Meshën në Vatikan, Papa ia dedikon emigrantëve

Emigrantët ishin mesazhi kryesor i papës Francesku gjatë mesazhit të tij të Krishtlindjeve. Kreu i Vatikanit i bëri thirrje të krishterëve që të mos injorojnë vështirësitë e njerëzve që janë larguar nga tokat e tyre

Papa i krahasoi emigrantët me marinë dhe Jozefin duke treguar historinë se si ata udhëtuan nga Nazareti drejt Betlehemit, por nuk gjetën vend për të qëndruar.

“Shumë emigrantë- tha Papa -detyrohen që të largohen nga vendet e tyre, t’ia mbathin, për shkak të liderëve që derdhin gjak të pafajshmish pa u menduar dy herë”. Mbrojtja e emigrantëve në të gjithë botën ka qenë një nga prioritetet e papës Francesku gjatë papatit të tij.

Këto figura të njohura të UÇK-së do të akuzohen nga Gjykata Speciale

Zyra e Prokurorit të Specializuar ka gjetur prova për të akuzuar mbi 60 ish-drejtues dhe pjesëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Aktakuzat nuk kanë të bëjnë vetëm me krime lufte, por edhe vepra tjera të kryera deri në fund të vitit 2000. Insajderi ka mësuar se Azem Syla, Shukri Buja, Sokol Dobruna janë në mesin e të akuzuarve të parë

Mbi 60 ish-drejtues dhe ish-ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, do të akuzohen nga Zyra e Prokurorit të specializuar në Hagë, ka mësuar Insajderi. Aktakuza e parë pritet të shpallet menjëherë pas shënimit të dhjetë-vjetorit të shpalljes së pavarësisë së Kosovës.

Ish-komandanti i UÇK-së, Azem Syla është njëri nga të parët që pritet të akuzohet dhe ekstradohet në Hagë. Mes drejtuesve të lartë të UÇK-së, të akuzuar do të jenë edhe Shukri Buja, Sokol Dobruna dhe Daut Haradinaj. Nën hetime për krime të rënda janë edhe presidenti, Hashim Thaçi dhe kryeparlamentari, Kadri Veseli. Thaçi, për rolin e tij si kryeministër i Qeverisë së Përkohshme dhe anëtar i Shtabit të Përgjithshëm, derisa Veseli për rolin e tij si shef i Shërbimit Informativ të Kosovës (SHIK).

Thaçi e Veseli nuk pritet të akuzohen në valën e parë

“Numri i të dyshuarve për të cilët janë siguruar prova të mjaftueshme është mbi 60 persona”, ka thënë një burim i afërt me Zyrën e Prokurorit të Specializuar. “Azem Syla pritet fillimisht të akuzohet për rolin e tij si drejtues që në Kosovë njihet si ‘Bllaca 2’. Hetimet për këtë rast në Kosovë janë pezulluar. Rasti ka kaluar në Hagë”, ka thënë ky burim.

Për rastin Bllaca, janë të dënuar 7 persona të cilët kanë kryer vrasje dhe sulme mbi njerëz të identifikuar si bashkëpunëtorë të Serbisë dhe aktivistë të Lidhjes Demokratike të Kosovës. Shukri Buja, dyshohet për rolin e tij në disa krime gjatë dhe pas luftës. Mes tyre është një sulm mbi një familje shqiptare në Godanc të Lipjanit.

Ndërkaq, Sokol Dobruna dyshohet se si drejtues i Gjykatës së UÇK-së nuk i ka parandaluar arrestimet dhe vrasjet pa gjyq të shumë personave. Kurse Daut Haradinaj dyshohet për rolin e tij në një rast që njihet si Radoniqi. Aty besohet se shqiptarë, serbë dhe romë janë vrarë dhe hedhur në Liqenin e Radoniqit. Bëhet fjalë për 39 viktima.

Një person në Kosovë ishte dënuar dhe e ka vuajtur dënimin për këtë rast të vrasjes së një gruaje civile shqiptare. Vrasja dhe hedhja e trupit të saj në një kanal kishte rezultuar me zbulimin e 39 viktimave tjera.

Idriz Gashi, i njohur si Galani është dënuar më 14 vjet burg për krime të luftës. Ai është shpallur fajtor për vrasjen e Sanije Balajt, më 12.08.1998 në pyllin e quajtur Lugu i Isufit në afërsi të fshatit Vranoc të Pejës nën dyshimin se e ndjera ishte bashkëpunëtore e serbëve.

Gashi kishte urdhëruar Avni Krasniqin dhe Idriz Balajn, që ta hidhnin trupin e Sanije Balajt në një kanal të Gllogjanit, në afërsi të 39 trupave tjerë, të cilët ishin gjetur në shtator të vitit 1998, dhe ishin identifikuar në maj të 2007-ës.

Zyra e Prokurorit të Specializuar është duke hetuar edhe krimet që kanë ndodhur pas luftës, deri në fund të vitit 2000. Gjatë kësaj periudhe besohet se janë vrarë mbi 500 njerëz, shqiptarë, serbë dhe pjesëtarë tjerë.

“Gjatë kësaj kohe kanë ndodhur shumë krime. Prokuroria ka mandat dhe po i heton këto krime. Shumë njerëz janë vrarë e sulmuar. Ka ndodhur zhvendosje e popullsisë”, ka thënë një burim për Insajderin në kushte anonimiteti. “Mes krimeve janë duke u hetuar edhe vrasjet e kundërshtarëve politikë”, ka thënë burimi.

Një burim tjetër ka thënë se Prokuroria ka gjetur prova për rastin e vrasjes së Ekrem Rexhës, i njohur si komandant “Drini”. Zyra e Prokurorit të Specializuar ka mandat për hetimin e mbi 70 veprave penale në kuadër të krimeve të luftës dhe krimeve kundër njerëzimit.

Prokuroria ka bazë ligjore për të hetuar dhe gjykuar krimet gjatë viteve 1998, 1999 dhe 2000. Lufta në Kosovë ka përfunduar zyrtarisht më 20 qershor 1999. Gjykata do të gjykojë krime që kanë ndodhur gjatë një viti e gjysmë pas luftës si vrasjet, dëbimin e pakicave, vrasjen e kundërshtarëve politikë, trafikimin.

Për disa vjet rresht pas luftës kanë ndodhur një seri vrasjesh të cilat, ndonëse të pazbardhura, janë cilësuar si vrasje me motive politike.

Xhemail Mustafa është njëri prej tyre

Më 23 nëntor të vitit 2000 këshilltari për informim i ish-presidentit Ibrahim Rugova, Xhemail Mustafa, ishte vrarë në një atentat në hyrje të banesës së tij në lagjen “Dardania” në Prishtinë derisa po kthehej nga puna. Por, kjo vrasje, si shumë të tjera të konsideruara si “vrasje politike”, nuk është zbardhur.

Hetimet në fillim i kishte udhëhequr Policia e UNMIK-ut dhe KFOR-i dhe më vonë ishte bartur tek EULEX-i.
Sipas versionit të parë të dhënë në atë kohë nga Policia e UNMIK-ut bazuar në deklaratat e dëshmitarëve, Xhemail Mustafa ishte vrarë nga dy persona në hyrje të banesës së tij në lagjen Dardania, teksa kthehej nga puna.

Në projektligjin për Gjykatën Speciale, brenda kapitullit të krimeve kundër njerëzimit sipas të drejtës ndërkombëtare janë ato vepra që kryhen si pjesë e ndonjë sulmi të gjerë ose sistematik të drejtuar kundër popullatës civile. Aty hyjnë vrasja, shfarosja, skllavërimi, dëbimi, burgosja, tortura, përdhunimi seksual, skllavërimi seksual, prostitucioni i detyruar, shtatzënia e detyruar, përndjekja mbi baza politike, racore, etnike ose fetare, zhdukja e detyruar e personave dhe veprimet e tjera çnjerëzore dhe çdo formë tjetër e dhunës seksuale.

Në kuadër të kapitullit të krimeve të luftës janë sanksionuar vrasja e qëllimshme, tortura apo trajtimin çnjerëzor, përfshirë eksperimentet biologjike; shkaktimin e qëllimshëm të vuajtjeve të renda, apo lëndimeve të renda të trupit; shkatërrimin masiv dhe marrjen e pronës, të paarsyetuara me domosdoshmëri; detyrimi i të burgosurve të luftës apo të personave tjerë të mbrojtur; privimi i qëllimshëm i të burgosurve të luftës apo të personave tjerë të dëbimit apo transferimin e paligjshëm apo izolimin e paligjshëm dhe marrjen e pengjeve; shkatërrimin masiv dhe marrjen e pronës së paarsyetuar me domosdoshmëri etj.

Vepra tjera të sanksionuara janë privimi i qëllimshëm i të burgosurve të luftës apo të personave tjerë të mbrojtur nga e drejta për proces gjyqësor të drejtë dhe të rregullt, dëbimin apo transferimin e paligjshëm apo izolimin e paligjshëm dhe marrjen e pengjeve. Aty përmenden sulmet kundër objekteve, dëbim i civilëve, dëmtim të pronave të tyre, dëmtime të objekteve fetare, e vepra tjera. Në Ligj sanksionohen edhe veprat penale të trafikimit dhe heqjes së organeve.

Në korrik të vitit 2014 drejtues të Task Forcës Hetimore Speciale (SITF) patën bërë të ditur se kanë gjetur prova bindëse për të ngritur aktakuza ndaj disa drejtuesve të lartë të UÇK-së, pas një pune hetimore të bazuar në dyshimet e ngritura nga një raport i Këshillit të Evropës, të vitit 2011.

Zyra e Prokurorit të Specializuar nuk është përgjigjur asnjëherë për raste të veçanta të hetimeve e as për emrat e të të akuzuarve. Gjykata vlerësohej se ishte themeluar vetëm për shqiptarët. Megjithatë, dy vjet më parë Kuvendi i Kosovës bëri ndryshime kushtetuese dhe miratoi Ligjin për Dhomat e Specializuara.

Por, të premten një grup prej 43 deputetësh iniciuan ndryshimin e Ligjit, pas mbledhjes së nënshkrimeve nga OLV e UÇK-së. Iniciativa dështoi pasi Kryesia e Kuvendit nuk pati kuorum për ta proceduar ligjin në Kuvend. Të shtunën Insajderi raportoi se gjithçka ishte ideuar nga Thaçi. Ai kishte provuar që ta ndryshojë Ligjin me anë të Kuvendit për të negociuar me ndërkombëtarët arrestimin e tij.

Presidenti i vendit kishte hartuar një plan të detajuar për ta shpëtuar veten nga aktakuza. Ai ka dashur që Kuvendi ta ndryshojë ligjin, por në fund të mos e nënshkruajë atë. Gjatë afatit prej tetë ditësh që ka për nënshkrimin e Ligjit, ka planifikuar të negociojë me ndërkombëtarët dhe të marrë garanci se nuk do të akuzohet në mënyrë që të mos e nënshkruajë Ligjin. Ky plan ka dështuar kur përfaqësues të Nismës për Kosovën kishin kërkuar që hyrja në fuqi e Ligjit të ndodh në momentin e miratimit në Kuvend e jo në momentin e nënshkrimit nga presidenti.

Kundër kësaj iniciative reaguan ndërkombëtarët

Fillimisht ambasadorit amerikan Greg Delawie, reagoi përmes Twitter se nëse anulohet Gjykata Speciale mund të rrezikohet e ardhmja e Kosovës. Pastaj reagoi edhe Ambasada e ShBA-së në Kosovë duke paralajmëruar se ndryshimi i Ligjit për Gjykatën Speciale do të ketë pasoja negative për Kosovën.

Kurse Ambasadori i Britanisë së madhe në Kosovë, Ruairí O’Connell, tha se votimi për të shfuqizuar Ligjin mbi Gjykatën Speciale do të ishte një tradhti e këtij angazhimi dhe do të vënte në pikëpyetje nëse Kosova beson në drejtësi.

“Por, është matës pjekuria e një shteti për mënyrën se si i zgjidh akuzat më të rënda ndaj qytetarëve të saj. Dy vjet më parë, Kosova dha fjalën e saj se do të përballej me ndonjë akuzë dhe i tregoi botës se ajo besonte në drejtësi e jo në mosndëshkimin”, ka thënë O’Connell./Insajderi.com

Limaj: Kemi trashëguar ves të keq nga qeverisjet e kaluara!

Zëvendëskryeministri i Kosovës, Fatmir Limaj konsideron se ‘rehatimi’ i shërbyesve partiak në pozita të ndryshme institucionale është një “ves i keq”, të cilin thotë ta ketë trashëguar edhe qeveria aktuale në krye të së cilës është Ramush Haradinaj

Megjithatë numrin e madh të zëvendësministrave i cili ka shkuar në 72 Limaj, e arsyeton me faktin se është si rezultat i krijimit të qeverisë nga një koalicioni i gjerë partnerësh.“Është e vërtetë ajo që e thoni ju, është kriju një ves i keq nga qeverisjet e kaluara dhe ky ves i keq na ka përcjellur edhe neve ndoshta për shkak të shumë partnerëve në koalicion, por unë pres qe qeveria të arsyetojë më punë”, tha Limaj në një intervistë për “Gazeta Blic”.

Ai bëri të ditur se në bazë të marrëveshjes së koalicionit, partisë që ai e drejton Nisma për Kosovën, i kanë takuar tri ministri dhe 12 zëvendësministra, të cilët thotë të jenë sistemuar tashmë.“Nisma për Kosovën ka tri ministri dhe 12 zëvendësministra, kështu ka qenë sipas marrëveshjes së koalicionit”, ka deklaruar Limaj.

Por me numrin e madh të anëtarëve të kabinetit qeverisës edhe punët nuk janë të vogëla sipas zëvendëskryeministrit Limaj. Ai thotë se deri më sot kjo qeveri është përballur me problemet e qytetarëve dhe shpreson se do ta ruaj këtë ritëm edhe për tri vitet e ardhshme.“Unë ju siguroj që deri më sot kjo qeveri është përballur me problemet e qytetarëve dhe shpresoj që ky ritem, kjo dinamikë dhe përgjegjësi të vazhdoj edhe në të ardhmen.

Unë jam pro një qeverisje aktive e jo një qeverisje që lavdohet për asgjë që nuk ka bërë, të tilla nuk i duhen Kosovës. Kjo qeveri pres që me ia kthy shpresën vendit”, u shpreh ai.Ndryshe, me vendimin e ri të Qeverisë së Kosovës i cili është miratuar të mërkurën zëvendësministrave i është zvogëluar paga nga rreth 1 mijë e 300 euro sa ka qenë paga e tyre bruto, në 1 mijë e 150 euro.

Haradinaj: Nëse Kuvendi rrëzon demarkacionin, gjendet zgjidhja

Kryeministri Ramush Haradinaj, në Emisionin “Jeta në Kosovë” të enjten që shkoi u pyet edhe për demarkacionin, si pengesën kryesore për mos-liberalizimin e vizave

Por, Kryeministri tha që këtë e ka deleguar në parlament dhe nëse ligjvënësit e rrëzojnë, zgjidhja do të gjendet menjëherë.‘’Unë ia kam mundësu parlamentit me marrë vendim. Sa ma shpejt që vendos parlamenti, nëse e rrëzon në rastin konkret, gjendet zgjidhja menjëherë, duhet me u gjet ni opsion tjetër”, tha ai.

Kryeministri tha se kjo nuk i rrezikon marrëdhëniet e Malin e Zi, ngase siç u shpreh ai, edhe miqve ndonjëherë u thua jo.Deklaratën e Haradinajt për demarkacionin mund ta ndiqni në vijim.

Gjenerali amerikan paralajmëron trupat e tij: “Lufta po vjen” (video)

Komandanti i marinasave amerikanë ka paralajmëruar ushtarët e tij të stacionuar në Norvegji, që të përgatiten për luftën e ardhshme, shkruan Fox News. “Shpresoj ta kem gabim, por lufta është duke ardhur”, ka deklaruar gjenerali Robert Neller gjatë një vizite që u ka bërë trupave të tij

“Me prezencën e juaj këtu ju jeni duke bërë luftë politike dhe atë të informacionit”, ka shtuar ai. Neller pretendon se në një ardhme të afërt Rusia dhe Paqësori mund të jenë zona të konflikteve.

Njëjtë mendon edhe kolegu i tij Ronald Green, i cili ua rikujtoi ushtarëve se mos të harrojnë se për çfarë janë këtu. “Ata janë duke ju shikuar ju, ashtu siç ne po i shikojmë ata. Shumë lehtë ekziston mundësia që ta rrisim numrin e marinsave në këtë vend nga 300 në 3 mijë”, ka shtuar ai.

Ky paralajmërim vjen një ditë pasi Ministri i Mbrojtjes, Jim Mattis, u tha ushtarëve në Fort Bragg se mbi gadishullin Korean “janë ngritur disa re të zeza”.

Shkuarja e Nellerit dhe Greenit në Norvegji koincidoi me rritjen e tensioneve midis SHBA-ve, dhe aleatëve të saj në NATO dhe Rusisë. Sipas ueb-faqes military.com, Rusia ka paralajmëruar Norvegjinë që vendimi për të pranuar një njësi të re të ushtrisë amerikane që do të qëndrojnë deri në fund të vitit 2018, do të ndikojë negativisht në raportet reciproke.

Ndërkaq, Norvegjia i është kundërpërgjigjur duke thënë se prezenca e ushtarëve amerikanë nënkupton forcimin e lidhjes me NATO-në, të cilëve u ka mundësuar të bëjnë ushtrime në kushte ekstreme.

Neller beson se SHBA-të mund ta ndërrojnë fokusin nga Lindja e Mesme në Evropën Lindore.

Rusia duket qartë se nuk është e kënaqur me prezencën e trupave amerikane afër kufijve të saj, ku që nga qershori i vitit 2016, afro 300 marinsa amerikanë janë stacionuar në Norvegji, që njëherit konsiderohen si trupat e para të huaja në vend që nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore.

Në shtator të këtij viti Rusia ka kryer një ushtrim të përbashkët me fqinjin e saj Bjellorusinë, ku kanë marrë pjesë 12.700 ushtarë.

Boshti i ri në Lindjen e Mesme

Më 1947, zgjidhja me dy shtete nuk ishte e mundshme, për shkak se shtetet arabe iu përgjigjën themelimit të Izraelit duke hapur luftë. Kur Palestinezët më në fund pranuan ekzistencën e Izraelit më 1993, vetë vendimi i njohjes ishte një hap i madh përpara

Shkruan: Joshka Fischer

Rendi ndërkombëtar i pasluftës po i nënshtrohet riravijëzimeve të mëdha dhe po kështu po ndodh edhe në Lindjen e Mesme. Ndërsa dikur konflikti Izrael-Palestinë përcaktonte shumicën e zhvillimeve gjeopolitike në rajon, ky konflikt është mënjanuar tashmë nga mosmarrëveshje të tjera, mbi të gjitha përpjekja për hegjemoni mes Arabisë Saudite dhe Iranit.

Ne jetojmë në një kohë tranzicioni gjeopolitik. Përpjekjet e Kinës për të zëvendësuar Shtetet e Bashkuara si fuqia udhëheqëse e botës, ose së paku për t’u bërë bashkëpartner në udhëheqësinë botërore, merr dhe meriton vëmendje të madhe. por dinamikat në nivel makro që prej kohësh kanë përkufizuar Lindjen e Mesme po ndryshojnë gjithashtu dhe këtu gjithashtu është ndikimi i SHBA-ve ai që me gjasa do të pakësohet.

Pak më shumë se një shekull më parë, Marrëveshja Sykes-Picot ndau Lindjen e Mesme mes Francës dhe Britanisë së Madhe dhe themeloi kufijtë kombëtarë që mbeten në fuqi edhe sot. Por tashmë rendi rajonal po ndryshon.

Që nga themelimi i Izraelit, konflikti arabo-izraelit në përgjithësi ka dominuar gjeopolitikën e rajonit. Izraeli fitoi luftën e parë Arabo-Izraelite më 1948 dhe të gjitha luftërat që pasuan atë. Por nëse Izraelitët dhe Palestinezët mundet apo jo të arrijnë një marrëveshje të pranueshme dhe për rrjedhojë, të rikthejnë paqen në Lindjen e Mesme, ky ka mbetur shqetësimi kryesor në çështjet ndërkombëtare.

Pika më e afërt mes Izraelitëve dhe Palestinezëve për arritjen e paqes ishte në periudhën mes firmosjes së Akordit të parë të Oslos më 13 shtator 1993 dhe vrasjes së Yitzhak Rabin, në atë kohë kryeministër i Izraelit më 4 nëntor 1995. Ia vlen të rikujtojmë se në të dyja akordet e Oslos më 1993 dhe 1995, statusi i Jerusalemit mbeti i pazgjidhur. Në përgjithësi u ra dakord që një çështje e tillë e ndjeshme dhe e komplikuar do të duhej të trajtohej në fund të procesit të paqes.

Konflikti Izrael-Palestinë humbi rolin qendror në rajon pas pushtimit të Irakut të vitit 2003, udhëhequr nga SHBA dhe akoma më shumë pas fillimit të Pranverës Arabe në fund të vitit 2010. Pas vitit 2011, lufta civile në Siri dhe shfaqja e Shtetit Islamik (ISIS) dominoi narrativën e rajonit. Por tashmë që koalicioni ndërkombëtar i ka hequr ISIS “kalifatin” e vet në Siri dhe Irak, beteja mes Iranit dhe Arabisë Saudite për dominim rajonal ka zënë qendrën e diskutimeve.

Deri tani, Irani dhe Arabia Saudite janë përballur me njëra-tjetrën në përgjithësi përmes luftërave indirekte në Siri dhe Jemen. Por mbështetja e secilit prej këtyre vendeve e fraksioneve rivale në Liban, bashkë me mosmarrëveshjen diplomatike që vijon mes Katarit dhe Arabisë Saudite, janë gjithashtu pjesë e përplasjes më të gjerë.

Në këtë sfond, konflikti i pazgjidhur Izrael-Palestinë duket se është zhvlerësuar në një mosmarrëveshje periferike. Kjo ishte kështu deri sa Presidenti i SHBA-së Donald Trump dhe administrata e tij vendosën më mënyrë të njëanshme këtë muaj të njohin Jerusalemin si kryeqytet të Izraelit.

Qeveria e Izraelit dhe Kneseti (Parlamenti) e kanë bazën në Jerusalemin Perëndimor, dhe dinjitarët e huaj në mënyrë rutinë bëjnë vizita atje. Por aneksimi i njëanshëm nga Izraeli i Jerusalemit Lindor pas Luftës së Gjashtë Ditëve të vitit 1967 nuk është njohur kurrë në mënyrë ndërkombëtare dhe vendet e tjera, përfshirë SHBA-në, kanë mbajtur ambasadat e tyre në Tel Aviv, për shkak se ata e dinë se statusi i Jerusalemit është i mbushur me probleme politike dhe fetare.

Për më tepër, të gjitha vendet e tjera e kuptojnë se animi nga njëra anë në çështjen e Jerusalemit mund të dëmtojë perspektivën për një zgjidhje eventualisht me dy shtete – ideja që e ka nisjen pas në Planin e OKB-së për ndarjen e Palestinës në vitin 1947 – për shkak se si Izraeli ashtu edhe Palestina pretendon se qyteti është kryeqytet i tyre.

Më 1947, zgjidhja me dy shtete nuk ishte e mundshme, për shkak se shtetet arabe iu përgjigjën themelimit të Izraelit duke hapur luftë. Kur Palestinezët më në fund pranuan ekzistencën e Izraelit më 1993, vetë vendimi i njohjes ishte një hap i madh përpara.

Megjithëse diplomatët vijojnë të flasin për një proces paqeje në Lindjen e Mesme, nuk ka pasur një proces për të arritur paqen që prej shumë vitesh. Zgjidhja me dy shtete, opsioni i vetëm i konceptueshëm për të kënaqur të dyja palët, po bëhet gjithnjë e më i pabesueshëm me kalimin e kohës edhe për shkak të vijimit të zgjerimit të vendbanimeve Izraelite në Bregun Perëndimore. Tani njohja e Jerusalemit nga Amerika si kryeqytet i Izraelit mund të nënkuptojë fundin e zgjidhjes me dy shtete një herë e mirë.

Por alternativa, një marrëveshje dykombëshe, mund ta përballë Izraelin me dilemën e të mbeturit ose vend demokratik ose Hebraik por jo të dyja. Dhe me zgjidhjen me dy shtete jashtë tryezës, do të jetë vetëm çështje kohe që palestinezët, pasi të kenë braktisur betejën për shtetin e vet, të fillojnë të kërkojnë të drejta të barabarta civile.

Ka një opsion të tretë, së paku në teori: një shtet palestinez mund të krijohet në Gaza, të zgjerohet në Sinain e Veriut dhe të vendoset nën kontrollin de facto të Egjiptit, ndërkohë që Bregu Perëndimor mund të ndahet mes Izraelit dhe Jordanisë. Por Palestinezët nuk do të pranojnë kurrë këtë zgjidhje dhe ajo nuk do të zgjidhë problemin e Izraelit si një shtet që duhet të bëhet dykombësh.

Mundet thjeshtë të hamendësosh se pse Trump vendosi të veprojë mbi çështjen e Jerusalemit tani. A ishte ky rezultat i irracionalizmit të tij të zakonshëm apo ishte politikë e brendshme? A ka ai në mendje një zgjidhje të re territoriale që kapërcen parametrat tradicionalë të konfliktit Izrael-Palestinë?

Ia vlen të vërejmë se deklarata e njëanshme e Trump shkaktoi vetëm përgjigje të moderuara nga fuqitë madhore arabe – Arabia Saudite, Egjipti dhe Jordania. Për sauditët, përballja me Iranin është prioriteti kryesor. Dhe për shkak se Arabia Saudite është tepër e dobët për të fituar një luftë më vete – veçanërisht në Liban dhe Siri – ajo do të vijojë të forcojë lidhjet e saj me rivalët e tjerë të Iranit, në veçanti superfuqinë ushtarake rajonale: Izraelin.

Aleanca në ngritje mes Arabisë Saudite dhe Izraelit, dikur e paimagjinueshme, ka gjasa do të bëhet forca udhëheqëse e Lindjes së Mesme të re. Vetëm koha do të tregojë se me çfarë çmimi do të vijë aleanca e re anti-Iraniane.

Letra e djalit për nënën do t’ju përlotë

Problemet në familje mes nuses dhe vjehrrës vazhdon të jenë akoma një plagë në shoqërinë shqiptare. Më poshtë do të gjeni letrën e një djali të martuar me dy fëmijë që i shkruan dhe i kërkon ndjesë nënës së tij pasi nuk reagoi në kohë në lidhje me sherret që kishte me nusen e tij

Letra e plotë

Të nderuar!

Po e shkruaj këtë letër jo thjesht që të tregoj historinë time, por edhe që t’u kërkoj burrave të mos i harrojnë nënat.

Gjithashtu, do t’u kërkoja të gjitha nënave dhe grave apo vajzave që do të bëhen bashkëshorte në të ardhmen, ta mendojnë një herë veten në vend të burrave.

Unë jam nga Jugu i Shqipërisë, nga qyteti i luleve, siç quhet qyteti im. Tani jam babai i dy fëmijëve të mrekullueshëm.

Historia ime e ka zanzfillën qysh në ngjizjen time në barkun e nënës. Babai im punonte ushtarak kur u martua me mamanë time.Ime më punonte kuzhiniere dhe ka punuar gjithmonë si shefe kuzhine sepse ka qenë shumë e zonja.

Prindërit e mi kishin dy vite të martuar dhe kur më në fund vendosën të bëheshin prindër, babait tim i thanë që duhej të transferohej me punë në kufi për dy apo tre muaj, për shkak të një stërvitjeje që do të bëhej atje.

Por reparti ku ai punonte kishte edhe tri javë kohë që të përgatitej për lëvizjen. Dy javë para se ai të nisej, mamaja ime i dha lajmin e bukur që ishte shtatzënë. Im atë pati dy javë kohë t’i gëzohej pranisë së fëmijës së tij në barkun e gruas më të mrekullueshme në botë.

Ime më thotë që ato dy javë ai ishte njeriu më i lumtur në botë. “Gjithë mbasditen i fliste barkut, fliste me një dashuri që veç në ëndrra mund ta takojë njeriu”. Por, do t’ia ketë ndier zemra që nuk do të vazhdonte gjatë gëzimi i tij.

Ditën e caktuar ata u nisën me shërbim dhe kishin arritur mirë. Të nesërmen reparti kishte filluar stërvitjen e kështu, të gjitha ditët me radhë, por një ditë fatkeqe për tim atë, një pushkë u shkrep pa dashje dhe e zuri në kokë. Ai mori frymë edhe një herë në krahët e shokëve të tij dhe vdiq.

Mamasë sime sigurisht që iu mbytën gjemitë. Ia sollën burrin të mbyllur në arkivol dhe aq shumë e kishte dëmtuar goditja, sepse ushtari kishte qenë afër, sa mjekët thanë që të mos hapej fare arkivoli.

Ajo mbajti gjallë në kujtimet e saj vetëm momentet kur ai ishte gjallë, që i fliste dhe e përkëdhelte. Do ta kenë dashur shumë njeri-tjetrin sepse ime më edhe sot që është gjashtëdhjetë e pesë vjeçe qan për të. Ajo më rriti me dashurinë e të dyve dhe nuk u martua më. Unë, si i djali i heroit, kisha privilegje ngado që shkoja në zyra.

Veç kësaj, mamanë time e ndihmuan jashtë mase të afërmit e babait tim, njësoj si dajat e mi.

Sot që jam prind vetë mund t’i kuptoj ato që dëgjoja e shikoja kur isha fëmijë. Kur u rrita, unë vazhdova shkollën e lartë në Tiranë dhe atje u njoha me një vajzë nga Shqipëria e Mesme. Lidhja jonë vazhdoi tre vjet si të dashuruar.

Unë, pasi mbarova shkollën, fillova menjëherë punë dhe sigurisht që e kisha mundësinë të vija në Tiranë për të dashurën time. Kur edhe ajo mbaroi shkollën, ne u fejuam.

Ditën që i tregova sime mëje që isha dashuruar me një vajzë dhe nuk e dija nëse do t’i pëlqente edhe asaj, ajo më tha:

“Nëse të pëlqen ty, të jesh i sigurt se do të më pëlqejë edhe mua. Nëse do të të bëjë ty të lumtur, ta dish se do të vdes si nëna më e lumtur në këtë botë. Kjo është gjëja e vetme dhe e fundit që dua të shoh” – më përqafoi, më puthi e ndërkohë qante, por këtë radhë ishin lot gëzimi.

Ndenjëm një vit të fejuar dhe vendosëm të martoheshim. Edhe gratë e lagjes mbaj mend që kanë dalë kanë pastruar gjithë rrugicën, se “martohet Halimi, thoshin, ajka e fëmijëve”.

Sigurisht, të sapomartuar ishim të lumtur. Edhe ime shoqe ishte e qetë dhe e sjellshme. Pati fat e filloi punë shumë shpejt sepse një grua e nderuar doli në pension, por nuk është e thënë që gjërat të jenë gjithmonë mirë.

“Kjo s’hahet” – ulëriti një ditë ime shoqe sapo u ulëm në tavolinë kur u kthyem nga puna. I rashë pak me këmbë, për t’i dhënë të kuptonte që mund ta thoshte më butë, por s’fola. Nëna ime reagoi e para.

“Më iku dora e lëshova kripë pak më shumë se normalisht, por kam bërë gati darkën. Të të jap nëna ca nga ajo, se e rregullojmë pastaj?” – tha, ndërsa e mbajti gjithë nervin përbrenda.

Ky ishte acarimi i parë mes të dyjave, por jo i fundit. Kur u ula për të fjetur, u përpoqa me të mira t’i thoja sime shoqeje se imja ishte një nënë e veçantë që kishte sakrifikuar rininë e vet për të më rritur mua.

Ajo mund të më kishte abortuar menjëherë pas vdekjes së babait, por më lindi dhe më rriti mes gjithë mirave. Nusja, me gjysëm zëri, më kërkoi falje dhe fjetëm.

Pas disa kohësh edhe ime shoqe mbeti shtatzënë dhe sigurisht që u lumturuam. Gjatë gjithë shtatzanisë së gruas, ime më gatoi, lau, hekurosi e bëri gjithë punët.

“S’dua që të lodhesh fare, dua të më bësh një nipçe apo mbeskë të shëndetshme, pa punët e shtëpisë këtu janë. Kur të kem fuqi për t’i bërë do t’i bëj, kur s’kam, do t’i lëmë, po ti nuk do të prekësh asgjë me dorë.”

Kështu, ime shoqe ndenji si bijë mbreti jo vetëm gjatë shtatzanisë, por edhe pas lindjes së vajzës. Bëri vetëm gjysmën e lejes së lindjes se sigurisht, ishte nëna ime në shtëpi. Arriti deri aty sa, kur gruaja filloi punë, ime më tha që ta kalonim krevatin e vajzës nga dhoma e saj.

” Vajza qan natën se ajo është bebe, ndërsa ju duhet të shkoni në punë në mëngjes. Pastaj, ajo me mua po rri gjithë ditën…”

E kështu, krevati i vajzës kaloi nga dhoma e nënës sime, kurse unë e ime shoqeflinim e rehatoheshim si të ishim adoleshentë. Por e pushuar dhe e rehatuar siç ishte gruaja ime, sigurisht që do të nxirrte vickla për mirërritjen e vajzës.

“Pse s’ia ke larë buzët, moj mama? Shiko si duket çupa, sikur ka dalë nga kazani i plehrave! “– ulëriti një ditë sapo u kthyem nga puna.

Nga natyra jam burrë i durueshëm dhe i pallafe, por në atë moment më vloi gjaku. Më kujtohet vetëm që pashë krahun tim të ngrihej lart dhe kam dëgjuar zhurmën e shëmtuar që bëri ndërsa u përplas në fytyrën e bukur të gruas sime. Ajo ngriu dhe filloi menjëherë të qante. U nis për nga dhoma e gjumit që të mbyllte derën, por e ndoqa dhe arrita të hyja.

“Si ka mundësi të mos e kuptosh se ç’sakrificë po bën ime më që ne të dy të shijojmë gjithë martesën tonë? Si ka mundësi që nuk bën dot një krahasim të kushteve ku po rritet vajza jonë me fëmijët e tjerë që i ke spitaleve gjithë kohën? Vajza jonë shkon në spital vetëm kur ka vaksinat. Si dreqin arrin të mbyllësh sytë në këtë mënyrë?” – i thashë dhe dola nga dhoma.

Kur shkova në kuzhinë, gjeta time më që qante. Më kapi nga duart dhe më tha:

“Të lutem, drita e syve të mi, unë nuk jam e lumtur t’ju shoh juve të ziheni në këtë mënyrë. E bëj gjithçka që ju të dy të ndiheni mirë. I vetmi gëzim i imi është lumturia e familjes tënde” – më ktheu shpinën dhe vazhdoi t’i lante duart e buzët çupës.

E kaluam një javë në heshtje në shtëpi dhe gjërat filluan të qetësoheshin. Në fakt, heshtja kishte qenë vetëm në praninë time sepse ime shoqe kishte vazhduar të zihej çdo ditë me time më dhe ajo kurrë nuk hapi gojën të ankohej.

Pas dy vitesh, ime shoqe lindi djalin dhe filloi punë edhe më herët sesa me vajzën. Sigurisht, e kishte mendjen të fjetur që djali vetëm do të puthej e përkëdhelej nga nëna ime.

Ime më nuk pranoi as të çonte vajzën në çerdhe dhe i mbante të dy fëmijët. E kuptoja që lodhej dhe kur kthehesha mbasditeve, përpiqesha t’ia lehtësoja krahët në të gjitha mënyrat, ndërsa ime shoqe ruante thonjtë se mos i prishej manikyri.

Një ditë, ime më më tha se ishte gjyshja më e lumtur në botë.

“Jam jo vetëm gjyshe, po edhe nëna më e lumtur në botë. Kam lindur e rritur një djalë azgan dhe kam mbeskë e nip që më japin gjithë botën kur më zgjasin krahët të vijnë tek unë. E kështu fëmijët u rritën e u bënë për shkollë.

Ime më, si gjithmonë e urtë dhe e bindur, i çonte e i merrte nga shkolla e kopshti. Ndërsa vitet kalonin, ajo plakej e dobësohej. Në fillim mendova se e kishte nga mosha atë lloj dobësimi, sepse ajo nuk ankohej kurrë, por një ditë e pashë të ecte nëpër shtëpi duke u mbajtur për muri dhe i thirra mendjes. I shkova nga prapa dhe e mbajta.

“Të lutem, më thuaj, kështu ecën gjithë kohën apo pate ndonjë marrje mendsh tani për momentin?” – i thashë.

“Jam mirë bir”, – më tha ndërsa u kthye të më shihte dhe vetëm në atë moment pashë sytë e saj me lot. E gjithë bota m’u shkërmoq kur pashë ata lot dhimbjeje shpirtërore dhe fizike bashkë.

“Nesër do të shkojmë bashkë në spital”, – i thashë ndërsa e ndihmova të shkonte në banjë. E prita mbas dere dhe kur doli, e mora hopa për ta shtrirë në krevat.

“Për nesër gjej si të duash mundësinë të rregullosh fëmijët se mamanë do ta çoj në spital” – i thashë sime shoqeje.

Vizita në spital shkoi më për dreq sesa e kisha imagjinuar. Ime më ishte kujdesur për fëmijët e mi, për mua e për time shoqe, por pa patur asnjë dëshirë të vazhdonte të kujdesej për jetën e saj. Morëm ilaçet dhe e çova në shtëpi. U ula përkrah saj në krevat pasi e shtriva dhe fillova t’i flisja.

“Dua të të them diçka, e shtrenjta ime. Dashuria për ty është e njëjtë me atë që kam patur qysh ditën kur linda dhe kam pirë në gjirin tënd. Dhe të lutem, kuptoje se për mua je shumë e rëndësishme. E kuptoj që me time shoqe nuk shkoni mirë, por gruan s’e ndaj dot se janë dy fëmijët” – i thashë.

“Jooo, bir, mos ma shto dhimbjen” – foli me zërin e mekur.

“Atëherë do të bëjmë një pakt bashkë, ti do të kujdesesh për veten aq sa mundesh, ndërkohë që pasditeve do të kujdesem unë, por dije se nëse ti nuk kujdesesh për veten, unë do zihem e do ndahem e gruan time. Ti je më e shtrenjtë sesa krevati me atë, – i thashë dhe i përkëdhela faqen, e putha, qava bashkë me të dhe u nisa për në punë.

Atë ditë mbasdite, kur ime shoqe mbërriti në shtëpi, më gjeti me prerësen e thonjve në duar.

“Tani do presësh thonjtë e do t’i bësh ti punët. Mbaroi manikyri, fjalët e tua që plaka s’di të bëjë punë e gjithë yçklat e tua. Dhe ta dish që nëse edhe një herë të vetme do t’i thuash ndonjë fjalë nënës sime për ta lënduar më shumë se ç’ke bërë këto tetë vjet, ta dish se ne të dy do të takohemi vetëm në gjykatë”– i thashë ndërsa e shihja në dritë të syve.

E kuptoi që e kisha seriozisht gjithë ç’i thashë. Nga ajo ditë, ime shoqe pothuajse nuk foli më me time më, nëna ime u bë më mirë dhe e mori veten, por kujdesin për fëmijët e mi nuk e ka ndaluar as edhe një sekondë.

Tani jam më i qetë, por e kuptoj që i gjithë faji kishte qenë i imi. Jam rritur i llastuar dhe mendova se zgjat gjithë jeta ashtu. Tani, gruaja ime vazhdon t’i varë turinjtë herë pas here, por mua aq më bën, mjafton të mos ma ngacmojë mamanë.

Të lutem më fal nëna ime, ma bëj hallall gjithë vuajtjen që të shkaktova duke mos reaguar./albeu.com/

APN e Shqiprim Arifit, shpall fitoren në Preshevë

Kryetari i APN-së, Shqiprim Arifi, del të jetë fitues në zgjedhjet e jashtëzakonshme lokale që u organizuan në Preshevë. Ai mundi Partinë Demokartike Shqiptare që udhëhiqet nga Ragmi Mustafa dhe Partinë Për Veprim Demokratik të Ardita Sinanint

Deri më tani janë numëruar kryesisht fshatrat ku sipas këtyre raporteve, Shqipërim Arifi ka marrë mbi 4,600 vota, apo mbi 50 për qind të votave.

“Në secilën njësi kemi rritje 100 për qind. Miratova ka rritje 309 për qind. PDSH ka 3,600 vota, PVD as 1,000 vota, ndërsa APN 4.650 vota”, tha Armend Aliu , nënkryetar i partisë Alternativa Për Ndryshim.

Presheva ka mbi 19 mijë qytetarë me të drejtë vote, ndërsa këta janë të ndarë në 38 njësi. Votat e panumëruara janë kryesisht në qytetin e Preshevës dhe fshatin Rahovicë.

Raportohet se në qytetin e Preshevës komisionerët e PVD-së dhe PDSH-së kanë bllokuar procesin e nënshkrimit, pasi komisionerët janë tërhequr me pretendimin e parregullsive për shkak të disa fletëve tepër në kuti apo një flete mangut.

Nga Alternativa Për Ndryshim akuzojnë se ky bllokim është duke ndodhur për shkak të humbjes që po pësojnë dy partitë politike, PDSH dhe PVD. Vëzhguesit raportojnë se edhe në vetë qytetin e Preshevës APN ka fituar bindshëm ndaj rivalëve të saj. /RTK/

Mes dy ngjarjeve

Me 24 dhjetor bëhen 100 vite nga vrasja e At Stath Melanit, njërit prej drejtuesve më të njohur të Kishës Shqiptare Orthodokse, pararendës i krijimit të Kishës së Pavarur Autoqefale Shqiptare

Nga Bedri Islami

At Melani, pjesëmarrës dhe nënshkrues i aktit final të Kongresit të Manastirit, përhapës i gjuhës shqipe në jugun e vendit, prift atdhetar e luftëtar njëkohësisht, mik i Mihal Gramenos dhe bashkëluftëtar me Çerçiz e Bajo Topullin, u vra në pritë nga andartët grekë, të cilët pasi e masakruan, ia hoqën edhe kokën nga trupi dhe e shëtitën nëpër fshatrat shqiptare për të ngjallur ndjenjën e tmerrit dhe të frikës, pikërisht për shkatërrimin e gjuhës shqipe dhe dëshirës së shqiptarëve për liri.

Jo rastësisht dhe aspak e çuditshme është që Kisha Orthodokse në Përmet, vendlindja e këtij martiri të shkronjave shqipe dhe e lirisë së saj, nuk lejon asnjë meshë përkujtimi për të.

Nuk e lejon sepse është vazhduese e mendimit politik vorio-epirot se në Kishën Orthodokse Autoqefale Shqiptare, që, jo pa dashje, por jo aq suksesshëm, vijon rrugën e vjetër përmes rasove të reja.

At Melani është ndër vlerat e paçmuara të shqiptarisë. Ai ishte mendimi i besimtarëve shqiptarë që nga Shtetet e Bashkuara, si njeri i afërt i Nolit, e deri tek vatrat shqiptare në jugun e ëndërruar nga kisha greke. Kur nuk ia dolën me kërcënime, atëherë e vranë dhe e masakruan.

100 vite më vonë, pikërisht në afërsi të përkujtimit të veprës së ndritur të At melanit, presidenti i vendit i jep nënshtetësinë shqiptare zotit Janullatos, drejtuesit aktual të Kishës Shqiptare që nga viti 1991, kur u thirr me urgjencë nga viset afrikane për të ngritur këtu një kishë të re , por me mendësinë e vjetër vorio-epirote.

Pesë presidentë radhazi ia refuzuan nënshtetësinë shqiptare, sepse si një patriark i lartë grek, për të cilin kryeministri i sotëm kishte propozuar të ishte presidenti i shtetit grek, gjërat nuk janë si për çdo njeri të zakonshëm.

Është shumë më tepër se kaq. Është fjala për vazhdimin e një tradite që po bën gati 100 vite në Shqipëri, nga dita kur Kisha orthodokse u shkëput nga Patriarkana e Stambollit dhe pushtetshmëria e Kishës greke dhe u bë e mosvarme, në sajë të mendimit të madh rilindës të një burri të shquar si Fan Noli.

Presidenti Meta , në pak muaj në postin e tij, e kaloi “berin” që pararendësit e tij nuk kishin guxuar. Ai, më 22 dhjetor dekretoi vendimin për t’i dhënë nënshtetësinë shqiptare një njeriu që ka ardhur për të bërë zap kishën shqiptare në dobi të atyre që e kanë përcjellë për këtu dhe të nxjerrë prej saj vickla të politikës që sjellin ndasi dhe padobi në jetën shqiptare.

Disa ditë më parë qeveria shqiptare firmosi vendimin për ngritjen e varrezave për ushtarët grekë të vrarë në Shqipëri. Se çfarë donin këta ushtarë në një tokë të huaj, këtë e di gjithsecili nga ne.

Përse ata mund të transferohen tek të afërmit e tyre , që janë jo shumë larg, në vendin e tyre, edhe këtë askush nuk e di.

Askush nga qeveria nuk e mori mundimin ta shpjegojë se çfarë po ndryshon kaq shpejt në ndërlidhjet me shtetin grek dhe se si atdhetarët e mëdhenj po bëhen luajalë kaq të tundshëm.

Nga njëra anë qeveria, nga ana tjetër presidenti…

Nuk e dinë ende se rruga e Shqipërisë për në Europë nuk ka kaluar e nuk kalon as sot nga Athina, që tani është më keq se kurrë për vete?

At Melanit nuk i lejohet një meshë 100 vite pas vrasjes së tij nga kisha greke.

Të vrarë – ushtarëve grekë do ju ngrihen varrezat në Shqipëri!

Patriarkut grek në vendin tonë i jepet nënshtetësia shqiptare!

Thonë se në shtëpinë e të varurit nuk flitet për litarin, por është çudi e çudive se si atdhetarët e fortë të mëngjesit gdhihen në mbrëmje si kozmopolitë të mëdhenj?

SHBA-ve, nuk u duhet Shqipëria për Jeruzalemin, iu duhet për Ballkanin

Pas votimit të Shqipërisë pro rezolutës në Kombet e Bashkuara, një pjesë e politikës dhe opinionit publik nuk ka nguruar ta konsiderojë këtë votim si një votë kundër Shteteve të Bashkuara, duke vënë në rrezik marrëdhëniet diplomatike me aleatin tonë historik

Nga Ervis Iljazaj

Është naivitet të mendosh, që marrëdhëniet diplomatike midis SHBA dhe Shqipërisë do të ndikohen nga kjo votë. E njëjta gjë u tha edhe kur Shqipëria vendosi të mos pranojë demontimin e armëve kimike, e megjithatë, këto marrëdhënie nuk u tronditën aspak. Sepse politika e jashtme amerikane është më e sofistikuar se çdo mendje e cekët që shpreson që një votë e tillë do të ndikojë midis dy vendeve, me shpresën se do të përfitojnë politikisht, dhe do të shihen me sy të mirë nga ambasada amerikane në Tiranë. Marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe SHBA, janë marrëdhënie të cilat kanë themele të forta, duke filluar që nga aleanca kundër luftës ndaj terrorizmit, angazhimi i misionit shqiptar në NATO etj.

Por, mbi të gjitha, marrëdhëniet midis SHBA dhe Shqipërisë, kanë një rëndësi të veçantë në Rajonin e Ballkanit. Roli i Shqipërisë si aleate e SHBA është thelbësore në këtë rajon. Prandaj të gjitha sforcot dhe vendimmarrjet e politikës shqiptare duhet të fokusohen në këtë drejtim. Aq më tepër, kur ndikimi i Shqipërisë për çështjen e Jeruzalemit, është i papërfillshëm. Në këtë kuptim, politika shqiptare, duhet të tregojë “zellin” e saj proamerikan në betejën gjeopolitike që zhvillohet ne Rajonin e Ballkanit midis superfuqive botërore, si Rusia, Turqia etj. Sepse pikërisht në këtë rajon, vota e saj pro apo kundër Amerikës merr kuptim të vërtetë. Prandaj, të gjitha diskutimet për votën në OKB të Shqipërisë, janë diskutime absurde për sa i përket ndikimit të saj në marrëdhëniet me Shtetet e Bashkuara.

Në radhë të parë duhet të ritheksojmë faktin se, vota kundër SHBA në Kombet e Bashkuara për çështjen e statusit të Jeruzalemit, ishte një votë pothuajse unanime. Nëse shohim shtetet që votuan pro vendimit të Donald Trump, janë shtete të cilat shumë prej nesh nuk e dinin që ekzistonin më parë. Në bllok, shtetet më të rëndësishme të Europës, Italia, Franca, Gjermania, por mbi të gjitha, Britania e Madhe, votuan kundër qëndrimit amerikan.

Në radhë të dytë, rezoluta nuk ishte një votë kundër Jeruzalemit Kryeqytet, ishte një votë kundër qëndrimit amerikan për ta shpallur si të tillë në mënyrë të njëanshme, janë dy gjëra krejtësisht të ndryshme.

Në radhë të tretë, vota e Shqipërisë, nuk ishte votë e ndikuar nga përkatësia fetare, siç u munduan shumë veta ta paraqesin. Ishte një votë pragmatike pro Europës, pro proceseve të saj të integrimit. Në këtë kuptim, ishte një votë, pothuajse e detyruar politikisht.

Dhe, më e rëndësishmja , është një votë që s’ka asnjë peshë për ndikimin e fateve gjeopolitike në atë rajon.

Për të gjitha këto arsye, debatet e hapura mbi këtë çështje në vendin tonë, janë debate që kërkojnë të ushqejnë lojën politike këtu në Tiranë, dhe asgjë më tepër. Mirëpo, proamerikanizmin, një pjesë e politikës duhet ta shfaqë atje ku ka rëndësi, gjë të cilën deri më tani nuk e ka bërë. Le të jemi amerikan për vendimet që na takojnë, këtu në Rajonin e Ballkanit. Sepse, Shtetet e Bashkuara kanë nevojë për Shqipërinë në këtë pjesë të Globit, dhe ne, domosdoshmëri jetike për t’i patur përkrah.