NATO ua mbyllë gojën Thaçit, Mustafës, Mehës dhe analistëve…

Vjen goditja e dytë nga NATO-ja për mashtruesit e demarkacionit me Malin e Zi. NATO përfundimisht sçaron se nuk ka asnjë lidhje me përcaktimin e kufirit Kosovë-Mali i Zi. Ndërsa, ata që thirren në harta të NATO-s, janë vetëm mashtrues, sepse NATO nuk ka krijuar asnjë hartë të kufirit Kosovë-Mali i Zi, dhe se me këtë asnjëlloj harte nuk mund ti referohej Komisioni Meha, që të argumentonte humbjen e 8.230 hektarëve

Pra, përfundimisht, del se Hashim Thaçi, Isa Mustafa, dhe Murat Meha, kanë kryer mashtrim të qëllimshëm, dhe kanë konsumuar vepër të rëndë kriminale, pasi tashmë është e qartë se nuk ka argumente, as amerikane dhe as të NATO-s, që thonë se kufiri është diku tjetër, nga ai që Kosova e ka administruar të paktën që nga krijimi i Autonomisë.

Deklarata e NATO-s dhënë gazetës Ekspres

Pas deklaratave të James Foggo, komandant i forcave të përbashkëta të NATO-s për Evropë, i cili zgjodhi që në vizitën e tij në Kosovë të flasë për çështjen e kufirit me Malin e Zi, Express ka kontaktuar sërish me zyrën e tij në Itali për të kërkuar sqarime shtesë rreth asaj që tha ai për demarkacionin. Në një përgjigje për gazetën, një ushtarak i NATO-s, ka shtuar se aleanca e tyre nuk luan asnjë rol të drejtpërdrejtë në kufijtë e shteteve. Për ta, kufiri është një çështje mes palëve të interesuara, Kosovës dhe Malit të Zi.

Deklarata e një ushtaraku të lartë amerikan e bërë të mërkurën, teksa po merrte pjesë në ceremoninë e ndërrimit të Komandës në KFOR, mori vëmendje të madhe në opinion. Madje, komentet e tij për Malin e Zi dhe Kosovë u pëlqyen nga anëtarë të Komisionit për Demarkacionin.

Admirali i Ushtrisë Amerikane, në atë ceremoni u pyet edhe rreth demarkacionit, derisa ai nuk hezitoi të thotë se rreth kësaj teme, pret që Kosova dhe Mali i Zi të zhvillojnë bisedime. Ushtarakët shpesh u ikin temave politike.

“Të kesh një anëtare të NATO-s në kufi siç është Mali i Zi, është një gjë e mirë për Kosovën. Në këtë aspekt unë pres që të ketë dialog produktiv mes Qeverisë së Kosovës dhe Malit të Zi”, ka thënë ai.

Express ka kërkuar sqarim shtesë në zyrën e gjeneralit, për të kuptuar nëse deklaratat e tij përfaqësojnë një qëndrim personal apo të njëjtat janë pikëpamje edhe të aleancës euroatlantike NATO.

Nga zyra e admiralit amerikan, në përgjigjen për Express e që i atribuohet një “oficeri ushtarak të NATO-s, bëjnë të ditur se aleanca e tyre nuk luan rol në çështjet e kufirit dhe se kjo e fundit është çështje midis palëve që janë të interesuara.

“NATO-ja nuk luan rol të drejtpërdrejtë në çështjet e demarkacionit të kufirit – as midis shteteve tona anëtare dhe as mes vendeve të tjera. Që nga themelimi i NATO-s në 1949, 17 vende janë bërë anëtare të Aleancës. Aty ku vija e demarkacionit është një çështje midis palëve të interesuara. Ne presim që dy vendet të zgjidhin këto çështje në mënyrë paqësore dhe në përputhje me të drejtën ndërkombëtare”, thuhet në përgjigjën e NATO-s.

Lamtumirë NATO, nis krijimi i Ushtrisë Evropiane

Tensionet midis Uashingtonit dhe Brukselit janë forcuar pasi Donald Tramp erdhi në pushtet. Tani, pas një presioni të gjatë, Brukseli ka nisur formimin e Ushtrisë Evropiane. Ideja e krijimit të një ushtrie evropiane nuk është e re, shkruan Robert Bridget për “Rusia Today”

Kjo ide u propozua nga Charles de Gaulle pas Luftës së Dytë Botërore. Megjithatë, këtë javë Brukseli bëri hapin e parë për të arritur këtë ëndërr, pasi 23 vende anëtare u bashkuan në Marrëveshjen e PESCO-s.

Megjithëse përgjegjësitë kryesore ende nuk njihen, raportet e para tregojnë se forcat do të koordinohen në “planet e mbrojtjes, operacionet dhe zhvillimin e armëve”, me mundësinë e “përshpejtimit” në zonat e krizës, raporton Reuters.

Përfaqësuesi i Lartë i BE për Punë të Jashtme dhe Siguri Federica Mogerini e quajti marrëveshjen “një moment historik për mbrojtjen evropiane”.

Ministri i Jashtëm gjerman Zigmarsh Gabriel gjithashtu e mirëpriti këtë nismë. Megjithatë, Bridget në tekstin “Hasta la vista, NATO?” thotë se jo të gjithë do ta shijojnë këtë “shampanjë të hapur”.

Britania, e cila po kalon një proces të dhimbshëm të daljes nga BE, është ende kundër një ushtrie të pavarur evropiane.

“Ne do të vazhdojmë të kundërshtojë çdo ide e ushtrisë së BE-së, i cili thjesht do të rrezikonte NATO-n. Ne po largohemi nga BE-ja, por ne vazhdojmë të jetë e përkushtuar për sigurinë evropiane dhe ngritjen e më shumë trupave në Estoni dhe Poloni vitin e ardhshëm,” tha ai në shtator, ish-ministri britanik i Mbrojtjes, Michael.

Edhe pse shumë anëtarë të BE flasin për “agresionin rus” si një nga arsyet më të rëndësishme për krijimin e një ushtrie evropiane, shpjegimi është pak më i gjerë.

Lartë në listën e arsyeve pse Brukseli kërkon ushtrinë evropiane është rritja e Donald Tramp dhe mesazhi i tij shqetësues i “vjetërsisë” në NATO.

“Anëtarët e NATO-s në fund të fundit do të duhet për të përmbushur detyrimet e tyre financiare. 23 e 28 kombeve ende nuk paguajnë sa më shumë që ju duhet për mbrojtjen, dhe kjo nuk është e drejtë të taksapaguesve amerikanë”, ka thënë Tramp në samitin e NATO-s në muajin maj.

“Ishte një mësim se udhëheqësit evropianë në publik, Emanuel Macron dhe Angela Merkel, nuk do të harrojnë këtë”, shkruan Bridget.

Pak kohë pas kësaj, kancelarja gjermane Angela Merkel tha se koha në të cilën “ata mund të mbështeten tek amerikanët ka ardhur fundi”. “Ne duhet të luftojmë për të ardhmen tonë nga vetja,” tha Merkel.

Ardhja e Donald Trump në pushtet ka shënuar dhe fillimin e ndarjës mes SHBA-së dhe Evropës për herë të parë që nga Lufta e Dytë Botërore.

Rusia josh Turqinë me marrëveshje raketash

Planet e Turqisë për të blerë sisteme raketore ruse S-400 alarmojnë aleatët e saj perëndimorë, por janë pjesë e një partneriteti akoma më të gjerë me Rusinë që do të ketë një impakt të dukshëm në Ballkan. Pas vizitës së tij të fundit në Rusi për të takuar presidentin Vladimir Putin më 13 nëntor në Soçi, presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan theksoi se marrëdhëniet midis dy vendeve kishin vazhduar “të thelloheshin”

Kjo ishte e qartë nga fakti se takimi i Putinit dhe Erdoganit zgjati më shumë se katër orë – në fillim me delegacionet zyrtare të të dy vendeve dhe më vonë në një takim kokë më kokë. Sipas deklaratave të dy liderëve para dhe pas takimit të tyre, lista e gjatë e temave jo shumë të lehta përfshinte Sirinë, çështjet e energjisë, stacioni bërthamor në Akkuyu, turizmi, bashkëpunimi ushtarak dhe ekonomia.

“Të dyja palët janë dakord që vendet dhe popujt tanë duhet të jenë më të afërt dhe të kenë bashkëpunim më të ngushtë në çdo fushë,” tha Erdogan në një konferencë të përbashkët shtypi me Putinin pas takimit.

Erdogan vuri në dukje se kjo ishte vizita e tij e tretë në Rusi dhe takimi i tij i gjashtë me presidentin e Rusisë vetëm këtë vit, duke përsëritur dëshirën e tij për të rritur tregtinë bilaterale në 100 miliardë dollarë.

Raketa ruse për një vend të NATO-s

Sipas deklaratave të Erdoganit para takimit, të dy liderët duhet të diskutonin gjithashtu detajet përfundimtare të një marrëveshjeje sipas të cilës Turqia, edhe pse një vend anëtar i NATO-s, do të blejë sistem raketash sipërfaqe-ajër S-400 nga Rusia.

Marrëveshja e armëve ka shkaktuar polemika dhe shqetësime midis aleatëve të NATO-s në muajt e fundit.

Shërbimi për Bashkëpunim Ushtarak-Teknik i Rusisë, FSMTC, njoftoi marrëveshjen për dërgimin e sistemeve S-400 në Turqi në shtator.

Që atëherë, zyrtarët turq dhe rusë kanë konfirmuar se Turqia ka bërë një pagesë paraprake për sistemin e armëve, dërgimi i të cilave është programuar për vitin 2019.

“Ne kemi blerë sistemet raketore S-400. Kjo është bërë. Tani kemi vetëm detaje,” tha ministri turk i mbrojtjes Nurettin Canikli më 11 nëntor.

Pas takimit Putin-Erdogan ditën e martë, SHBA shprehu shqetësime rreth blerjes, edhe pse u përqendrua më shumë në aspektin teknik, sesa në aspektin politik apo në aspektet e sigurisë së blerjes.

“Ky është një vendim sovran për Turqinë. Është e qartë se nuk do të jetë ndërveprues me NATO-n,” tha të martën sekretari amerikan i mbrojtjes James Mattis në Uashington. “Kështu që ata do të duhet të marrin në konsideratë nëse do ta vazhdojnë apo jo,” shtoi ai.

Orkhan Gafarov, një ekspert me Qendrën Davis për Studimet Ruse dhe Euroaziatike në Universitetin e Harvardit, tha për BIRN se Turqia nuk ishte vendi i parë i NATO-s që blinte sisteme ruse armësh.

“Turqia si një vend anëtar i NATO-s mund t’i blejë këto sisteme raketore ruse duke qenë se Greqia, një tjetër vend i NATO-s, bleu një sistem raketash më të ulët të quajtur S-300 më parë,” shpjegoi Gafarov.

Megjithatë, një tjetër ekspert për marrëdhëniet Rusi-Turqi, Kerim Has, në Universitetin Shtetëror të Moskës, tha për BIRN se ndërsa detajet e kësaj marrëveshjeje nuk dihen ende, vënia në zbatim e saj do të mbetej “një rrugë e gjatë dhe e vështirë”, pasi marrëveshja mund të ndikojë shumë në marrëdhëniet midis NATO-s dhe Turqisë.

Ai shtoi se pavarësisht marrëveshjes së dukshme për blerjen e sistemeve S-400, Turqia po vazhdon ende të negociojë blerje të mundshme sistemesh armësh të ngjashme nga prodhues francezë dhe italianë.

“Është e qartë se si Ankaraja ashtu edhe Moska kanë objektiva dhe interesa të ndryshme në nënshkrimin e marrëveshjes së S-400,” tha ai.

“Ankaraja synon t’i tregojë Perëndimit një “partneritet alternativ ushtarak” të mundshëm dhe të shantazhojë NATO-n me orientimin e saj gjeopolitik, ndërsa Moska synon të largojë Turqinë nga NATO, ose të paktën të hapë një përçarje serioze në Aleancë,” shpjegoi ai.

“Megjithatë, nuk do të ishte e saktë të thuhet se lidershipi politik turk i ka mbyllur të gjitha dyert për partnerët e saj perëndimorë,” shtoi ai.

Rusia dhe Turqia kanë ende konflikte interesi

Përveç përqendrimit në përmirësimin e marrëdhënieve politike dhe ekonomike, ka çështje të tjera në të cilat Turqia dhe Rusia – deri më tani – kanë mbajtur pikëpamje të ndryshme, nëse jo kontradiktore.

Një çështje e rëndësishme, e cila u diskutua në takimin e të martës në Soçi, është Siria, ku Rusia ka dhënë mbështetje të rëndësishme ushtarake dhe diplomatike ndaj presidentit sirian Bashar al-Assad.

Turqia, nga ana tjetër, ka mbështetur rebelët që duan të rrëzojnë Assadin dhe janë të përfshirë në disa fushata ushtarake në territorin sirian.

Marrëdhëniet mes Rusisë dhe Turqisë u përkeqësuan pasi avionët turq rrëzuan një avion luftarak rus pranë kufirit sirian në nëntor 2015.

Megjithatë, Putini dhe Erdogani kanë ndërmarrë hapa për të ndrequr mosmarrëveshjet e tyre që nga ajo kohë.

Pas takimit në Soçi, Putin u tha mediave se marrëdhëniet midis dy vendeve ishin kthyer në “nivelet e para krizës”.

“Kanë lindur bazat për zgjidhje politike në Siri,” shtoi Erdogan, edhe pse detajet e një marrëveshje të tillë të re mbeten ende të panjohura.

Sipas Has, marrëdhëniet Turqi-Rusi mbeten “të brishta” për shkak të interesave të tyre të kundërta në Siri dhe gjetkë.

“Duket absurde që brenda një kohe të shkurtër Moska do të furnizojë me S-400 me një vend anëtar të NATO-s, Turqinë, me të cilën ka marrëdhënie të trazuara që fillojnë nga tregtia bilaterale dhe Krimea dhe deri te kriza siriane dhe problemit kurd,” tha ai.

“Të dy palët kanë ende mosmarrëveshje. Dhe të gjitha këto çështje mbeten ende për t’u zgjidhur,” shtoi Has.

Has tha gjithashtu se ishte e çuditshme që Rusia do të furnizonte Turqinë me sisteme S-400 kur vende si Siria, Irani dhe Armenia, që janë më pranë Rusisë dhe janë armiq të Turqisë, kanë vetëm sistemet S-300 të nivelit më të ulët.

“Nuk do të jetë një detyrë e lehtë për Rusinë që të ofrojë një sistem më të përparuar në krahasim me 300-tët për një vend anëtar të NATO-s, vetëm nëse Ankaraja i paraqet Moskës një “plan daljeje” nga aleanca e Atlantikut të Veriut, ose të paktën një “hartë” të dobësimit të marrëdhënieve me kampin ushtarak perëndimor,” shpjegoi ai.

Rivendosja e marrëdhënieve miqësore do të ketë efekte në Ballkan

“Nga këndvështrimi i Moskës, nëse Turqia dhe Rusia mund të bashkëpunojnë për çështje të tjera – çështja siriane është në krye – është e mundur që në vitet e ardhshme ne do të diskutojmë një ndryshim historik gjeopolitik në orientimin e politikës së jashtme të Turqisë,” tha Has.

“Në këtë kuptim, S-400 mund të jetë vetëm një” pjesë e dukshme e ajsbergut” në këtë rivendosje të re të marrëdhënieve miqësore midis Turqisë dhe Rusisë dhe, në mënyrë paralele, një moment i rëndësishëm në marrëdhëniet e përkeqësuara të Ankarasë me NATO-n”.

“Përkeqësimi i marrëdhënieve me aleancën perëndimore dhe rivendosja e marrëdhënieve miqësore me Moskën me siguri, në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të tërthortë, do të kenë ndikim në Ballkan,” vazhdoi ai.

Si ndikimi rus ashtu edhe ai turk po rriten në Ballkan, pjesërisht për shkak të një dobësimi gradual të pozitës të SHBA-së dhe BE-së në rajon gjatë viteve të fundit.

“Nuk është sekret që Ankaraja ka një ndikim tek myslimanët e rajonit dhe po rrit volumin e tregtisë së saj dhe bashkëpunimin me vendet e tjera,” tha një ekspert turk për Ballkanin, duke folur në kushte anonimiteti.

“Nga ana tjetër, Rusia është një rivale e përjetshme e Perëndimit në Ballkan me rrënjët e saj sllave dhe ortodokse. Të dy vendet po përpiqen të jenë më të fuqishëm në rajon dhe mund të përpiqen të zëvendësojnë BE-në dhe SHBA-në në rajon, nëse ata vendosin të punojnë së bashku,” shtoi ai.

Ai shpjegoi se, për shkak të problemeve të shumta që lindin tani midis Perëndimit dhe Turqisë, ndasitë midis Rusisë dhe Perëndimit për rajonin dhe rënien e pushtetit të BE-së, një bashkëpunim i tillë duket më i mundur tani sesa kurrë më parë.

Nëse Rusia dhe Turqia ishin të gatshme të uleshin në një tavolinë dhe të diskutonin situatën në Siri, gjetja e qëndrimeve dhe interesave të përbashkëta në Ballkan do të jetë edhe më e lehtë, parashikoi ai.

Has ishte dakord me këtë. “Rivendosja e marrëdhënieve të mira midis Ankarasë dhe Moskës mund t’i sigurojë Rusisë një “mjet energjie” me më shumë influencë në politikën e saj të jashtme në Ballkan dhe realizimi i projekteve energjetike të Kremlinit mund të përshpejtohet gjithashtu. Depërtimi rus në infrastrukturën kritike të energjisë në vendet e Ballkanit mund të fitojë një shtysë të re me një çarje në marrëdhëniet Turqi-NATO,” tha Has.

Ai përfundoi: “Moska ka gjithashtu gjasa të përpiqet të ndryshojë politikën e Turqisë për Kosovën dhe të përdorë “fuqinë e butë” të Turqisë për komunitetet myslimane në rajonin e Ballkanit në favor të saj dhe anasjelltas.”

BIRN

Vendimi politik, të bashkohen VV dhe LDK

Ndonëse Gjykata Themelore ka vendosur t’i shpallë fajtorë aktivistët e Lëvizjes Vetëvendosje, njohës të çështjeve politike e juridike vlerësojnë se një vendim i tillë nuk është aspak i drejtë dhe se është bërë për çështje politike

Katër aktivistët e VV-së të cilët dyshoheshin për ‘terrorizëm’ gjegjësisht sulmin në Kuvend, Frashër Krasniqi, Atdhe Arifi, Egzon Haliti dhe Adea Batusha sot në orët e mesditës janë shpallur fajtorë. Bëhet e ditur se Atdhe Arifi është dënuar me 6 vjet burgim, Adea Batusha është dënuar me 2 vjet burgim, Frashër Krasniqi është dënuar me 8 vjet burgim, ndërsa Egzon Haliti është dënuar me 5 vjet e 6 muaj burgim.

Burjani: Priten tensione politike nga VV

Njohësi i çështjeve juridike dhe politike Blerim Burjani, duke folur rreth kësaj çështje, ka thënë për gazetën “Bota sot” se puna e gjykatës nuk mund të komentohet politikisht, pasi sipas tij, gjykata duhet të funksionojë në mënyrë të pavarur dhe jo të jetë anësore.

“Në këtë rast nuk mund të ketë politizim dhe vendime politike pasi kjo është e ndaluar. Puna e sistemit gjyqësor dhe e vendimeve të saj duhet të jenë në përputhshmëri të plotë me mandatin kushtetues dhe ligjor. Por, tani secilit segment në këtë moment të nxjerrjes së vendimit, do t’i jepet konotacion politik për shkak se ka të bëjë me këtë kategori njerëzish. Në parim, ky vendim do të ketë tensione politike në subjektin politik të VV-së. Madje të gjithë e dimë se nuk mund të komentohen politikisht vendimet e organeve të drejtësisë”, është shprehur njohësi i çështjeve juridike Blerim Burjani.

Mehmeti: Vendimi politik, të bashkohen VV dhe LDK

Ndërsa, analisti politik Faton Mehmeti, konsideron se vendimi i sotëm ndaj aktivistëve të VV-së, është krejtësisht politik, i diktuar nga politika dhe si rrjedhojë me ndikim dhe mesazh politik. Mehmeti ka vlerësuar se përmes këtij vendimi po tentohet të mbulohet vrasja e aktivistit Astrit Deharit, gjoja se ai ishte i fajshëm.

“Natyrisht se përmes këtij vendimi po tentohet të mbulohet vrasja e Astrit Deharit, gjoja se ai ishte i fajshëm edhe pse dihet e vërteta. Pra, mendoj se këtu jepet një mesazh tek të gjithë ata që i kundërvihen këtij sistemi të kriminalizuar ” Pronto” se kush ” kruhet ” me ne, e pëson kështu”, është shprehur ai për “Bota sot”.

Mehmeti ka thënë se vendimi i sotëm ka të bëjë edhe me bashkëpunimin në mes të VV-së dhe LDK-së. “Ky vendim i marr nga Klani ” Pronto” dhe i lexuar nga gjyqtarë vegla të këtij klani, përçon mesazh kërcënimi tek aktivistët e VV që mos të mundohen ta rrëzojnë nga pushteti, edhe mos të bashkohen me LDK-në. Pra, Veseli me Thaçin po nxjerrin kthetrat e vrasjeve dhe vendimeve politike, në këtë rast. Prandaj, është eidomosdoshëm një koalicion i tanishëm i VV-së dhe LDK-së në çdo komunë, madje edhe në nivel qendror për ta larguar sa më parë të keqën e PAN-it nga Qeveria. VV-LDK është koalicion i shpresës, dhe e vetmja që garanton dritë në fund të tunelit. Dhe ky vendim politik ngjan vetëm në vende komuniste dhe askund tjetër”, është shprehur analisti politik Faton Mehmeti./B.S

Kurti: Ky regjim do të donte që mos ekzistonte Vetëvendosje (video)

Deputeti më i votuar në nivel vendi nga radhët e Vetëvendosjes, Albin Kurti fjalimin e tij në tubimin përmbyllës të fushatës e ka nisur me disa fjalë për vendimin e Gjykatës që të shpallën fajtorë aktivistët e VV-së

“Me 21 vjet vite burgim u dënuan Adea, Egzoni, Atdheu e Frashëri, vetëm pak ditë pas mbytjes së Astrit Deharit. Ky regjim do të dëshironte që të mos ekzistonte Vetëvendosje, por këtë gjë në duar e ka populli i Kosovës, që na ka fuqizuar si asnjëherë më parë këtë vit”, ka thënë Kurti që në fillim të fjalimit të tij.

Tutje, ai tha se zemërimin duhet trajtuar me mençuri. “Zemërimin tonë duhet ta trajtojmë me mençuri. Me zemër e mendje të punojmë, që me zemër e mendje të votojmë e të festojmë. Jemi të fuqishëm duke u forcuar. 19 nëntori do ta bëjë vitin 2017, vit të Lëvizjes Vetëvendosje. Vetëvendosjen të gjithë e kanë parë duke u rritur”, deklaroi Kurti.

Ai tha se puna që u bë në Prishtinë mandatin e kaluar, do të bëhet edhe në komunat tjera ku do të fitojë Vetëvendosje sipas tij. “Në Prishtinë mandatin e kaluar pati punë e përgjegjësi. Kështu do të jetë edhe në komunat e tjera ku do të fitojë Vetëvendosje – Podujevë, Gjilan, Prizren, Kaçanik, Kamenicë. Komunat e Kosovës janë kapluar nga korrupsioni, përveç Prishtinës. Komunat janë bërë si pronë familjare, përveç Prishtinës. Komunat janë si plaçkë e hajnisë, përveç Prishtinës. Komunat janë pa plane, kanë kanalizime pa gypa, e gypa pa ujë, përveç Prishtinës. Qytetarët i duan ndryshimet, e duan Vetëvendosjen, sepse duan të ecin përpara. Vota është demokraci, jo tregti. Vullnet, punë e fitore maksimale”, vazhdoi tutje Kurti.

Ahmeti: S’është çudi që dënimi ndaj aktivistëve erdhi dy ditë para zgjedhjeve

Kryetari aktual i Prishtinës, Shpend Ahmeti i cili është kandidat edhe për një mandat në kryeqytet, tha se aktivistët e Vetëvendosjes sot u dënuan nga i njëjti gjykatës e prokuror që e mbajtën në burg padrejtësisht edhe Astrit Deharin. Në tubimin përmbyllës të Vetëvendosjes, Ahmeti tha se nëse aktivistët do t’i shpallin të pafajshëm, atëherë ata do ta fajësonin vetën.

Sipas tij, drejtësia do të vie, meqë nuk ka asnjë dëshmi për fajësinë e aktivistëve. “I njëjti gjykatës e prokuror e mbajtjen Astritin në burg padrejtësisht ku edhe humbi jetën. Nëse aktivistët do të shpalleshin të pafajshëm, ata do të fajësonin vetën. Drejtësia do të vie sepse nuk ka asnjë dëshmi për këtë fajësi. Nuk është çudi që vendimet e tilla të vinë dy ditë para zgjedhjeve. Por, tashmë jemi më të motivuar e të guximshëm për të dielën e 19 nëntorit”, tha më tej Ahmeti.

Profili i LDK-së, dhe i një mashtruesi që pretendon të bëhet kryetar i Prishtinës!

Ligji për Prishtinën, është treguesi më i mirë se sa i intereson LDK-së, Prishtina. Inatet e LDK-së, janë më të mëdha se interesat e qytetarëve. Kur flitët për menaxhim financash, #LDK, janë “eksperta” për këtë punë

Dëshmi për këtë e kemi Menaxhimin e #Fondit të tre përqindëshit (3%).
Fondin e tre përqindëshit udhëheqësit e LDK-së e bënë rrush e kumbulla dhe e shitën për lesh. Në fund raporti dhe arsyetimi i udhëheqësve të LDK-së, para qytetarëve për fondin e tre përqindëshit ishte: Më #rrove të #rrova, brisku i berberit.

1. LDK, është thirrur në demokraci, demokracia në LDK, u nda me karrika, demokracia në LDK, u pa në Hotel Emerald, ku ju mbyllen dyertë Donika Gërvallës dhe diasporës së LDK-së.
2. LDK, po thirret në ç’kapjen e shtetit, ndërsa 50 për qind të shtetit e ka kap vetë, gjykatat, prokurorite, drejtësinë në përgjithësi dhe ne të gjitha institucionet publike, fiks 50 për qind janë njerëz të LDK-së.

Në Podujevë dhe në Prishtinë, #Bandat e #LDK-së, dhe #PDK-së, kanë bashkëjetuar

Diferencuesit e LDK-së, që i humbën tri palë zgjedhje, qëndrimin e tyre në krye të partisë po arrijnë ta sigurojnë përmes diferencimit të të gjithë atyre që guxojnë ta shprehin mendimin ndryshe.

Lidershipit të LDK-së, sa herë që i është rrezikuar pozita udhëheqëse në parti, ata i kanë përdorë metodat e diferencimit ideo-politik dhe avancimet kozmetike të trashëguara nga LKJ.

Diferencimet në LDK, bëhen përmes disa telallëve të cilët edhe pse të afërt me liderin assesi nuk po arrijnë të marrin besimin e qytetarëve për t’i përfaqësuar në Kuvendin e Kosovës.
Mentaliteti diferencues i LDK-së, po vërehet edhe tek prurjet e reja si avansime kozmetike të cilat sapo filluan ta ngritin kokën, u goditen pamëshirshëm nga telallët me porosi që ta mbyllin gojën.

Kur Isa Mustafa bëri koalicion me Hashim Thaçin dhe u zgjodh kryeministër, kryesia e LDK-së kishte porositur degët e saj në të gjithë Kosovën që të hartojnë liste për njerëezit që duhet të punësohen duke përfshirë postet e zv.ministrave, këshilltarëve politik e anëtarëve të bordeve e agjencioneve të pavarura. Pas një muaj dite lista kishte arritur numrin prej 4000 anëtarëve të LDK-së.

Këta duhej të punësoheshin për ta zbutur disi pakënaqësine e anëtarësisë kundër koalicionit qeverisës me PDK-në. E një nga më të angazhuarit për rehatimin e këtyre 4000 bashkëpartiakëve ishte Arban Abrashi, në atë kohë ministër i Punës dhe Mirëçenies Sociale dhe njëherit edhe zëdhënës i Isa Mustafës.
Abrashi përveç që punësoi në MPMS, djem e vajza të zyrtarëve të lartë të LDK-së gjatë mandatit të tij shquhej edhe për manipulim me shifra si për rritje ekonimike ashtu edhe për hapjen e vendeve të reja të punës, sa që edhe veteranët e UÇK-së që filluan ta marrin pensionin e tyre sipas ligjit të aprovuar në Kuvend i patë shpallur sit ë punësuar nga Qeveria Mustafa.

Arban Abrashi këtë praktikë të manipulimit me shifra e përdori edhe në debatin me Shpend Ahmetin në Klan Kosova, deklaroi se vetëm në Shkup qytetarët nga Kosova i hargjojnë mbi 80 milionë euro në shoping dhe turizëm. Kjo deklarateë e tij ishte një mashtrim dhe manipulim me shifra, i pamenduar mira nga ai dhe nga bandat e tij që e dirigjonin përmes mesazheve. Çdo qytetarë i Kosovës me një llogari të thjeshtë, ku 80 milionët i pjeston me 365 ditë, i bjenë se qytetarët e Kosovës i shpenzojnë 219 mijë euro në ditë në Shkup për shoping dhe turizëm.

Mashtrim tjeter ishte edhe premtimi për investime kapitale në vlerë prej 1.2 miliardë euro, këtë premtim nuk mund ta mbuloj buxheti i planifikuar në Kornizën afatmesme të shpenzimeve për investime kapitale në Komunën e Prishtinës….
Mashtrimi tjetër dhe manipulimi me shifra nga Arbani, ishte edhe fondi i punësimit, ku ai deklaroi se me fondin e punësimit prej 4 milion eurosh, do ti krijojmë 4 mijë deri në 6 mijeëvende të reja pune. Këtë manipulim të tij lehtësisht mund ta verifikoj çdo qytetarë i Kosovës, me një të kërkuar në google: http://d4d-ks.org/sallonet/salloni-i-se-martes-sa-kushton-krijimi-i-nje-vendi-te-ri-te-punes/se.

Në muajin prill 2016, në një sallon të organizuar nga Kolegji Riinvest(Shtabi i LDK-së) në bashkëpunim me profesorë nga AUK, dhe ekspertë të programit, USAID EMPOWER Sektori Privat, si dhe Ramiz Kelmendi, themelues i kompanisë “Elkos”, me temën Sa kushton krijimi i një vendi të ri të punës?
Duke iu referuar analizave të ekspertëve të fushës së ekonomisë, kostoja e krijimit të një vendi të punës si në sektorin publik ashtu edhe në atë privat del të jetë përafërsisht 8 mijë euro.

Nisur nga analizat e ekspertëve të fushës së ekonomisë, sipas te cilëve kostoja e krijimit të një vendi të punës është përafërsisht 8 mijë euro. Çdo qytetarë i Kosovës me një llogaritje të thjeshtë, ku 4 milionët i pjeston me 8 mijë euro, i bie se me 4 milionë euro mund të krijohen 500 vende të reja pune dhe jo 4 mijë deri në 6 mijë siç tentoi të manipuloj Arbani.

Mashtrimi tjetër edhe më i madh nga Arban Abrashi, ishte ai për hapjen e 30 mijë vendeve të reja të punës në Prishtinë. Ky premtim ishte vazhdimësi e mashtrimit të qytetarëve me premtimin për hapjen e 120 mijë vendeve të punës në zgjedhjet qendrore nga ana e LDK-së.

Pas demantimit të këtij tentimi për manipulim nga Shpend Ahmeti, Arban Abrashi, duke u munduar që ti mbuloj manipulimet e veta, ai deklaron se qytetarët mund edhe të mos i kuptojnë. Ky ofendim i qytetarëve nga Arban Abrashi, nuk të bënë për tu çuditur pasi që ai sa ishte Ministër në MPMS, kishte deklaruar se qytetarët nuk janë punëtorë dhe nuk duan të punojnë, ata me shumë dëshirojnë të jetojnë me ndihma sociale. Kjo deklaratë e ministrit Abrashi, në atë kohë, pothuajse u publikua në të gjitha portalet e Kosovës..

Çka kuptojnë qytetarët, ke me u çuditë!

Qytetarët e Prishtinës, për ti vërtetuar mashtrimet dhe manipulimet e Arban Abrashit, tani e kanë mjaft të lehtë, ata thjeshtë vetëm duhet ti përcjellin deklaratat publike Facebook dhe media nga Abrashi.

Premtimet Abrashit:

1. Pensioni familjar dhe ai invalidor i punës do të fillojnë të merren që nga e hëna më 27 mars prej momentit të aplikimit. Kështu ka deklaruar për Ekonomia Online, ministri i Punës dhe Mirëqenies Sociale, Arban Abrashi
2. Pensione për viktimat seksuale të luftës, Pensione për tetraplegjikët dhe paraplegjikët… Asnjerin nga keto premtime nuk i ka realizuar.

Arban Abrashi, ju ka premtuar Zjarrfikësve të Prishtinës:
1. ✓ Sigurim Shëndetësor
2. ✓ Rritja e koeficientit të pagave i cili tani është 5.5
3.✓ Ndërtimi i pikës së re të zjarrfikësve

Të gjitha këto nuk i ka bërë për punëtorët e MPMS-së, sa ka qenë #Minister në #MPMS.
1. Punëtorët e #MPMS, nuk kanë fare sigurim shëndetësorë.
2. Shumë punëtorë në #MPMS, madje edhe me Master, vazhdojnë ta kenë koeficientin e pagave 5.5, edhe pse disa herë kanë bërë kërkesa zyrtare për ngritje të koeficientit në bazë të ligjit, #Arbani nuk i ka marrë parasysh ato.
3. Shumë punëtorë të #MPMS-së, vazhdojnë të punojnë në kontinjerë me afat të skaduar dhe kancerogjen e #Arbani, nuk ju ka bërë zgjidhje edhe përkundër disa kërkesave zyrtare.

Në kohën kur #Arban Abrashi ka qenë #Ministër në MPMS, në mandatin e tij ka qenë edhe përkujdesja ndaj #Fëmijëve, janë mbyllur disa #Qendra ditore që kanë ofruar shërbime sociale të bazuara në komunitet për fëmijët me aftësi të kufizuara.

Tash kur i ka hy garës për Kryetar Komune e paska nënshkruar një deklaratë të zotimit (Dokument me kërkesa konkrete i pregatitur nga Koalicioni i OJQ-ve për Mbrojtjen e Fëmijës) në të cilin zotohet se fëmijët do jenë një nga prioritetet e programit komunal pas marrjes së mandatit.
#Arban Abrashi, i la pa pensione familjet e #Deshmoreve dhe #Invalidet e UÇK-së

Ky djali i Mitrovicës që po do me u bë kryetar i Prishtinës…

Nëse i hedhim një sy profilit të Arbanit, vetëm gjatë muajit maj shohim manipulimet e tij, ku sa më afër zgjedhjeve ai premton aq më shumë vende të punës… Më 5 maj – mbi 1500, më 18 maj, mbi 2000, më 19 maj në hapjen e Panairit të Punës, rrejti mbi 3000 vende të reja pune, dhe pasi që u demantua nga bashkorganizatori gjerman, ai në fb shkruajti mbi 2500 vende pune.

Arban Abrashi! Shumicën e premtimeve që po i paraqet në fushatën zgjedhore për Kryetar Komune në Prishtinë, ka qenë i obliguar me #Ligj ti zbatoj sa ka qenë ministër në MPMS.
Arbani nuk i ka zbatuar, ato i paska ruajtur që ti përdorë për fushatë.

Arban Abrashi, #Fondin e #Punesimit, është dashur ta themeloj sa ke qenë Ministër në Ministrinë e Punës.
Ndërsa ai e ka mbajtur peng themelimin e #Agjencise së Punësimit, nga janari 2015 deri në maj 2017, me të vetmen arsye që ta emëroni këshilltarin e tij Kryeshef të #Agjencisë.

Arban Abrashi, premtoi mbrojtjen e të drejtave të punëtorëve, mirëpo i njëjti sa ishte ministër i punës e mirëçenies sociale, asnjë fjalë e as veprim nuk ka ndërmarrë lidhur me dëbimin e padrejtë nga puna të mbi 400 punëtorëve nga ana e menaxhmentit turk në KEDS!!!

Qytetarët e Prishtinës kanë mundësi të zgjedhin nëse duan një kryetar që dirigjohet nga bandat përmes telefonit siç ndodhi në debatin në Klan Kosova, apo të zgjedhin një Kryetar Komune i cili e la punën si profesor në AUK, për t’ju përkushtuar punës në Komunë, gjë që nuk po e bëjnë edhe profesorët e #LDK-së, që i mbajnë nga 3 e më shumë vende pune./Lajm.co

Serbia po e humbë një tjetër Kosovë – mbi 1.200 fshatra drejt zhdukjes

Fshatrat serbe janë në “vdekje”. Kjo ngase në madje 86 për qind të tyre numri i banorëve po zvogëlohet drastikisht, derisa rreth 1.200 janë në fazën e zhdukjes së plotë

E madhësia e tyre është e përafërt me gjithë territorin e Kosovës, është paralajmëruar të premten në forumin “Ushqim për Evropë” në Vërdnik, raporton Novosti.

“Përveç tendencës negative demografike, një prej problemeve kryesore të fshatrave të sotme është edhe gjendja jo e mirë ekonomike dhe fragmentimi i pasurisë, si dhe numri gjithnjë më i madh i banorëve të moshuar. Mirëpo problemet më të mëdha janë vërejtur në rajonet malore”, ka thënë Dragan Shkoriq, kryetar i Këshillit për fshatra në Akademinë Serbe të Shkencave.

Duke i prezantuar të dhënat alarmuese, Shkoriq ka thënë se janë vetë fshatarët ata që po i braktisin fshatrat, ku jetesa e tyre varet prej nga puna në arra.

“Për këtë arsye, tani në Serbi ekzistojnë më shumë se 50.000 shtëpi të boshatisura dhe të paktën trefish kaq shtëpi që janë jashtë përdorimit”, ka thënë akademiku Shkoriq rreth studimit të SANU-së për shkatërrimin e fshatrave serbe.

Ai ka bërë të ditur se nga 4.709 vendbanime, madje 1.200 janë në fazën e zhdukjes për shkak se secili prej këtyre fshatrave ka nga më pak se 100 banorë, derisa madje 86 për qind e fshatrave po përballen me rënien e numrit të banorëve.

Shërbime postare nuk ka në më se 2.000 fshatra, rreth 500 nuk i kanë rrugët e asfaltuara dhe janë të shkëputur nga bota derisa në 2.700 fshatra nuk ka çerdhe fëmijësh, në 230 nuk ka shkolla fillore e në 173 shkollat ekzistuese mësimet i vijojnë nga vetëm një nxënës.

“Potenciali i fshatrave vetëm në fushën e blegtorisë është 24 miliardë dollarë deri në vitin 2040”, ka thënë Shkoriq, duke shtuar: “Serbia nuk ka përparim pa fshatra”.

Kurti: Nuk kanë pasur nevojë të na tregojnë se e kanë pushtetin, tash kur e kanë humbur popullin

Pas vendimit të Gjykatës Themelore në Prishtinë, për të dënuar me më shumë se 20 vjet katër aktivistët e Vetëvendosjes si fajtorë për sulm ndaj Kuvendit të Kosovës, ka reaguar edhe deputeti më i votuar në Kosovë, ish-kryetari i këtij subjekti, Albin Kurti

Ka thënë se dënimi i tyre u bë pa fakte, pa prova e pa argumente. E ka përmendur edhe vdekjen ende të pasqaruar deri në fund të Astrit Deharit, që vdiq në burg derisa po dyshohej se është pjesë e grupit që ka sulmuar Kuvendin.

“Astrit Deharin e mbytën në burg, ndërsa katër aktivistët e tjerë i dënuan me 21 vjet e gjysmë burg. Pa fakte, pa prova, pa argumente. Nuk ka pasur nevojë të na e përkujtojnë që e kanë pushtetin. Mbase po ia përkujtojnë vetvetes, tash që e kanë humbur popullin, para se ta humbin edhe pushtetin. Lëvizja nuk ndalet dhe jemi më të fuqishëm se kurrë”, ka thënë Kurti.

Kurse për kryetarin e Komunës së Prishtinës dhe mandatarin e Vetëvendosjes edhe për një mandat në krye të kryeqytetit, dënimi i katër aktivistëve të VV-së për sulm ndaj Kuvendit të Kosovës, u bë për të shpëtuar veten prokurorët dhe gjyqtarët e përfshirë në këtë gjykim.

E kjo sipas tij lidhet me vdekjen e Astrit Deharit.

“Është e thjeshtë. Ekipi i njëjtë i prokurorëve e gjykatësve ka mbajtur edhe Astritin ne paraburgim padrejtësisht, e Astriti në paraburgim ka humbur jetën. Po t’i shpallnin të rinjtë sot të pafajshëm, ata do të shpallnin vetën fajtor për vdekjen e Astritit. Në mes vetës dhe të rinjve, ata dënuan këta të fundit”, ka thënë Ahmeti, përcjell Koha.net. “Drejtësia do të vihet në vend kurdoherë! Shihemi sonte në tubimin tonë përfundimtar në Prishtinë në sallën 1 Tetori në ora 19:30!”.

Turqia dhe Irani, dy vende të afruara me koniunktura rajonale

Irani dhe Turqia janë dy fuqi rajonale, të cilat për afërisht 400 vjet ndajnë mes tyre një vijë kufitare të gjatë 560km. Krahas ambasadës në Teheran, Turqia ka edhe konsullata në qytetet Tebriz, Urumije dhe Mesh’hed. Ndërsa Irani përveç ambasadës në Ankara përfaqësohet edhe me konsullata në qytetet Erzurum dhe Trabzon. Turqia marrëdhëniet e saj me Iranin përpiqet ti zhvilloj mbi parimet e mosndërhyrjes në punët e brendshme, respektit reciprok dhe marrëdhënie të mira fqinjësore. Posaçërisht bëhen përpjekje që me vizita reciproke në nivel të lartë, të cilat organizohen kohëve të fundit dhe me dialog politik, të avancohen marrëdhëniet dypalëshe në çdo fushë

Njëra prej rezultateve të dala me referendumin e jashtëligjshëm për pavarësi që u mbajt para pak kohe nga ana e administratës rajonale kurde të Irakut, është edhe afrimi mes dy vendeve. Ka prej tyre që këtë afrim e cilësojnë si një aleancë të re në Lindjen e Mesme. Aktualisht është shumë herët që ky afrim të cilësohet si aleancë, por nuk do të jetë befasi në qoftë se ky afrim mes dy vendeve do të çojë deri në aleancë.

Turqia dhe Irani për një kohë të gjatë janë konkurrent në një territor të gjerë në Azinë juglindore, nga Kaukazi e deri tek Azia Qendrore dhe Lindja e Mesme. Kjo konkurrencë mes tyre asnjëherë nuk mori fund. Mirëpo dihet se këto dy vende bashkëpunojnë në çështjet prioritare të sigurisë në kuadër të Paktit Sadabad dhe atij të Bagdadit, ndërsa në fushën e ekonomisë kanë bashkëpunim në organizata ekonomiko-tregtare si ajo e Bashkëpunimit Rajonal për Zhvillim (RCD), Grupi i 8-es në Zhvillim (D-8), Organizata e Bashkëpunimit Ekonomik (ECO) etj.

Në këtë kontekst, vizita e Presidentit Rexhep Tajip Erdoan (Recep Tayyip Erdoğan) në Iran, e cila u realizua para pak kohe, tërhoqi vëmendjen në marrëdhëniet turko-iraniane në Lindjen e Mesme. Mund të themi se me vizitën e shefit të Shtatmadhorisë së Ushtrisë Turke në Iran, gjeneralamate Hulusi Akar dhe vizita e homologut të tij iranian Muhammed Bakiri në Turqi e realizuar në muajin gusht, nxorën në pah dimensionin e sigurisë në marrëdhëniet mes dy vendeve.

Zhvillimet drejtë copëtimit të Irakut dhe Sirisë bënë që Ankaraja dhe Teherani të afrohen me njëri-tjetrin. Qëndrimi i përbashkët i mbajtur pas referendumit të jashtëligjshëm që u mbajt në veri të Irakut solli me vete edhe komentet se ky afrim do të avancohet edhe më shumë. Në këtë kontekst vizita e Presidentit Erdoan në Teheran e zhvilluar për të marrë pjesë në mbledhjen e 4-t të Këshillit të Bashkëpunimit në Nivel të Lartë është shumë e rëndësishme në opinionin publik. Në kuadër të kësaj vizite u nënshkruan një numër i madh i marrëveshjeve të ndryshme të bashkëpunimit ekonomik duke filluar prej turizmit e deri tek sektori bankar, prej doganave e deri tek gazi natyror. Gjithashtu në planë të parë dolën edhe çështjet e vëllimit tregtar që arrin në 30 miliardë dollarë dhe përdorimi i valutave kombëtare në tregti. Edhe çështjet si politikat që do të ndiqen ndaj vendimit për referendum të administratës rajonale kurde të Irakut dhe administrimi i zonave jokonflikutale në Siri ishin në kuadër të bisedimeve mes dy vendeve. Kjo tregon se të dyja vende janë në kërkim të një bashkëpunimi të ngushtë në fushat e mbrojtjes dhe të inteligjencës.

“Një vendim, që është marrë duke u ulur në tavolinë me Mossad-in, s’mund të jetë legjitim, është i jashtëligjshëm”, deklaroi Presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan, gjatë një konference shtypi me homologun iranian, Hassan Rouhani…

Me përkrahjen e dhënë Bagdadit ndaj masave që do të merren kundër Erbilit, Ankaraja dhe Teherani janë të vendosur të bëjnë presion ndaj Barzanit për të hequr dorë nga ky gabim. Pamjet e dala nga takimi i Erdoanit me liderët iranian në Teheran dhe vendimet e marra janë tregues i qartë i kësaj. Për shembull vlen të përmendet qëndrimi i përbashkët i Erdoanit me liderët e Iranit se prapa iniciativës së Barzanit qëndrojnë Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Një vendim tjetër i rëndësishëm i marr gjatë vizitës në Teheran është edhe ashpërsimi i sanksioneve ndaj administratës së Barzanit. Aktualisht është ende e paqartë se cilat do të jenë këto sanksione të reja. Posaçërisht Turqia deri më tani ishte shumë më e kujdesshme në këtë drejtim dhe pritet që të vazhdoj me këtë qëndrim.

Organizatat terroriste si PKK/PYD, të cilat përkrahen nga disa vende perëndimore si një mjet i politikave të tyre të Lindjes së Mesme, arritën në përfitime të ndryshme në Irak dhe Siri. Këto përfitime bëjnë që Turqia dhe Irani ti lënë anash mospajtimet mes tyre në lidhje me këto vende dhe të bashkëpunojnë në fushën e sigurisë. Tani është koha që aleatët perëndimor të Turqisë, të cilët neglizhojnë interesat jetike të Turqisë në rajon, të shohin se ata e shtyjnë Ankaranë në bashkëpunim me Moskën dhe Teheranin. Sepse ato që jetohen janë çështje e ekzistencës për Turqinë. Kjo situatë duhet të bëjë që aleatët perëndimor të Turqisë ta kuptojnë këtë dhe të përmbushim domosdoshmërinë e tyre të aleancës. Në të kundërtën është i pashmangshëm afrimi i Turqisë me Iranin dhe Rusinë.

Turqia dhe Irani aktualisht janë të vetëdijshëm ndaj kërcënimeve që i kanosen atyre në rajon. Për këtë arsye do të vazhdojë edhe afrimi mes tyre. Ky afrim po e përshpejton edhe shqetësimin për siguri të të dyja vendeve. Lufta për superioritet në Siri dhe Irak të këtyre dy vendeve, bëri që të forcohet organizata separatiste terroriste PKK, e cila kërcënon tërësinë territoriale të të dyja vendeve. Ndoshta kjo i detyroi që ato ti kthehen bashkëpunimit mes tyre. Mirëpo a është e mundur që Ankaraja dhe Teherani ta lënë mënjanë konkurrencën shekullore mes tyre dhe kësaj radhe të bëjnë një aleancë të ngushtë? Këtë do tap tregojnë zhvillimet në rajon që do të jetohen gjatë periudhës së ardhshme.

Autor: Cemil Dogaç Ipek

Cili kandidat duhet të votohet në Prishtinë

Të dielën qytetarët e Prishtinës duhet të zgjedhin mes dy kandidatëve për kryetar komune: Shpend Ahmetit të Vetëvendosjes dhe Arban Abrashit të LDK-së. Por, më shumë se mes dy individëve, qytetarët do të kenë mundësi të zgjedhin mes dy mënyrave të ndryshme qeverisëse, dhe mes dy kaheve të ndryshme ideologjike. (megjithëse që të dy janë pjesë të partive politike centriste, njëri në qendrën e majtë e tjetri në qendrën e djathtë)

Abrashi i hyri garës si një fytyrë e re në politikë, dhe pamëdyshje si një politikan më i pranueshëm se ish-kandidati i mëparshëm i LDK-së, Isa Mustafa. Por ‘e reja’ te fytyra e tij u rravgua nga debatet politike që pamë, sidomos nga debati ku ata përballeshin me njëri-tjetrin, nga qëndrimi i shtanguar dhe nga lavdërimi që vazhdimisht po i bën qeverisjes komunale të Isa Mustafës. Abrashi ndodhet në një pozitë të papërshtatshme politike, meqë duhet ta mbajë gojën mbyllur për çdo gjë që u bë keq në Prishtinë gjatë katërmbëdhjet viteve sa LDK-ja e kishte pushtetin në komunë. E kjo është dëmtuese për vetë qytetarët, sepse mospranimi i gabimeve çon në përsëritjen e tyre, dhe në praktika të njëjta qeverisëse. Nga ky pozicion, Abrashi do të duhej që të paktën t’i qiste në shesh ato veti e veçori që e dallojnë nga shefi i tij i partisë, dhe nga ish-kryetari i kësaj komune. Por, ai nuk e bëri një gjë të tillë. Kësisoj, ai nuk mundi të krijonte identitetin e tij si kandidat dhe kryetar i ardhshëm i kryeqytetit. Një gjë e tillë krijon potencial të madh që ky kandidat të jetë i shantazhueshëm dhe i nënshtrueshëm ndaj grupeve të ndryshme të interesit që qarkullojnë në kryeqytet – duke e dëmtuar për rrjedhojë interesin e qytetarëve të rëndomtë.

Shpend Ahmeti në anën tjetër, në këtë aspekt, ndryshon shumë. Që në zgjedhjet lokale të vitit 2013, ai fitoi vota të shumta shkaku i identitetit të tij si akter i rëndësishëm i shoqërisë civile, duke e afirmuar identitetin e tij të përveçëm nga partia, gjë që e bëri në një masë të konsiderueshme, kryetar të panënshtrueshëm e në shërbim të qytetarëve. E megjithatë, ka vend për kritikë në këtë drejtim. Përmes forcës politike që mori si kryetar komune, ai ishte i përfshirë ndoshta më shumë se që ishte e nevojshme në nivelin qëndror të politikbërjes. Është shqetësues edhe numri i madh i militantëve të punësuar – megjithëse është e qartë se numri prej afër 500 vetëve që e përmendën kundërshtarët e tij (përfshirë Abrashin) nuk qëndron. E sidoqoftë, Shpendi arriti të përshfaqte shembullin e kryetarit të panënshtrueshëm nga grupet e biznesit – shembull që as nuk mund të pretendohet nga Abrashi, duke qenë se ai është vetë pjesë e atij grupi.

Arban Abrashi ndërkohë, ishte i pakujdesshëm në premtimet që bëri duke reflektuar në këtë formë joseriozitetin e tij. 1.2 miliardë euro investime për katër vite, është një shifër e paprovueshme dhe madje tallëse për qytetarët. Pikërisht në këtë pikë qëndron një dallim tjetër i madh me Shpend Ahmetin – i cili vazhdimisht merret edhe me mënyrën ose metodën përmes të cilës bëhet një punë. Në vend të fjalës ‘premtime’ ai përdor fjalën ‘zotime’. Qasja e Ahmetit e afirmon një relacion tjetër mes qytetarit dhe qeverisjes komunale: më të afërt, e më transparente. Abrashi e ka të njëjtën mendësi, e prandaj shërben thjesht si një agjent i të njëjtit pushtet që vepronte në Prishtinë para katër vitesh. Jo një agjent për ndryshim e përparim, por e kundëra, për mosndryshim dhe atymbetje.

Një përparësi e Arban Abrashit ndaj Shpend Ahmetit rrjedh pikërisht nga e keqja e tij më e madhe. Fakti që është i nënshtrueshëm, meqë nuk ka ndonjë projekt ose ndonjë ide e madje as bindje të veten politike – i mundëson atij të jetë më bashkëpunues me institucionet qëndrore, si Qeveria dhe Kuvendi. Në katër vitet e fundit, kjo ishte një ndër të metat kryesore të qeverisjes Ahmeti. Por, në këtë aspekt ka shenja të qarta të përmirësimit. Vetëvendosje e ka fituar një numër të madh ulësesh në asamblenë komunale, dhe me shumë gjasë pas fitores së mundshme, Shpend Ahmeti nuk do të bllokohet nga ky institucion. Poashtu, ai e ka cilësuar qeverisjen Haradinaj si “goxha bashkëpunuese” dhe rrjedhimisht pritet të ketë bashkëpunim të mirë edhe me Qeverinë. E madje, bashkëpunim pritet të ketë edhe me Kuvendin, nëse marrim parasysh numrin e madh të deputetëve që ka Vetëvendosje në këtë legjislaturë, përfshirë edhe një masë deputetësh nga partitë e tjera të cilët nuk kanë qasje bllokuese.

Përmendëm edhe dallimet ideologjike. Duam apo s’duam, të gjithë bëjmë zgjedhjet tona (madje edhe kur nuk zgjedhim fare) dhe jemi të përfshirë në sfondin ideologjik. Ahmeti dhe Abrashi, megjithëse pjesë të partive centriste, i pari vetëdijshëm e tjetri jo-aq-vetëdijshëm, janë vënë në ‘skajet’ e njërës dhe tjetrës bindje ideologjike. Politikat sociale të Ahmetit, përfshirë edhe kiflet dhe autobusët, janë përqeshur nga kandidati tjetër Abrashi. Njësoj siç është përqeshur mosguximi i tij për të bërë investime kapitale, në dëm të nevojave konkrete qytetare të shtresës së mesme dhe të shtresës së varfër. Abrashi nuk është përfillës i politikave sociale, ose të mirëqenies, dhe kjo vërehet edhe nga premtimi për krijimin e zonës ekonomike të Prishtinës, nga premtimi për të shtyer përpara projekte të mëdha – nga të cilat, të parët që do të përfitojnë janë kompanitë e ndryshme. Programi i tij, dhe premtimet e tij nuk duhet të merren më seriozisht se qasja e tij.

Qytetarët duhet të jenë mjaft të vëmendshëm në këtë pikë. Kjo sepse, ishte evidente që gjatë qeverisjeve komunale të Isa Mustafës, Prishtina u zhvillua në bazë të nevojave që kishin grupe të ndryshme të interesit, përfshirë kompanitë ndërtimore, të cilat nevoja shpesh nuk përkonin me të mirën e përgjithshme dhe nevojat e qytetarëve. Qytetarët e Prishtinës, ashtu si të gjithë qytetarët e Kosovës, nuk kanë qenë përcaktues të dinamikave dhe orientimit të zhvillimit – përmes nevojave dhe interesave të tyre. Qe një kohë të gjatë, ishte e domosdoshme që të punohej në zbutjen e pabarazisë sociale, dhe në përgjithësi, në prioritetizimin e nevojave të njëmendta të qytetarëve – pa interferimin e ndërmarrjeve biznesore në to. Pasojë e një mendësie të tillë, është edhe tolerimi i mijëra ndërimeve-pa-leje gjatë katërmbëdhjet viteve të pushtetit të LDK-së.

Pasojë tjetër, për shembull, ishte edhe mos-konsiderimi i blerjes së autobusëve të rinj. Ose, shpërfillja e çdo pune ‘të vogël’ ku nuk ndërlidheshin interesat e ndonjë kompanie të madhe: ta zëmë, krijimi i parqeve, i terreneve sportive apo i këndeve të leximit, siç ndodhi gjatë kohës së Ahmetit. Ç’është më e keqja, qeverisjet e LDK-së e kishin shpërfillur edhe çështjen e ngutshme dhe mjaft delikate të cilësisë në arsim, madje duke e rënduar edhe më shumë përmes drejtorëve të emruar në baza partiake, e me gjasë edhe të të gjithë stafit. Në qeverisjen Ahmeti, një zhvillim domethënës është edhe rritja e notës mesatare të mësimdhënësve.

Qasja burokratike mund të mos jetë aq e preferueshme për kompanitë kosovare, dhe për biznesin në përgjithësi, por padyshim është e dobishme për interesin e përgjithshëm qytetar. Në të mirë të ‘çuarjes së punëve përpara’ Arban Abrashi ka shprehur gatishmëri për të shkelur procedurat dhe ligjet. Kjo u shpreh haptas nga ai në debatin në Klan Kosovë, në lidhje me fasadimin e ndërtesave në lagjen Ulpiana.

Marrë parasysh këto që u thanë, por edhe shumë gjëra të tjera të cilat nuk është e nevojshme të përsëriten shkaku i debateve të shumta, Periskopi shpreh bindjen se qytetarët e Prishtinës duhet të votojnë kandidatin e Vetëvendosjes Shpend Ahmetin. Kjo do të ishte në favor të një zhvillimi të orientuar, dhe në favor të vetë qytetarëve të Prishtinës – duke i vënë nevojat dhe interesat e tyre në rend të parë./Periskopi