VV: Haradinaj mburojë për Thaçin e Veselin për krimin që kanë bërë me territor

Lëvizja Vetëvendosje ka kundërshtuar ratifikimin eventual të demarkacionit. Kryetari i VV Albin Kurti tha se demarkacioni po shitet si çmim për liberalizimin e vizave

Ai tha se kjo nguti, është nguti e Thaçit dhe Haradinajt pasi liberalizimi nuk do të vije as këtë javë as javën tjetër as stinën tjetër, transmeton kp.

Kurti theksoi se këta nuk e kanë për qytetarët por për karriget e tyre që po u lëkunden. Sipas tij nuk është vetëm demarkacioni por edhe lufta ndaj krimit e korrupsionit me vendime të prera. Kurti tha se meqë janë dy kritere, ai për luftimin e krimit dhe korrupsionit dhe ai për demarkacionin atëherë le të merren me luftë kundër korrupsionit e le të lënë kohë për diskutime me Malin e Zi për demarkacionin.

Ndërsa shefi i grupit parlamentar të VV-së Glauk Konjufca tha se kjo që po ndodh për demarkacionin nuk është gjë tjetër pos strategji dalëse për ndryshimin e qëndrimit të tij ndaj demarkacionit.

Sipas tij kjo aneks marrëveshje nuk është gjë tjetër pos për përdorim të brendshëm.

Konjufca tha se VV nuk do të përkrah në asnjë formë këtë marrëveshje dhe do t’i përdor të gjitha mjetet nga votimi kundër deri të pamundësimi i kuorumit.

“Ramush Haradinaj po shërben si mburojë për krimet që kanë bërë Hashim Thaçi e Kadri Veseli me territor”, tha Konjufca.

Sipas tij nuk ka ndryshuar komisioni Meha, por AAK e Nisma. Madje Konjufca tha se i vetmi që po mbetet pa fytyrë është Haradinaj ndërsa po ngadhënjen Murat Meha.

Gashi: Me dëshmi të kriminelit u dënuan katër aktivistët e lëvizjes Vetëvendosje!

Avokati Tomë Gashi ka thënë dëshmitari kryesor në rastin e katër aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje! është krimineli ordiner Heset Ramadani, i cili është dënuar për shumë vepra penale të vjedhjes së rëndë në Republikën e Kosovës

Gashi shkruan në rrjetin social Facebook se e kaluara e tij kriminale e ka bërë atë shënjestër lehtësisht të manipulueshëm nga ata të cilët e kanë inskenuar akuzën kundër aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje!

Lexoni të plotë postimin e avokatit Gashi në Facebook:

“Dëshmitari kryesor në rastin e katër aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje! është krimineli ordiner Heset Ramadani, i cili është dënuar për shumë vepra penale të vjedhjes së rëndë në Republikën e Kosovës.

E kaluara e tij kriminale e ka bërë atë shënjestër lehtësisht të manipulueshëm nga ata të cilët e kanë inskenuar akuzën kundër aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje!

Dëshmia e tij përveç se ka qenë e pabesueshme, kjo dëshmi e ka dërguar në paraburgim edhe

Astrit Deharin, i cili u vra në Qendrën e Paraburgimit në Prizren.

Gjykata e Apelit e Kosovës nesër në seancë duhet të ketë parasysh edhe këtë provë,

Meqenëse dëshmia e tij kontraverse është përdorur si një prej fakteve të dënimit të Aktivistëve të Lëvizjes Vetëvendosje!. Me këtë dëshmi të re të publikuar besoj që Gjykata e Apelit e Kosovës në Prishtinë do ta identifikoj lehtë manipulimin me këtë dëshmitar hajdut, dhe do të sjellë aktgjykim lirues për të gjithë aktivistët e Lëvizjes Vetëvendosje! të dënuar padrejtësisht”.

Ilir Meta ka në dorë fatet e Ballkanit, nëse do të ketë luftë apo paqe

Frrok Çupi shkruan se Ilir Meta ka në dorë fatet e Ballkanit. Sipas tij, ai mund të vendosë nëse do të ketë luftë apo paqe

“Si pjesa e demagogëve, ashtu edhe pjesa konservatore, tani, kanë mbërritur në përfundimin se jemi në prag të një ‘konflikti ballkanik’:

Rusia ka kërcënuar BE-në dhe Amerikën ‘larg duart nga Ballkani’. Pardje ministri i jashtëm Rus, Lavrov iu drejtua BE dhe SHBA: “Mos ushtroni presion mbi rajonin- o me ju o s’ka”. Pas kësaj solli modelin Ukrainë ku ka nisur kriza më e madhe e Lindjes së Europës; dmth., rajoni të jetë si Ukraina… ose si Rripi i Gazës, ose si Aleppo.

Bashkimi Europian, menjëherë sapo kryeministri shqiptar kërkoi ‘president të përbashkët’ (që bënte nul Republikën e Kosovës dhe ndizte konfliktin), reagoi me alarm: “Jo, Jo! Po prishet fqinjësia e mirë”. Fqinjët në Ballkan kur nuk shkojnë mirë, nxjerrin armët.

Presidenti i Kosovës, Thaçi, ka proklamuar idenë e ndarjes së Kosovës, duke argumentuar se ‘një Kosovë e ndarë’ mund të menaxhohet më mirë kundër krimit. Kush e bëri krimin, krimi të zgjidhë krimin?

Presidenti i Serbisë, bash atë ditë në krah të një senatori Amerikan, iu lut Shtëpisë së Bardhë: “Na ndihmoni kundër konfliktit në Ballkan”. Liderët e tjerë Ballkanikë janë instaluar kundër Shtëpisë së Bardhë.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës, bash në ditën e 10 vjetorit të Pavarësisë së Kosovës, ngritën zërin: “Jo idesë së shkëmbimit të territoreve”. Pak më parë presidenti i Kosovës kishte tentuar eliminimin e Gjykatës Speciale; edhe atë ditë Shtetet e Bashkuara tha: “Jo! Jo rrënimit të Gjykatës”. Me rrënimin e Gjykatës krimet e luftës bllokohen brenda fqinjëve, të cilët, pa gjykata, mund të fillojnë ‘vetëgjyqësinë’ kanunore.

Liderët e Ballkanit, thuajse të gjithë njësoi, i vijnë rrotull shtëpisë me bidonët e benzinës: Një herë duan t’ia venë flakën shtëpisë nga ana e hajatit, një herë nga porta, një herë nga Gjykata, një herë nga Reforma, madje edhe nga Deti…

… Në momentin e mbarsjes së krizës, bash në këtë çast, fija ‘e luftës’ ra në dorë të Ilir Metës- President i Shqipërisë. Ilir Meta duhej t’i jepte fuqi marrëveshjes së Shtetit shqiptar me Greqinë për të lëvizur a mos lëvizur kufijtë detarë. Presidenti tha: “Jo, jo akoma pa e parë qartë!” Qeveria shqiptare e ka fshehur marrëveshjen mes shteteve. Edhe Mali i Zi po akuzohet se ka fshehur marrëveshjen e demarkacionit me Kosovën dhe aty mund të pëlcasë shpejt. Kryesia e Kosovës e ka fshehur hartën se si do të ndahet Mitrovica, Presheva, Hani i Elezit, etj…

Fija kishte ardhur në dorë të Metës me shpresë se do të dilte prej saj prej saj menjëherë dhe për të bërë ‘harkun e zjarrit’ drejt synimit për ku ishte nisur.

Ku do të mbërrinte konflikti pas dhënies ‘qorrazi’ të plotfuqisë për Detin?

Fillimisht, pas kësaj do të kishte marrë të drejtë precedenciale ndarja e Kosovë dhe shkëmbimi i territoreve… Thaçi dhe Rama ndodhen në të njëjtat skenarë ‘hermafroditë’: Në gjysmën e trupit shfaqen qengja, në gjysmën tjetër djaj. Kosova do të kishte nisur copëtimin menjëherë pas ndarjes së detit mes Shqipërisë dhe Greqisë.

Mes konfliktit të tmerrshëm që do të ndodhte mes Preshevasve, Mitrovicarëve dhe Shkupjanëve, do të ishte ndezur konflikti Turqi- Greqi. Greqia me 1400 ishuj- diku prek, diku lëpin, diku sfidon territoret e Turqisë- të paktën sipas pretendimeve të Ankarasë. A mund të përballohet sot një konflikt në Egje mes dy shteteve anëtare të NATO-s? Rreziku i përhapjes mes aleatëve të secilës palë në bllokun e Euroatlantikut Verior do të rrezikonte paqen botërore…

Por ndërsa po gjeneronte konflikti i supozuar në Egje, ballkanikët e veriut do të kishin ‘kryer punë’. Do të kishin shpërthyer serbët e Serbska Republika dhe do të kishin vënë kufi me Sarajevën. Kroatët e Bosnjës- etniteti i tretë në shtet,- do të kishin kërkuar shkëputjen. Pse jo edhe hungarezët e Serbisë që tani përbëjnë grupin e dytë etnik në shtet…

… Fija e zjarrit erdhi në pikën ku nisi: Nisi me ndryshimin e kufijve shtetërorë mes Shqipërisë dhe Greqisë, dhe këtu erdhi. Fati i mirë që Kushtetuta e Republikës nuk ishte rrënuar edhe në këtë pikë; në paragrafin që Marrëveshja e shteteve kërkon Plotfuqishmërinë e Presidentit. Të tjerat janë rrënuar dhe Republika nuk ka më sovranitet pas ndryshimeve kushtetuese të kryera me qëllim…

Tani fija dhe dilema ndodhen në dorë të Ilir Metës: “Luftë apo Paqe?””, shkruan Frroku.

Duhet të ndihemi fatlumë që kemi një “burrë shteti”, siç e cilëson Nikoll Lesi, presidentin Ilir Meta! (TemA)

Pse Irani ka frikë nga dervishët?

Përplasjet e reja në mes të forcave të sigurisë iraniane dhe dervishëve, janë vazhdimësi e marrëdhënieve tensionuese dhe persekutimit të dervishëve, të cilëve u janë shkatërruar shtëpitë ku janë lutur dhe disa prej tyre janë ndaluar

Kush janë dervishët Gonabadi?

Nematollahi Gonabadi konsiderohet rregulli më i gjerë sufist në Iran, me pjesëtarë të shumtë, duke përfshirë edhe në qytetet e mëdha siç janë, Teherani apo Isfahan. Sikur shumë iranianë, ata janë praktikues të islamit shiit. Ata luten pesë herë në ditë dhe agjërojnë muajin e Ramazanit. Në ritualet e tyre përfshihet leximi i poezisë shpirtërore.

Dervishët Gonabadi, e shohin sufizmin si mënyrë të jetesës, përmes së cilës e gjejnë Zotin. Ata kundërshtojnë ashpër përdorimin e drogës dhe predikojnë tolerancën. Ata po ashtu mendojnë se feja dhe politika duhet të jenë të ndara. Lideri apo “shtylla” e tyre, është 90 vjeçari, Nurali Tabandeh, avokat i shkolluar në Paris, i cili ka mbrojtur shumë të burgosur para Revolucionit të vitit 1979.

Dervishët kanë deklaruar se sigurinë e liderit të tyre e kanë “vijë të kuqe”. Në javët e fundit dhjetëra dervishë, kanë qëndruar jashtë rezidencës së tij në veri të Teheranit për ta mbojtur. Ata kanë thënë se janë të shqetësuar prej kohës kur disa agjentë, që besohet të kenë lidhje me organet e sigurisë, e kanë zënë rrugën e tij.

Pse Teherani i sheh ata si kërcënim?

Udhëheqësia e klerikëve të Iranit, ka kundërshtuar çdo grup që e ka konsideruar si rrezik për monopolin që ka në fe. Dervishët kanë deklaruar se rritja e popullaritetit të tyre, është arsyeja se pse shteti po i përball ata me presion. Ata pretendojnë të kenë 2 deri në 5 milionë anëtarë në Iran dhe më gjerë.
Dervishët po ashtu kanë thënë se komuniteti i tyre i lidhur shumë me njëri-tjetrin përbën kërcënim për autoritetet iraniane.

Redaktori i Majzooban.org, me bazë në Australi, Farhad Nouri, i cili mbulon lajmet për sufizëm, i ka thënë Radios Evropa e Lirë, se liderët iranianë janë të shqetësuar edhe për faktin se dervishët mund të përdorin rrjetin e tyre për t’u mobilizuar kundër udhëheqësisë, e cila është përballur me protesta në rrugë në kohën e fundit.

“Pas zgjedhjeve presidenciale të vitit 2009, për shkak të rritjes së mbështetjes për dervishët, për kandidatin presidencial, Mehdi Karrubi, udhëheqësia është e shqetësuar se dervishët mund të organizojnë aksione kundër regjimit”, ka thënë Nouri më 2013.

​Disa klerikë konservativë e kanë cilësuar sufizmin si rrezik për Islamin

Kleriku në Qom, Ajatollah Hossein Nuri Hamedani, ka thënë më 2006, se duke mos u kyçur në politikë, sufistët e dobësojnë Islamin.

Anëtarët e linjës së ashpër kanë akuzuar dervishët, se janë duke u përdorur nga fuqi të huaja, për të shkaktuar trazira në shoqërinë iraniane.

Më 2007, përmes një letre të publikuar nga një grup, anëtarët e së cilës e kanë cilësuar veten si seminaristë të Qom-it, kanë paralajmëruar për “rreziqet” e sufizmit dhe u kanë bërë thirrje autoriteteve të përballen “më ashpër” me këtë gjë.

Ata kanë shtuar se “Hezbollahu në Iran”, është i gatshëm të bashkëpunojë dhe t’iu ndihmojë zyrtarëve.

Organizata, Amnesty International, ka thënë se është rritur përsekutimi i dervishëve, pasi një fjalimi të liderit suprem, Ali Khamenei, në tetor të vitit 2010, i cili ka kundërshtuar “grupet e reja të misticizmit të rremë”.

Sufistët, që besojnë se një person mund të arrijë kontakte direkte me Zotin dhe myslimanët ortodoksë, po përballen një kohë të gjatë me mosmarrëveshje në Iran. Tensionet janë përkeqësuar prej krijimit të Republikës Islamike, me ç’rast toleranca për sufistët është zvogëluar.

Me çfarë lloji të presionit përballen ata?

Dervishët janë ankuar për presion shtetëror dhe keqtrajtim ndër vite. Disa prej objekteve ku ata janë lutur janë shkatërruar në vitet e kaluara, derisa qindra anëtarë janë ndaluar dhe dhjetëra prej tyre janë burgosur.

Në vitin 2006, një shtëpi e lutjes së sufitëve, është shkatërruar në Qom dhe 1,000 dervishë janë ndaluar, pas përleshjeve, në të cilat janë raportuar 100 të lënduar. Autoritetet kanë supozuar, se sufistët në mënyrë joligjore kanë kthyer ndërtesën presidenciale në një qendër të shërbimeve të tyre fetare dhe kanë refuzuar të dalin nga aty.

Dervishët po ashtu kanë akuzuar autoritetet për përjashtim të përkrahësve të tyre nga punët shtetërore dhe u kanë ndaluar studimet universitare, për shkak të lidhjeve të tyre me rregullin Gonabadi.

A i kanë rezistuar dervishët një presioni të tillë?

Shumë dervishë i kanë rezistuar presionit shtetëror të Iranit duke mbajtur protesta publike, greva urie apo thjesht duke nisur letra për të kërkuar më shumë të drejta.

Si i sheh komuniteti ndërkombëtar?

Presioni ndaj dervishëve është cituar edhe në disa raporte të Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut në Iran, por edhe në raportin e Departamentit amerikan të Shtetit.

Grupet për të drejtat e njeriut, e kanë akuzuar Iranin për shkelje të të drejtave të minoriteteve në këtë vend.

Irani i ka hedhur poshtë akuzat.

Çka dimë për rastin e fundit të dhunës, duke përfshirë sulmin në një autobus? Përleshjet e fundit janë raportuar, pasi disa dervishë, kanë protestuar për arrestimin e njërit prej anëtarëve të tyre, i cili ka udhëtuar në Teheran për ta mbrojtur rezidencën e Tabandehut.

Agjencia e lajmeve Fars, e cila ka lidhje me Gardën Revolucionare Islamike, ka raportuar se një ndjekjës i sufizmit, ka përplasur një autobus drejt një grupi të zyrtarëve policorë më 19 shkurt, duke vrarë tre persona para se të arrestohej.

Përmes një postimi në Telegram, Majzooban.org, ka mohuar përfshirjen e sufistëve. Mirëpo anëtarët e rregullit sufist Gonabadi, janë cituar të kenë thënë nga mediat iraniane, se të paktën një anëtar i tyre është vrarë nga forcat e sigurisë në përleshjet e fundit. Redaktori Nouri, i ka thënë Radios Farda, se dervishët nuk kanë qenë të përfshirë dhe se aktivistët opozitarë mund të kenë pasur qëllim krijimin e dhunës, duke i cilësuar ata si fajtorë.

“Kanë qenë disa grupe opozitare, të cilat kanë pasur qëllim krijimin e akteve të dhunshme kundër udhëheqësisë”, ka thënë Nouri në një intervistë përmes telefonit për Radion Farda, e cila funksionon në kuadër të Radios Evropa e Lirë. Ai ka thënë se dervishët nuk kanë nxitur kurrë dhunë në dekadën e kaluar pasi “mezi e kanë mbrojtur veten”.

I pyetur për videot në të cilat shihen disa derivishë me thika ai ka thënë: “Kur jeni duke u sulmuar, nuk kemi çfarë të bëni tjetër përveç se të mbroheni”. “Dervishët besojnë se të gjithë janë të lidhur me njëri-tjetrin dhe kur njëri sulmohet të gjithë vrapojnë për t’i ndihmuar”, ka shtuar ai.

Harvey: Kosova për një kohë të gjatë u trajtua padrejtësisht nga ndërkombëtarët

Avokati i njohur, Richard Harvey, ka bërë me dije se Gjykata Speciale është një padrejtësi që po i bëhet popullit të Kosovës

Në këtë deklaratë dhënë për gazetën “Epoka e re”, ai ka thënë se për një kohë të gjatë Kosova është trajtuar padrejtësisht nga komuniteti ndërkombëtar në shumë aspekte.

Avokati Harvey, i cili në Gjykatën e Hagës ka mbrojtur ish-ushtarët e UÇK-së, Lahi Brahimaj dhe të ndjerin Haradin Bala, ka vlerësuar se drejtësia rrallë shërbehet duke ngritur gjykata për të hetuar vetëm një palë në një konflikt.

“Besoj se populli i Kosovës për një kohë të gjatë është trajtuar padrejtësisht nga komuniteti ndërkombëtar në shumë aspekte”, ka thënë Harvey.

Pritjet e avokatit Harvey janë që Gjykata Speciale nuk do të mund të bëjë asgjë më shumë se gjykatat e UNMIK-ut, Gjykata Ndërkombëtare e Hagës dhe gjykatat e EULEX-it.

Madje, ai është shprehur se do të befasohej shumë nëse Gjykata Speciale do të mundë të siguronte dëshmi serioze në lidhje me ndonjë krim të rëndë që nga koha e luftës.
“Pas kaq shumë vitesh dhe shumë hetimesh nga ICTY, UNMIK-u dhe EULEX-i, me të gjitha resurset në dispozicion të tyre, do të isha shumë i befasuar nëse do të mundë të prodhoheshin dëshmi serioze dhe të besueshme që do të siguronin prova përtej dyshimit të arsyeshëm në lidhje me ndonjë krim të rëndë nga koha e luftës”, është shprehur avokati Harvey.

21 Shkurti – Dita ndërkombëtare e Gjuhës Amtare

Që nga viti 1999 kur UNESCO kishte shpallur 21 shkurtin ditë ndërkombëtare të gjuhës amtare, çdo vit në mbarë botën organizohen manifestime, organizime në nivel kombëtar e ndërkombëtar, me qëllim të ruajtjes dhe promovimit të gjuhëve amtare. Në vitin 2007 e njëjta ditë është pranuar nga Asamblea e Kombeve të Bashkuara

Nga Blerim Kaliçani

Data 21 shkurt është caktuar për të përkujtuar ditën (1952) e vrasjes së të disa studentëve të Univesitetit Dhaka me origjine Bengali, të cilët qenë vrarë nga policët Pakistanez derisa protestonin për të drejtën e gjuhës së tyre bengaleze që të pranohet si gjuhë zyrtare.

Gjuha është pjesë e pandashme e identitetit të një populli. Me anë të gjuhës shprehet shpirti dhe kultura e një populli. Gjuha e një populli, zhvillimi i saj, e folmja e tij, dashuria ndaj saj dhe promovimi i saj, tregon, në fakt, kulturën që mbretëron brenda pjesëtareve të atij populli, asaj shoqërie.

Gjuha e jonë shqipe ka nje traditë të lashtë e të pasur. Formula e Pagëzimit (1462) e Imzot Pal Engjëllit, shenjon fillim e shkrimit shqip, por jo edhe të folmes sonë. Kjo ka një lashtësi shumë më të largët.

Deri sot gjuha shqipe ka pasur një ejackëri që shpesh është martirizu e u sha, u përdhos e u përçudënu, prej bijëve të vet e prej të huajve, dhe posaqerisht prej armiqëve, Megjithatë, shenjtënin e pagëzimit, ambëlsinë dhe hirin e saj s’ka mundur askush me ia ndal.

Sot, gjuha shqipe ka nevojë të bashkohët në tërësinë e vetë, të flitet e të shkruhet me të dyja mushkritë, se vetëm ashtu merr frymë natyrshëm. Pa të folme e pa të shkrueme shqip, s’do të ketë as kulturë të mirëfilltë shqiptare, as shpirtërore as materiale.

Ndaj mësues, mësojuni nxënësve vetëm atë që është shqip, ruajeni të pastër këtë vlerë kombëtare! Mbrojeni gjuhën amtare, gjuhën e dashurisë, gjuhën e kulturës, gjuhën e natyrës dhe të dijes, mbrojeni sepse ajo është pasuria juaj më e madhe dhe Tapia jonë e përjetshme!

A e ka humbur ushtria amerikane ‘artin e fitores’?

Instituti Detar i SHBA-ve botoi një artikull në revistën Proceedings në dhjetor 2017 të titulluar “Nuk mund të vrasim mjaftueshëm për të fituar? Mendoni përsëri”. Autorët, dy oficerë të ushtrisë amerikane në pension, argumentojnë se rregullat ushtarake ekzistuese të angazhimit pengojnë forcat amerikane të veprojnë me “egërsinë dhe vendosmërinë e nevojshme” për të hapur rrugën e tyre drejt fitores

Nga Franz-Stefan Gady

Ushtria amerikane, ata pretendojnë, ka humbur “artin e fitores” dhe rrjedhimisht, ndryshe nga Lufta Civile e SHBA-ve dhe Lufta e Dytë Botërore, nuk ka qenë në gjendje të thyejë vullnetin e “terroristëve islamikë në mbarë botën”, diçka që ka dënuar përpjekjet ushtarake amerikane gjatë dekadës së fundit drejt dështimit.

Unë nuk kam ndërmend të hedh poshtë të gjithë argumentin e artikullit ose të nxjerr në pah pikëpamjen e saj redukuese për historinë ushtarake – p.sh. gjermanët (si francezët gjatë Luftërave Napoleonike) ishin vrasës shumë më efektivë në Luftërat e Parë dhe të Dytë Botërore por ende humbën. Ka shumë mangësi të evidentuara të artikullit.

Një kritikë, e shkruar nga Adam N. Weinstein në Task & Purpose, megjithatë ofron një pikënisje të mirë për trajtimin e një çështjeje më të madhe në mendimin aktual ushtarak: “Diçka që mund të kishte qenë një kritikë interesante e taktikave ushtarake amerikane në nivel operacional nga Bolgiano dhe Taylor, në vend të kësaj, u bë një betejë e gjatë dhe e lodhshme, e cila u zhvendos në një dëshirë të madhe për një kohë kur lufta ishte më e thjeshtë”.

Ideja e kthimit në një kohë kur lufta ishte më e përgjakshme, por më e thjeshtë (me fjalë të tjera, duke iu rikthyer Luftës së Dytë Botërore, lufta e stilit konvencional) përfshinë një temë shumë më të madhe të nënkuptuar në arsyetimin e Bolgiano dhe Taylor: joshja e betejës vendimtare dhe destruktive. Kjo ka mbështetur argumentet e të gjithë atyre që avokojnë për një “konfrontim të hapur” në luftë që arrin kulmin në një masakër të madhe të armikut për të thyer “vullnetin e tij për të vazhduar luftën”, siç shkruante Clausewitz.

Që nga Grekët e lashtë, ideali amerikan dhe perëndimor i luftës ka qenë përplasja e përgjakshme e dy ushtrive që prodhon viktima masive dhe përcakton rezultatin e një fushate ushtarake apo edhe të gjithë luftës. Si historiani grek Herodotus shkroi: “Kur ata [grekët] shpallin luftë me njëri-tjetrin, gjejnë një pjesë më të sheshtë të tokës, zbresin mbi të dhe luftojnë, në mënyrë që fituesit të dalin me humbje të mëdha; Nuk them asgjë për humbësit, sepse ata janë shkatërruar plotësisht”.

Disa qindra vjet më vonë, historiani greko-romak Polybios përsëriti këtë ideal (sepse ishte ideal, ndryshe nga realiteti, siç dëshmoi Lufta Peloponeziane): “Të lashtit nuk zgjidhin të pushtonin armiqtë e tyre nëpërmjet mashtrimit, duke konsideruar se nuk mund të kishte sukses të sigurt nëse nuk shtypeshin shpirtrat e kundërshtarëve të tyre në betejë të hapur”.

Ky obsesion me vrasjen e armikut në numër të madh në një betejë të madhe ka qenë një konstante në të menduarit ushtarak perëndimor, sipas disa mendimtarëve ushtarakë. Një nga më të rëndësishmit ka qenë Viktor David Hanson, i cili madje zbuloi një “Rrugë Perëndimore të Luftës” të dallueshme, duke filluar me grekët e lashtë dhe që mbijeton deri më sot. Ndërsa ai thekson shumë faktorë, një nga komponentët më të rëndësishëm të kësaj mënyre të luftës të supozuar është stërvitja ushtarake në formacionet masive dhe gatishmëria për t’u përballur drejtpërdrejt me armikun.

Kjo nuk është aq e largët sa mund të tingëllojë. Siç e kam theksuar më parë, kjo ishte shumë më tepër për shkak të stërvitjes ushtarake sesa fuqisë së zjarrit që vendet evropiane arritën të pushtonin pjesë të mëdha të botës në shekullin 18 dhe 19: “Gjatë shekujve 17, 18 dhe gjashtë dekadave të para të shekullit të 19-të ishte armatimi i rëndë i ushtarëve të trajnuar mirë evropianë me bajoneta të fiksuara në musketat e tyre në formacion masiv, shpesh të paraprirë nga zjarr në distancë të afërt, që ishte ndoshta faktori më i rëndësishëm taktik në vendosjen e rezultateve të betejave në Azi”.

Megjithatë, ideja e një “Rruge Perëndimore të Luftës” (disa dijetarë, megjithatë, dyshojnë në ekzistencën e një mënyre të veçantë perëndimore të luftës) që përqendrohet në luftën kundër betejave vendimtare që shkaktojnë viktima masive dhe thyejnë vullnetin e armikut për t’u rezistuar, është i njëanshëm dhe nuk merr parasysh kompleksitetin aktual të konfliktit ushtarak. Një gjë e sigurt është që vetëm taktika “shok dhe frikë” rrallë thyen vullnetin e armikut për të rezistuar. Më e rëndësishmja, nuk arrin të ofrojë një rrugë të qartë për fitore ushtarake në një konflikt pas vrasjes masive. Ushtria amerikane ka fituar shumicën e betejave që ka luftuar që nga fundi i Luftës së Koresë, duke shkaktuar vazhdimisht viktima më të shumta tek armiku. Megjithatë, rezultati ishte më shpesh një bllokim ushtarak dhe jo një fitore e qartë.

Kjo nuk është për t’u habitur. Siç shkruan historiani Cathal J. Nolan: “Nuk ka asnjë qasje të vetme për të luftuar në historinë e turbullt të Perëndimit, e lëre më në botën më të gjerë. Lufta nuk është e reduktueshme vetëm në një gjë, qoftë kjo traditë e supozuar apo stil luftarak apo edhe ideja e një beteje vendimtare. Armiqtë përshtaten. Lufta zhvillohet”. Sidoqoftë, nocioni i hapjes së rrugës për fitore do të mbetet një konstante për sa kohë që ideja e “Rrugës Perëndimore të Luftës”, e dominuar nga kërkimi për një betejë të shpejtë, vdekjeprurëse dhe vendimtare, vazhdon të ndikojë në doktrinën ushtarake Perëndimore, siç ilustron artikulli i fundit i revistës Proceedings.

Një nga problemet më të mëdha me këtë mendim është se ai në fakt e ul pragun për konfliktin ushtarak. Ideja se zbatimi i forcës ushtarake të shpejtë, vdekjeprurëse dhe mbizotëruese mund të parandalojë luftërat e mëdha, të zvogëlojë viktimat dhe të arrijë fitoren është po aq e vjetër sa historia ushtarake. (Në mesin e faktorëve të tjerë, është pikërisht kjo ide që i shtyu Shtetet e Bashkuara në Afganistan dhe Irak në radhë të parë). Ajo rrallëherë zhvillohet në atë mënyrë. Ndërsa luftërat janë fituar nga metoda të tilla në të kaluarën (p.sh., Lufta e Parë e Gjirit), ato janë përjashtim dhe jo rregull (pa marrë parasysh luftën kundër kryengritjeve). Dhe vetëm kjo duhet të na japë një pauzë përpara se të avokojmë për vrasje masive. Pyesni vetëm Napoleonin ose Kaiserin./The Diplomat – Lexo.al/e.e

Erdogan e ka lutur kot Putinin që ta ndalë Asadin

Forcat pro qeveritare siriane kanë hyrë të martën në rajonin veriperëndimor të Afrinit, i cili është nën kontroll të kurdëve, për t’i ndihmuar ushtarët kurd në dëbim të sulmeve turke, gjë që mund të sjellë deri te përshkallëzimi i konfliktit

Menjëherë pasi kolona e luftëtarëve të veshur me uniforma maskuese, me armë dhe flamuj sirian në duar, hyri në Afrin, mediet shtetërore siriane raportuan se ushtria turke i ka sulmuar me granatime.

Në këtë përleshje janë nga njëra anë ushtria turke dhe aleatët e saj grupet kryengritëse siriane, dhe nga ana tjetër aleanca ushtarake e cila po i ndihmon forcat qeveritare të kryetarit Bashar al Asad, gjë që e komplikon edhe më tepër situatën në fushë betejën veriperëndimore siriane.

Qëllimi i ofensivës turke, e cila po zgjatë tashmë një muaj, është të dëbohet milicia kurde YPG nga Afrini, të cilën e konsideron kërcënim të madh për siguri të kufirit të vet.

YPG ka përshëndetur ardhjen e forcave pro qeveritare, të cilat përfshijnë edhe milicinë e lidhur me Asad’in, por jo edhe vet ushtrinë siriane, dhe ka kumtuar se Damasku është përgjigjur në thirrje të tyre për ndihmë kundër Turqisë.

Më herët të martën, presidenti turk Recep Tayyip Erdogan ka thënë se Ankaraja është duke punuar me Rusinë në mënyrë që të pengohet vendosja e forcave pro qeveritare në Afrin.

Burimet kurde dhe mediet shtetërore siriane kanë raportuar se forcat turke i kanë granatuar pjesët e Afrinit kah vinin luftëtarët pro qeveritarë.

“Forcat turke kanë bombarduar zonat e banuara afër forcave popullore, të cilat kanë ardhur për t’i dhënë përkrahje banorëve të Afrinit të ballafaquar me agresion”, ka lajmëruar agjencia e lajmeve SANA. Agjencia turke Anadolya ka lajmëruar se forcat pro qeveritare kanë filluar të tërhiqen pas granatimit turk, por ky informacion ishte e pamundur të vërtetohet.

Turqia të hënën ka paralajmëruar se do t’i kundërvihet forcave qeveritare siriane nëse ata hyjnë në rajonin e Afrinit për të ndihmuar YPG-në kurde në luftë kundër ushtrisë turke./Insajderi.com.

Kushti i Grupit të LDK-së: Para votimit të demarkacionit, marrëveshje për zgjedhje të reja

Kryetarja e Alternativës, Mimoza Kusari Lila, njëherësh deputete e Kuvendit të Kosovës, ka deklaruar se grupi i parlamentar të cilës ajo i takon, kanë kushte për ta votuar demarkacionin

Në televizionin publik ajo tha se në momentin e parë të një takimi me zyrtarë të koalicionit qeverisës të caktohet data për zgjedhje parlamentare, në mënyrë që qeverisja Haradinaj të mos zgjasë më shumë.

Kjo sipas saj, duhet të ndodhë pasi që vlerëson se kauza e demarkacionit ka qenë false.

“Ne kemi vullnet për ta votuar demarkacionit, dhe pas kalimit të tij, nuk kemi asnjë vullnet dhe arsyeje për ta përkrahur qeverinë Haradinaj”, deklaroi Kusari Lila.

Duke e komentuar deklaratën e përbashkët të presidentëve të Kosovës dhe Malit të Zi, për demarkacioni, ajo tha se ajo nuk mund të ketë efekt juridik, dhe sipas saj votimi eventual i saj në Kuvendin e Kosovës, nuk ka asnjë obligim për Malin e Zi.

Pas politizimit, tash nepotizëm në QKUK

Shërbimi Spitalor Klinik i Kosovës ka marrë në punë rreth 150 infermierë të fushave të ndryshme. Në këtë konkurs kanë konkurruar gati 1 mijë persona dhe ka pasur edhe shumë ankesa. Në mesin e të pranuarve ka familjarë të stafit të administratës së SHSKUK-së. Drejtoria nuk është ballafaquar me gazetaren për të sqaruar mundësinë e nepotizmit në këtë rast, raporton KTV

Emri i Liridona Gllarevës është i pari në listën për infermierë në Shërbimin Spitalor Klinik Universitar të Kosovës, për Infermier-Mami.

Gjithçka do të ishte në rregull nëse bashkëshorti i saj, Alban Janova, të mos ishte zyrtar për mbrojtjen e të dhënave personale në SHSKUK dhe kryetar i njërit prej komisioneve që përzgjodhën infermierët në konkursin e dhjetorit të 2017-s.

Gllareva, e cila në këtë konkurs nuk e kishte shënuar fare mbiemrin e burrit, arriti që në intervistën me shkrim dhe me gojë të sigurojë 340 pikë, ndër tri të parat të pranuara.

Por, mbiemrin e bashkëshortit e ka të shënuar në rrjetet sociale, ku edhe ka fotografi të shumta me të.

Vetë Alban Janova nuk ka pranuar të prononcohet për televizionin dhe ka thënë se nuk ishte pjesë e Komisionit të Mamive.

“Kemi qenë tre komisione. Unë kam qenë në Komisionin për infermier të përgjithshëm. Gruaja ime është pranuar si Mami dhe është pranuar vetë. Unë s’kam ndikuar. Arsyeja pse nuk e ka shënuar mbiemrin Janova është sepse në dokumente të shkollës së Mesme e ka ashtu emrin. Zyrtarisht, i ka dy mbiemra, por mund të them se shumicës nuk ua kemi shënuar mbiemrin e dytë, sepse nuk na zinte kolona”, tha Alban Janova.

Por, mënjanimin e mbiemrit të dytë, për shkak se nuk e zinte kolona, e hedh poshtë kandidati i dytë i pranuar pas Gllarevës.

Kohavisioni ka provuar të marrë një qëndrim zyrtar nga Zyra e drejtorit të SHSKUK-së lidhur me punësimin e familjarëve, por kjo zyrë është përgjigjur vetëm me shkrim.

Ata vetëm kanë thënë se Janova nuk ka qenë pjesë e Komisionit të përzgjedhjes së Mamive.

“Që nga fillimi i procedurës së testimit me shkrim ka qenë e kyçur edhe Sindikata, përkatësisht anëtarë të Sindikatës nga QKUK-ja. Sindikata, e cila ka monitoruar tërë procedurën e konkursit, nuk ka pasur ankesa gjatë procedurës së testimit me shkrim të kandidatëve, por as në intervistën me gojë”.

Kohavision ka kontaktuar përfaqësuesit e Sindikatës, por, sipas tyre, ata vetëm kanë monitoruar punën dhe me aq sa kanë parë nuk kanë arritur të vërejnë një detaj të tillë. Xhemë Selmani nga kjo sindikatë ka thënë se kanë qenë gati njëmijë aplikantë dhe ne nuk kemi kontrolluar në baza familjare, ankesa nuk ka pasur dhe nuk mund të dimë nëse ndonjëri nga ta e ka punësuar gruan.

Mbi 70 ankesa janë dorëzuar për këtë konkurs dhe pritet të shytohen nga një Komisioni i veçantë.