenti. Përmenden, dhe atë kalimthi, vetëm ata njerëz të cilët vazhdojnë të kenë raporte të afërta me të, si Kadri Veseli e Xhavit Haliti. Marrëdhëniet e Thaçit me Adem Jasharin përshkruhen si tejet të ngrohta dhe vëllazërore. Të jepet përshtypja se përderisa Adem Jashari ishte ideatori i rezistencës së armatosur, Hashim Thaçi ishte protezheu i tij, në supet e të cilit kishte rënë barra e krijimit të një ushtrie të tërë prej zeros.

Kur flitet për episode të caktuara historike, është evidente se si autorët mbështeten në perfiditetin e gjuhës angleze për t’i bërë bisht të vërtetës së plotë, apo për të folur në mes rreshtash dhe në gjuhë diplomatike. Derisa flet për Rambouillet, Thaçi deklaron: «Delegacioni më nominoi për të udhëhequr bisedimet». E vërtetë, por po ashtu është e vërtetë se ky nominim erdhi tek pas një periudhe tensionimi të marrëdhënieve ndërmjet LDK-së dhe Rugovës, dhe UÇK-së. Në fund ky nominim më shumë dukej si imponim për shkak të rrethanave në terren ku forca e armëve kishte heshtur rezistencën paqësore.

Shihet se autorët janë larg të qenmit ekspertë të rajonit, e aq më pak të kenë njohuri të thella të raporteve socio-politike brenda Kosovës dhe më gjerë në rajon. Për të kompensuar këtë mungesë njohurish, autorët mbështeten në përdorimin e një arsenali ekzotik fjalësh nga fushat e marrëdhënieve ndërkombëtare, siguria kombëtare, historia, antropologjia etj. Në fund, mbesim me një tekst që nuk është se i takon një zhanri të caktuar, përveç një gazetarie me sajime të herëpashershme hiperbolizuese. (Është për t’u çuditur se, me sa e pashë, as një herë të vetme autorët nuk flasin për shqiptarë të Kosovës, por për kosovarë: UÇK-ja i mbrojti kosovarët, kosovarët luftuan për pavarësi, Thaçi përfaqësoi ekipin kosovar etj.). Burimet janë çuditërisht tepër të mangëta, ndërsa anekdotat gojore, përveç prej Thaçit, vijnë ose nga Enver Hoxhaj ose nga Bekim Çollaku. Çdo kapitull nuk ka më shumë se dy-tri burime si referencë, gjë e jashtëzakonshme kjo që tregon për një dembeli nonshalante për të hulumtuar literaturë.

Sa i përket krahasimeve që i bëhen Thaçit me figura të tjera (Churchill, de Gaulle, Mandela, Havel), është jashtëzakonisht e vështirë, për të mos thënë e pamundshme, që kjo të bëhet në dy-tri faqe të librit. Këto krahasime më shumë duket se bëhen për konsumim afatshkurtë politik, sesa që kanë të bëjnë me një analizë të mirëfilltë. Për shembull, është e vërtetë se Mandela ishte gjithashtu udhëheqës i një krahu ushtarak – atij të Kongresit Kombëtar Afrikan («African National Congress») – por ai po ashtu i kaloi gati 30 vjet në burgje të aparteidit jugafrikan. Në këtë aspekt, ndoshta ngjashmëria është më e përafërt me Adem Demaçin. Apo Vaclav Haveli i Çekosllovakisë dhe disidenca e tij paqësore, që duket më e ngjashme me atë të Ibrahim Rugovës. Me fjalë tjera, nuk është që nuk ka krahasime me Thaçin, por ato nuk janë determinuese për peshën dhe rolin historik të tij në kontekstin e Kosovës. Por një gjë duket e sigurt: Thaçi nuk dëshiron të krahasohet me Gerry Adams, ish-komandantin misterioz dhe liderin politik të IRA-s së Irlandës Veriore. «UÇK-ja kurrë nuk ka qenë si IRA. Kjo u bë e qartë në momentin kur republikanët filluan fushatën e bombardimeve në Angli. Ne kurrë nuk do të vepronim si terroristë në Serbi – ne vepronim brenda Kosovës dhe kundër një ushtrie okupuese». Kjo duket të ketë qenë e vërtetë. Nuk ishte e rastësishme që luftimet bëheshin brenda Kosovës dhe nuk kishte sulme në Serbi, pasi që kjo ishte praktikë e vetëdijshme e udhëheqësisë së UÇK-së.

Autorët nuk përtojnë të përdorin edhe gjuhë ekzotike për rrethanat në të cilat u ngrit rezistenca e armatosur. Përshkrim plot glamur për luftën e aktivitetet klandestine të Thaçit, saqë lexuesit i mbetet pikë që nuk ka qenë i pranishëm. Por lufta, e bashkë me të edhe aktivitetet e protagonistit të librit, nuk ishin film hollivudian. Për popullin që e përjetoi atë në lëkurën e vet, ajo ishte e rëndë si shkëmbi. Po ashtu, në të morën pjesë, apo u afektuan, të gjithë në njëfarë mënyre. Por libri është përplot me shprehje personalizuese mbi luftën dhe proceset e fundit politike. «Lufta e tij për pavarësi». Apo «dy muaj para se të zgjedhej president nga Kuvendi, Thaçi tha se konsideronte që ta ndërrojë Kushtetutën e vendit në mënyrë që të kandidojë për president për herë të dytë – por këtë herë i zgjedhur nga populli.» Apo «para së gjithash, Thaçi do të kujtohet […] si njeriu që e bindi aleancën më të fuqishme të botës që ta ndihmojë ushtrinë e tij të lodhur». Por lufta nuk është dhe as ka qenë prone e një personi të vetëm. As Kushtetuta nuk është pronë private që të ndërrohet me tekat e një individi, president apo jo. Ndërsa, sa i përket efektit që paskemi pasur mbi NATO-n, ndoshta është më mirë që të jemi më realistë me vetveten dhe të mos proklamojmë aq zëshëm se paskemi ndryshuar kursin e ardhmërisë së aleancës më të fuqishme botërore. Aleanca sigurisht nuk do të pajtohej se si pahiri ka hyrë në lojën tonë, e joshur nga intuita jonë e parezistueshme për «proceset globale gjeo-strategjike».

Mesazhi dhe audienca?

Kur shkruhet një vepër, autorët e kanë një ide pak a shumë të qartë se cila është audienca e shënjestruar nga libri. Cili është qëllimi, mesazhi që mëtohet të arrihet? Në këtë rast, s’do mend se kjo biografi i është dedikuar një audience të jashtme, qarqeve politikëbërëse, akademike e më gjerë. Duke na e personalizuar figurën e Thaçit, duke na njoftuar me të kaluarën e tij modeste në katund, me familjen e tij, dobësitë e trillet, autorët përpiqen të ndikojnë në përmirësimin e imazhit të presidentit në rrafsh global. Sigurisht se tentohet që të arrihet edhe një baraspeshë nga dëmi që iu bë atij personalisht pas publikimit të raportit të Dick Marty-it për krimet e supozuara nga pjesëtarë të UÇK-së që, siç e dimë, rezultoi në krijimin e Gjykatës Speciale. Mirëpo, pengesa më e madhe e kësaj biografie për t’u pranuar nga audienca e jashtme është kredibiliteti i asaj që thuhet në të. Mungesa e kritikës nga ana e autorëve, hiperbolizimi i figurës së Thaçit dhe lënia në harresë e figurave të tjera të rëndësishme të kohës, si dhe burimet e cekëta e të njëanshme informative, s’do mend do të ndikojnë që kjo biografi të mos merret me seriozitetin e mëtuar.

/Armend Bekaj merret me hulumtime në fushën e demokratizimit dhe sigurisë, me fokus të veçantë në rolin e ish-ushtarakëve në politiken e pasluftës. Më 2010 Bekaj botoi një studimin «The KLA and the Kosovo war: from intra-state conflict to independent country» të botuar nga Instituti Berghof Conflict Research në Berlin.

Ambasadorët bëjnë përpjekje për të bindur deputetët e LDK-së

Grupi parlamentar i LDK-së është në takime me ambasadorët e huaj në Kosovë, të cilët janë duke bërë përpjekje për t’i bindur deputetët që të votojnë demarkacionin

Burime të KTV-së kanë thënë se LDK-ja ka kushtëzuar votimin e demarkacionit me heqjen nga projektligji raportin e Komisionit Bulliqi.

Grupi parlamentar i LDK-së ka kushtëzuar votimin e demarkacionit. Për këtë shkak është duke ndodhur edhe vonesa e nisjes së seancës në të cilën do të dalë në votim demarkacioni me Malin e Zi.

Dy zyrtarë të lartë qeveritarë i kanë thënë KTV-së, se LDK-ja ka kërkuar që nga projektligji të largohet raporti i Shpejtim Bulliqit.

“Është shumë më e vështirë sesa duket kjo punë. LDK po kërkon ta heqim krejtësisht raportin e Bulliqit. Por nëse ne pranojmë ta heqim atë, atëherë nuk i kemi votat”, kanë thënë këto burime.

Reporterja e KTV-së në Kuvendin e Kosovës, njofton se në sallë ende nuk kanë arritur të gjithë deputetët për të votuar marrëveshjen e demarkacionit. Jo zyrtarisht merret vesh se në Kuvend po pritet ardhja e deputetëve të Listës Serbe, tek e cila koalicioni qeveritar ka varur shpresat për kalimin e këtij projektligji.

Merret vesh se deputetët e Listës Serbe kanë kërkuar që votimi për demarkacion të bëhet fshehtas. Koalicioni qeveritar nuk e ka pranuar këtë kërkesë.

Deputetja Mimoza Kusari-Lila në konferencën për media para se të fillojë seanca për votimin e demarkacionit me Malin e Zi, ka thënë se deputetë sot do të votojnë marrëveshjen e vitit 2015.

“Sot do të votojmë marrëveshjen e vitit 2015. Kësaj i janë shtuar deklaratat e presidentëve”, ka thënë Kusari-Lila.

“Deklarata e presidentëve që thotë se pas ratifikimit fillon puna e një trupi të përbashkët për korrigjimin e pikës kufitare”, ka shtuar ajo.

Kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, ka arritur në Kuvendin e Kosovës dhe në sallën e Kuvendit ai po flet një për një me deputetët e Kosovës. Supozohet se gjatë kësaj bisede të ketë kërkuar nga deputetët votën për demarkacionin.

Është vërejtur se Haradinaj më së paku ka qëndruar me deputetët e Lëvizjes Vetëvendosjes, të cilët gjithnjë po ia përkujtojnë se ai ka qenë në krye të protestave dhe në krye të peticionit kundër miratimit të demarkacionit.

Në Kuvend është edhe ambasadori amerikan, Greg Delawie, i cili aty ka arritur 40 minuta para fillimit të paraparë të seancës së Kuvendit.

Ambasadori amerikan, Greg Delawie në një deklaratë për media, u ka bërë thirrje deputetëve të Kuvendit të Kosovës që të votojnë demarkacionin me Malin e Zi.

Ai ka thënë se me këtë votim do t’u mundësohet lëvizja e lirë e qytetarëve të Kosovës në Evropë.
“Jam këtu për të inkurajuar deputetë që të votojnë për demarkacionin”, ka thënë ambasadori amerikan.

Peticionin me mbi 200 mijë nënshkrimeve të mbledhura nga qytetarët kundër marrëveshjes së demarkacionit, deputetët e Lëvizjes Vetëvendosje e kanë marrë me veti në seancën e Kuvendit.

Këtë peticion deputetët e VV-së e kanë vendosur nëpër tavolina të Kuvendit në ditën kur pritet të dalë në votim marrëveshja e demarkacionit.

Armatosja e ushtrisë shqiptare nga amerikanët: Xhaçka thirret në Pentagon

Ushtria shqiptare po rinovon thuajse totalisht arsenalin e saj rus dhe kinez të saj. Këmbësoria shqiptare nuk mban më armën që nuk e ka hequr që nga viti 1945, të famshmen Ak47- kallashnikovin rus. Armë të prodhimit turk dhe italian do të shërbejnë si pajisje luftarake të Forcave të Armatosura shqiptare

Gjithashtu e gjithë flota e MIG-ëve është hequr nga qarkullimi dhe është shkrirë shumica e tankeve T20. Lëvizshmëria luftarake e ushtrisë po zëvendësohet nga pajisje të blinduara amerikane.

Forcat ajrore shqiptare nuk janë të pajisura me avionë gjuajtës por vetëm me helikopterë francez të kompanisë Eurocopter, helikopterë Sar franko-gjermanë, si dhe një kontigjent me helikopterë italianë Augusta që u falën nga qeveria italiane para 10 vjetësh.

Ndërkaq, në bisedimet që pritet të zhvillohen në Pentagon, do të flitet edhe për vazhdimin e armatosjes së ushtrisë afgane me armë dhe municion nga Shqipëria, pjesë e arsenalit të dalë nga përdorimi.

Dy vjet më parë, një parti prej 10 mijë kallashnikovësh janë dërguar në Kabul si donacion i ushtrisë shqiptare.

Ndërkaq, në vitin 2014, ushtria shqiptare ka dërguar një sasi të madhe armatimi dhe municioni për kurdët peshmergë në Irak. Bëhet fjalë për 22 mijë fishekë kallashnikovi, 15 mijë granada dore dhe 32 mijë predha artilerie.

Kurdët peshmergë ishin pjesë e koalicionit amerikan në luftën ndaj ISIS-it në pjesën veri të Irakut, në një pjesë të gjerë që kufizohet me tre shtete: Iranin, Sirinë dhe Turqinë.

Kurdët peshmergë që janë krahu i armatosur i Partisë Demokratike të Kurdistanit, dyshohet se tashmë po bashkëpunojnë me YPG-në në Siri, e po përplasen me forcat turke në Afrin.

Dhe prej vitit 2016 nuk kanë shkuar më armë shqiptare drejt kurdëve. /tesheshi.com/