Klanet mafioze serbe dhe malazeze në krye të trafiqeve të drogës në Ballkan: Tani është koha e luftës së përgjakshme…

Portali italian i lajmeve ‘’Occhi della guerra’’ i ka kushtuar një artikull të zgjeruar trafikut të lëndëve narkotike dhe klaneve mafioze që e dominojnë atë në Ballkan. Sipas portalit janë grupet mafioze serbe dhe të malazeze, ato që dominojnë dhe kryesojnë këtë trafik

Sipas artikullit, i gjithë trafiku i drogës kalon përmes Serbisë, ku klanet mafioze të saj tashmë janë kthyer në një lider të padiskutueshëm të trafiqeve të paligjshme. Në artikull Shqipëria nuk përmendet si një vend tranzitor dhe me klane mafioze të përfshirë në këtë trafik, duke treguar se vendi tashmë ndodhet jashtë listës së zezë.

Shkrimi thekson se rreth 40 për qind e opiumit, heroinës dhe morfinës së sekuestruar në të gjithë botën, kapet në rrugën ballkanike. I gjithë ky aktivitet që shkon në miliarda euro menaxhohet nga klanet mafioze serbe dhe ato të Malit të Zi që tashmë janë në një luftë të përgjakshme mes tyre.

Artikulli është ndalur edhe në lidhjet që këto klane mafioze kanë me strukturat shtetërore dhe ato të sigurisë në Serbi, duke përmendur këtu edhe një rast të një takimi që ministri i Jashtëm Ivica Daçic në kohën kur ishte kryeministër, kishte pasur me një person të dyshuar.

Më poshtë artikulli i plotë, përkthyer nga TemA

Droga dhe kontrolli i territorit: Tani është koha e luftës mes grupeve mafioze në Ballkan

Trafiku botëror i drogës kalon përmes Serbisë, përmes rrugës Ballkanike, e cila përdoret për të futur të gjithë lëndët narkotike në të gjithë Europën. Një trafik i krijuar gjatë viteve, i menaxhuar nga organizatat kriminale të Ballkanit, në veçanti nga mafia e Serbisë dhe Malit të Zi.

Të dy vendet në fakt janë bërë pika kyçe për narkotrafikun botëror. Nëse në fillim organizatat kriminale ballkanike dhe në veçanti ato serbe, jepnin një mbështetje logjistike grupeve kriminale, me kalimin e viteve raporti ka ndryshuar. Disponibiliteti i madh i mjeteve dhe burimet kanë lejuar mafien serbe të ngrihet si një lider i padiskutueshëm i trafiqeve të paligjshme.

NARKOTRAFIKU

Rreth 40% e të gjithë opiumit, heroinës dhe morfinës, e sekuestruar në të gjithë botën, kapet pikërisht në rrugën ballkanike, rruga nga Afganistani në drejtim të Europës, duke kaluar nga Irani, Turqia dhe në Europën jug-lindore.

Sipas raportit ‘’World Drug report 2017’’, raporti për tregun botëror të drogave i publikuar nga zyra e OKB për drogat dhe krimin, rezulton se vendet në Ballkan, ku konsumi i substancave të forta është ulur relativisht (me përjashtim të Shqipërisë), janë pra vendi kryesor tranzitor për trafikimin e drogës edhe të atyre që vijnë nga Amerika e Jugut.

Janë trafiqe që arrijnë shumën e miliardave euro dhe që janë në dorë të grupeve që janë të pranishme në të gjithë territorin mes Serbisë dhe Malit të Zi dhe menaxhohen në nivelin maksimal, trafiqe, investime dhe pastrim parash.

Por prezenca e numrit të lartë të grupeve kriminale bën që klanet të jenë në luftë të vazhdueshme me njëri-tjetrin për menaxhimin e një prej bizneseve më fitimprurëse në botë.

LUFTA MES KLANEVE

Davorin Baltiç është ekzekutuar me disa dhjetëra plumba automatiku. Ai ishte viktimë e një vrasje të stilit mafioz. 41 vjeçari malazez ishte i dyshuar si anëtar i një klani mafioz. Prej vitesh Serbia është përfshirë në një luftë të përgjakshme mes bandash të Beogradit, ku gjatë muajve të fundit janë regjistruar disa vrasje që drejtojnë në Malin e Zi dhe krimin e organizuar.

Baltiç është ekzekutuar në makinën e tij në orët e vona, në një zonë rezidenciale në kryeqytetin serb dhe është viktima e fundit i një liste shumë të gjatë.

Shefi i Policisë, Vladimir Rebic, dyshon se 41 vjeçari është eleminuar në një beteje mes klaneve rivale. Davorin Baltic ishte anëtari i grupit malazez të Kavac, kundërshtar i grupit më të fortë Skaljari. Të dy grupet me bazë në qytetin e Kotorrit, në brigjet e Malit të Zi, kanë qëllim ekspansioni në Serbi. Këtu lufta mes grupeve rivale për kontrollin e trafikut të drogës po bëhet çdo ditë më e fortë dhe e përgjakshme.

LUFTA NDAJ ORGANIZATAVE

Autoritetet serbe dhe malazeze janë duke u impenjuar në luftën kundër organizatave kriminale, por ekzekutimet nëpër rrugë vijojnë prej vitesh, siç denoncohet në rrjetet sociale. Këtë e konfirmojnë edhe të dhënat e ‘’Crna knijiga’’, një databazë e zhvilluar nga Radio Slobodna Evropa dhe nga portali investigativ serb, Krik.

‘’Libri i zi’’ ka të gjithë të dhënat e vrasjeve që janë regjistruar në Serbi dhe Mal të Zi që nga viti 2012 e deri më sot. Autoritet thonë se të 101 personat e vrarë janë të lidhur në një mënyrë apo në një tjetër me pistën mafioze, edhe pse vetëm 5 çështje janë zbardhur me një dënim.

Për rreth 70% të vrasjeve nuk ka as të dyshuar. Të dhënat e grumbulluara tregojnë se pritat ose atentatet përbëjnë një rrezik për qytetarët. Pjesa më e madhe e ekzekutimeve bëhet gjatë ditës dhe në vende publike. Shkurtin e kaluar, dy kalimtar për pak nuk u dëmtuan pas shpërthimit të një automjeti i cili ishte në pronësi të një personi të dyshuar për trafik droge.

MAFIA DHE POLITIKA

Që kur Serbia i ka shpallur luftë mafies, pak gjëra kanë ndryshuar. ‘’Arsyeja se pse pjesa më e madhe e vrasësve nuk janë kapur dhe identifikuar është për shkak të lidhjeve mes krimit të organizuar dhe strukturave të policisë, Ministrisë së Brendshme dhe institucioneve të tjera të sigurisë’’, deklaroi kriminologu Dobrivoje Radovanoviç.

Grupet mafioze në vend janë shumë të fuqishme dhe raporti mes klaneve,politikës dhe forcave të rendit janë të njohura. Portali investigativ Krik kishte nxjerrë në dritë lidhjet mes një bosi të narkotrafikut dhe institucioneve.

Ministri aktual i jashtëm Ivica Daçiç ka bërë të ditur publikisht që ka takuar, kur ishte kryeministër, Roduljub Radulovic, i qujatur Misa Banana, bashkëpunëtor i Darko Saric, shef i klanit më të fuqishëm të narkotrafikut në Serbi.(TemA)

Tallja e mësimdhënësve me Haradinajn për shkak se nuk ua rriti pagën (video)

Paga me rritje nuk ka për mësimdhënësit, madje për ta shefi i qeverisë pati kritika

Tani të kritikuarit e kanë kthyer në shaka deklarimin e Haradinajt se ata po hutohen duke luajtur shah.

Mësimdhënësit përmes një grupi në Facebook me më shumë se 23 mijë anëtarë filluan të shkruajnë për këtë çështje.

“A ka ndonjë mësimdhënës që nuk din shah?. Kryeministri kishte vendosur me na trajnua për shah profesional”, ka shkruar një person në këtë grup./Klan Kosova.

Nëna që rritë tre fëmijë jetim, njëri i sëmurë (video)

Jeta e Fitore Podvoricës nga Podujeva, tashmë ka ndryshuar rrënjësisht.Kjo pasi që muaj më parë, në një aksident komunikacioni, ka mbetur i vdekur burri e saj.Pas atij rasti, ajo bashkë me tre fëmijët e saj, po vuajnë edhe për sigurimin e gjërave ushqimore

Por, për Fitoren kjo brengë është e vogël, krahasuar me sëmundjen që e ka kapluar vajzën e saj tre vjeare.Ajo është duke vuajtur nga sëmundja e kokës, ku si pasojë nuk po i zhvillohet truri, dhe ecja e saj është e pamundur.Jeta e Fitore Podvoricës nga Podujeva, tashmë ka ndryshuar rrënjësisht.

Kjo pasi që muaj më parë, në një aksident komunikacioni, ka mbetur i vdekur burri e saj.Pas atij rasti, ajo bashkë me tre fëmijët e saj, po vuajnë edhe për sigurimin e gjërave ushqimore.Por, për Fitoren kjo brengë është e vogël, krahasuar me sëmundjen që e ka kapluar vajzën e saj tre vjeare.

Ajo është duke vuajtur nga sëmundja e kokës, ku si pasojë nuk po i zhvillohet truri, dhe ecja e saj është e pamundur.E kjo po thotë se në kohën sa burri i saj ishte gjallë, të paktën nuk kanë vuajtur për ushqim.

Po, Neoconët janë rikthyer

Kuptimi i gjithë këtyre është se tani që palestinezët janë pozicionuar si palë humbëse dhe izraelitët po shpërblehen, duhet të presim që të fillojnë konflikte të armatosura me Iranin brenda vitit të ardhshëm, dhe në vazhdimësi të kësaj do të vazhdojë të rritet armiqësia ndaj Moskës ndërkohë që Russia Gate do të vazhdojë të luhet

Philip Giraldi

Menjëherë në një kohëtë afërt pas periudhës shokuese dhe të shkurtër që u përjetua si pasojëe fitores elektorale presidenciale të Trump-it, parashikohej se mund të dëshmonin një rikonceptim dhe ndryshim konkret të politikës së jashtme amerikane. Neokonservatorët pothuajse unanimisht e kishin kundërshtuar kandidaturën e Donald Trump për president duke përdorur nga termat më të turpshme, si në fushatën e brendshme nga partia për zgjedhjen e kandidatit ashtu dhe gjatë fushatës aktuale elektorale, duke e bërë të qartë se Hillary ishte zgjedhja e tyre për një të ardhme plot me luftë të shterueshme dhe të nxitur ideologjikisht me idealin për ta shndërruargjithë botën në një demokraci. Në një situatë të këtillë, do të supozohej dhe pritej që Trump do të preferonte njerëz që mund t’i pëdorte sa këtej andej në interes të tij në vend që të zgjidhteneokonservaorët në ekipin e tij kombëtar të sigurisë. Dhe në të vërtetë shumë analistë patën rënë dakord me këtë këndvështimdhe e patën përvetësuar atë dhe ndarë me të tjerët.

Në atë periudhë edhe unë ndaja të njëjtin mendim. Megjithatë, në vazhdim arrita të dalloj se në fakt neokonservatorët mund të tregohen shumë fleksibël.

Veçanërisht, pasi shumë prej tyre kanë qëndruar besnikëkundrejt vlerave të Partisë së tyre Demokratike në pothuajse çdo gjë, përveçse në politikën e jashtme, ku kanë qënë gjithnjë të papërshkrueshëm, që janë armiqësore ndaj Rusisë dhe Iranit dhe gjithmonë në mënyrë të besueshme janë mbështetës të përhershëm të Izraelit. Thënë më shkurt, shumë neokonservatorë mund të demaskedohen si mbështetës demokratë tëHillary Clinton nëse do të shqyrtonim çështje më çështje pikëpamjet e tyre.Një gjë e këtillë sigurisht qëndihmon në shpjegimin e disa prej zhvillimeve të mëvonshme.

Disa vëzhgues të Washingtonit të cilët në të vërtetë janë të interesuar përsa i përket çështjeve të këtilla kanë shkruar në lidhje me një proces Kumbaya**qëështë duke ndodhur mes ndërmjetësve konservatorë të vetëshpallur si neokonservarorë dhe ndërhyrësve liberalë. Katrina vanden Heuvel i përshkruan këta personalitete progresive si “shoqëriathemelore e vendit”, duke përdorur këtë togfjalësh tëhuazuar nga ish-Sekretarjae Shtetit, Madeleine Albright.

Ekzistojnë mospërputhje të pashmangshme por të vogla mes këtyre dy grupeve përsa i përket të vërtetave dhe motiveve të tyre në lidhje me agresionin. Demokratët pretendojnë se e përdorin agresioninme qëllim që të çojnë në ato vende demokracinë dhe lirinë ndërsa republikanët shprehense motivi i tyre që i detyron të përdorin agresionin ështërritja e sigurisë kombëtare. Megjithatë, në çdo rast, të dyja palët gënjejnë për motivet e tyre.E gjithë çështja rrotullohet rreth rivalitetit të fuqive; buronngashtetet e mëdha dhe të fuqishme që shtypin dhe përdorinshtetet më të vogla dhe më të dobëta; kjo për arsyese janë në gjendje të shpëtojnë nga mbajtja e fajit dhe se në këtë mënyrë do të ndjehen më të qetëpërsa kohë shtetet e tjera ndjekin rrugën e tyre.

Për këtë arsye, të gjithë palët në industrinë e shërbimeve financiare të Washingtonit dhe NewYorkut pajtohen me faktin se një Amerikë agresore dhe më e sigurt është një Amerikë më e mirë edhe se në realitetasnjë nga ndërhyrjet mund të mosrezultojë në ofrimin e demokracisë apo të sigurisë. Ky këndvështrim na sjell në riorganizimin e fundit të bërë në kabinetin e Donald Trumpit si dhe çfarë parashikohet që të ndodhë në vazhdim të kësaj rruge. Burime të shumëfishta po parashikojnë që Sekretari i Shtetit, Tillerson do të mbetet jashtë kabinetit dhe Mike Pompeo do të kalojë në Departamentin e Shtetit për ta zëvendësuar, ndërkohë që vetë Pompeo do të zëvendësohen në pozicionin e tij si Shef i CIA-s nga senatori Tom Cotton. Shtëpia e Bardhë po e mohon një mundësi të këtillë aktualisht, duke e quajtur atë “fake news” (lajm i rremë).Megjithatëështë e qartë se Trump nuk është në mbështetje të marrëveshjes aktuale dhe Tillerson do të largohet herët a vonë.

Mike Pompeo në rolin e Sekretarittë Shtetit funksionon si një biznesmen deri diku i paftë, që merret me trajtimin e kontratave të energjisë së të ardhmes për të cilat ëstë i specializuar, i cili është duke luftuar në lidhje me reduktimin e pagave të shtetit jashtëzakonisht të fryra. Pompeo përfaqëson figurën e një politikani vërtetë të ashpër dhe kokfortë, i cili tenton t’i shohë çështjet mëkomplekse politike në mënyrënmë të thjeshtëzuar të mundshme. Ai është një ndër njerëzit me konfidencialitet me presidentin, duke e informuar Trumpin në mënyrë të vazhdueshme në lidhje me gjendjen e botës, së fundmi duke nxitur vendimin e tmerrshëm për të njohur Jerusalemin si kryeqytetin e Israel. Në një fjalim që ka mbajtur kohëve të fundit, Pompeo ka kritikuar CIA-n, duke i rikujtuar se kishin harruar se çfarëështë spiunimi, dhe duke shtuar më pas se do të duhet që CIA të tregohet ‘më e vrazhdë’ për të përmbushur misionin e saj që në thelb është të mbrojë dhe mbajë sigurinë nëShtetet e Bashkuara. Pompeo dëshiron që t’i shndërrojë Shtetet e Bashkuara në një top shkatërrimtar të drejtuar kundër armiqve dhe ta kthejë këtë në Rrugën/Mënyrën Amerikane të veprimit dhe dhe një proces të këtillë ai këkon ta vërë në jetë për herë të parë në Lindjen e Mesme.

Pompeo do të zëvendësohet në detyrën e tij nga drejtori aktual i CIA-s ,Tom Cotton. Sa më pak të flitet në lidhje me Tomin aq më mirëështë.Megjithatë, unë do të përpiqem ta përshkruaj arë me 2-3 fjalë këtu: Tom ndodhet plotësisht në zotërimin e Lobit të Izraelit. Në zgjedhjet e tij të vitit 2014, si senatori i vogël i zgjedhur nga Arkansas, ai përveçcse përfitoi 1 milion dollarë nga Komiteti i Emergjencave për Izraelin, i kryesuar në atë kohënga Bill Kristol, morri edhe ndihmë shtesë nga Koalicioni Republikan Hebre. Në muajin mars të vitit 2015, Tom i pagoi mbrapsh këta përkrahës të tij, kur 47 senatorë republikanë të Shteteve të Bashkuara nënshkruan një dokument të shkruar dhë formuluar nga ai, të cilënmë pas e ka dërguar drejtpërdrejt në dorë të qeverisë iraniane, duke paralajmëruar se çdo marrëveshje për të cilën do të bihej dakord në lidhje me programin bërthamor të atij vendi të arritur me Presidentin Barak Obama do të përmbysejnë momentin që do të kalonte në Kongres. Kjo letër, e cila nënvleftësonte edhe autoritetin e presidentit amerikan përpara një auditori ndërkombëtar u nënshkrua nga e gjithë udhëheqja e Partisë Republikane në Senat dhe gjithashtu përfshinte edhe kandidatët presidencial si Rand Paul, Marco Rubio dhe Ted Cruz.

Me anë të kësaj gjëje, unë nuk po mundohem të tregoj seCottondhe Pompeo janë në një formë apo tjetër budallenj. Megjithatë, mund të themi se ata tentojnë ta shohin botën në një mënyrë shumë monokromatike, si një rrogë njëngjyrëshe siç e sheh edhe shefi i tyre. Pompeo ishte i pari në klasën e tij gjatë studimeve në West Point***.Ndërkohë, Cotton është diplomua nga Harvardi si një studimet universitare dhe gjithashtu edhe në studimet e Drejtësisë. Trump pretendon të jetë personi më i mençur në dhomë pa marrë parasysh se në mesin e kujt është ulur. Megjithatë duke marrë parasysh gjitha kredencialet akademike dhe situatat e tjera, duke përjashtuar nga këtu Nikki Haley,ka qënë shumë e vështirë të imagjinohet se si zgjedhjet e reja që janë bërë së fundmi mund të jenë kaq të gabuara kur shihen nga një perspektive e përbashkët. Haley është me të vërtetë budallaqe dhe sikur të mos mjaftonte është edhe ambicioze. Gjithashtu është një person tërësisht nën kontrollin e Lobit të Izraelit, e cila duket të jetë një element i përbashkët që kalon nëpër të gjithë të emëruarit e politikës së jashtme të Trumpit.

Diçka që krijon problematikë në lidhje me të gjithë ekipin e Trumpit në mënyrë gjithëpërfshirëse është se ata të gjithë besojnë se mund të shkojnë dhe të shkaktojnë çdo pasojë në të gjithë botën pa marrë asnjë reagim të papëlqyeshëm për ata nga palët e tjera. Dhe të gjithë kanë të përbashkën që urrjenë Iranin për arsye që vazhdojnë të mos i dinë edhe vetë, por që natyrisht duhet të jenë të lidhura me marrëdhëniet e tyre me –siç mund ta keni kuptuar tashmë– neokonservatorët dhe Lobin e Izraelit!

Po, neokonservatorët janë kthyer. Është vënë re se, në muajin tetor, kur Pompeo dhe Këshilltarja e Sigurisë Kombëtare Herbert Raymond McMasterpo kërkonin një vend miqësor në mënyrë që të mbanin një fjalim politik por që do të pritej ngrohtësisht, ata u drejtuan për tek Fondacioni për Mbrojtjen e Demokracive (Foundation for the Defense of Democracies-FDD), slogani i marketingut i të cilëve është “Lufta kundër Terrorizmit dhe Nxitja e Demokracisë.” FDD,e cila është në institucion qendror për neokoservatorët, përdoret në të njëjtën mënyrë që përdorej Instituti Amerikan i Sipërmarrjevenë kohën kur Dick Cheney ishte Zëvendës-President dhe kishte nevojë për një audiencë miqësore. FDD-ja kryesohet nga kanadez Mark Duboëitz, pasioni në jetë i të cilit është që të mund të bëjë të mundur që sanksionet kundrejt Iranit të zbatohen fjalë për fjalë siç është parashikuar. Për fat të keq, nuk është e lehtë që të deportosh një kanadez.

Vëzhguesit e neokonservatorëve, ku përfshihen emrat e mëdhenj si Brill Kristol, Kagans, Michael Chertoff dhe Max Boot e kanë bërë të qartë që nuk do të shfaqen personalisht brenda në qeveri. Kjo është e vërtetë, megjithatëarsyeja është se ata në vend të kësaj do të punojnë nëpërmjet fondacioneve të tyre, ndërkohë që FDD-ja është vetëm njëra prej tyre. “Aleanca për Sigurimin dhe mMbrojtjen e Demokracisë”, e cila është shfaqur shumë kohët e fundit në arenën e lobimit, po shitet si një gjë “dypartiake dhe transatlantike …”,megjithatë në të vërtetë është në mënyrë të qartë neokonservatore. Qëllimi i kësaj aleancë është që të “ekspozojë përpjekjet e vazhdueshme të Putinit për të shkatërruar demokracinë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe në Evropë”. Kjo aleancë përfshin emrat e zakonshëm të neokonservatorëve, por gjithashtu gjendet edhe opozita besnike demokratike, duke përfshirë ish-drejtorin e CIA-s, Mike Morell dhe Jake Sullivan, të cilët kanë shërbyer si këshilltarë të nivelit të lartë të Hillary Clinton.

Ndryshimi dhe zëvendësimi i të emëruarve të mëparshëm politikë në qeveri ka qenë shumë i ngadalshëm në vitin e parë të presidencës së Trumpit.Gjë prej të cilës neokonservatorët kanëpërfituar me të vërtetë për rimëkëmbjen e tyre. Shumë prej të mbijetuarve të dy administratave të mëparshme janë ende në detyrat e tyre dhe pothuajse të gjithë që pasqyrojnë pjesën mbizotëruese gjatë periudhës 2001-2016. Atyre do t’u bashkohen neokonservatorët në pozicionet e dyta dhe të treta, të cilët do të mbushin boshllëqet e politikave, duke garantuar praktikisht që politika e jashtme e dizajnuar nga neoconët që ka funksionuar në mënyrë të këtillë rreth gjashtëmbëdhjetë vjetësh të fundit, do të vazhdojë të ekzistojë edhe për një kohë më të gjatë.

Kuptimi i gjithë këtyre ështëse tani që palestinezët janë pozicionuar si palë humbëse dhe po shpërblehen izraelitët, se duhet të presim të fillojnëkonflikte të armatosura me Iranin brenda vitit të ardhshëm, dhe në vazhdimësi të kësajdo të vazhdojë të rritet armiqësia ndaj Moskës ndërkohë që Russia Gate do të vazhdojë të luhet. As nuk dua që taimagjinoj se në çfarë lloj çmenduriedo të dalë nga banda në Dhomën e Situatës së Krahut Perëndimor****në lidhje me situatën me Korenë e Veriut. Lajmi i mirë është se ndërtuesit e strehimoreve të bombolave ​​në shtëpi, një sipërmarrje që pati lulëzuargjatë periudhave të fëmijërisë sime të viteve 1950 dhe 1960 që tani përdoren për të kultivuar kërpudhat, do të mund të rigjallërojnë biznesin e tyre.

(*): Konservatorët e rinj (neo-konservatorët, apo neocon) është një rrymë politike që ka lindur në mesin e personaliteteve liberalë të pakënaqurë me dhe që kishin humbur shpresën në programin e politikës së jashtme të Partisë Demokratike në SHBA-së në vitet 1960. Shumica e ndjekësve të kësaj rryme kanë shërbyer në vitet 1970, 1980, 1990 dhe 2000 si këshilltarë politikë në adminstratat e presidencave republikane. Gjatë administratës sëGeorge W. Bush, neoconët kanë luajtur një rol të rëndësishëm në planifikimin dhe mbështetjen e pushtimit të Irakut në vitin 2003. Neokonservatorët më të spikatur gjatë administratës sëGeorge W. Bush yönetiminde janëneoconët Paul Wolfowitz, Elliott Abrams, Richard Perle dhe Paul Bremer. Ndër zyrtarët më të lartë si zëvendës-presidenti, Dick Cheney dhe Sekretari i Mbrojtjes, Donald Rumsfeld të cilët edhe pse nuk vetëpranohen si neokonservatorë në politikën e tyre të jashtme, veçanërisht përsa i përket mbrojtjes së Izraelit dhe çështjes së rritjes së ndikueshmërisë së ndikueshmërisë amerikane në Lindjen e Mesme kanë marrë vendime duke u nisur nga këshillimet e këshilltarëve të tyre neokonservatorë.

Çështja e themelit ideologjik është interesante. Termi “Konservatorët e rinj”i referohet atyre që kanë ndjekur kampin e ideologjisë anti-staliniste, nga Troçkistët e majtë të “Konservatorëve Amerikanë”. Neokonservatorët mbështesin promovimin e demokracisë si dhe përfshirjen e përdorimit të forcës ushtarake në zgjidhjen e çështjeve ndërkombëtare. Për më tepër njihen edhe si armiq të komunizmit dhe të ‘radikalizimit politik’. Rrënjet intelektuale të kësaj lëvizjeve, mund t’i gjeni publikimet e revistës mujore hebreje, Commentary të Komunitetit Amerikan Hebre (American Jewish Committee).

(** ): Është një këngë fetare që ka mbetur që prej viteve 1930 në kuptimin “Hajde Këtu”. Në thelb, kënga bënte ftesë për njëshmërinë njerëzore dhe shpirtërore, afrimitetin dhe mëshirën. Kohët e fundit, përpos kësaj përdoret edhe për të ironizuar në botë dhe në natyrën njerëzore moralin e rremë, hipokrizinë dhe pozitivitetin naiv.

(***): Akademia Ushtarake e Shteteve të Bashkuara të Amerikës që trajonon ushtarakët e Forcave Tokësore të SHBA-së.

(****): Salla e Konferencës dhe Qendra e Drejtimit të Shërbimeve të Inteligjencës që gjendet në ndërtesën e njohur si West Wing ku gjenden zyrat administrative të Shtëpisë së Bardhë./ Medya Şafak

Dy serbë tentuan ta vrisnin një ushtar të UÇK-së (video)

Në qershor të vitit 1999, në qendër të Prishtinës kishte ndodhur një incindet i jashtëzakoshem ku tre serbë donin ta vrsinin një shqiptar, pjestar UÇK-së

Një serb vazhdonte të qëllonte me pistoletë nga dritarja e ndërteseës në drejtim të shqiptarit i cili ishte fshehur pas makinës së tij.

Një tjetër serb që kishte një kallashnikov ishte gjithashtu në vendin e ngjarjes dhe ai shkoi për ta vrarë shqiptarin prapa makinës, por ndodhi e papritura: Ushtari i UÇK-së arriti t’ia marrë kallashnikovin serbit dhe ky i fundit në vrap iku në drejtim të serbëve të tjerë.

Menjëherë kishin arritur sshtarët e KFOR-it në vendin e ngjarjes dhe bënë disa arrestime.

Shoferi i makinës pohoi se ai ishte anëtar i UÇK-së dhe se serbët kishin qëlluar mbi të.

Ian Bremmer: Më e keqja për Trumpin nuk ka ardhur ende. Tani Bannon do të hakmerret keq

Ian Bremmer, president i think tank-ut Eurasia Group dhe pagëzues i termit “G Zero” (një botë tashmë pa superfuqi që të mund të influencojnë, dhe si pasojë ta qeverisin), çfarë mendon për rastin Wolff?

Amerika nuk kishte patur kurrë në të kaluarën një president si Trump. Kurrë. Pas zbulimeve të librit “Zjarr dhe tërbim”, për SHBA hapet një skenar me të vërtetë i pasigurtë.

Në ç’kuptim?

Ajo që del nga libri i Wolff është një afresk çarmatosës i Trumpit dhe presidencës së tij. Sigurisht, ëolff në disa pasazhe me siguri ekzagjeron dhe në disa raste ka marrë informacione në mënyrë jo korrekte, për shembull duke regjistruar informacione pa dijeninë e bashkëbiseduesve. Por pavarësisht kësaj, situata në Shtëpinë e Bardhë është me të vërtetë shqetësuese: në Uashington, Trumpi ka qenë gjithmonë një “zog i çuditshëm”, një i krisur, asnjëherë nuk është ndjerë rehat. Duke lexuar faqet e librit bëhet e qartë se si presidenti nuk merret pothuaj asnjëherë seriozisht, që autoriteti dhe legjitimiteti i tij kanë prekur fundin.

Po tani, çfarë do të ndodhë? Do të ndodhë që më e keqja do të vijë.

Domethënë?

Unë nuk kam besuar asnjëherë që Trumpi është një president autoritar. Për më tepër – dhe ky libër e demonstron – Trumpi është tmerrësisht i paaftë dhe jofunksional në Shtëpinë e Bardhë. Një që ditë pas dite humbet influencë në Uashignton dhe në vend dhe që, në të njëjtën kohë, bën të humbasë influenca dhe pesha e SHBA në botë. Ky është problemi i vërtetë. Dhe më e keqja nuk ka ardhur ende, sepse edhe hetimi i Russiagate është duke shtrënguar stafin e tij dhe familjes, dhe duke e njohur, Trumpi do të reagojë në mënyrë gjithnjë e më impulsive. Si pasojë, do të jetë gjithnjë e më e vështirë të mbahet në vathë. Mjafton të shohësh rritjen e ritmit të postimeve të tij, me gjëra të papërshtatshme, fyerje. Vetë përpjekja për të bllokuar librin e ëolff ishte një lëvizje kaq idiote dhe ekzemplare e momentit që po përjeton Trumpi. Kjo do të ketë pasoja më të mëdha se sa mendohet, edhe në vendime të rëndësishme mbi sigurinë.

Çfarë impakti politik do të kenë, mbi të gjithë në bazën elektorale të “alt-right” amerikane, këto zbulime të fundit mbi Trumpin, dhe përplasja e ish këshilltarit të tij strategjik, Steve Bannon, tashmë i larguar?

Të ndryshme. Mbi të gjitha, “alt-right” e dobësuar është një lehtësim për partinë republikane, që tashmë do të ketë më shumë pushtet në zgjedhjet e ardhshme të mesit të mandatit. Bannon ishte një prej protagonistëve të disfatës së fundit në Alabama. Po kështu, Bannon mund të hakmerret pa mëshirë ndaj Trumpit, pasi ky i fundit e dëboi. Në muajt në Shtëpinë e Bardhë, Bannon kishte një pushtet absolut. Di shumë sekrete të Trumpit dhe administratës së tij. Eshtë një mië me sahat shumë e rrezikshme për presidentin. / La Repubblica – Bota.al

Banesat, Manza “kryeqyteti” i 3 mijë muxhahedinëve iranianë

Që prej vitit 1986 në kufirin mes Irakut dhe Iranit ishte ndërtuar kampi Ashraf ku strehoheshin disidentët e regjimit të Iranit. Vendosja e tyre në Shqipëri filloi në mars të vitit 2013, kur qeveria Berisha pranoi të strehonte 210 muxhahedinët e parë , të cilët mbërritën në Tiranë në maj 2013

Të gjithë banorët e kampit Ashraf erdhën në Shqipëri pas një marrëveshje të kryeministrit Rama me ish sekretarin e shtetit Xhon Kerri në vitin 2016. Organizata e Muxhahedinëve Popullorë të Iranit (MEK) është një lëvizje që vepron në emigrim për rrëzimin e regjimit aktual në Iran.

3.000 muxhahidinët iranianë që erdhën në Shqipëri, deri më tani kanë jetuar në banesa të marra me qera do të strehohen në zonën e Manzës disa kilometra larg qytetit të Durrësit. Report TV ka mësuar se në një sipërfaqe toke prej disa hektarësh e cila është blerë nga muxhahidinët Iranian, po ndërtohet kampi ku ka nisur të strehohen familjet e para.

Mësohet se paratë për blerjen e tokës dhe ndërtimin e banesave të reja në formën e një kampi janë financuar nga komuniteti disidentëve Iranian që jetojnë në kryesisht në Europë. Banesat e reja të disidentëve Iranianë rrethohen nga një perimetër sigurie për të evituar çdo rrezik të mundshëm. Mbrojtja e disidentëve iranianë të ardhur në Shqipëri garantohet nga agjentët e Shërbimit Informativ.

“E gjithë zona është nën survejimin tonë për të pasur një siguri maksimale të këtyre shtetasve” u shpreh një burim nga SHISH për Report TV. I njëjti burim u shpreh se në pikat kufitare të Shqipërisë i kushtohet një vëmendje e posaçme shtetasve Iranian për tu siguruar që asnjëri prej tyre nuk është agjent i shërbimit sekret iranian që mund të ndërmarrë ndonjë sulm ndaj muxhahidinëve që strehohen në Shqipëri.

Nga ajo që duket në afërsi të banesave të reja të iranianëve në Manzë është se kampi ruhet me roje private. Në brendësi të tij qëndrojnë disa makina që dalin dhe hynë brenda në kamp. Përfaqësues të muxhahedinëve në Shqipëri refuzuan të komentojnë për Report TV se përse ishte zgjedhur zona e Manzës për të ndërtuar kampin e ri.

Ata sqaruan se nuk duan të japim shumë detaje për banesat e tyre të reja pasi regjimi Iranit përmes disa media të sponsorizuara në Shqipëri do të bëjë propagandë kundra tyre. Gjithsesi, Manza që njihet si qyteza e minatorëve të qymyr gurit në vitet e komunizmit, tashmë do të njihet edhe si vend strehimi më i ri i 3000 kundërshtarëve të regjimit Iranian të cilët vlerësojnë mikpritjen e banorëve lokalë.

“Ne do të qëndrojmë në Manzë deri në momentin kur në Iran të marrë fund regjimi diktatorial. Ëndrra jonë është të kthehemi pranë familjeve tona në një Iran të lirë” u shpreh jashtë kamerës për Report TV njëri prej tyre.

Haradinaj shpall zgjedhjet e përgjithshme në AAK

Lideri i AAK-së dhe kryeministri i vendit, Ramush Haradinaj ka njoftuar se pas një viti të suksesshëm që kjo parti ka pasur në zgjedhjet e vitit të kaluar, sot ka shpallur zgjedhjet e përgjithshme në të gjitha nivelet e partisë

Postimi i plotë i Haradinajt në Facebook:

E kemi nisur një vit të ri me Aleancën, me të gjithë njerëzit e saj të mirë e të devotshëm, për vendin dhe të ardhmen e tij.

Aleanca ka dalë një subjekt i fuqishëm politik nga dy palë zgjedhje në Kosovë. Aleanca po bëhet e fortë dhe zëri i fuqishëm i qytetarit të Kosovës. Deri këtu, kemi arritur bashkë me strukturat, aktivistët dhe simpatizantët, të cilët kanë qenë forca shtytëse e AAK-së përgjatë gjithë këtyre viteve dhe do të rrugëtojmë sërish bashkë duke e ndërtuar çdo ditë vendin tonë.Në këtë shënim të nismës së vitit të ri, kam shpallur edhe zgjedhjet e përgjithshme, në të gjitha nivelet e partisë.Urime zgjedhjet AAK!

Po i afrohemi sfidës së madhe

Tentativa e zyrtarëve shtetërorë të Kosovës për të shfuqizuar Ligjin për Gjykatën Speciale, po konsiderohet si e dëmshme për vendin, që mund të sjellë pasoja të mëdha. Vet presidenti i Kosovës Hashim Thaçi, i cili në vitin 2015, tentonte të bindte deputetët nën presionin ndërkombëtar, për të miratuar Gjykatën Speciale, tashmë ka pranuar se ai do të nënshkruante shfuqizimin e Speciales, nëse Ligji do të miratohej nga deputetët në Kuvend

Deklaratë të ngjashme ka dhënë edhe kryeministri Ramush Haradinaj, duke thënë se është kundër Gjykatës Speciale. Mirëpo, deklarata e tyre, ka nxitur reagimin e shteteve të Quint-it, të cilat kanë paralajmëruar pasoja të mëdha për Kosovën, duke përmendur këtu edhe izolimin, në rast se ndodhë shfuqizimi i Ligjit për Gjykatën. Në kohën kur po tentohej shfuqizimi, amabasadori i shtetit që solli çlirimin dhe pavarësinë e Kosovës, Greg Delawie, dha një mesazh të qartë për krerët e shtetit, duke thënë se shfuqizimi do të thoshte “thikë pas shpine” ndaj SHBA-ve.

“Nëse do të ketë sukses kjo përpjekje, do të ketë efekt shumë negativ për të ardhmen e Kosovës si pjesë e Evropës, do të konsiderohej nga SHBA-të si thikë pas shpine, Kosova do ta zgjidhte izolimin në vend të bashkëpunimit dhe më duhet ta them se e urrejmë që ta kthejmë orën prapa për Kosovën, në progresin që e kemi arritur deri tani”, kishte thënë ambasadori Delawie nga holli i ndërtesës së Kuvendit.

E sipas njohësve të çështjeve politike, përpjekja e Hashim Thaçit, Kadri Veselit dhe Ramush Haradinajt, përbën goditje të madhe të marrëdhënieve me SHBA-të. Ata konsiderojnë se tentativa e këtyre liderëve, u përngjan liderëve diktatorial të shteteve me demokraci të dështuara, si Bjellorusia dhe Koreja e Veriut. Duke komentuar në lidhje me këtë publicisti dhe analisti politik Faik Krasniqi, ka thënë se ndërkombëtarët nuk e kanë themeluar Gjykatën Speciale, për ta shfuqizuar një shtet i vogël si Kosova.

Ai ka thënë se presidenti Thaçi, që sipas tij, kërcënonte pro votimit të saj dhe se i njëjti për interesa personale po tenton ta ”shfuqizojë” Specialen, bashkë me deputetët.

“Themelimi i Gjykatës Speciale është padrejtësia më e madhe që i është bërë Kosovës. Por, ndërkombëtarët nuk e kanë themeluar kot së koti që dikush mund ta shfuqizojë, e lëre më një vend si Kosova që akoma nuk është shtet me plot kuptimin e fjalës. Përgjegjësinë për themelimin e kësaj Gjykate e mbajnë deputetët e Kuvendit të Republikës së Kosovës që e kanë votuar, dhe e Presidentit Thaçi që kërcënonte pro votimit të saj dhe i njëjti për interesa personale po tenton ta ”shfuqizojë”, dhe përgjegjësi duhet të kërkojmë tek ata. Fajtore është edhe drejtësia e kapur nga politika, që nuk ka arritur krijimin e një Gjykate vendore, e cila do të hetonte të gjitha krimet në mënyrë të paanshme, duke filluar nga vrasjet e pasluftës e deri tek krimet e luftës, pa dallim se kush i ka bërë ato”, është shprehur Krasniqi.

Krasniqi: Politikanët e Kosovës, s’mund të cenojnë miqësinë me SHBA-të

Ai e ka quajtur të palogjikshme tentativën e deputetëve të njëjtë që votuan pro themelimit të Gjykatës, e të cilët tash duan shfuqizimin. “Është shumë e arsyeshme që deputetët të cilët votuan kundër krijimit të kësaj Gjykate të jenë edhe sot kundër saj, sepse njeriu që ka parime njerëzore dhe politike nuk i ndryshon mendimet çdo ditë, por është e palogjikshme që deputetët e njëjtë që votuan pro themelimit të kësaj Gjykate, tash të votojnë për shfuqizimin e saj. Shfuqizimi i Gjykatës Speciale në këtë kohë, është tepër e vonuar dhe lojë shumë e rrezikshme”, ka thënë më tej Faik Krasniqi.

Mirëpo, sipas tij, asnjë tentativë e politikanëve nuk mund t’i cenojë marrëdhëniet me SHBA-të. “Tentimi do të ishte sikurse të lozet me ”ruletin rus”, dhe njëkohësisht do të ishte një lëvizje e rrezikshme që minon sundimin e ligjit dhe kredibilitetin e Kosovës si partner i BE-së dhe SHBA-së. Pasojat do të mund të ishin të mëdha për shtetin edhe ashtu të brishtë të Kosovës, në aspektin e ngadalësimit të proceseve integruese dhe ekonomike. Asnjë tentativë e politikanëve tanë në asnjë mënyrë nuk mund t’i cenojnë marrëdhëniet me SHBA-në, sepse Kosova është projekt i tyre dhe SHBA punon me plane afatgjate dhe nuk mërzitet fare për politikat ditore të politikanëve tanë”, është shprehur në prononcimin për gazetën “Bota sot”, Faik Krasniqi.

Haziri: Thaçi, Veseli dhe Haradinaj, sikur liderët e vendeve diktatoriale

Por, ndryshe mendon analisti politik Nexhat Haziri, sipas së cilit, tentimi për shfuqizimin e Speciales nga krerët e shtetit, është goditje ndaj marrëdhënieve të Kosovës me SHBA-të. Ai ka thënë për “Bota sot”, se kjo tentativa, është e ngjashme me atë të liderëve të vendeve diktatoriale.

“Natyrisht se tentimi për shfuqizimin e Ligjit për Gjykatën Speciale, nga trinoni famëkeq Thaçi, Veseli dhe Haradinaj, përbën edhe goditjen më të madhe të marrëdhënieve me SHBA-të, shtetin që ka kontribuar për lirinë, pavarësinë dhe demokracinë në Kosovë. Kjo tentativë e këtyre liderëve u përngjan liderëve diktatorial të shteteve me demokraci të dështuara siç është Bjellorusia e Lukashenkos, apo edhe më keq edhe me diktatorin korean Kim Jong Un”, është shprehur Haziri.

Ai ka vlerësuar se veprimi i Thaçit, Veselit dhe Haradinajt ndaj SHBA-ve, do të përcillet me konsekuenca politike. “90% e shqiptarëve të Kosovës janë pro amerikan”

Mirëpo, sipas tij, është fat i mirë që 90% e shqiptarëve të Kosovës janë pro amerikan, duke theksuar se SHBA e vlerëson këtë fakt.

“Ky veprim i tyre për mos pranimin e këshillave nga shteti mik i SHBA-ve, natyrisht se nuk do të shpëtojë pa konsekuenca politike, por këto do të jenë vetëm për treshen Thaçi, Veseli dhe Haradinaj, pasi është fat i mirë për ne për faktin se 90% e shqiptarëve të Kosovës janë pro amerikan dhe i janë mirënjohës SHBA-ve për mbështetjen e dhënë Kosovës në të kaluarën dhe sot, në të gjitha etapat e zhvillimit të saj. Dhe unë besoj se SHBA-të e respektojnë këtë mirënjohje të qytetarëve tanë për ta, dhe se nuk do të lejojnë që për teket dhe të bëmat e zeza individuale të Thaçit, Veselit dhe Haradinajt, të vihet në pikëpyetje kjo lidhje e ngushtë miqësie në mes Kosovës dhe SHBA-ve”, ka pohuar Nexhat Haziri për “Bota sot”.

Mehmeti: Po i afrohemi sfidës së madhe

Ndërsa, Faton Mehmeti, analist politik, konsideron se presidenti Hashim Thaçi, nuk i përkrah SHBA-të, për shkak të interesit personal. Duke folur në një prononcim për “Bota sot”, Mehmeti ka theksuar se edhe përpjekja për shfuqizimin e Speciales, është personale dhe se ajo nuk paraqet bindjen e qytetarëve.

“Hashimi nuk i përkrah SHBA-të nga bindja, por nga interesi dhe kur interesi i tij u cenua, Hashimi doli në rolin e tij të vërtetë, atë të konfrontimit me SHBA-të. Dëshira e Thaçit, është të jetë sundimtar, por nuk ka “kaçik”. Trinomin famëkeq në Kosovë Thaçi-Veseli-Haradinaj, i bashkon krimi, zhvatja e shtetit dhe frika nga drejtësia, prandaj janë bërë bashkë. Përpjekjet e tyre për të shfuqizuar Ligjin për Gjykatën Speciale, janë personale, ato nuk paraqesin bindjen e qytetarëve”, ka thënë Mehmeti.

Sipas tij, Kosova po i afrohet sfidës më të madhe që nga paslufta, arrestimin e “të ashtuquajturve komandantë”.

“Gabim fatal ishte zgjedhja e Thaçit president, pasi arrestimi i tij nga Gjykata Speciale njollos imazhin e presidentit e jo të Thaçit. Gjithsesi, Kosova po i afrohet sfidës më të madhe që nga paslufta, arrestimin e të ashtuquajturve komandantë, të cilët e kanë zhvatur këtë vend tash e 18 vjet. Kim Jong Uni i Kosovës është Thaçi, por ky i fundit sipas interesit luan edhe rolin e Papës, ndonëse brenda vetes është diktator”, ka shtuar për “Bota sot”.

100 ditët e Ramës dhe betejat reale që priten më pas..

Mbledhja e asamblesë socialiste ditën e sotme, mund të përmblidhet me një fjali të vetme të Ramës. Opozita nuk mund t’i bëjë ndonjë dëm qeverisë, por Shqipërisë. Përcaktohet kështu ngjarja më e rëndësishme që ka lidhje me qëndrimin e Evropës ndaj Shqipërisë, për perspektivën e arritjes së vëndit nëpërmjet negociatave që janë afër

Nga Shpëtim Nazarko

Dëmin ndaj qeverisë apo më saktë ndaj pozitës Rama e preçizoi akoma më qartë disa ditë më parë në një televizon, kur theksoi, se nëse zgjedhjet do të zhvilloheshin një javë më pas, socialistët do të fitonin jo 74 mandate po 78 të tillë.

Në një plan të gjërë gjykimi, betejat që vijnë pas 100 ditëve të Ramës janë ato me opozitën që kërcënon me fillimin e vitit, protestat masive, fillimin e materializimit të procesit të Vettingut, negociatat me Europën dhe e fundit por jo për nga rëndësia, ekonomia e vëndit.

Referuar të dhënave përgjithësisht të besueshme, do të kemi ngadalësi investimesh në një vit, kur nuk mund të presim më nga të ardhurat që vijnë për hidrocentralet mbi Devoll apo ato të gazsjellësit TAP. Përpara se të gjykojmë mbi besueshmërinë e këtij argumenti të fundit, mund t’i përmbledhim faktorët e tjerë shkurtimisht.

Beteja me opozitën

Nëse do të ishte vetëm beteja pozitë-opozitë, çështja mund të ishte jo shumë e komplikuar. Basha ka kërcënuar me protesta në këtë janar, por sa të rrezikshme janë ato realisht? Kryetari demokratëve, është duke vazhduar brënda rregullave lajtmotivin e një beteje që ai para disa kohësh e përcaktonte nëpërmjet fjalisë. “Nëse të gënjejnë njëherë, atëhere fajin mund ta ketë ai që të ka gënjyer, por nëse të gënjejnë për herë të dytë, fajin e ke ti vetë.”

Basha duket sikur i referohet kështu marrëveshjes së 18 Majit, e cila pruri rezultatin më të rëndë për demokratët, ndoshta më të rëndë se ai i vitit 97. A e ka gënjyer Rama Bashën më 18 Maj?

Vetë besoj se po. Por me rregullën e njohur të Zhanë D’Ark që thoshte: “Thuaj gjithnjë të vërtetën – sepse shpëton nga dy kategori, budallenjtë nuk e kuptojnë dhe të ligjtë nuk e besojnë.”

Ramës i interesonin zgjedhje të qeta për arsyen e ngjarjeve të lidhura me Evropën në planin strategjik. Pra një qeveri që ishte tolerante me opozitën. Për këtë arsye ai nuk i dha 4 ministra, por 7 të tillë Bashës. Dhe bashkë me ta edhe një duzinë drejtorësh. Ku qëndronte realisht thelbi i kësaj “manovre bujare”.

Në planin minimal të arsyetimit, Rama kërkoi të ndante apo të përcaktonte përfundimisht marëdhënien PD –LSI. Thënë thjesht i tregoi me gisht Bashës, se armiku kryesor për të dy ishte LSI. Më shumë dëme ajo i binte PD-së, sepse duke qënë në pushtet me PS, ajo vazhdonte t’i thithte vota PD-së që prej 2009 dhe akoma më shumë pas 2013. Duke mbajtur të ndarë frontet dhe duke ditur numrat që kishte në dispozicion nga votuesit e tij, Rama e ftoi Bashën të kthente njerëzit e ikur nga PD te LSI në shtëpi.

Basha e pranoi idenë por në mes të betejës, e ndërroi edhe njëherë marzhin e llogaritjeve. Duke ndalur sulmet ndaj LSI, ai ndoshta shpresonte që pas betejës mund të ribëhej edhe njëherë koalicion me të, për t’ju afruar 2009. Kjo i kushtoi akoma më shtrënjtë se sa plani fillestar, që synonte shkatërrimin e LSI. Asnjë lojtar klasi nuk e ndryshon planin e nisur në mes të lojës. Vetë e kam vrarë mëndjen kush e ka gënjyer realisht Bashën? Rama apo Meta?

Përtej teorive konspirative, besoj se 150 000 votave që shtoi LSI në kurriz të PD-së nga viti 2009 deri në 2017 janë shumë të vështira për t’u rikuperuar. Apo thënë ndryshe për tu kthyer në shtëpi ata që kanë ikur.

Në këtë plan arsyetimi, Rama ka të drejtë kur thotë se opozita nuk e dëmton dot qeverinë. Para se PD, të matet frontalisht me PS ajo duhet të zgjidhë hesapet me LSI. Si? Kjo nuk është çështje që u përket 100 ditëve, por analistëve apo kritizerëve brënda PD-së që ende nuk e kuptojnë gabimin e bërë në 2009, e që u thellua në 2013.

Vetingu

Megjithëse besoj se ai do të jetë i pamëshirshëm për të dy krahët e politikës, pra në të majtë dhe të djathtë, këtu dhe në Kosovë, e bile mund të çojë në shpartallimin e plotë të klasës politike, në një plan të përgjithshëm gjykimi, zor se prej këtij procesi, do të shohim ndonjë përparim esencial. Në këto 27 vite tranzicion, nuk kemi vetëm kalbëzim të klasës politike, por edhe të segmenteve të tjera të shoqërisë, siç janë mediat, apo shoqëria civile.

Dhe akoma më shumë, nëse nuk kemi përparim ekonomik, format e të keqes do të marrin trajtë tjetër. Për të mos përsëritur Balzakun deri në mërzi. Ligjet dhe morali, janë konvencione që ndryshojnë sipas klimës dhe vëndit. Ajo që diku quhet ves, diku tjetër është domosdoshmëri. Ato në fund të fundit, zbatohen keq kur qeverisja qëndrore është e dobët.

Nëse do të besonim se procesin e tranzicionit e udheheqin njerëz të forte, apo që kanë fuqi mbreti, mund të bënim një kritikë të drejpërdrejtë ndaj Ramës. Ai nuk u përpoq që në katrahurën që quhet tranzicion, të ushqente krijimin e një elite politike, intelektuale apo universitare, që do të zëvëndësonte klasën që po ikën. Qoftë kjo ikje me proces Vetingu apo thjesht natyrale. Ëshë një nga pikat që për mua do të rëndojë mbi Ramën, kur procesi nesër do të gjykohet në pikpamje të historisë së zhvillimit të vendit. Rama do të justifikohej ndoshta në planin e të qënit njeri politik, por jo në planin intelektual.

Problemet ekonomike

Investimet do të bien këtë vit. Besoj se edhe pa verifikuar të dhënat e institutive të specializuara, vërejtja qëndron. Është beteja më e rëndë e Ramës që do të përcaktojë perifrazuar atë vetë fatin e tij dhe të socialistëve për një kohë të gjatë.

Investimet vijnë kryesisht prej të huajve, prej kapitalit vëndës apo vetë shpenzimeve të qeverisë. Nga i presim të vijnë?

Që të huajt të vijnë duhen ca kushte të thjeshta. Garanci prone, uji, energjie, forcë ligji dhe klasë të kualifikuar punëtore. Nuk e di sa kemi në rregull prej këtyre kushteve. Përgjatë 27 viteve, kanë munguar të pesta dhe duhet fuqi kolosale për t’i arritur.

Kapitali vëndës e ka të vështirë të ndjekë qeverinë në inisativat e saj. Për të bërë investime të rënda në infrastukturë (veçanërisht për ndërtime rrugësh) duhet të bindësh së pari bankat për fizibilitetin e projekteve.

Shpenzimet e qeverisë, që mund ta përmirësonin këtë histori janë të lidhura gjithsesi me faktorët e mësipërm. Thënë ndryshe apo me ironi, taksat mblidhen edhe nga ata që investojnë.

Në një gjykim thjesht personal, besoj se Rama pas 100 ditëve të para, këtë pikë të fundit do të ketë vështirësinë dhe betejën kryesore. Kjo betejë kërkon një strategji të një lloji tjetër thelbësisht më të ndryshme se ajo e paraardhësve, apo thjesht edhe nga ajo që aplikoi ai katër vitet e para të qeverisjes. Po kjo është temë tjetër…

Duke përmbledhur mund të themi, se nëse do të duhet tii japim të drejtë Ramës, në lidhje me opozitën që nuk përbën rrezik, e po ashtu me Vettingun që do të kryehet normalisht, problemi që lidhet me ekonominë përgjithësisht dhe ai me investimet në mënyrë specifike do të jetë problem që do të rrijë mbi kokën e tij si “Shpata e Damokleut”. /Konica.al