Botohet studimi “Shqipëria dhe Tokat e Lirueme 1939 – 1946”

Në Tiranë, historiani Romeo Gurakuqi sapo ka botuar studimin e tij shumëvjeçar “Shqipëria dhe Tokat e Lirueme 1939 – 1946”. Libri bazohet në mijëra dokumenta amerikane e britanike, italiane e gjermane, të lëna pas dore nga historio-grafia komuniste. Ai përshkruan me detaje Shqipërinë e Luftës së Dytë dhe instalimin e regjimit komunist në Tiranë me ndihmën e komunistëve jugosllavë. Studimi tregon një mori ngjarjesh tragjike që ndodhën në Kosovë e Çamëri, dhe që shkaktuan ndarjen e tyre të dhunshme nga Shqipëria. Me autorin e studimit, prof. Romeo Gurakuqi

Zëri i Amerikës: Profesor Gurakuqi! Çfarë burimesh keni shfrytëzuar në përgatitjen e këtij studimi mbi Shqipërinë e Luftës së Dytë Botërore?

Romeo Gurakuqi: Kjo është historia institucionale dhe politike e Shqipërisë nga 1939 deri në 1946. Kjo është historia e rezistencës antifashiste, historia e rezistencës së forcave nacionaliste. Në këtë histori ndërthuret Shqipëria në kufijtë e saj etnikë. Nga viti 1941 një pjesë e madhe e trojeve shqiptare u përfshinë brenda shtetit shqiptar. Pra, nuk është vetëm historia e Shqipërisë së vjetër, por është historia e Shqipërisë në kufijtë e saj maksimalë nga viti 1941 deri në fillim të vitit 1945.

Kjo është një përpjekje për ta rishkruar historinë nga fillimi, bazuar në një tërësi dokumentash, që vijnë jo nga një burim i vetëm dhe i përzgjedhur, por vijnë nga arkivat më të rëndësishëm perëndimorë; arkivat britanike, të marra nga fondet e Foreign Office-it, War Office-it, shërbimit inteligjent britanik i pranishëm atë kohë në Shqipëri, nga burimet amerikane të botuara dhe të pabotuara ose jo, nga burimet italiane të ministrisë së punëve të jashtme, dhe të ministrisë së punëve të brendshme, nga dokumenta gjermane, dhe mbi të gjitha janë dokumentat që gjenden në arkivin qendror të shtetit të Republikës së Shqipërisë AQSH, të cilat janë përgjithësisht të paeksploruar nga historianët shqiptarë. Aty kanë qenë, por për arsye të ndryshme, dhe unë mendoj se para të gjithash janë arsyet e censurës, historianët shqiptarë e kanë patur të pamundur të shohin fondin e dokumentave të Mëkëmbësisë së Përgjithshme, fondin e Ministrisë së Punëve të brendshme dhe Divizioneve partizane në fillim të vitit 1945. Të gjitha këto i kam shfrytëzuar në mënyrë të plotë.

Zëri i Amerikës: Cila ishte shtysa juaj kryesore në këtë punë shumëvjeçare?

Romeo Gurakuqi: Jam përpjekur t’u jap zë atyre, të cilëve iu mohua e vërteta për 70 e ca vite në këtë vend. Jam përpjekur me maksimumin e dijeve të mia profesionale të jem i paanshëm në vlerësimin e të gjitha aspekteve: të luftës nacional-çlirimtare, të kolaboracionizmit, të akomodimit, të uzurpimit të pushtetit nga ana e komunistëve, të regjimit të terrorit, që ato vendosën në Shqipëri, të nderimit të heronjve të luftës, rinisë shqiptare, që luftuan mbi bazën e antifashizmit kryesisht për çlirimin e vendit, si edhe të forcave nacionaliste, të cilat deri sot në mënyrë të padrejtë janë konsideruar si forca kolaboracioniste. Në fakt, nga burime të paanshme e të ftohta, rezulton se ato kanë qenë pjesë e aktivitetit antifashist. Një pjesë e veçantë i është kushtuar arsyetimit të elitës politike që pranoi pushtimin dhe përpjekjes së tyre për të shpëtuar çfarë mund të shpëtohej nga Shqipëria.

Zëri i Amerikës: Çfarë vendi dhe çfarë roli kishte Shqipëria atë kohë në marrëdhëniet ndërkombëtare?

Romeo Gurakuqi: Libri është një përpjekje e përgjithshme mbi raportet e Shqipërisë së asaj kohe në marrëdhëniet ndërkombëtare nga fillimi i Luftës së Dytë Botërore deri në fund të saj, si dhe përpjekjet pas saj për të vendosur një rend të ri botëror. Libri është një përpjekje për të trajtuar raportet e posaçme që Mbretëria e Bashkuar të Britanisë së Madhe dhe SHBA patën me parti të ndryshme brenda Shqipërisë në periudhën e luftës dhe në regjimin e Enver Hoxhës. Në një kapitull të veçantë ëhstë trajtuar raporti që regjimi diktatorial i Enver Hoxhës, që unë e quaj regjimi i terrorit për shkak të terrorit që ushtroi mbi popullit shqiptar, kryesisht të Shqipërisë së veriut, krijoi me dy fuqitë kryesore perëndimore antifashiste; SHBA dhe Mbretërinë e Bashkuar. Raportet janë trajtuar në mënyrë të vërtetë, të detajuar, të vendosura në një linjë kronologjike dhe bazuar në një teori të marrëdhënieve ndërkombëtare.

Zëri i Amerikës: Po me fqinjët e tjerë si ishin marrëdhëniet e Shqipërisë:

Romeo Gurakuqi: Një kujdes i veçantë i është kushtuar çështjes së Epirit të jugut dhe raporteve të shtetit shqiptar të periudhës së Luftës së Dytë Botërore dhe pas saj me Mbretërinë e Greqisë dhe me regjimin tranzitor, që u vendos atje pas luftës, mbi të gjitha, çështja çame ka një trajtim tç veçantë bazuar në dokumentat arkivore britanike dhe amerikane.

Zëri i Amerikës: Kuptohet se vendin e zë Kosova, apo jo?

Romeo Gurakuqi: Po. Ndalem gjatë te riintegrimi i Kosovës dhe tokave të tjera të liruara në Shqipëri në 1941 dhe si ndodhi procesi i rishkëputjes së Kosovës dhe rajonave të Shqipërisë lindore dhe veriperëndimore në 1945. Kjo ndodhi për shkak të bashkëpunimit të regjimit të pilotuar komunist shqiptar nga Partia Komuniste Jugosllave, i cili e lëshoi gradualisht këtë pjesë të trojeve shqiptare përsëri në Jugosllavinë e dytë e drejtuar nga PKJ dhe nga një ekip krejt i ri.

Zëri i Amerikës: Cili është përfundimi kryesor për këtë periudhë?

Romeo Gurakuqi: Studimi tregon se çfarë ndodhi praktikisht në këtë periudhë të thyerjes historike. Kështu e kam quajtur këtë periudhë 1939-1946; është një thyerje historike. Shqipëria në vitet 1944-45, Tirana, Durrësi, Shkodra, Berati, Korça, Gjirokastra, Gjakova, Prizreni, që ishin qendra të qytetërimit tonë, ku drejtonin elitat që formuan Shqipërinë dhe kombin shqiptar; të gjitha këto eliminohen brenda këtij harku të shkurtër kohor. Ishte, pra, një periudhë thyerje historike midis Shqipërisë së parë dhe Shqipërisë që krijoi Enver Hoxha. Ky proces vazhdon deri në vitin 1952 dhe Shqipëria pëson një ndryshim rrënjësor; e gjithë jeta qytetare, arsimore, kulturore, komb-formuese, shkollë-formuese, elita drejtuese politike u eliminua. Ato që vijnë në pushtet më 17 nëntor në Tiranë dhe më 29 nëntor në të gjithë Shqipërinë janë një grup i pilotuar nga PKJ, e cila pati në fakt një veprimtari të vendosur për shkatërrimin e gjithë arritjeve pararendëse të elitës shqiptare, të cilën në bllok e cilësuan si “kolaboracioniste dhe tradhtar të kombit”, por në fakt ata ishin komb-formuesit.

Periudha vijuese ishte periudha e shkatërrimit të vlerave arsimre, kulturore, shtetformuese, ekonomisë së tregut, pronës nga regjimi i vendosur në 17 nëntor në kryeqytet dhe 29 nëntor në gjithë Shqipërinë.

Zëri i Amerikës: Bie në sy vëllimi i madh i librit. Sa kohë keni punuar me të?

Romeo Gurakuqi: Kjo është një punë e nisur 9 vite më parë, por duke nisur nga viti 2012 e deri sot është një punë e pandërprerë pa asnjë ditë pushimi, as edhe ditët e festave. Kam punuar intensivisht me orë të tëra, dhe janë dhjetëra e mijëra faqe dokumentacion, i lexuar, i skeduar dhe i studiuar. Janë me qindra faqe literaturë e shkruar enkas ose tangent për Shqipërinë e periudhës së Luftës së Dytë Botërore. Kjo është një punë intensive, të cilën e kam konsideruar si një detyrim para së gjithash ndaj atyre që iu mohua e vërteta në mënyrë të padrejtë. Kjo është një vepër, të cilën ia kam kushtuar atyre që nuk u lanë me fol, atyre që iu imponuar një të vërtetë të pilotuar nga diktatori dhe kasta që e ka drejtuar vendin në atë kohë dhe bijtë e tyre, që drejtojnë sot vendin me të njëjtën ashpërsi, me të njëjtën kulturë të dhunimit të Shqipërisë ndryshe dhe të kushteve të pluralizmit.

Zëri i Amerikës: Pra, ju keni zgjedhur të zeroni gjithë historiografinë komuniste dhe të shkruani një histori krejt të re e të panjohur?

Romeo Gurakuqi: Kam shkruar historië mbi bazën e dokumenteve arkivore shqiptare dhe të huaja. Dokumentat ishin në AQSH të pashfrytëzuara aspak nga historianët e kohës së komunizmit. Edhe sikur thjesht të lexohen dokumentet e AQSH të prodhuara nga institucionet e Partisë Komuniste Shqiptare dhe më vonë të PPSH-së, dokumentat dhe raportet e Divizioneve partizane, kujtimet e liderëve kryesorë të diktaturës, ato do të ishin të mjaftueshme që të gjykohej në mënyrë të paanshme dhe të kuptohej falsifikimi i historiografisë komuniste. Kuptohet qartë se çfarë është thënë është tërësisht e ndryshme nga dokumentat që projektuesit e kësaj qasjeje të shtrembëruar të historisë kanë lënë në arkivin qendror të shtetit.

Mjafton një të përmendet; pleniumi i dytë i komitetit qendror i Beratit nën nëntor 1944. Shihet qartë se qasja e diktuar nga diktatori i ka pozicionuar luftën dhe sjelljet e liderëve komunistë është krejt e ndryshme nga realiteti. Aty ata pranojnë edhe luftën civile edhe regjimin e terrorit edhe intrasigjencën ndaj forcave antifashiste nacionaliste kryesisht në veri, në qebdër e në jug të Shqipërisë. Këtë çast të rrëfimit të krimeve të tyre ata e fshinë fare nga historiografia zyrtare.

Zëri i Amerikës: Si mendoni se do të pritet ky libër në Kosovë?

Romeo Gurakuqi: Populli i Kosovës do të mësojë se ka patur një periudhë të caktuar të historisë së shqiptarëve në Ballkan kur shteti shqiptar është shtrirë jo në të gjitha trojet etnike, por në kufijtë maksimalë nacionalë që ka arritur ndonjë herë në Ballkan. Pjesa më e madhe e Kosovës, Dibra, Tetova, Struga, Gostivari kanë qenë pjesë e shtetit shqiptar. Shqiptarët e Kosovës do të mësojnë se cili ka qenë kontributi i “kolabotacionistëve” në këndvështrimin e Enver Hoxhës, cili ka qenë kontributi i atyre qeverive në formimin e shkollës shqipe në tokat e lirueme, kur është krijuar elita e parë drejtuese, e cila më pas luajti rol të madh në mbajtjen gjallë të frymës shqptare edhe në periudhat e errëta të okupacionit serb pas Luftës së Dytë Botërore edhe më vonë kur kishte një status në kuadër të federatës jugosllave.

Shqiptarët e Kosovës do të mësojnë rrugën në të cilën Kosova është përfshirë në Shqipëri dhe mënyrën se si Kosova dhe krahina të tjera shqiptare janë rishkëputur nga Shqipëria me një kompromis të heshtur dhe të pamarrë vesh në mënyrë publike midis dy liderëve komunistë Enver Hoxha nga PKSH-ja dhe Josif Tito nga PKJ-ja.

Shqiptarët e Kosovës do të mësojnë se Shaban Polluzha ka qenë një lider nacionalist antifashist. Ai ka luftuar përkrah me forcat partizane kundër okupatorit dhe më pas ka pësuar goditjen e divizioneve jugosllave në bashkëpunimin e heshtur dhe aktiv të dy divizioneve partizane nga Shqipëria divizionit 5 dhe divizionit 6. Drejtuesit e këtyre dy divizioneve kanë raportuar dhe kanë lënë dokumente të padëmtuar në arkivin e shtetit.

Ata do të mësojnë se në fillim të 1945, sidomos pas shtypjes së kryengrijtes së Shaban Polluzhës, në mars deri qershor, djelmënia e Kosovës dhe viseve të tjera të lirueme janë zhbi nga vatrat e tyre, janë marrë deportuar nga mosha 16 vjeç deri në 49 vjeç përmes një rruge që kalonte përmes Prizrenit, Kukës, Qafa e Malit, Fushë-Arrëz, Pukë, Gomsiqe, periferi e Shkodrës, Sukobinë, në drejtim të Tivarit e Dalmacisë dhe u krye masakra e Tivarit mbi ta. Kjo prapë është vetëm një pjesë e vogël e masakrimit dhe shpërbërjes pjesë pjesë e djelmnisë shqiptare të Kosovës. Por populli rezistoi dhe arriti të ketë sot një shtet të pavarur dhe merita kryesore i takon nacionalistëve, të cilët u përçmuan si “kolaboracionistë” pa i pyetur se cila ka qenë qasja e tyre, forca e tyre para fuqive fashiste italiane e naziste gjermane. Ata janë munduar të shpëtojnë çfarë mund të shpëtohej nga Shqipëria në luftë. A ka patur kolaboracionistë që kanë dëmtuar shqiptarët? Po, ka pasur, por ata janë një pjesë fare e vogël dhe krimet e tyre janë minimale në raport me vrasjet që partizanët e komanduar nga Enver Hoxha, Mehmet Shehu, Nako Spiru, Shefqet Peçi kanë shkaktuar popullit shqiptar në Shqipëri dhe në Kosovë. Vrasjet e tyre ndaj shqiptarëve në Shqipërinë e veriut dhe të jugut janë të pamata në raport me dëmtimet që kanë bërë qeveritë kolaboracioniste si gjatë pushtimit italian si edhe instituconet e Shqipërisë neutrale gjatë pushtimit nazist gjerman. Kjo kërkonte një ridimensionim dhe u krye mbi bazën e dokumentave arkivore.

Zëri i Amerikës: A prisni kritika për këtë libër?

Romeo Gurakuqi: Shoqëria shqiptare është mësuar vetëm me një qasje. Për fat të mirë, disa historianë shqiptarë para meje dhe historianë perëndimorë kanë shkruar për këtë periudhë dhe përfundimet e tyre nuk janë të ndryshme nga të miat nga Bernd Fisher, Rodrik Bejli si dhe vëzhgues të tjerë të paanshëm të situatës në Shqipëri.

Unë e kam shkruar studimin krejt ftohtë dhe me qëndrim të paanshëm, për t’i thënë të vërtetat deri në fund, pavarësisht se kë mund të prekin. Shumëkush do të mbetet i pakënaqur nga thyerja e tabuve, por unë në raport me ndërgjegjen time profesionale dhe me interesat publike dhe interesat e brezit të ri, i cili edhe sot e kësaj dite indoktrinohet sa herë që ka një festë, në vend që t’i thuhet e vërteta, injektohet me gënjeshtra nga të majtët sa herë që vijnë në pushtet, që janë intransigjent ndaj njohjes së të vërtetës dhe heqjes së tabuve; pra ky është një detyrim që unë ia kam plotësuar brezit të ri dhe kam bërë një shkrim të saktë dhe të vërtetë të qëndrimit të gjithë elitës shqiptare, që themeloi shtetin shqiptar, që shpalli pavarësinë, ndërtoi institucionet dhe i dha zë Shqipërisë në periudhën e Shqipërisë së parë dhe të dytë, duke quajtur Shqipëri të tretë atë që krijoi Enver Hoxha, edhe asaj elite i kam dhënë vendin e duhur në meritat komb-formuese.

Putin bën thirrje për sistem të ri të sigurisë evropiane

Presidenti rus Vladimir Putin bëri thirrje të enjten për zhvillimin e një sistemi të ri sigurie në Evropë, në përgjigje të asaj që ai thotë se është një përpjekje amerikane për të minuar ekuilibrin strategjik, ndërsa paralajmëroi se një luftë e tretë botërore mund t’i japë fund civilizimit

“Duke kuptuar që një luftë e tretë botërore mund të jetë fundi i qytetërimit, duhet të na bëjë të tregojmë vetëpërmbajtje në ndërmarrjen e hapave ekstremë në arenën botërore, të cilat janë shumë të rrezikshme për qytetërimin modern”, tha udhëheqësi rus gjatë një emisoni të përvitshmën në televizion ndërsa rusët i drejtojnë pyetje përmes telefonit.

Presidenti Putin dënoi tërheqjen e Shteteve të Bashkuara nga Traktati Kundër Raketave Balistike, që kishte në atë kohë me ish Bashkimin Sovjetik, si “një përpjekje për dhënien fund të ekuilibrit strategjik, por ne do të reagojmë ndaj kësaj”.

Ai po ashtu tha se raketa e re balistike ndërkontinentale do të vihet në punë, duke theksuar për shikuesit se, “Planifikojmë që në vitin 2020 të ofrojmë sistemin tonë më të fuqishëm raketor strategjik për forcat e armatosura. Ky është sistemi tepër i fuqishëm i rraketave balistike Sarmat”.

Presidenti rus vlerësoi forcat e tij ushtarake, duke theksuar se ato ndihmuan në luftën kundër terrorizmit në Siri dhe tha se veprimet e tyre ndihmuan në stabilizimin e situatës në vendin e shkatërruar nga lufta.

“Ishte një mision i rendësishëm dhe fisnik që synonte mbrojtjen e interesave të Rusisë dhe popullit tonë”, tha ai.

Presidenti rus tha se nuk kishte në plan tërheqjen e ushtrisë nga Siria dhe se forcat do të qendronin atje për aq kohë sa u shërbente interesave ruse. Ai shtoi se, nëse ishte ishte e nevojshme ai do t’i tërhiqte forcat me shpejtësi nga ai vend. Rusia filloi operacionet e saj ushtarake në Siri në vitin 2015, duke drejtuar kahjen e luftës civile në favor të Presidentit Bashar al-Assad. Ai njoftoi dhjetorin e kaluar se do të reduktonte praninë ruse atje.

Udhëheqësi rus po ashtu foli edhe për tarifat e vëna nga Shtetet e Bashkuara ndaj importeve të hekurit dhe aluminit nga Kanadaja, Meksika dhe vende të tjera aleate të kahershme në Bashkimin Evropian, duke i krahasuar ato si sanksione të pajustifikuara ekonomike.

“Duket se partnerët tanë menduan se nuk do të ndikoheshin nga kjo politikë anti-produktive e kufizimeve dhe sanksioneve. Por tani po shohim që kjo po ndodh.”

Presidenti Putin u mburr se ai kishte paralajmëruar për rrezikun në rritje të imponimit nga Amerika të rregullave të saj mbi vendet e tjera, gjatë një fjalimi në vitin 2007 në Mynih duke thënë se, “Askush nuk donte të dëgjonte dhe askush nuk bëri asgjë për të ndaluar këtë zhvillim. Ja ku është. Ju jeni goditur. Darka është shërbyer. Ju lutem uluni dhe hani.”

Ai po ashtu paralajmëroi Ukrainën fqinje që të mos ndërmarrë ndonjë veprim ushtarak kundër seperatistëve pro-rusë në lindje të Ukrainës ndërsa zhvillohet Botërori 2018 në Rusi.

“Shpresoj të mos ketë provokime, por nëse ndodh, mendoj se do të ketë pasoja shumë serioze për shtetin ukrainas në përgjithësi”, tha ai.

Rusia ende po po përballet me sanksione ekonomike të vëna nga Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian dhe disa vende të tjera pas aneksimit të Krimesë në vitin 2014 si dhe për një kryengritje pro-ruse në lindje të Ukrainës po të njëtin vit. Ai tha se “sanksione të njëanshme nuk zgjidhin probleme” ndërsa këmbënguli se ato u vunë sepse “Rusia shihet si kërcënim, pasi Rusia shihet si konkurrente”.

Presidenti Putin vazhdoi të mohonte çdo ndërhyrje ruse në zgjedhjet amerikane të vitit 2016 me synimin për të ndihmuar Presidentin Donald Trump që të fitonte votimet.

Kur u pyet për barcaletën më me humor që kishte dëgjuar së fundmi, Putin përmendi një lajm nga media gjermane mbi zotin Trump “ që po e shtynte Evropën në duart e Putinit” dhe njoftime të tjera mbi ndërhyrjen ruse.

“Nëse e marrim së bashku me një barcaletë të hershme, që Rusia ndikoi tek zgjedhjet në Shtetet e Bashkuara, dhe e gjitha kjo marrë sëbashku, fillon të tingëllojë goxha qesharake. Me sa duket ne influencuam zgjedhjen e presidentit amerikan, dhe pastaj ai na dhuroi Evropën. Absdure. Nuk mund ta përshkruash këtë ndryshe përveçse një barcoletë.”

Televizioni shtetëror rus njoftoi se publiku kishte bërë 2 milion pyetje gjatë emisionit të përvitshëm me telefonata, të cilin zoti Putin ka që nga viti 2001 që e përdorë për të pozicionur veten si zgjidhës të problemeve të brendshme dhe mbrojtës i rreptë i interesave ruse në arenën globale.

Kritikët thonë se është një emision i koreografuar dhe madje i ndërtuar në mënyrë të tillë që të bëjë rusët të ndihen se kanë fuqi për të ndikuar në vendimet e qeverisë.

Retorika e ashpër Kosovë – Serbi paralajmëron finalen e dialogut

Deklaratat e autoriteteve të Serbisë dhe të Kosovës, të cilat kohët e fundit përmbajnë fjalor të ashpërsuar dhe akuza të ndërsjella lidhur me dialogun ndërmjet dy vendeve, vazhdimin ose jo të dialogut për tema të caktuara, si dhe lidhur me mundësitë e arritjes së një marrëveshje që do t’i normalizonte marrëdhëniet ndërmjet dy vendeve, po e dëmtojnë vet procesin e dialogut, vlerësojnë njohësit e zhvillimeve politike, shqiptarë dhe serbë

Përderisa zyrtarë të caktuar të Qeverisë së Serbisë, së fundmi, u janë referuar zyrtarëve të lartë të Qeverisë së Kosovës si “lordët e luftës” që “nuk mund të flasin për paqe”, si dhe me akuzat se po e bllokojnë dialogun, në anën tjetër, zyrtarët të caktuar të Qeverisë së Kosovës, kanë deklaruar se do të refuzojnë dialogun nëse nuk flitet për të gjitha marrëveshjet. “Ose do të zbatohen të gjitha marrëveshjet ose asnjëra”, kanë thënë ata.

Politologu Behlul Beqa, duke folur për Radion Evropa e Lirë, thotë se dialogu i deritashëm në Bruksel, shikuar në tërësi, e ka orientuar shtetin e Kosovës më shumë drejt dështimit se sa drejt normalizimit të raporteve me Serbinë.

“Këtë po e vërteton edhe retorika e përdorur nga Beogradi, por kohët e fundit edhe nga Prishtina. Prandaj, është e vështirë që me këtë retorikë të kthehet procesi në drejtimin e duhur. Si duket, palët më tepër janë të gatshme që përmes ashpërsimit të gjuhës, të përgatisin ambientin për zgjidhjen që eventualisht mund të nodhë”, theksoi Beqa.

Njohësi serb i zhvillimeve politike, Rangjel Nojkiq, ish-deputet i kuvendit të Kosovës nga radhët e komuniteti serb, thotë për Radion Evropa e Lirë se retorika e ashpër e të dyja palëve, autoriteteve të Kosovës dhe atyre të Serbisë, është produkt i interpretimeve të ndryshme të marrëveshjeve të Brukselit, e veçanërisht të asaj për formimin e Asociacionit të komunave me shumicë serbe.

Sipas tij, autoritetet e Beogradit insistojnë që Asociacioni të ketë kompetenca ekzekutive, ndërkohë që autoritetet e Kosovës refuzojnë një gjë të tillë, për të cilin refuzim, siç thotë ai, kanë të drejtë.

“Në të vërtetë, Beogradi gjithmonë dëshiron të vë në pah se ai është për dialog, se nuk dëshiron që dialogu të ndërpritet dhe se dialogu nuk ka alternativë. Në këtë mënyrë përpiqet ta bartë përgjegjësinë dhe fajin te Prishtina, duke thënë se Prishtina është ajo që po sjellë deri te ndërprerja e dialogut”.

Por, mendoj që nuk do të vijë deri te ndërprerja e dialogut. Aktualisht, dialogu është duke ngecur, por në një moment, bashkësia ndërkombëtare do të ushtrojë presion të fuqishëm mbi Prishtinën dhe Beogradin dhe dialogu do të vazhdojë. Zgjidhja për asociacionin do të jetë në përputhje me marrëveshjen dhe në përputhje me Kushtetutën e Kosovës. Në të vërtetë, ashtu edhe qëndron në Marrëveshjen e Brukselit”, tha Nojkiq.

Por, a po e thellojnë qëllimisht hendekun ndërmjet tyre palët e përfshira në dialog, para finales së procesit i cili, si, para finales së procesit, i cili siç është paralajmëruar, do të përmbyllet me marrëveshje juridikisht obliguese për të dyja shtetet?

Politologu Beqa vlerëson se përmes retorikës së ashpër, palët po paralajmërojnë se po shkojnë në drejtim të zgjidhjes më radikale të problemit.

“Gjuha që po përdoret tregon se ambiciet e palëve janë më radikale, në kuptimin e përgatitjes për një proces më radikal, që nënkupton ngritjen e statusit të serbëve dhe Bashkësisë së komunave me shumicë serbe në nivelin e autonomisë territoriale ose në kuadër të një niveli tjetër territorial, me qëllim që në fazën përfundimtare të bëhen zgjidhje të karakterit etnik, gja që do të ishte një formulë shumë e dëmshme, sa për Serbinë aq edhe për Kosovën, por edhe për Bashkimin Evropian”, u shpreh Beqa.

Por, sipas Nojkiqit, gjuha e ashpër e palëve, Kosovës dhe Serbisë, në fakt paralajmëron finalen e dialogut.

“Ne gjithmonë kemi pasur kështu, kur ka ekzistuar një finale. Në prag të finales fillimisht ka pasur polemika të ashpra. Kjo kryesisht ka qenë praktikë deri më tash, jo vetëm në këtë mosmarrëveshje, por edhe në ato të kaluarat. Gjithmonë kur arrihet te finalja dhe zgjidhja e problemit, vije deri te përpjekja që të merren pozicionet që mund të jenë të përshtatshme për njërën ose palën tjetër. Kjo është arsyeja bazë se pse Prishtina dhe Beogradi janë mjaft të ashpër, ndërkohë që të dyja palët janë të vetëdijshme se si do të jetë zgjidhja”, tha Nojkiq.

Sidoqoftë, presidenti serb Aleksandar Vuçiq, ka përsëritur disa herë se shqiptarët e Kosovës nuk duan zgjidhje kompromisi dhe dëshirojnë që nga dialogu t’i fitojnë të gjitha. Sipas tij, për këtë, ata e kanë mbështetjen e partnerëve perëndimorë, të cilët edhe e kanë sponsorizuar pavarësinë e Kosovës.

Në anën tjetër, presidenti i Kosovës Hashim Thaçi, ka theksuar se procesi i dialogut duhet të përfundojë me njohjen e ndërsjellë të dy shteteve, por finalja e dialogut do të jetë proces i vështirë dhe me kompromise.

Baton Haxhiun do të ishte normale ta dekoronte Vuçiqi e jo Presidenti i Kosovës

Haxhiu ishte akuzuar nga diktatori Milosheviq gjatë dëshmisë së tij në Hagë, si një bashkëpunëtorë i regjimit të tij, ndërsa pas luftës ai qe akuzuar edhe nga Hashim Thaçi, si mafioz dhe përkrahës i regjimit të Milosheqivit, përkatësisht “Vampirit” si kishte thënë Thaçi, duke e paralajmëruar se njerëzit mund të hakmerreshin për këtë, dhe njerëzit si ai e meritonin ndëshkimin

Presidenti i vendit Hashim Thaçi ka vazhduar të ndajë dekorata presidenciale, në kuadër të dhjetëvjetorit të Pavarësisë së Kosovës. Presidenti Thaçi në vrullin e medaljeve që po i ndanë për personalitetet e ndryshme shqiptare ka dekoruar edhe dy persona publik në Kosovë. Me “Medaljen Presidenciale të 10 vjetorit të Pavarësisë”, Presidenti ka dekoruar edhe gazetarin dhe publicistin Baton Haxhin, ku është shprehuar se kjo medalje është për gazetarin, publicistin dhe kontribuesin e themelimit të mediave të lira pas luftës në Kosovë.

Përveç Haxhiut, me medaljen e njëjtë Thaçi e ka dekoruar edhe zëvendëskryeministrin e Punëve të Jashtme, Gjergj Dedajn. Për këto dekorata të ndara nga presidenti Thaçi për personat në fjalë dhe për personalitete tjera të cilat cilësohen si të dyshimta për vendin, ka pasur mjaftë reagime.

Ish-agjenti i SHIK-ut, Naim Miftari për gazetën “Bota sot” thekson se presidenti Thaçi, Dedajn e ka dekoruar pasi ia ka dhënë disa shqelma gjatë luftës, ndërsa për Batonin thekson se e ka nderuar njeriun e UDB-së, postierin e Ivica Stanishiçit.

“Gjergj Deden e dekorove që ja keni jap disa shpulla dhe ca shqelma b… gjatë luftës, për këtë po e kuptpj presidentin, por pse vallë e dekorove emisarin-postierin e UDB-së?”, pyet Miftari.

“Presidenti Thaçi lideri i tradhtive, konspiracioneve dhe rrenave. Baton Haxhiu, postieri i UDB-se, miku i ngusht i Ivica Stanishiçit paska kontribu gjatë luftës si gazetar dhe e paska informu botën për luftën e drejt të popullit tonë?”, shton tutje Miftari, shkruan gazeta “Bota sot”.

Miftari pyet tutje se pse UÇK-ja e Likovcit, seli e Shtabit të Përgjithshëm kishte urdhëruar arrestimin e Baton Haxhiut në qershor të 1998. “Aty ishin premtu edhe dy mijë marka shpërblim për personin i cili e arreston, kurse tash 20 vjet pas doli që ky trimi qenka patriot i zjarrtë”, thekson ai.

Miftari tutje pyet presidentin se përveç që ishte postier i UDB-së, a e dini ju se kush e përcolli nga Kosova për Maqedoni gjatë luftës dhe pse e përhapi lajmi e rrejshëm se kinse ishte vrarë nga serbët? “Pse pra, serbët e UDB-së e kishin ruajtur të mos i ndodhte asgjë e keqe?”

“A e dini ju se se çka i kishte thënë Batoni i dekoruar nga ju z. President Joshka Fisherit, ministrit të Jashtëm të Gjermanis? Po ua kujtoj. I kishte thënë se është njëri i vdekur, pra i dënuar me vdekje pasi të kthehet në Kosovë dhe do ta vrasin skuadrat e UÇK-së. Atëherë ministri Gjerman i kishte thënë se kjo nuk do të ndodhte pasi UÇK-ja nuk bën gjëra të tilla dhe i kishte premtuar se nuk do të ndodhte asgjë, dhe se i kishte dhënë numrin e telefonit dhe një kartëvizit ministri gjerman”, thekson Miftari.

Miftari shprehet i habitur si nderohen dhe dekorohen persona të tillë, kurse policin e vrarë në veri Enver Zyberin nuk e dekoruan. “Këtë dekorim u dasht Vuqiqi me ja dhënë Baton Haxhiut për pritat që u kanë bërë policisë tonë, e jo nga një president i Kosovës”, shprehet ai.

“Pasi e paske dekoruar këtë servil të dyfisht UDB-SHIK, juve ju takon ta dekoroni edhe shefin e Baton Haxhiut dhe mikun e tij, vëllaun tuaj Ganiun, Ivica Stanishiçin dhe Frenkin pasi këta dy janë gjallë, se gjeneralin “baxhen” jau kanë vrarë në Beograd”.

Miftari thekson se Thaçi mundet me dekoru edhe dhëndrin serb, këshilltarin e Aleksandër Vuqiçit. “Edhe Arnaud Denjari ish agjentin dhe punëdhënësin tuaj të shërbimit sekret francez DGSE, personi i cili u takuat në mars të këtij viti me kryetarin e Francës në Paris”.

“Radhën tjetër dekoro edhe komandantin e policisë serbe në Skënderaj, Ilija Trajkoviqi. Por do të ju tregoj njëherë tjetër se shef i kutj ka qenë Trajkoviqi dhe kush ju ka shërbyer verbërisht me dekada Milicisë dhe sigurimit serb UDB-së në Drenicë”, përfundon Miftari.

Kush është Baton Haxhiu?

Baton Haxhiu, ka qenë koordinator i shefit të UDB-së serbe, Ivica Stanishiçit, dora e djathtë e diktatorit Sllobodan Millosheviç.

Baton Haxhiu momentalisht është drejtor i Përgjithshëm i TV “Klan Kosova”. Karrierën e filloi në vitin 1987, përderisa 12 vite më pas në vitin 1999 u shpall gazetari më i mirë i viti, nga CPJ, Nju Jork, duke u shpërblyer me këtë çmim prestigjioz.

Gjatë viteve të kaluara ka punuar në gazetën “Koha Ditore”, si Kryeredaktor dhe drejtor i informacionit. Haxhiu ka themeluar dhe udhëhequr për një kohë Asociacionin e Gazetarëve Profesionist të Kosovës (AGPK).

Më parë, Haxhiu ishte anëtar i Bordit të RTK-së, pastaj, drejtor i përgjithshëm i Gazetës Express. Në tetor të vitit 1999, kur Baton Haxhiu u kthye në Kosovë, presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, e kishte akuzuar Baton Haxhiun së bashku me Veton Surroin se kanë bashkëpunuar me Serbinë.

Në vitin 2008 kur Baton Haxhiu ishte drejtori i Përgjithshëm i gazetës Express, kishte publikuar identitetin e një dëshmitari të mbrojtur të prokurorisë të procesit gjyqësor ndaj Ramush Haradinajt, Idriz Balajt dhe Lahi Brahimajt përmes një artikulli të botuar në këtë gazetë. Në këtë rast ai ishte arrestuar më 20 maj të vitit 2008. Me pas ai ishte paraqitur në Gjykatën Penale Ndërkombëtare të Hagës, pasi që ishte akuzuar nga Prokuroria për shpërfillje të Gjykatës.

Ministri për Kthim dhe Komunitete, Sllavisha Petkovic, në mars të vitit 2006, i pakënaqur me disa emërime të fundit në Qeverinë e Kosovës, ngrinë përkohësisht funksionin e tij, pasi sipas tij nuk janë përmbushur marrëveshjet që ka bërë me Qeverinë.

E kush është Baton Haxhiu?, ka pyetur ai dhe ka vazhduar menjëherë: “Prej vitit 1990 Baton Haxhiu është bashkëpunëtor i Sigurimit Shtetëror të Serbisë. Nuk ka qenë Sllavisha Petkoviqi ai që në vitin 1994 ka mundur të hapë gazetën “Koha Ditore”, por këtë ka mundur ta bëjë Baton Haxhiu. Nuk është Sllavisha Petkoviqi ai që, në kulmin e luftimeve, në kohën kur në Kosovë binin viktimat, është ulur dhe ka pirë uiski në Brezovicë me njeriun e parë së Sigurimit Shtetëror të Serbisë, Jovica Stranishiqin, në vitin 1998. Nuk e kanë ruajtur forcat speciale të MUP-it Sllavisha Petkoviqin, por Baton Haxhiun. Dhe shtrohet pyetja, çka në të vërtetë dëshiron të arrijë Baton Haxhiu me shkrime të tilla”, ka pyetur ministri.

“Ndoshta dëshiron që në mënyrë eksprese ta kthejë kohën e Milosheviqit, ashtu që të mund të pasurohet më tej në llogari të njerëzve të kidnapuar apo të vrarë. Por, këtë më nuk do të mund ta bëjë. Dhe po e njoftoj publikisht, përmes mediumeve: Z. Haxhiu, Milosheviqi ka vdekur. Me të ka vdekur edhe koha e tij, andaj e keni kot”, ka shtuar Petkoviq.

Si është e mundur që në kohën kur është formuar UÇK-ja Haxhiu ka mundur të shkojë e të vijë ku ka dashur, të marrë intervista nga UÇK-ja e askush nga policia serbe të mos e prekë?

“Dhe është një detal shumë i çuditshëm që ka ndodhur gjatë kohës së bombardimeve. “Tanjug ka publikuar lajmin se z. Baton Haxhiu është vrarë. E dini pse është dhënë ky lajm. Sepse z. Baton Haxhiu është frikësuar se shqiptarët do të dëgjojnë se po e ruajnë njësitë speciale të MUP-it dhe mu për këtë mund ta vrasin. Andaj e ka shpallur vetëvrasjen e tij. Ka marrë telefonin e policisë dhe me të e ka thirrur vetë agjencinë dhe e ka shpallur vdekjen e vet”, ka pohuar Petkoviq duke shtuar se ka edhe shumëçka tjetër të thotë për bashkëpunimin e tij me shërbime të ndryshme.

“Nëse diçka nuk e ka që qartë, nga ky vend e ftoj në duel televiziv të drejtpërdrejtë. Kur të dojë dhe ku të dojë ai vetë”, kishte thënë Petkoviq në vitin 2006.

Akuzat e Millosheviqit

Haxhiu ishte akuzuar nga diktatori Milosheviq gjatë dëshmisë së tij në Hagë, si një bashkëpunëtorë i regjimit të tij, ndërsa pas luftës ai qe akuzuar edhe nga Hashim Thaçi, si mafioz dhe përkrahës i regjimit të Milosheqivit, përkatësisht “Vampirit” si kishte thënë Thaçi, duke e paralajmëruar se njerëzit mund të hakmerreshin për këtë, dhe njerëzit si ai e meritonin ndëshkimin. Por, Stanishiq nga shqiptarët kujtohet se kishte miqësi me Baton Haxhiun, udhëheqës në TV ‘Klan Kosova’.

150 vjet Mafie. Fjala që u bë histori

Kjo fjalë u shkrua njëqind e pesedhjetëvjet e tre vjet më parë në një dokument zyrtar. Dhe për fat të keq u bë histori Është fjala italiane më e famshme në botë. Më shumë se pica apo spageti. E pranishme në të gjithë fjalorët dhe enciklopeditë e çdo vendi. Me një origjinë të pasigurtë, vjen nga termi “Maha fat”, shprehje arabe që do të thotë imunitet? Apo nga një shprehje vjetër toskane, që tregon nderimin dhe arrogancën

Deri në fund të Luftës së Dytë Botërore, shkruhej dhe shqiptohej me dy “f”. Origjina e kësaj fjale, dhe sigurisht nuk është rastësi, është e vjetër, thuajse sa bashkimi i shtetit italian. Por e sigurtë është se si dukuri ka ekzistuar që më parë, ndonëse askush nuk i kishte vënë ende një emër.
Një dorëshkrim nga prefektura nuk bëri kurrë histori, por ajo që markezi Filipo Antonio Gualterio, i dërgoi Ministrit të Punëve të Brendshme të Mbretërisë, Xhovani Lanzas, u provua të jetë një tregues shumë i rëndësishëm: ajo tregon datën e saktë, kur Mafia filloi të quhej e tillë. Saktësisht njëqind e pesëdhjetë vjet më parë. Dokumenti me një vulë dhe emblemën me kryq të Savojës, mban datën 25 prill 1865.

E lindur në fshatrat e Palermos dhe në çifligjet e Siçilisë qëndrore, kjo fjalë që ka kaluar nëpër shumë çështje politike dhe kriminale të kombit italian, nuk ka patur gjithnjë të njëjtin kuptim.

Çdo epokë ka patur mafian e saj. Një shekull më parë përfaqësonte diçka, pas vrasjes së Xhovani Falkones dhe Paolo Borselinos diçka tjetër, dhe sot një gjë krejt tjetër. Por ishte atë ditë, 25 prilli i vitit 1865, që Maffia – e cila më pas do të shndërrohet në Mafia – hyri zyrtarisht dhe në mënyrë kërcënuese në fjalorin tonë. Informacioni i parë, mbi ekzistencën e këtyre bandave, “mbi 100, të rangjeve të ndryshme, të cilët ishin mbledhur nën një betim të fortë, për të mos zbuluar kurrë rrethanat e operacioneve të tyre me koston e jetës”, daton që në vitin 1828, dhe është raportuar nga një gjyqtar i panjohur në Agrixhento, i cili përshkruan një organizatë kriminale, që i kishte rrënjët në fshatrat Cattolica, Cianciana, dhe Santo Stefano di Quisquina.

Dhjetë vjet më vonë, në vitin 1838, prokurori i Gjykatës së Madhe Penale të Trapanit, Pietro Kala Uloa ankohej se “në shumë fshatra, sindikatat apo vëllazëritë, sidomos sektet që vetëquhen parti, pa ndonjë lidhje tjetër veç asaj të varësisë ndaj një shefi, që këtu është një pronar toke, diku tjetër një prift, janë si tip qeverish të vogla, brenda qeverisë”.

Por ishte prefekti i Palermos, markezi Gualterio, ai që në pranverën e vitit 1865 – Garibaldi kishte zbarkuar në Marsala, vetëm 5 vite në parë – paralajmëroi mbi ekzistencën e “një moskuptimi të rëndë dhe të zgjatur mes zonës dhe autoriteteve”, duke njoftuar rrezikun që “e ashtuquajtura Maffia, ose organizata e hajdutëve, mund të zgjerohej me guxim, dhe se nga ana tjetër qeveria nuk kishte autoritetin e duhur moral për të kërkuar mbështetjen e nevojshme ndaj qytetarët më me ndikim, përsa i përket autoritetit”.

Mbajmë frymën për një moment dhe reflektojmë: njëqind e pesëdhjetë vjet më vonë, a ka ndryshuar në të vërtetë diçka? Si do që të jetë apo dëshirohet të shihet, nga ajo ditë e më pas, në Itali, mbi mafian nuk është reshtur kurrë ndonjëherë së foluri dhe stërfoluri. Para dhe pas bejetës tragjike në Kaporeto, në epokën e Duçes, në Republikës e Parë dhe të Dytë, në Kaltaniseta dhe Aosta, në Portela della Xhinestra dhe në Milano, në Korleonen e Toto Riinës dhe Renato Skifanit, në podin më të lartë të Senatit. Duke kaluar më pas tek i “pavyshkuri” Xhiulio Andreoti dhe “pirati” Silvio Berluskoni.

Gjithçka filloi në 25 prillin e një shekulli e gjysmë më parë, edhe pse, në të vërtetë, disa vjet më parë, në rrugët dhe teatrot popullore të Palermos, ishte vënë në skenë një komedi dialektale në tri akte (Mafiozët e Famullitarisë), shkruar nga Xhuzepe Rizoto dhe Gaetano Moska. Vepra, ku citohej gjithmonë fjala “mafiozë” dhe asnjëherë “mafia”, rrëfente historinë e një të burgosuri, të cilit i nënshtroheshin të gjithë të dënuarit e tjerë të mbyllur në Vikaria, burgu famëkeq që me urdhër të Burbonëve u zëvendësua në mesin e shekullit të XIX-të nga Uçiardone.

Por tek procedurat, në arkivat e shtetit italian, është raporti i Gualterios që mbetet një pikë referimi historike: origjina e mafias si mafia. Raporti i tij për Ministrin e Brendshëm dhe kreun e qeverisë, Alfonso La Marmora, tashmë identifikonte thelbin e asaj organizate, ku nuk kishte vetëm “keqbërës”, por edhe “shumë pronarë”, të cilët ishin në krah të “hajdutësisë, me të cilën kishin patur marrëdhënie edhe disa parti politike”.

Pastaj spikaste në dokument ajo fjalë profetike: “E ashtuquajtura Maffia”. Gjithmonë e shkruar me gërma kapitale. Analiza e markezit-prefekt, megjithëse në mënyrë të pashmangshme e përafërt, më pak se çerek shekulli më vonë – në vitin 1889 – ishte harruar nën një mal ‘arsyetimesh’ dhe mbrojtjesh përtej Siçilisë dhe në nder të siçilianëve.

Njeriu më me ndikim i kësaj shkolle mendimi, që në vitet që do të pasonin do të ndikonte intelektualët dhe sidomos politikanët shumë të interesuar mbi këtë çështje, ishte studiuesi i famshëm i folklorit Xhuzepe Pitre (themelues në Siçili i “demologjisë”, që ai e etiketoi si demopsikologjia, psikologjia e popullit), që me një operacion mistifikues arriti të qetësojë shqetësimet mbi identitetin, dhe varrosë lidhjet përmes pushtetit.

Pitre e përshkruante kështu mafian që njihte: “Është vetëdija e vetë qenies, koncepti i ekzagjeruar i forcës individuale, arbitri i vetëm i çdo konflikti, çdo përplasjeje interesash dhe idesh; që nga moskokëcarja që buron nga superioriteti dhe akoma më keq, nga arroganca e të tjerëve”. Pastaj, për 50 vjet, secili zgjodhi për veten ose miqtë e tij dhe ortakët, interpretimin më të përshtatshëm dhe më pak të rrezikshëm të kësaj shprehje, duke preferuar ta zgjidhin njëherë e mirë çështjen mbi mafian, si një gjendje të pastër “shpirtërore të siçilianëve”.

Do të jetë e mjaftueshme, për të kujtuar një episod të vetëm të këtij debati me shumë keqkuptime, në lidhje me mafian dhe mafiozët, fjalimi në senat e Ministrit të Brendshëm Mario Selba, në 25 qershor 1949: “Të nderuar Senatorë, mjafton të vësh këmbën në Palermo, që vetëm pas pak minutash të flitet për mafian, dhe flitet për të në çdo kuptim. Sepse nëse kalon një vajzë plot forma do të na thotë se është mafioze, ose në qoftë se është një djalë i mitur, do t’iu thotë se është mafioz. Flitet për mafian në mënyra të ndryshme, por senatorë të nderuar, unë mendoj se po teprohet …”.

Dekadë pas dekade, Mafia mori forma të ndryshme, apo edhe u zhduk. Së bashku me emrin. Midis viteve 1970-1975, pikërisht kur klani i Korleonezëve po merrte kontrollin e “Cosa Nostra”-s, për ta bërë atë organizatën më të fuqishme kriminale në botën perëndimore, fjala ‘mafie’ u zhduk nga raportet e avokatëve të përgjithshëm të Palermos, në hapjen e vitit gjyqësor në këtë rreth.

Mundet të ketë qenë një rastësi, por duke e rimenduar sot dhe medituar mbi rolin e gjyqësorit të kohës, ky fakt të fut drithmat. Shumë sugjestionues është rindërtimi që i bën historiani Françesko Renda, në librin e tij “Historia e Mafias”, kameleonizmit kuptimor të kësaj fjale. Çfarë është mafia? Cili ka qenë përkufizimi i saj kohë pas kohe? Profesor Renda, sjell në kujtesë atë çka kanë raportuar për këtë në 20 vjet, fjalorët më të rëndësishëm italianë.
Dhe u desh Xhovani Falkone dhe maksi-procesi i tij i filluar në vitin 1984, gjykimi në shkallën e parë përfundoi në dhjetor 1987, ndërsa vendimi përfundimtar i Gjykatës Supreme u dha në 30 janar 1992 – për të zbuluar se çfarë ishte dhe çfarë është në të vërtetë mafia. Jo një sëmundje “e mishëruar në zakonet e siçilianëve dhe e trashëguar me gjakun”, por “një organizatë kriminale dhe sekrete, e cila me dhunë dhe frikësim, ka mbjellë dhe mbjell vdekje dhe terror”.

Mbi shkaqet e jetëgjatësisë së saj, nuk ka asnjë dyshim. Ka qenë përherë e mbrojtur nga pushteti. Edhe pas gjithë kësaj kohe hipokrizie, e gjitha italiane, çdo herë që ne flasim për të, gjithmonë habitemi, sikur sapo ta kishim zbuluar.

E megjithatë, që në vitin 1900, Napoleon Kolajani, komplotist mazinian, ish-garibaldist, “agjigjator” politik dhe pastaj deputet republikan, i bërë i famshëm pasi demaskoi skandalin e parë të madh kombëtar (ai i Banca Romana), shkroi librin “Në Mbretërinë e Mafias”, vepra e tij më e famshme: “Për të luftuar dhe shkatërruar mbretërinë e mafies, është e nevojshme e thelbësore, që qeveria italiane të pushojë së qëni mbreti i Mafias”. Natyrisht, jo të gjithë ndanin apo ndajnë edhe sot idetë e Kolajanit. Por, le ta pranojmë, se ajo fjalë vazhdon të na vërë gjithnjë në siklet. Dhe madje shumë prej nesh. Si kryeministër në vitin 2009, Silvio Berluskoni nuk mundi të përmbahej kur u shpreh pa doreza:

“Në rast se gjej cilët kanë shkruar libra mbi Mafian, duke na e nxirrë imazhin nëpër botë, betohem se do t’i mbys”. Ja se çfarë deklaronte publikisht Roderiko Pantaleoni, Prokurori i Përgjithshëm i Mbretit në Gjykatën e Apelit në Palermo, në inaugurimin e vitit të gjyqësor 1902: “Nëse ka ndër ju, që besojnë se duke folur për krimin, unë duhet të diskutoj mbi Mafian, do të zhgënjehet dhe bën mirë të ngushëllohet. Është folur aq shumë, janë bërë kaq shumë abuzime me këtë fjalë, sa sinqerisht ju them se nuk mund të dëgjohet të flitet më për të, pa provuar më parë një ndjenjë përzierje dhe neverie”. /La Repubblica

Lufta Speciale ndaj LDK-së

Platforma e Qeverisë, për udhëheqjen e bisedimeve Kosovë – Serbi nga presidenti i Kosovës Hashim Thaçi, tashmë është refuzuar nga Lidhja Demokratike e Kosovës. Para se LDK të dilte me një qëndrim zyrtar rreth kësaj çështjeje, filluan të dalin zëra për përçarje brenda partisë. Por, gjithë këto pretendime, Lidhja Demokratike e Kosovës, i ka quajtur si një luftë speciale ndaj saj

Ditë më parë, shefi i Grupit Parlamentar të LDK-së, Avdullah Hoti, ka dal më një deklaratë të hapur se po bëhet luftë speciale për përçarjen e LDK-së. “Lufta speciale për përçarjen e LDK-së duke përdorur platformën për dialog do të dështojë. Luftë e njëjtë zhvillohej edhe para disa muajsh, duke shfrytëzuar marrëveshjen e demarkacionit”, ka potencuar Hoti.

Gjithashtu, ai ka shtuar se LDK po punon shumë për të hequr qafe këtë regjim që po dëmton interesat e shtetit. “Atëherë dhe prapë tash, LDK-ja do të dalë unike dhe do të jetë gardiane e shtetit të Kosovës. LDK po punon shumë për të hequr qafe këtë regjim që po dëmton interesat e shtetit çdo ditë dhe po zhvat pasurinë publike në të gjitha format”, ka shkruar Hoti në Facebook.

Kajtazi: Lufta speciale është zhvilluar nga Serbia

Për më tepër rreth kësaj çështjeje ka folur, Deputetja e Lidhjes Demokratike të Kosovës, Lirije Kajtazi.
Ajo ka thënë se, që nga themelimi , ndaj LDK-së është bërë një luftë speciale, kryesisht nga Serbia dhe se kjo parti po vazhdon t`i shkaktojë probleme serioze këtij shteti. “LDK, që nga themelimi ka qenë e ekspozuar ndaj luftës speciale, e cila kryesisht është zhvilluar nga Serbia. Kjo është orientuar kryesisht në dobësimin e fuqisë së saj politike duke e fragmentarizuar atë. Për vrojtuesin neutral kjo është normale pasi LDK është subjekti, i cili i shkaktoi dhe po vazhdon t`i shkaktojë probleme serioze Serbisë”, ka deklaruar deputetja e LDK-së për “Bota sot”.

Sipas saj, Serbia po përpiqet që të gjej si vegla kundërshtarët politike të LDK-së , si dhe brenda saj për të dobësuar politiken, e cila është në shërbim të Kosovës. “Punët e Serbisë në Republikën e Kosovës përfundojnë kur këtu kemi një zhvillim ekonomik, prosperim të përgjithshëm dhe sundim te ligjit. Këtë e siguron LDK dhe normalisht që Serbisë kjo i pengon dhe ajo do të përpiqet të gjej vegla nga kundërshtarët politik të LDK dhe brenda saj për ta dobësuar këtë subjekt politik serioz që është në shërbim të vendit”, ka theksuar Kajtazi për “Bota sot.

Ndërkaq, analisti politik, Faik Krasniqi, ka thënë se LDK-në dhe asnjë parti tjetër nuk munden të përçajnë, nëse në brenda e saj nuk ka njerëz që janë pjesë e komploteve të jashtme. “Lufta e çdo partie është ta luftojë partinë tjetër. Por, LDK-në dhe asnjë parti tjetër s’mundet askush ta përçaj, nëse në gjirin e saj nuk ka njerëz që janë pjesë e komploteve të jashtme. Prandaj është e pakuptimtë deklarata e Avdullah Hotit”, ka deklaruar ai për “Bota sot”.

Për më tepër, Krasniqi, ka folur rreth platformës për dialogun, të cilën e ka përmendur edhe Hoiti, duke thënë se dialogu është çështje e interesit nacional dhe se partitë opozitare mund të mos e mbështetësin një gjë të tillë, nëse nuk është gardian i rendit kushtetues dhe sovranitetit të vendit.

“ I takon partive në pushtet që të dalin me një platformë për dialog me Serbinë, kurse partitë opozitare janë të obliguara që të korrigjojnë mangësitë e asaj platforme, sepse dialogu është çështje e interesit nacional. Ose tek e fundit partitë opozitare mund edhe mos ta mbështesin asnjë platformë që vije nga pozita dhe Presidenti Thaçi, nëse ajo platformë nuk është gardian i rendit kushtetues dhe sovranitetit të vendit”, ka potencuar Krasniqi për “Bota sot”.

Po ashtu, ai ka theksuar se përçarja mund të ndodhë përmes njerëzve të ShIK-ut, të cilët mund të jenë brenda LDK-së dhe se kjo ka ndodhur edhe me Lëvizjen Vetëvendosje.

“Nuk bën të harrojmë që edhe brenda LDK-së ka njerëz të SHIK-ut. Këtë gjë e dinë fare mirë edhe Hoti dhe nëse përçahet LDK-ja, atëherë ajo do të ndodh përmes njerëzve të tyre brenda LDK-së, ashtu siç ndodhi me Vetëvendosjen, që u përça dhe u nda nga njerëzit e infiltruar brenda kësaj partie. Edhe koalicionet e LDK-së me PDK-në kanë ndodhur pikërisht nga fuqia e njerëzve brenda LDK-së”, ka shtuar më tej Krasniqi.

Përçarja nëpërmjet PDK-së

Kurse, analisti tjetër, Faton Mehmeti ka ritheksuar se forcat e SHIK-ut përmes PDK-së po mundohen që të përçajnë LDK-në. “E kam thënë edhe më herët se të gjithë forcat e SHIK-ut, përmes PDK-se po mundohen që të përçajnë LDK-në, si e vetmja forcë serioze opozitare. Pasi infiltruan agjendë të SHIK-ut brenda VV, me rezultatin e saj që ishte ndarja, tani e gjithë vëmendja është kthyer kah LDK”, ka thënë ai për “Bota sot”. Sipas tij, e tëra po bëhet në prag të fillimit të punës së Gjykatës Speciale dhe se LDK duhet të jetë e vëmendshme nga të gjitha këto zhvillime.

“ Duke përdorë platformën e dialogut, Hashimi me rolin e tij prej dinaku, po mundohet që të fus përçarje brenda LDK-së duke i afruar edhe pozita të larta në ekipin për dialog vetëm që të ketë përçarje se a duhet a jo të mbështet Thaçi për udhëheqës në Bruksel. E gjithë kjo po bëhet në prag të fillimi të punës së Gjykatës Speciale, ku PDK mëton të shkaktoj tollovi me prishje të koalicionit, por vetëm nëse e përçan LDK-në, pasi do të ishte situatë e favorshme që prapë të konfirmohen edhe për një mandat. Pra me një gur t`i vras dy zogj, edhe të shtyjë punën e Gjykatës Speciale, edhe të ri konfirmohet për një mandat katër vjeçar. Por, LDK duhet të jetë e vëmendshme nga të gjitha këto zhvillime, pasi mund të pësoj keq”, ka përfunduar Mehmeti për “Bota sot”.

Veseli thotë se ka marr përkrahjen e Austrisë për liberalizimin e vizave

Kryetari i Kuvendit të Republikës së Kosovës, Kadri Veseli, në kuadër të vizitës zyrtare në Austri, është pritur sot në një takim të veçantë nga kryetari i Parlamentit austriak, Wolfgang Sobotka

Krye parlamentari Veseli falënderoi homologun e tij për mbështetjen e vazhdueshme ushtarake, politike e ekonomike të Austrisë për Kosovën në të gjitha fazat, sidomos viteve të fundit në aspektin e zgjerimit të njohjes ndërkombëtare dhe në procesin e integrimit evropian.Në këtë funksion, krye parlamentari Veseli kërkoi mbështetjen e nevojshme të Austrisë për liberalizimin e vizave.

“Kemi nevojë për përkrahjen e Austrisë në rrugën tonë drejt integrimeve evropiane. Republika e Kosovës i ka përmbushur të gjitha kriteret për liberalizimin e vizave dhe qytetarët tonë meritojnë të lëvizin lirshëm në Evropë. Ne presim që në fund të këtij viti qytetarët tanë të mund të lëvizin pa viza në Zonën Shengen”, tha kryeparlamentari Veseli.Veseli e njoftoi kryeparlamentarin austriak edhe për zhvillimet aktuale në Kosovë, hapat që po ndërmarrin institucionet në fushën e zhvillmin ekonomik dhe angazhimet në kuadër të procesit të integrimit evropian e të anëtarësimit në organizata të ndryshme ndërkombëtare.Kryetari i Parlamentit të Austrisë, Wolfgang Sobotka, vizitën në Vjenë të kryetarit Veseli dhe delegacionit që e shoqëron, e konsideroi një mundësi për të kontribuar më shumë në forcimin dhe avancimin e mëtejmë të marrëdhënieve që tashmë të dy shtetet dhe parlamentet respektive kultivojnë ndërmjet tyre.

Ai vlerësoi lart hapat zhvillimorë që ka bërë Kosova në të gjithë fushat, ndërsa shprehu gatishmërinë e shtetit të tij për ta vazhduar mbështetjen për Kosovën edhe në të ardhmen.“Austria e përkrahë Kosovën në rrugën e saj drejt integrimeve evropiane. Austria e përkrahë gjithmonë Kosovën edhe në procesin e liberalizimit të vizave dhe nëse vlerësohet se janë përmbushu kriteret, ne jemi të gatshëm të vazhdojmë këtë përkrahje për heqjen e vizave”, tha kryeparlamentari Sobotka. Turneun lobues për liberalizimin e vizave, kryeparlamentari Veseli ka vendosur ta fillojë në Austri, pasi ky shtet mik i Kosovës nga data 1 korrik do të marrë kryesimin e Këshillit Evropian.Në këtë vizitë, kryeparlamentari Veseli po shoqërohet nga një përfaqësues i secilit grup parlamentar: Glauk Konjufca VV, Aida Dërguti PSD, Teuta Rugova LDK, Evgjeni Thaçi Dragusha PDK, Time Kadrijaj AAK, Bilall Sherifi Nisma Socialdemokrate, Adem Hodza LS dhe Fikrim Damka 6+.

Profesori amerikan parashikon Shqipërinë Natyrale

Profesori i lëndës për punë të jashtme në Universitetin e Bardit, Walter Russel Mead, në një koment për “Wall Street Journal” ka shkruar për gjendjen në Ballkan. Ai ka thënë se situata në vendet e Ballkanit mund të kthehet në një problem serioz për Bashkimin Evropian

“Në një takim të mbyllur kohëve të fundit, një zyrtar i mirë informuar gjerman u pyet se çfarë është problemi më i madh në Evropë. Përgjigja e tij erdhi pa hezitim: Ballkani Perëndimor, ku po krijohet një krizë e re, kurse Turqia dhe Rusia po ‘ndezin tenxheren’. Në skenarin e tij më të keq, Rusia dhe Turqia do të inkurajojnë problemet në Ballkan, Serbi dhe Shqipëri, për t’i ndihmuar ata që të riorganizojnë kufijtë e rajonit.

Qeveria serbe mori mbështetjen e Rusisë, që të mund të aneksonte pjesët më të mëdha të Bosnjes të populluara me serbë etnikë. Mbështetja turke, mund të ndihmojë Shqipërinë të marrë një manovër të ngjashme, dhe jo vetëm në Kosovë, por edhe në Maqedoni ku shqiptarët banojnë, dhe dëshirojnë të ribashkohen në një atdhe”, shkruan Russel Mead, transmeton gazeta “Bota sot”.

Sipas tij, shkëmbimi i territoreve ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve duket i pamundur. “Ky kurs i ngjarjeve megjithatë nuk ka gjasë të ndodhë. Meqenëse disa nga territoret e pretenduara për Shqipërinë e Madhe janë në Serbi, dhe do të ishte e vështirë që dy vendet të bien dakord për një hartë të re.

Ekziston një realitet i rëndë i cili bazohet në shqetësimet e Gjermanisë. Ballkani po zhbllokohet, edhe Perëndimi tani duhet të shqetësohet më shumë për ndërhyrje ruse. Turqia po bëhet gjithnjë e më shumë pushtet në NATO dhe pavarësisht raporteve Turqi-Rusi, Erdogan po bashkëpunon ngushtë me presidentin rus, Vladimir Putin”, thuhet në komentin e profesorit të punëve të jashtme.

“Turqia dhe Rusia janë bashkuar nga kundërshtimi i tyre ndaj Gjermanisë dhe Bashkimit Evropian. Rusët jo vetë që e urrejnë NATO-n, por e shohin BE-në si pengesë ndaj rolit historik të fuqisë së Rusisë në Evropë. Turqia, po ashtu, është kthyer kundër Bashkimit Evropian, dhe po kërkon vepra kundër Gjermanisë dhe anëtarëve tjerë.

Për Rusinë dhe Turqinë, aftësia për të shkaktuar probleme në Evropë dhe në Ballkan është me rrezik, dhe me kosto të vogël. Perspektiva e anëtarësimit në BE për vende si Serbia, Maqedonia, Mali i Zi, Kosova dhe Bosnja ka bërë më shumë se çdo gjë për ta ruajtur paqen e brishtë në Ballkanin Perëndimor. Çdo vend ballkanik do të ishte më tepër pjesë e BE-së, sesa aleat i Rusisë apo Turqisë”, thotë ai.

Profesori pretendon se vendet e Ballkanit nuk do të mund të anëtarësohen në BE edhe për një periudhë më të gjatë. “Por, shpresat për anëtarësim afatshkurtër në BE po veniten. Evropa po e humb Britaninë dhe ka pasur shumë kohë të menaxhojë marrëdhëniet me anëtarët si Hungaria dhe Polonia. 27 anëtarët e BE-së kanë pak dëshirë që të marrin shtetet ballkanike, të cilat do të prisnin ndihmë financiare nga BE-ja kur buxheti i kësaj të fundit pas Brexit tashmë do të zgjerohet.

Serbët dhe shqiptarët po sinjalizojnë se nëse Perëndimi largohet, ata do të orientohen më në lindje, dhe kjo do të thoshte një kalim në një agjendë nacionalist me ndihmë ruse dhe turke”, thuhet në komentin e tij. “A do të bëhet SHBA pjesë e lojës? Angazhimi në grindjet në Ballkan nuk është ideja e Donald Trump për politikën e zgjeruar.

Ashtu si presidenti Bill Clinton i cili luftoi dy vjet për të mbajtur SHBA-të jashtë luftërave të Jugosllavisë, Trump mund të jetë skeptik në ndërhyrjen dhe trajtimin e një raundi të ri për luftërat ballkanike, me ndjeshmërinë që Obama e shfaqi së fundi në Siri. Kjo do të ishte një gabim i rëndë.

Ndonëse grindjet në Ballkan janë të parëndësishme krahasuar me problemet më të mëdha në vende tjera, ajo që ndodhë në Ballkan nuk qëndron gjithmonë aty, dhe NATO dhe BE-ja mund të tronditen në thelb nga një raund tjetër gjakderdhjeje në Ballkan.

Kriza ka potencial për të ripërcaktuar raportet SHBA-BE për dekada të tëra”, është shprehur profesori i Universitetit të Brandit. “Evropianët argumentojnë se ka investime të vogla amerikane, dhe diplomacia aktive dhe ndërtimi i forcave amerikane në Kosovë do të mund të shkojnë më shumë.

Evropianët që shqetësohen për paqen në Ballkan duhet të mendojnë se si ta bindin Shtëpinë e Bardhë për tu angazhuar më shumë për këto çështje. Solidariteti i NATO-s, mbrojtja nga Rusia, mund të mos jenë të mjaftueshme për Trumpin”, përfundon komenti i Walter Russel Mead.

Ministri Hamza ua lë këbët e arushës n’dorë Haradinajt e Lekajt

Sa herë që Kryeministri Haradinaj, në vitin e fundit, e ka marrë ndonjë vendim kontradiktor, ajo çfarë bie në sy është hezitimi i ministrit të Financave për ta përkrahur atë. Hamza e ka bojkotuar Ramush Haradinajn dhe Pal Lekajn edhe për vendimin për t’ia paguar Bechtel-Enkas 53 milionë euro

Qeveria shpërndan qindra miliona në të gjitha anët. Ndonjëherë “veç për qejf” të kryeministrit Haradinaj, si ajo e faljes së borxheve të ujit për bizneset në vend, e ndonjëherë në dhënien e milionave pa asnjë arsyetim kredibil, siç është rasti më i freskët ai 53 milionë eurove kompanisë Bechtel Enka.

Ajo çfarë vërehet është se jo gjithmonë ministri i Financave përcjell ritmin e çorientuar të kryeministrit Ramush Haradinaj. Tërheqja e Hamzës u vërejt edhe të martën kur Qeveria vendosi t’ia paguante kompanisë Bechtel & Enka 53 milionë euro për zgjatjen e periudhës së punimeve në autostradës Prishtinë – Hani e Elezit.

Në ditën kur Qeveria mori vendim për t’i bërë pagesën shtesë prej 53 milionë eurove Bechtel-Enka-s, në mbledhje nuk mori pjesë ministri Bedri Hamza. Aty dërgoi njërin prej zëvendësëve të tij, Fatmir Gashin.
Dyshimet se si u rrit shuma e pagesave shtesë nga 14.7 milionë, të cilën e kishte kërkuar fillimisht Bechtel & Enka, në 53 milionë janë të dukshme. Këtë padyshim që e ka parë edhe Hamza.

Në krejt këtë situatë të dyshimtë vetëm ai evitoi përfshirjen, duke mos marrë pjesë as në mbledhjen e Qeverisë e as në mbledhjen e Këshillit Ndërministror. Drejtori Zyrës për Komunikim Publik në Ministrinë e Financave, Muharrem Shahini, ka thënë se ditën kur u mor vendimi për t’ia paguar Bechtelit 53 milionë euro, ministri Hamza ishte në seancën e Kuvendit.

Brenda Qeverisë, jozyrtarisht, ka dhënë tjera arsye për mospjesëmarrjen e Hamzës – thuhet të ketë munguar për arsye shëndetësore. E, në mbledhjen e Qeverisë si dhe në Komitetin e Drejtuesve Ndërministrorë, Hamza ka angazhuar njërin nga zëvendësat e tij, Fatmir Gashin e AAK’së, i cili për Express tregon se shefi i tij e ka autorizuar që të marrë pjesë gjithmonë në Komitetin Ndërministror, e nganjëherë në mbledhjet e Qeverisë. “Ministri Hamza më ka bartur autorizimin mua si zv.ministër në Komitetin Ndërministror”, ka thënë shkurt zv.ministri Gashi për Gazetën Express.

Ministri i Infrastrukturës, Pal Lekaj, që nga fillimi insistonte që të paguhej shuma prej 63 milionë eurove sepse sipas tij rasti do të shkonte në Gjykatën e Arbitrazhit e atje dëmet do të arrinin deri në 200 milionë euro. Ditën e martë ishte shumë i lumtur që Qeveria po kryente një obligim. Tha se shuma ishte zbritur në 53 milionë euro.

“I falënderoj për bashkëpunimin anëtarët e Komitetit Drejtues Ndërministror, të gjithë kolegët ministra, e veçanërisht Kryeministrin Haradinaj”, thuhej në komunikatën nga ministria e Pal Lekajt që bashkëngjitur kishte fotografinë ku mungonte Hamza.

Ka pasur edhe raste të tjera kur Hamza nuk ka vepruar ashtu siç kërkonte shefi i Qeverisë. Hamza kvotoi kundër kur Qeveria miratoi projektligjin për statusin e punëtorëve të arsimtarëve gjatë viteve të 90’ta, sic kishte thënë ai, për shkak të shqetësimeve për implikime buxhetore.

Në fund të janarit, ministri Hamza vendosi të mos e zbatonte vendimin e Qeverisë për rritjen e pagave të zyrtarëve qeveritarë pas një konstatimi të Agjencisë Kundër Korrupsionit se vendimi i marrë nga ekzekutivi ishte i kundërligjshëm. /Express/

Mjeku popullor Halil Braha, pretendon se shëron edhe kancerin e lëkurës

Nuk është vetëm Hetem Ramadani ai që pretendon se shëron sëmundje me metoda natyrale. 74 nga Vushtrria për RTV Dukagjinin thotë e ka trashëguar nga familja tash e 60 vite, prodhimin e ilaçeve popullore. Ai tregon se përdorë mbi 50 bimë shëruese për trajtimin e shumë sëmundjeve

Ndër sëmundjet që ai pretendon se i shëron janë edhe kanceri i lëkurës dhe sëmundja e sheqerit, përcjell Telegrafi. “Astma, hemorroidet, bajamet, gjëndrat tiroide, shërohen nëse nuk janë tepruar. Në mjekësinë klinike këto janë të pashërueshme. Pse nuk u propozohet njerëzve të përdoret hudhra më shpesh, por shkohet drejt me antibiotik, i cili nëse përdoret në mënyrë të vazhdueshme është shumë i rrezikshëm”, është shprehur Halil Braha.

Mjeku popullor pretendon se e shëron edhe sëmundjen e kancerit, por vetëm nëse pacientët e vizitojnë atë me kohë. “Kancerin e shërojmë nëse pacienti vjen me kohë, në fazën e fillimit”, është shprehur ai. Mjeku 74 vjeçar nuk heziton të tregoj edhe lokacionet ku gjenden këto bimë mjekuese.