Dashamir Shehi – Ramës: Halabak! Unë pi ndonjë gotë, por drogë s’kam provuar

Pas deklaratave të kryeministrit Rama në parlament duke thumbuar deputetët e opozitës reagoi edhe kreu i LZHK-së, Dashamir Shehi. Shehi tha se është e turpshme që kryeministri t’i përmendë atij rakinë

Ai e quajti Ramën halabak dhe përdorues droge. “Meqë këtu nuk paskam qenë qeparë dhe zoti kryeministër më paska përmendur, një gjë e turpshme, jo qepa, jo rakia…Unë u bëra 60 vjeç, kam 6 herë në këtë sallë nuk kam përmend ndonjë kolegu, këtë e bën vetëm një halabak.

Unë vërtet mund ta kem pirë ndonjë gotë, lashë një gotë verë shumë të mirë atje, por drogë nuk kam marrë ndonjëherë. Ky është një turp shumë i madh dhe turpi qoftë i juaji që nuk reagoni”, tha Shehi.

Jovanoviq: Secili politikan në Serbi privatisht ma thotë se kam të drejtë për pavarësinë Kosovës

Kryetari i Partisë Liberal-Demokratike, Çedomir Jovanoviq, në një intervistë të gjatë për Kosova 2.0 ka folur për politikën e tij pro pavarësisë së Kosovës. I pyetur se përse ai është një përkrahës i pavarësisë ai është përgjigjur shkurt “sepse është një realitet”

“Sepse është diçka e vërtetë. Një realitet. Si mund t’ju them ndryshe kur është realitet? Nuk ishte qëllimi im. Ta injoroni realitetin pas asaj që ndodhi para dhe pas viteve ’90?. Çdo politikan serb pas kamerës më thotë se kam të drejtë. Çdo qytetar në Serbi sot me një logjikë të shëndetshme ju tregon se unë kam të drejtë në këtë çështje dhe në fund ne thjesht vazhdojmë kështu – duke humbur kohë”, tha ai.

Jovanoviq deklaroi se presidenti i Serbisë pranoi që lista serbe të mbështet qeverinë e Haradinajt sepse i është dukur alternativë më e mirë sesa mbështetja e Albin Kurtit.

“Ju e dini, Vuçiç tha se ne duhet të votojmë për Haradinajn sepse ai është një zgjedhje më e mirë se Albin Kurti. Sigurisht që ai duhet të japë disa shpjegime. Haradinaj është një kriminel lufte sipas gjykatave tona. Gjykata jonë e akuzon, dhe në fund, lista serbe voton për Haradinajn. Vucic duhet të luajë këtë rol”

Ai ka folur edhe për rolin e Listës serbe në Kosovë, duke thënë se është instrument i Beogradit në Kosovë. Për Asociacionin e Komunave me shumicë serbe në Kosovë thotë se është në dëmë të Kosovës.

“Jo, nuk e mbështes atë, sepse është një kërcënim për të ardhmen e Kosovës. Është një shenjë se ne nuk jemi në gjendje të jetojnë së bashku si qytetarë në të ardhmen, por që ne duhet të ndahemi. Kemi nevojë për serbë të Kosovës të integruar plotësisht. Nuk është e lehtë, sepse e kaluara jonë është plot gjakderdhje. Duhet të jemi më të përfshirë në ndërtimin e paqes. Por ne nuk mund të jemi në trenin vdekjeprurës për përjetësinë – për të vrarë njëri-tjetrin dhe për të shkatërruar njëri-tjetrin”, ka thënë ai.

I pyetur për pranin ruse në rajon, ai ka thënë se është i frikësuar nga ky fakt, pasi për Moskën, Kosova është një shtet kriminal.

“Po sigurisht se kam frikë. Për shkak se ata duan të na përdorin dhe ne jemi një mjet i përsosur për një rrëmujë të re në këtë pjesë të Evropës. Ata mbështesin forcat e viteve ’90, të nacionalizmit. Ata mbështesin [Milorad] Dodik dhe kanë një qasje të tmerrshme ndaj Kosovës. Për zyrtarët në Moskë, Kosova është një shtet kriminal. OK, ndoshta në Kosovë mund të përballemi me kriminelët që janë të njëjtë në Moskë. Por ideja është një shtet kriminal është një turp. Por prapa kësaj është të na shtyjë në një luftë të re, sepse çdo luftë në Ballkan është e dobishme për Rusinë”, tha ai tutje.

Çedomir Jovanoviq foli edhe për politikën që do ta aplikonte ndaj Kosovës nëse do të bëhej kryeministër i Serbisë.

“Unë nuk kam asnjë të drejtë ta ndaloj Kosovën. Nëse ju dëshironi të bëheni pjesë e UN. në rregull, bëhuni pjesë e UN. Nëse dëshironi të jeni pjesë e UEFA’së, bëhuni pjesë e saj. Dua të luaj futboll me ju. Më mirë futboll se luftëra. Nuk jam i lumtur që nuk jeni pjesë e UNESCO-së. Për mua, është më e mirë nëse Kosova është në UNESCO sesa në një vrimë të zezë. Politikanët tanë po tregojnë muskujt e tyre, duke na thënë: “Unë kam muskuj për t’i bllokuar ata nga të qenit pjesë e UNESCO-së.” Ideja ime është të punojmë së bashku në këto çështje. Le ta hapim kufirin dhe së bashku të hapim perspektivat e integrimit evropian – pa asnjë gënjeshtër”, ka thënë ai për 2.O.

Kurteshi: Për transport publik në Gjilan 4.8 milionë euro investime

Transporti publik do të jetë i përballueshëm për të gjitha kategoritë dhe shtresat shoqërore, ndërsa për personat me gjendje të rëndë sociale, për fëmijët deri në moshën 12 vjeç, për pensionistët dhe për personat me aftësi të kufizuara do të jetë falas

Autobusët do të kenë orare fikse dhe standarde evropiane. Kostoja e një autobusi do të jetë 230.000 euro, me gjithë tatimet dhe shërbimet. Një linjë do t’i ketë 3 autobusë. Kostoja totale: 4.830.000 euro.

S’ka debat as në Interaktiv

Dy herë i dështon përballja e kandidatëve për Prishtinën KTV-së

Dy ditë më herë dështoi përpallja e paralajmëruar mes kandidatëve për Kryetar të Prishtinës, Shpend Ahmeti (VV) dhe Arban Abrashit (LDK) në Rubikon të KTV-së. Ishte Shpend Ahmeti ai që refuzoi pjesëmarrjen te Adriatik Kelmendi, i cili në mungsë ët tij zhvilloi intervistë me Arban Abrashin. Sonte është Arban Abrashi i LDK’së që nuk shkon në Intraktiv te gazetari Xhemjal Rexha, e ku e ka konfirmuar që dje pjesëmarrjen Shpend Ahmeti. Abrashi i LDK-së sonte do të jetë në Televizionin 21, në Emisionin “Click’ ku e ka konfirmuar pjesëmarrjen ditë më parë.

Përballje mes tyre mund të ketë vetëm nëse edhe Ahmeti shkon në TV 21 sonte, ose eventualisht nëse mbahet nesër përballja mes dy kandidatëve në emsionin Jeta në Kosovë, ku po ashtu Abrashi e ka konfirmuar pjesëmarrjen.

Arsyja e mospjesëmarrjes së Abrashit në debat, sipas partisë si tij, ka të bëje me konfirmimet që ai i ka bërë më herët për pesë debate në pesë televizione. I pari ishtë ne Klan Kosova, i cili u mbajt, i dyti ishte paraparë në Rubikon të KTV-së që dështoi për shkak të mospjesmarrjes së Ahmetit, i treti ishte konfirmuar në RTK ku po ashtu nuk mori pjesë kandidati i VV-së, i katërti debati i konfirmuar është sonte në Televizionin 21 ndërsa i fundit, i pesti, nëse mbahet, është nesër në Jeta në Kosovë.

Ish-drejtori i Albtrans: Pse Enveri e lejoi kontrabandën e cigareve nga Shqipëria

Shqipëria ishte zhytur në borxhe dhe metoda e “kleringut” që përdorej asokohe mes vendeve socialiste nuk mjaftonte për të nxjerrë një vend nga kriza. Shqipëria nuk prodhonte asgjë për të shkëmbyer. Do të ishte vetë Enver Hoxha, që, në kundërshtim me çdo slogan socialist, kishte firmosur një kontratë të dyshimtë me një tregtar hebre, që konsistonte në hapjen e një korridori për kontrabandën e cigareve

Të gjitha prapaskenat e kësaj marrëveshjeje, si u krijua, si funksionoi “Albtrans”, ndërmarrja tregtare në varësi të Ministrisë së Punëve të Brendshme, na i rrëfen ish-drejtori i saj, në vitet ’80, Lorenc Nenshati, në librin “Albrans, Top Secret”. Një botim i “Botart”, që tashmë gjendet në stendën e shtëpisë botuese në Panairin e Librit. “Përmes një mënyre të shkruari, që nuk të lodh, madje të ndjell kuriozitetin të shkosh pa mëdyshje deri në faqen e fundit, autori Nenshati i ka dhënë fund mungesës së informacionit për këtë ndërmarrje fitimprurëse të kohës së komunizmit, shtrirë në hapësirën kohore të rreth 25 viteve (1967- 1991).

Me shumë zgjuarsi, autori nuk kufizohet të rrëfejë vetëm qarkun e ngushtë të mekanizmit se si kryhej ky aktivitet që ushqente kontrabandën e cigareve të prodhimit amerikan në Jugun e Italisë dhe në gadishullin Iberik. Në libër ai përfshin edhe problemet diplomatike të shkaktuara prej kontrabandës, pozicionimin e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë e deri tek incidentet e përgjakura që u shënuan në ujërat tona detare”, shkruan në parathënien e librit gazetari Ferdinand Dervishi. Më poshtë po shkëpusim një pjesë nga libri, që tregon më qartë pse Enver Hoxha lejoi kontrabandën e cigareve në Shqipëri.

LORENC NENSHATI

Arnold Beraha dhe Enver Hoxha – njëri hebre dhe tjetri gjirokastrit – dhjetë muaj “bisedime” pa kontakte që sollën lindjen e Albtrans-it Albtrans-i u krijua si rastësisht. Nuk ishim ne shqiptarët që e nxorëm në dritë. Përkundrazi, për pak sa nuk e lamë të na ikë nga dora, sepse bisedimet u zgjatën shumë. Hapja e kësaj ndërmarrjeje ishte sa e çuditshme për regjimin tonë politik, po aq me interes ekonomiko-financiar. Nuk ishim ne nismëtarët për hapjen e saj, sepse ende nuk ekzistonte një bazë e plotë edukative mbi kompleksin e ndërtimit të tregut ndërkombëtar që ta kërkonim ne.

Ky treg funksiononte shumë larg nesh si distancë, si shkollë dhe si mentalitet. Fillimisht, ne u kapëm pas kësaj hallke, siç thuhet “kapa një hajdut; dua ta lëshoj, por nuk më lëshon ai”. Shumë pak veta e kishim idenë sa të thella janë marrëdhëniet ndërkombëtare midis shteteve. Objekti bazë i ekonomisë sonë socialiste atëherë ishte “kleringu”, baza e tij ishte shkëmbimi mall me mall. Me këtë doktrinë zhvillohej tregtia brenda bashkësisë së shteteve të Lindjes komuniste. Shitblerja bëhej mbi bazën e vlerësimit të mallit me një valutë të huaj, më shumë me dollarin.

Por këto shuma lëviznin vetëm në letra. Nuk kishin të bënin me transaksione bankare, por vetëm me plane shkëmbimi. Në fund të vitit bëheshin bilancet bilaterale dhe rezultonte një saldo pozitive apo negative: shteti që kishte importuar më shumë dhe kishte eksportuar më pak se tjetri, detyrohej të paguante një saldo në dollarë. Të gjitha shtetet e Lindjes, me këtë formë tregtie kishin humbje në valutë, por sidomos shtetet më të industrializuara, si Çekosllovakia, Hungaria, Polonia, që mallrat e tyre mund të konkurronin në tregun e lirë kapitalist.

Ato ishin të detyruara që, së pari, të plotësonin planin e kleringut me shtetet e bashkësisë dhe tepricat t’i hidhnin në tregun ndërkombëtar. Në atë kohë, Shqipëria nuk kishte asgjë që mund t’i ofronte atij tregu dhe, nga ana tjetër, ajo nuk kishte as si t’i paguante të gjitha ato makineri që importonte për ndërtimin e TEC-ve e hidrocentraleve, si dhe infrastrukturën e tyre të shtrenjtë, gjithnjë të pamjaftueshme.

Nuk mund të paguante makineritë e shumëllojshme metalprerëse për të ndërtuar uzina, të cilat dilnin shpesh edhe me humbje; mjetet e transportit tokësor, detar e hekurudhor; veshmbathjet dhe lëndët ushqimore për njerëzit e për kafshët. Erdhi një kohë që Shqipëria u mbyt në borxhe me Lindjen, ndërsa Enver Hoxha, “gjithnjë shpëtimtar i situatave të vështira”, deri në vitet kur shëndeti i premtonte, gjeti si pretekst një motiv të mprehtë politik: u zemërua për vdekje me Lindjen, tashmë revizioniste e Marksizëm-Leninizmit, si dhe për shumë anë të tjera, që preknin ndjenjat e nacionalizmin shqiptar brenda dhe jashtë vendit.

Ishin kohë të vështira. Qeveria e futi vendin në qorrsokak: nga njëra anë, e la pa mbështetjen e KNER-it dhe, nga ana tjetër, po përgatiste terrenin të dilte edhe nga Traktati i Varshavës. Gjatë 50 viteve Shqipëria gjithnjë ka qenë në krizë: u fillua me triska e përfundoi me tollona. Në kohën kur u hap Albtrans-i, Shqipëria ishte plot me borxhe. Dalja jashtë KNER-it e vetmoi akoma më shumë dhe e vetizoloi. Gjithçka që u ndërtuan atëherë, pothuajse ishin të papaguara.

Ato borxhe na futën frikën dhe shpejtuam për ta denoncuar publikisht Traktatin e Varshavës, si një traktat agresiv. Qëllimi ishte që komuniteti ndërkombëtar të mos e konsideronte më Shqipërinë anëtare në bashkësinë ushtarake. Ndryshe, në çdo çast imagjinohej se ushtritë e Traktatit të Varshavës do të futeshin në Shqipëri në formën e manovrave ushtarake. Të gjitha shtetet e mëdha, në fund të fundit, hapin luftë për punën e borxheve. Zogu nuk ia kishte shitur Shqipërinë Italisë, por kishte hyrë në borxhe të mëdha. Frytet e atyre borxheve ishin të gjalla gjithandej nëpër Shqipëri. Situata e atyre viteve nuk kishte të bënte me atë që Shqipëria rrezikohej nga uria, por nga qëndrimi pa krye ndaj Lindjes komuniste.

***
Në njërën nga ato ditët e vështira të vitit 1966, një përfaqësues i ndërmarrjes së tregtisë së jashtme Agro-Eksport, me punë në zyrën e tregtisë pranë ambasadës shqiptare në Vjenë, pati një telefonatë nga një i panjohur, i cili i kërkoi takim për një problem me leverdi dypalëshe. “Me pak fjalë,- tha ai,- kam një ofertë speciale që duhet diskutuar gojarisht”. Nëpunësi i zyrës u gëzua. E priti të nesërmen me qejf, por u befasua. E pa që oferta trajtonte një problem krejt tjetër nga ato të rutinës së përditshme. Pak e mori vesh, pasi ishte ndryshe nga praktikat e tregtisë së jashtme deri më atëherë. Porse, mirë të paktën që nuk e përcolli, por e mbajti zvarrë me një- farë shprese. Edhe personi ishte tepër i interesuar.

Ai kishte bërë tërë atë punë përgatitore. Oferta kishte disa faqe të daktilografuara, një punë e kujdesshme në emër të një firme të madhe europiane eksport-importi. Njeriu ishte i autorizuar të zhvillonte bisedimet paraprake: të interpretonte ofertën dhe t’i vazhdonte bisedimet rutinë deri në fund. Personi ishte Arnold Beraha, hebre, me banim në Zvicër. Përmbajtja e ofertës kërkonte të organizohej një “zonë e lirë” (punto franko) në bregdetin Adriatik të Shqipërisë për të transituar cigare të huaja, Marlboro, Red e Box dhe Winston. Këto cigare atëherë ishin origjinale. Oferta u transmetua menjëherë në Tiranë – sa për të qenë brenda – por asnjeri nuk krijoi ndonjë përshtypje.

Të gjithë në heshtje, e konsideruan problem të evaduar. Dihej që askush nuk do të merrej me atë. Kurrkush në Tiranë nuk kishte durim të lexonte oferta të gjata. Punët atëherë ishin më të thjeshta. Kështu, të gjithë bënë sikur e panë, që nga ministri i Tregtisë së Jashtme e deri te referenti i fundit, të cilit i mbeti në sirtarin e tavolinës. Kaloi shumë kohë. Nëpunësi në Vjenë kërkonte vazhdimisht përgjigje, i shtyrë nga njeriu i ofertës. Referenti nuk kishte asgjë për të thënë; rrinte me shpresë se një ditë do t’i vijë radha. Pas gati një viti, oferta e fshehur doli jashtë sirtarit.

Njëri nga nëndrejtorët e Agro-Eksportit shkoi me shërbim për problemet që trajtonte referenti, por vetë i dytë, siç ishte rregulli. Referenti e futi në çantë dhe u nis për Vjenë, me shpresë se i erdhi radha. E mori me vete ashtu kot, pasi nuk përfshihej në programin e punës të këtij shërbimi. Në Vjenë referenti e gjeti gjuhën e përbashkët me nëpunësin e zyrës së tregtisë së ambasadës atje. Që të dy po prisnin rastin më të parë t’ia paraqisnin nëndrejtorit, jo si në Tiranë, që duhej të mendoheshe mirë përpara se të trokisje në derën e eprorit, por në Vjenë, jashtë shtetit, ku zbuteshin shumë diferenca të pozicionit të punës.

Që të dy merrnin të njëjtën dietë, që të dy hanin me kursime, madje, kësaj radhe i kishte thirrur për darkë nëpunësi i Agro-Eksportit që mbante marrëdhëniet me hebreun. Të dy vartësit e kishin të qartë se çfarë kërkonte oferta, e kishin lexuar dhe rilexuar disa herë, kishin krijuar mendime të qarta mbi të dhe ishin në gjendje ta interpretonin ashtu siç e donte edhe mentaliteti shqiptar. Gjatë darkës patën menduar ta hapnin këtë bisedë; ata nuk kishin më nevojë t’i kishin letrat përpara, pasi i njihnin pothuajse përmendësh. Zëvendësdrejtori pranoi të marrë takim me personin e ofertës. U bind vërtet dhe e konsideroi me vend që oferta të shikohet edhe një herë me seriozitet në Shqipëri.

Me një fjalë, atë e pa me shumë interes dhe premtoi se do ta ndiqte me precedencë. Në fakt, pasi e bëri xhiron edhe një herë në Ministrinë e Tregtisë së Jashtme, oferta nuk dihet se si kishte rënë në veshin e Enver Hoxhës, i cili e kuptoi mirë përmbajtjen dhe dha pëlqimin e tij me precedencë që të bëhet. Kontrata u firmos midis Agro-Eksportit dhe grupit “Vanawer Ltd”. Bosi i saj, në kartëvizitë mbante titullin: Konsulent Eksporti Philip Morris për Europën.

TAKIMI IM NË ZVICËR ME ARNOLD BERAHËN

Në vizitën e parë në Zvicër, si drejtues i Albtrans-it, mbi bazën e një plani konkret që pata bërë që në Tiranë, me radhë u bëra të gjitha kompanive vizitën e kortezisë apo të njohjes. Me këto kontakte desha t’i pasuroj akoma më shumë dijet e mia për synimet e të ardhmes së afërt. Kisha vendosur të lëvizja nga ajo status quo e vjetër, e cila kishte kohë që duhej prishur, për të krijuar marrëdhënie të tjera më serioze biznesi, që të favorizohej një hop cilësor në bilancin financiar sa më shpejt të ishte e mundur. Sapo mbërrita në Lugano, shefi i firmës “Soko” po më priste në aeroport. Ishte vetë i dytë. Personi që më prezantoi quhej Arnold Beraha.

Aperitivin e pimë në një bar të aeroportit. Mua më ofruan një aperitiv të rrallë, “Royal”, shampanjë e përzier me një ekstrakt vishnjash që merrte ngjyrën rozë e që krijonte një shije më të fortë. E hapa bisedën, duke thënë se zotërinë nuk më kujtohej ta kisha parë ndonjëherë, vetëm nëse po më gabonte kujtesa. – Është e vërtetë,- u përgjigj ai vetë.- Herën e parë kur erdhe nuk isha këtu, pasi unë udhëtoj shpesh në Vjenë. Prej aeroportit shkuam në hotel “Eden”, ku ishte rezervuar dhoma dhe tryeza për darkën. Kështu u njoha me personin që kishte drejtuar bisedimet dhe përfunduar marrëveshjen për hapjen e Albtrans-it. Ishte hebre, sigurisht edhe ky i pasur.

Beraha ishte personi që kishte bërë kombinimin e grupit të huaj tregtar të cigareve dhe që pati durimin të realizonte marrëveshjen më të çuditshme, midis kapitalit ndërkombëtar dhe shtetit komunist më ortodoks në Europë. Ky hebre kishte eksperiencë të gjatë biznesi, prandaj arriti ta kombinonte edhe Albtrans-in. Menjëherë pas lufte, kishte krijuar një kompani për shitjen e aparaturave elektronike, biznes legal që fshihte një apo më shumë biznese të tjera ilegale, të cilat plekseshin në atë kohë pas lufte edhe me mashtrime fiskale. Që në bisedat e para të krijonte përshtypjen se kishte horizont të gjerë profesional, por edhe kulturor.

E pyeta nëse ishte e vërtetë çfarë thoshte Mr. Black për të, se ishte pasuruar me trafikun e arit pas lufte? Në Itali kam pasur rastin të njoh disa patriotë të mi që ishin mëkëmbur me atë punë pas lufte, derisa gjendja e pas luftës u stabilizua, dhe ky territor u vu nën kontrollin e Interpolit. Biografia tregtare dhe financiare e Berahes ishte shumë e pasur. Ai më tha se pas lufte, në kohët e para të paqarta, kur njerëzit nuk i respektonin akoma ligjet e fitimit, ai kishte punuar në qarkullimin e trafikut të arit. – Po, jam marrë 10 vjet rresht,- pohoi.- Gjatë asaj periudhe kam lëvizur disa kuintalë pará ari nga tërë Europa, por më shumë lira e sterlina. Dhe arrita të fitoj shumë pará.

Çdo gjë me moshë. Kur e fillova, isha relativisht i ri që ta përballoja. E vështira e asaj pune ishte futja dhe nxjerrja e arit nga pikat kufitare-doganore, shpesh edhe duke rrezikuar me shkelje të kufirit. Kjo punë funksiononte si një bursë private ilegale mjaft inteligjente. Ishte periudha e pas luftës dhe njerëzit duhej të merreshin me diçka në atë kohë urie të përgjithshme. Kishte raste komprometimi edhe të vetë rojeve apo zyrtarëve të doganave që, me shpërblime, e mbyllnin njëri sy. Më vonë, në këtë treg filluan të hyjnë monedha ari false nga njerëz pa skrupull, dhe kjo tregti e njerëzit që e praktikonin u vunë në shënjestrën e Interpolit. Unë e ndërpreva këtë aktivitet menjëherë, por njëlloj, emri më mbeti për disa kohë në listat e zeza.

Që në ditët e para të njohjes, Beraha më tha se Shqipërinë e kishte pasur gjithnjë në mendje, dhe se nuk donte ta mbyllte karrierën pa demonstruar “një shenjë mirënjohjeje për të”. Kur i dëgjova ato fjalë, u bëra kureshtar. I kërkova se ku e kishte bazën kjo mirënjohje. – Arsyeja është se unë kam lidhje të vjetra me Shqipërinë dhe, në njëfarë mënyre, jetën time ia dedikoj edhe asaj,- më shpjegoi ai.- Që të jem më i qartë, unë ia detyroj jetën një familjeje shqiptare në Tiranë, sepse gjatë luftës ajo më fshehu, pasi gjermanët më kishin në listat e hebrenjve. Gjatë asaj kohe, megjithëse me shumë vështirësi, merresha me një tregti të vogël të nevojshme që të ndihmoja familjen që më kishte strehuar.

Çuditesha me shpirtmadhësinë e saj, që më mbronte e kërcënuar nga rreziku, ndërkohë që gjermanët kishin vënë një shumë të mirë për çdo kokë hebreu. Për hir të fukarallëkut, ata mund të përfitonin duke më denoncuar. Jam përpjekur shumë ta gjej atë familje, nëpërmjet ambasadës shqiptare në Vjenë, por nuk kam pasur rezultat. Ndoshta nuk e merrnin seriozisht kërkesën time. Tani është tepër vonë. Edhe atëherë ata nuk ishin të rinj, ishin rreth të gjashtëdhjetave. Ka kaluar shumë kohë. Sot nuk besoj të jetojnë më. Kujtoj që gruaja e shtëpisë fliste pak italisht.

Më ishte ankuar një herë se kishin një djalë partizan në mal, por ata, si prindër, nuk ia kishin bekuar aktin dhe “e kishin bo lanet”. Mirënjohjen time Shqipërisë, në njëfarë mënyre, gjeta rastin t’ia shpërblej me këtë marrëveshje, që jam i bindur se do të shkojë mirë dhe gjatë. Nuk ishte se vetëm Shqipëria e kishte atë pozitë gjeografike për të ndërtuar një punto franko për transitimin e cigareve në bregdetin Adriatik. Pjesëtarët e grupit, sa herë bëheshin nervozë, më thoshin se përse duhej pritur derisa t’i mbushej mendja Shqipërisë të firmoste marrëveshjen.

Prandaj kishin ngritur variante të tjera, që të bisedonin me Malin e Zi apo Kroacinë, që ishin edhe më të civilizuar me komunizmin e tyre. Por unë i mbaja me shpresë se pikërisht naiviteti i shqiptarëve na intereson ne që të ndërtojmë një aktivitet tonin dhe ta drejtojmë sipas pikëpamjeve tona….

Lulzim, me kë ishte duke folur Artan Santo para se të vritej?

Lulzim Basha ka këmbëngulur në Kuvend, se bankat në Shqipëri, janë duke pastruar paratë e krimit. Ai tha se bankierë shqiptarë, janë vrarë në mes të qytetit nga mafia

“Faza e dytë e projektit të tij është përdorimi i parave të drogës për të futur në dorë ekonominë publike dhe private duke shkrirë në një krimin, politikën dhe biznesin, legalizimi në ekonomi dhe politikë.

I futi kancerin e trafikut të drogës dhe tani projekti është legalizimi i parave të drogës. Ndaj sot ka banka, pronarët e të cilëve fshihen në parajsa fiskale, sikurse ka koncesione me pronarë të fshehur në parajsa fiskale, kontrata që mbahen sekret ndaj publikut.

Sot, dje, pardje, ai u bënte thirrje bankave të bëhen pjesë e marrëzisë kriminale, edhe pse mafia i vret bankierët në mes të qytetit për të pastruar paratë e krimit.

Ashtu si bëri me kriminelët në politikë, si bëri me kanabisin, duke përqeshur, zgërdhirë e tallur ata që e denoncuan.

Nëse në vend të denoncimit do të zgjedhim të qeshim si kërkon ky, kjo do të sjellë shkatërrim sot”, tha Basha.

Pronar banke deri më sot, vetëm Artan Santo është vrarë.

Dhe ai, pak para se të vritej, ka qenë duke folur në telefon për minuta të tëra, me një deputete që Lulzim Basha tani e ka krahun e djathtë.

Ajo nuk u mor asnjëherë në pyetje, për të folur se për çfarë ishte duke folur me të, pak para se ta vrisnin. Basha mund ta pyesë atë, se mund ta dijë se cila mafie e vrau.(TemA)

Urdhër i prerë në Kinë: Besoni tek partia komuniste, jo tek feja, fantazmat dhe zotat

Një prej figurave kryesore të elitës politike në partinë komuniste kineze kritikoi kuadrot në vend se në vend të Marksit dhe Leninit, respektojnë fantazmat dhe zotat

Në një artikull në gazetën e partisë E përditshmja e Popullit, Chen Xi akuzoi disa zyrtarë se kanë degraduar politikisht dhe moralisht, pasi kanë humbur besimin tek socializmi dhe janë kthyer nga feja, bestytnitë e akoma më keq tek stili perëndirmo me shumë parti.

“Disa nuk besojnë tek Marksi dhe Lenini, por tek fantazmat dhe zotat. Ata nuk besojnë tek idealet, por tek magjia. Ata nuk respektojnë popullin, por padronët”, shkruan Chen, i cili muajin e fundit u bë pjesë e byrosë së plotfuqishme politike me 25 anëtarë.

Artikulli i Chen konfirmon atë që dihej, se anëtarë të Partisë Komuniste, e cila është zyrtarisht ateiste, i është kërkuar t’i qëndrojnë larg fesë.

Aktivistët thonë se armiqësia ndaj fesë është intensifikuar qëkur Xi Jinping u bë President i Kinës në 2012. Raporte të shumta thonë se të krishterëve në Kinë i është kërkuar të heqin imazhet e Jezusit dhe kryqin nga shtëpitë dhe të vendosin foton e Presidentit Xi Jinping. Nga këto të fundit janë shpërndarë me mijëra së fundmi.

Nisma u konfirmua edhe nga zyrtarë lokalë, të cilit thanë se qëllimi i saj është të bindin njerëzit se gjendjen e tyre mund ta përmirësojë presidenti dhe jo biri i zotit.

Shumë njerëz në zonat rurale janë injorantë dhe mendojnë se zoti është shpëtimtari i tyre, deklaroi një zyrtar lokak i identifikuar si Qi Yan, i cili shtoi se pas punës së kuadrove, njerëzit do ta kuptojnë se nuk duhet të mbështeten tek Jezusi dhe të kenë besim tek feja, por tek partia.

Mediat raportojnë se qytetarë të ndryshëm thonë se nëse nuk heqin simbolet e krishtera nga shtëpitë, nuk kualifikohen për asistencë nga fondi për varfërinë.(Tch)

Ahmeti premton bashkëpunime me kompani për hapjen e vendeve të punës

Kandidati i Vetëvendosjes për kryetar të Prishtinës, Shpend Ahmeti ka thënë se do të rrisë bashkëpunimet me kompani të ndryshme për të hapur vende të reja të punës

Përmes një komunikate për media bëhet e ditur se Ahmeti ka vizituar sot kompaninë IQ to Link,m transmeton Koha.net.

“Sot vizituam kompaninë IQ to Link, kompani kjo të cilës Komuna i ofroi hapësirë për investime në Prishtinë, me ç’rast qysh në fillim u hapën 220 vende të reja të punës, kurse tash ka rreth 400 punëtorë. Të ardhurat që i sigurojnë punëtorët në këtë kompani, janë mbi mesataren e pagave që merren në Kosovë si në sektorin publik ashtu edhe në atë privat. Në këtë formë, punëtorët e kësaj kompanie sigurojnë mirëqenie për familjet e tyre”, thuhet në komunikatë.

Ahmeti ka thënë se, “do të rrisim bashkëpunimin me kompani të tilla serioze, ashtu që t’i shfrytëzojmë hapësirat që ka Komuna dhe rininë tonë punëtore, për ta rritur zhvilluar ekonomikisht Prishtinën”.

Brnabiq, thekson përkushtimin e Serbisë për normalizim të marrëdhënieve me Kosovën

Kryeministrja e Serbisë, Ana Bërnabiq pas takimit të sotshëm në Bruksel me përfaqësuesen e lartë të BE-së, Federica Mogherini, dhe komisarin Johannes Hahn tha se qëllimi më i rëndësishëm strategjik i Serbisë janë integrimet europiane dhe se Beogradi është i përkushtuar ndaj dialogut me Prishtinën dhe se sinqerisht po punon për stabilitetin dhe ndërlidhjen rajonale, transmeton Koha.net raportimin e medieve të Beogradit

Duke folur, ndër të tjera, për dialogun me Kosovën, Bërnabiq tha se Serbia është e përkushtuar pa rezerva dhe sinqerisht në këtë proces. Ajo e ka quajtur hap të guxitshëm vendimin e presidentit të Serbisë, Aleksandar Vuçiq, hapjen e dialogut të brendshëm për Kosovën, meqë konsiderojmë se bëhet fjalë për një temë që nuk duhet të ketë qërim hesapesh politike, por që të merret qëndrim i përbashkët, është shprehur ajo, transmeton Koha.net.

Ajo tha se nga Brukseli dëshiron t’u bëjë thirrje të gjithë pjesëmarrësve të jetës politike e ekonomike që të përfshihen në dialogun e brendshëm për Kosovën, në mënyrë që të dalim me qëndrimin më të mirë. Po ashtu ajo tha se i bën thirrje Prishtinës që të punojmë për realizimin e plotë të marrëveshjeve të Brukselit, meqë edhe kjo është një formë e përgjegjësisë, që diçka për të cilën është negociuar gjatë, marrë vesh e nënshkruar duhet të zbatohet, citohet të ketë thënë Bërnabiq, transmeton Koha.net.

“Të ulemi dhe të formojmë Asociacionin e Komunave Serbe, meqë ky do të ishte sinjal i mirë se mund të bisedojmë edhe për çështje të tjera”, ka deklaruar Bërnabiq.

Komisari i BE-së Hahn ka përshëndetur vendimin e Vuçiqit për dialog të brendshëm dhe ka folur për përparimin e Serbisë në rrugën europiane.

EULEX reagon për gjyqtarin Simmons: Ishte duke u hetuar, ka pretendime të rënda kundër tij

EULEX ka reaguar përmes një komunikate për media për rastin e gjyqtarit të tyre, Malcolm Simmons, i cili ka dhënë dorëheqje nga kjo pozitë, duke hedhur akuza të rënda për korrupsion brenda EULEX’it. EULEX thotë se gjyqtari Simmons, përgjatë vitit të kaluar ka qenë nën hetime, pasi ka pasur pretendime të rënda kundër tij

EULEX ka deklaruare se përgjatë vitit të kaluar, Malcolm Simmons ka qenë objekt i disa hetimeve të pavarura në lidhje me disa pretendime të rënda kundër tij. EULEX thotë se këto hetime janë duke u bërë nga një ekip, i cili është krijuar dhe që ndodhet në Bruksel, i kryesuar nga një ish-gjyqtar i Gjykatës Europiane të Drejtësisë.

“Këto pretendime janë në faza të ndryshme të hetimeve, kurse disa prej tyre janë dërguar në një Bord Disiplinor dhe tani janë në pritje të vendimit të këtij Bordi. Të tjerat janë në vijim e sipër”, thotë EULEX.

Gazeta Express ka dërguar pyetje në Zyrën për Informim të EULEX në paraditen e së enjtes dhe të njëjtit kanë kthyer përgjigje me anë të një komunikate për media.

Në një intervistë të publikuar në median franceze “Le Monde”, gjyqtari Simmons ka thënë se EULEX-i donte ta shkatërronte një pjesë të klasës politike kosovare, siç ishte Fatmir Limaj (ish-komandanti i UÇK-së). Tutje ai ka vazhduar duke thënë se EULEX nuk është misioni i promovimit të sundimit të ligjit, por është mision politik, shkruan Express.

Për këto akuza që i ka lëshuar gjyqtari Simmons, EULEX ka thënë se pretendimet e paraqitura nga gjyqtari janë trajtuar me seriozitetin e njëjtë dhe, po ashtu, kanë rezultuar me hetime që janë në proces dhe duke u zhvilluar në të njëjtën mënyrë sikur edhe ato kundër tij.

EULEX gjithashtu thotë se nga Simmons është kërkuar që t’i paraqesë të gjitha provat që i posedon në mbështetje të pretendimeve të tij, “por – për fat të keq – ai këtë nuk e ka bërë”, thotë misioni i BE’së.

“BE-ja dhe EULEX-i zbatojnë politikë të zero-tolerancës për sjellje të papërshtatshme dhe keq bërje, ndërsa të gjithë pjesëtarët e Misionit janë përgjegjës për veprimet e tyre. Prandaj, të gjitha pretendimet e paraqitura së fundmi nga z. Simmons janë trajtuar me seriozitetin e njëjtë dhe, po ashtu, kanë rezultuar me hetime që janë në proces dhe duke u zhvilluar në të njëjtën mënyrë sikur edhe ato kundër tij, do të thotë në përputhje me kornizën e aplikueshme, Kodin e Sjelljes dhe Disiplinës për Misionet civile të PPSM të miratuara nga Këshilli në qershor 2016. Nga z. Simmons është kërkuar që t’i paraqesë të gjitha provat që i posedon në mbështetje të pretendimeve të tij, por – për fat të keq – ai këtë nuk e ka bërë ende”, thuhet në njoftimin e EULEX.

Krejt në fund të përgjigjeve të tyre, EULEX thotë se nuk e paragjykon epilogun e hetimeve të tanishme dhe i mirëpret përfundimet e tyre të cilat përshtatshmërish do të bëhen publike.

“EULEX-i dëshiron të theksoj se është Mision i Sundimit të Ligjit me mandat të asistojë autoritetet vendore”, thuhet në njoftim.