“The Guardian” publikon një letër ku bëhet thirrje për ndarje të Kosovës

Vrasja e ish-liderit të serbëve në Kosovë, Oliver Ivanoviq, ka bërë bujë të madhe ndërkombtare, duke bërë që mediat më të mëdha të raportojnë jashtëzakonisht shumë dhe shpesh

Por bashkë me raportimet për vrasjen e Ivanoviqit dhe të rejat rreth pistave të hetimit, tanimë media të mëdha sikurse “The Guardian” një prej gazetave më të fuqishme në Britani dhe Evropë ka publikuar edhe letra që bëjnë thirrje për ndarje të Kosovës, si mundësi e vetme për qetësimin e vendit.

E tillë është edhe letra e profesorit Michael Pravica, nga Universiteti i Nevadas në Las Vegas të Amerikës. Profesori i Departamentit të Fizikës dhe Astronomisë, Pravica ka shkruar se vrasja barbare e Ivanoviqit duhet të dënohet nga nivelet më të larta dhe se kjo ngjarje tregon se Kosovë nuk është gati për shtetësi.

“Ajo gjithashtu tregon se pavarësisht nga përpjekjet më shumë se 10 vjeçare, shanset për një pajtim të vërtetë mes serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë nuk janë aspak të larta. Zgjidhja më e mirë për territorin e paqëndrueshëm është që provinca ku banojnë serbët të ndahet nga pjesa tjetër e shtetit të Kosovës. Përndryshe rajoni do të zhytet përsëri në luftë në të ardhmen”, ka shkruar Pravica, raporton Insajderi.

Komandantët i tremben Gjykatës, jo sepse vranë serbë, por sepse vranë shqiptarë

Gazetari i njohur nga Tirana Mero Baze i përgjigjet Baton Haxhiut për Tribunalin Special

Baton Haxhiu mbron idenë e shfuqizmit të Gjykatës Speciale, mbështetur tek fakti që komandantët shqiptarë të luftës, thuajse të gjithë, janë marrë nën hetim, ndërkohë që e konsideron krijimin e saj, si një sajesë për të fyer Kosovën. Të gjitha këto janë të vërteta, por nuk shërbejnë si argumente kundër idesë së Gjykatës Speciale. Është e vërtetë, se shumë komandantë të UÇK në Kosovë janë marrë nën hetim dhe disa kanë vuajtur dhe dënime. Është po ashtu e vërtet se ka dhe praktika të dështuara të projekteve ndërkombëtare për drejtësi dhe po aq e vërtet se ky projekt e fyen Kosovën. Por këtë duhet ta sqarojmë mirë.

Gjykata Speciale u ofroi si një mundësi nga aleatët perëndimorë për të pastruar hipotezat serbe, për krimet shqiptare ndaj tyre. Për ti pastruar përfundimisht dhe në mënyrë të besueshme këto ose si legjenda urbane, ose histori të vërteta.

Në procesin e gjatë të stabilizimit të shtetit të Kosovës, Gjykata Speciale është një çertifikim perëndimor I aftësisë së Kosovës, për të qenë shtet i drejt, që meriton të vetqeveriset. Kosova nuk është fyer pse ju ofrua projekti i Gjykatës Speciale, por se klasa politike e Kosovës krijoi pabesueshmërinë e nevojshme, për ta baltosur Kosovën, si një shtet të papërgjegjshëm dhe të pasigurt në dhënien e drejtësisë.

Gjithkush që mund të kishte qenë komandant lufte normal që do kish vrarë njerëz, se nuk do të dilte në mal për të kënduar serenata. Por luftën e UÇK nuk e njollosin vrasjet në luftë kundër serbëve.

Përkundazi!

Një komandant që mund të akuzohet për vrasje në luftë, pasi ka gëzuar dhe 20 vjet liri dhe pushtet politik në Kosovën e lirë, do të duhej të shkonte me qejf drejt Gjykatës Speciale, për të marrë medalien e heroit të Kosovës. Nuk është kurrfarë turpi apo njolle për një luftëtar të gjykohet se ka vrarë armiq në betejën për liri. Për serbët ai mund të jetë kriminel, por për shqiptarët do të jetë hero.

Shumë nga komandatët shqiptarë të UCK mund të dalin vërtet të pafajshëm në raport me krimet ndaj serbëve, se vërtet kanë vrarë shumë pak serb, për të mos thënë që shumë prej tyre as janë përball me ta.

Por ne, nuk kemi prej vitit 1999, asnjë hetim dhe gjykim të drejt për të ndëshkuar vrasjet politike mes shqiptarëve, të bëra në shumicë po nga këta komandant.

Problemi I disa prej tyre, është se i tremben Gjykatës jo se do ti dënoj si luftëtarë antiserb, por si burrcak që kanë vrarë shqiptarë. Dhe këtu sillet gjithë zemërimi dhe paniku I tyre.

Kjo është arsyeja shqiptare përse duhet Gjykata Speciale.

Por kryearsyeja mbetet investimi i perëndimit në Kosovë. Kosova nuk është një shtet i lindur natyralisht, por një shtet që Perëndimi ja hoqi nga duart Serbisë, për të shpëtuar një popull nga genocidi dhe padrejtësia. Kosova është eksperimenti i vetëm i perëndimit në emër të lirisë për një komb, dhe ky fat u ka rënë shqiptarëve.

Babai dhe Nëna e Kosovës, janë SHBA dhe vendet e NATO që e çliruan dhe e bën shtet të pavarur. Ata janë prindërit e Kosovës. Dhe prindërit e Kosovës e kërkojnë Gjykatën Speciale, jo për të vrarë foshnjën e tyre, por për të mbrojtur foshnjën e tyre në një kohë të re, me rreziqe të shtuara edhe për shkak të gabimeve foshnjore të saj.

Kosova nuk është gati të mohoj prindërit e saj dhe të ec në një rrugë të panjohur për shkak të ndjenjës së turpit që ka dikush, nëse dënohet nga Gjykata Speciale.

Kosova nuk është vetëm shtet i atyre që kanë frikë se mos dënohen. Është dhe shtet i fëmijve dhe familjarëve të atyre shqiptarëve që nuk kanë marr akoma një përgjigje kush ua vrau djalin, babin, apo burrin në prag të lirisë së Kosovës, edhe spe e dinë mirë kush u aka vrarë. Kosova nuk mund të jetë një vend I sigurt dhe i lirë, duke qenë strehë vrasësish të padënuar dhe vend i njerëzve të dëshpëruar nga mungesa e drejtësisë.

Qytetarët e Kosovës, dinë ti ndjanë heronjtë e luftës, nga përfituesit e luftës. Dinë ti ndajnë ata që mund të shkojnë para Gjykatës për luftën e tyre për liri dhe ata që mund të shkojnë për të vjedhur lirinë e sjellë nga të tjerët.

Kosova duhet ta kaloj testin e Gjykatës Speciale me dinjitet, duke i hapur rugë jo vetëm drejtësisë dhe pastrimit të Kosovës nga akuzat e pabaza për krime kundër serbëve, por dhe për ti hapur rrugë një klase të re politike, që mund ta bëj diferencën e madhe që pret rinia e Kosovës.

Haliti: S’votoj kundër Speciales, kam qejf të përballem me raportin e Dick Martyt

Nënkryetari i Kuvendit të Kosovës, Xhavit Haliti nuk nënshkroi iniciativën për shfuqizimin e Gjykatës Speciale

Ai, në një intervistë për Rubikon të KTV-së e ka quajtur lojë “ping pong-u” këtë situatë të krijuar.
“Çdo çështje që trajton Kuvendi, është në dorë të deputetëve dhe ata po luajnë nga njëherë ping- pong pa nevojë”, ka thënë Haliti.

“Të tre liderët institucionalë besoj se janë të përgjegjshëm dhe do të veprojnë në përputhje me interesat e vendit dhe jo për të krijuar një situatë që nuk do të na bënte mirë neve asnjërit”, shtoi tutje ai.

Haliti u shpreh i sigurt se do të votojë kundër shfuqizimit të Gjykatës Speciale.

“Unë as nuk do ta votoj e as nuk do ta nënshkruaj. Do të votoj kundër shfuqizimit sepse jam protagonist i raportit të Dick Martyt dhe kam shumë qejf që të përballem në Gjykatë me këtë raport”, ka thënë Haliti.

Rusia: Deklaratat e Ramës për Kosovën dhe Maqedoninë mund të shkaktojnë konflikte të reja në Ballkan

Deklaratat e fundit të kryeministrit shqiptar Edi Rama për Serbinë, në kontekstin e Kosovës dhe Maqedonisë, janë diçka që mund të shkaktojnë konflikte të reja etnike në Ballkan

Kështu thuhet në kumtesën e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Rusisë, sipas së cilës deklaratat e Ramës janë ‘diçka që rrezikojnë integritetin territorial të më shumë shteteve në rajon’.

“Kemi përcjell deklaratën e kryeministrit shqiptar Edi Rama më 14 janar, që kanë të bëjnë me përfshirjen e Partisë së tij Socialiste në procesin e krijimit të UÇK-së dhe luftës për Kosovës, si dhe kontributin e kësaj partie në procesin e miratimit të Ligjit për përdorimin e gjuhëve në Maqedoni, me të cilin gjuha shqipe mori statusin e gjuhës së dytë zyrtare”, thuhet në kumtesën e MPJ-së ruse, transmeton TASS.

Moska zyrtare thekson se retorika e Ramës tregon se ‘po punohet në avancimin e platformës së Tiranës, në krijimin e së cilës, siç thuhet, ishte përfshirë edhe ai vetë personalisht’.

Me Kanun a me Kushtetutë – besa e O’Connell dhe Haradinaj

Pse “besa” e ambasadorit britanik edhe pse nuk ka lidhje me konceptin e besnikërisë gojore si normë shoqërore vlen më shumë sesa besa që na jep kryeministri Ramush Haradinaj i cili besën si normë “kanunore” të prapambetur të vendit të tij nuk po dëshiron ta zëvendësojë me ligjin si normë civilizuese të funksionimit të një shteti

Nuk e di nëse e keni vërejtur përdorimin e fjalisë “Kosova e ka dhanë besën” të cilën e ka përdorur në dy raste ambasdori i Britanisë së Madhe në Kosovë, Ruari O’Connell, në javët e fundit.

E para ka qenë natën e 22 dhjetorit në hollin e Kuvendit, kur 43 deputetë iniciuan në pikë të natës një seancë të jashtëzakonshme për shfuqimizimin e Gjykatës Speciale.

Ambasadori duket qartë, tepër i ngarkuar emocionalisht atë natë, teksa flet për nismën e deputetëve, dhe duke qenë se njihet si kurioz për të mësuar gjuhën shqipe dhe dramacitetit të asaj nate, përdorimi i fjalës “besë” nga ana e tij mund të kuptohej vetëm si përdorim i një fjale tradicionale lokale, sa për ta bërë më dramatike situatën.

Por ambasadori e përdori edhe njëherë këtë shprehje, së fundmi në emisionin “Info Magazine” në Klan Kosova. Ai përmendi edhe diçka tjetër që lë të kuptohet se O’Connell nuk e përdorë fjalën “besa” kur thotë “Kosova ia ka dhënë besën aleatëve”, vetëm në kontekstin e “besës” sipas shpjegimit të traditës dhe mbi të gjithë Kanunit të Lekë Dukagjinit si formë e prapambetur e rregullave të shoqërisë kosovare.

Ai pasi përmendë “besën” shpjegon se “Kosova ka nënshkruar një marrëveshje ndërkombëtare për drejtësi”, më pas e përmend fjalën “zotim” duke thënë se “Kosova është zotuar ndërkombëtarisht se është për drejtësi”.

Në këtë mënyrë ambasadori e përdorë një fjalë kanunore për të shpjeguar virtytin e civilizuar shoqëror që bazohet në respektimin e ligjit dhe marrëveshjes së nënshkruar, e jo në “besën” vetëm si një marrëveshje e prapambetur gojore.

Aso lloj të “besës” që e ka dhënë kryeministri Ramush Haradinaj. Njohës i shkëlqyer i rregullave të Kanunit të Lekë Dukagjinit.

Kryeministri e ka përdorur shumë fjalën “besa” duke ia dhënë besën elektoratit dhe më pas të gjithë qytetarëve, sidomos gjatë fushatës teksa ka folur për një nga temat për të cilën vuajnë kosovarët: demarkacionin me Malin e Zi, ratifikimi i të cilës do ti jepte Kosovës liberalizimin e vizave.

Gjykata Speciale dhe Demarkacioni me Malin e Zi janë dy çështjet më të rëndësishme të Kosovës edhe në aspektin e politikës lokale e rajonale por mbi të gjitha në kontekstin ndërkombëtarë.

Nëse nuk ratifikohet demarkacioni dhe shfuqizohet Specialja, kosovarët rrezikojnë izolimin komplet e shteti i tyre 10 vjeç do të vihet në pikëpyetje si i njohur ndërkombëtarisht.

Haradinaj si një kundërshtar i madh i të dy marrëveshjeve, në një rast gjatë fushatës në Pejë kishte shpërthyer “Po ua dho besën se nuk ka kush e zbret kufirin poshtë Çakorit”, por kur erdhi në krye të Qeverisë ai e shkeli këtë besë. Madje nuk e pranoi por e shiti si mbajtje të besës, ende vazhdon ta aktrojë të njëjtën gjë.

Nuk është mbajtje e besës që një marrëveshje për të cilën je i bindur se është gabim, ta procedosh në të njejtën mënyrë sikurse e ka bërë qeveria e kaluar, e cila mendon se marrëveshja nuk është gabim.

Ramush Haradinaj nuk mund të thotë se po bënë diçka kundër kësaj marrëveshje teksa e procedon njejtë sikurse Qeveria e Isa Mustafës. Bashkangjitja e një raporti i cili thotë se marrëveshja është e keqe, nuk e ndryshon situatën. Sepse kur mendon se një marrëveshje është e keqe, nuk ke nevojë ta procedosh në Kuvend.

Kryeministri, në mënyrë tallëse ka dërguar Marrëveshjen për Ratifikimin e Demarkacionit bashkë me një dokument që thotë se ajo Marrëveshje nuk është e ligjshme. Si mund ta dërgosh në Kuvend, institucioni i cili miraton ligje, një marrëveshje për të cilën një raport thotë se është e paligjshme.

Siguria që Haradinaj e ka proklamuar në frazën “Marrëveshja është e paligjshme” do të duhej të reflektohet në gjetjen e një mënyre tjetër që ta shfuqizojë atë marrëveshje, meqensë ajo si e tillë është e nënshkruar nga Qeveria por që nuk vlenë pa ratifikim nga Kuvendi. E jo ta dërgojë në Kuvend.

Haradinaj me këtë veprim paradoksal dhe tallës për vendin, po e proklamon vetën si zgjidhës të temës së demarkacionit.

“Unë e kam kryer punën time, e kam proceduar në Kuvend, tash topi është në anën e tyre”, thotë kryeminsitri në intervistat e fundit, duke i bërë presion deputetëve që të marrin një vendim për marrëveshjen.

Jo, kryeministri nuk e ka kryer asnjë punë. Ajo marrëveshje si është dërguar është një tallje me ligjin, Kushtetuten në Kosovë.

Por është një veprim tipik i një Zoti të Shpisë në Kanunin e Lekë Dukagjinit i cili nuk ka nevojë të nënshkruaj asgjë apo të japë përgjegjësi, për atë sesi udhëheqë me shtëpinë, sesi sillet në katund apo me miqtë e armiqt, por mjaftohet me një marëveshje gojore e cila njihet si “besa”.

Kryeminsitri për dallim prej asaj kohe tepër të prapambetur kur ka funksionuar “besa”, e përdorë këtë shprehje për ta prekur ose bindur një shoqëri e cila jeton me “besën” vetëm si diçka tradicionale e cila “thyhet” në momentin e parë që hynë interesat e tjera.

Kryeministri i pasur me miliona e di se udhëheqë një popull të varfër për nga vetëdija e shoqërore e cila ende beson verbërisht në rregullat e Kanunit, tashmë vetëm në rastet kur atyre ju konvenon dhe zakonisht që kanë të bëjnë me hakmarrjen ose pasurimin, dhe me qëllim “ua jep besën” kanunore duke e ditur se nëse për asgjë tjetër do të egzistojë njëfarë respekti ndaj tij.

Haradinaj nuk frikësohet për pjesën tjetër, që e dijnë dhe janë të vetëdijshëm për qeverisjen dhe pabesinë e kryeministrit Haradinaj por që nuk reagojnë dhe bëjnë asgjë për ta ndryshuar këtë qeverisje, për shkak se janë peng i një besimi për një ndryshim që do të ndodhë duke u shfryrë online dhe duke besuar në demokracinë e udhëhequr prej njerëzve kanunor.

Të dy palët jetojnë në varfëri dhe të izoluar në shetin me demokraci kanunore teksa kryeministri vazhdon ta jap besën gojarisht.

Kryeministri në fakt nuk është se as jeton ose e respekton Kanunin, në të vërtetë. Ai vetëm e përdorë atë për të proklamuar vetën si një njeri të besës sepse e di se udhëheqë një shoqëri të varfër qytetarisht e cila nuk është as në fillet e civilizimit intelektual që kanë njohur tashmë shoqëritë e shumicës së vendeve në botë.

Andaj është e pafalshme që të vazhdohet t’i besohet besës së Haradinajt i cili na jep besën gojarisht, sepse ende asgjë nuk ka të nënshkruar ose që bazohet në ligj e që e zgjidhë cështjen e demarkacionit.

Duhet besuar më shumë besës së ambasadorit O’Connell i cili se ka as një ide e as një respekt për rregullat e Kanunit por e përdorë një fjalë kanunore për të shpjeguar fuqinë që duhet të ketë ligji e Kushtetuta në një shtet. Në një shoqëri të civilizuar. Asgjë më shumë.

Mbajtja e “besës” në stilin e Haradinajt është izolimi i vazhdueshëm dhe rrënim i shtetin ndërsa mbajtja e “besës” në stilin e O’Connell është lëvizje e lirë dhe ngritje e shtetit.

Shumë e thjeshtë dhe e qartë. Me Kanun a me Kushtetutë?

Këngët më të bukura që iu kënduan heroit Gjergj Kastrioti – Skënderbeu (video)

Sot (e mërkurë) është përkujtuar 550 vjetori i vdekjes së heroit kombëtar, Gjergj Kastriotit- Skënderbeut. Në një ditë si kjo, u shënuan edhe shumë aktivitete kulturore me të cilat u kujtua heroi më i madh i shqiptarëve

Një figure të tillë dhe të madhe për vendin i kanë dedikuar edhe këngë shumë të njohura ndër vite.
Telegrafi sjell një përmbledhje të veçantë të disa prej këngëve më të njohura, të cilat iu dedikuan Skënderbeut.

“Kanga e Gjergj Kastriotit Skënderbeut”

Një këngë e bukur për Gjergj Kastriotin ishte realizuar edhe në filmin e famshëm shqiptar “Skënderbeu”, i cili pasqyronte të bëmat e heroit kombëtar. Kënga në fjalë shquhet si një prej këngëve më të bukura që i janë dedikuar atij.

Malësori – Gjergj Kastrioti Skënderbeu

Shkure Fejza – Kthimi i Skënderbeut

Ilir Shaqiri – Prite Skënderbeun

Adelina Ismaili – Skënderbe

Shaqir Cervadiku – Skënderbeu

Scaparrotti: NATO-ja mund ta humbë dominimin ndaj Rusisë

Komandanti suprem i NATO-s në Evropë, gjenerali amerikan, Curtis Scaparrotti, ka tërhequr vërejtjen se aleanca nuk do të jetë “dominante”, në disa fusha pas pesë vitesh, nëse dështon të modernizohet dhe të harmonizohet ndaj kërcënimit në rritje nga Rusia

“Sigurisht se kam shqetësime sa i përket Rusisë”, tha sot Scaparrotti në një konterencë për gazetarë në Bruksel, pasi takimit të shefave të mbrojtjes së vendeve anëtare.

“Mendoj se si aleancë ne jemi dominant. Ka fusha brenda kësaj që ne jemi të sfiduar. Mendoj se kibernetika është njëra nga ato. Ata janë shumë kompetent në këtë”, tha Scaparrotti duke iu refereuar Rusisë.

Duke folur në mbledhjen e Komitetit ushtarak, që është autoriteti më i lartë ushtarak i NATO-s, gjeneral Scaparrotti më herët tha se “ripërtritja e Rusisë si garues strategjik, rritja e trazirave dhe jostabilitetit në Afrikë dhe Lindjen e Mesme, si dhe terrorizmi, po e riformojnë ambientin tonë strategjik”.

Raportet ndërmjet Moskës dhe perëndimit janë tensionuar shumë lidhur me disa çështje, përfshirë aneksimin e Krimesë së Ukrainës në mars të vitit 2014 dhe mbështetjen për separatistët, të cilët e kanë kontrollin ndaj disa pjesëve lindore të Ukrainës.

Prej prilli të vitit 2014, nga lufta e ushtrisë së Ukrainës me separatistët e mbështetur nga Rusia, janë vrarë më se 10,300 vetë.

Bojan Bozhoviq: Policia në veri merr urdhra nga Serbia

Bojan Bozhoviq, ish-gazetar dhe për dikur agjent i Agjencisë Kosovare të Inteligjencës, Bojan Bozhoviq ka thënë se njerëzit e thjeshtë besojnë që prapa vrasjes së liderit të SDP, Oliver Ivanoviq, qëndron Beogradi zyrtar

Në Info Magazine të Klan Kosovës, ai ka delaruar se Ivanoviq e pagoi me jetë qëndrimin e tij kundërshtues në raport me politikën e Aleksandar Vuçiqit, vartësve të tij dhe bandave që kontrollojnë pjesën veriore të Kosovës.

“Ishte shumë e çuditshme. Lajm shumë i keq dhe i papritur. Jam i bindur që me këtë rast edhe gazetarët kanë kanë humbur shumë, sepse Oliver Ivanoviq ka bashkëpunuar me të gjithë. Ai gjithmonë është përgjigjur pozitivisht, edhe kur kam qenë vet gazetar”.

“Nëse kriminelët janë ata që kanë vendosur dhe e kanë vrarë, kjo vrasje do të zgjidhet brenda një jave. Nëse është e përfshirë politika, kjo vrasje nuk do të zgjidhet kjo vrasje”.

“Për momentin kemi dy qëndrime të ndryshme: një të Beogradit dhe një të Prishtinës zyrtare. Por ne njerëzit e thjeshtë besojmë se Beogradi qëndron prapa vrasjes së Oliver Ivanoviq. Ai para pak kohësh pati dalë me një deklaratë se serbët nuk kanë pse të largohen nga Kosova, por frikësohen nga bandat në veri. Kjo mund t’i ketë kushtuar me jetë atij”.

“Kriminelët në veri i kontrollon Zvonko Veselinoviq, përkatësisht vëllai i tij, Zharko. Edhe bilbilat e dinë këtë gjë. Të dy kanë lidhje me Aleksandar Vuçiq. Çdo biznes që ka Veselinoviq, ai e ka së bashku me vëllain e Aleksandar Vuçiq”.

Gashi: Organet e hetuesisë të mos u japin informata autoriteteve serbe për vrasjen e Ivanoviqit

Avokati Tomë Gashi ka reaguar ndaj kërkesës së organeve serbe të drejtësisë, që organet kompetente të Kosovës, t’iu dërgojnë informata lidhur me hetimet që po zhvillohen lidhur me vrasjen e politikanit serb në veri të Mitrovicës, Oliver Ivanoviq

Postimi i plotë i avokatit Gashi:

Institucionet e Kosoves te refuzojn ndarjen e informatave me Serbin ne rastin e vrasjes se Oliver Ivanovicit.

Prokuroria Shteterore e Serbis dhe Ministria e Puneve te Jashtme e Republikes se Serbis kan kerkuar nga organet kompetente te Prishtines ( por jo te Kosoves ) qe te ju dergojn informata senzitive – te ndjeshme – ne rastin e vrasjes se Oliver Ivanovicit.

Kerkesa e tille do te ishte krejtesisht normale dhe e preferueshme sikur te kemi te bejm me nje shtet miqesor te Kosoves, ose me nje shtet qe e njeh Pavarsine e Kosoves apo qe se paku formalisht territorin e Kosoves ne kerkesat e tyre per dhanje te informatave per rastin e vrasjes se Oliver Ivanovicit I drejtohet

Republikes se Kosoves qofte edhe me fusnote.

Prokuroria e Republikes se Serbise nuk heziton ashtu sic ben edhe Ministria e Jashtme e Serbis qe te gjitha shkresat ti dergoj me llogo e me stem te Serbis por ne asnje moment nuk I drejtohet as si Republika e Kosoves dhe as si territor I vecant jasht juridiksionit te Serbis.

Nese Serbis I nevojiten informata te ndjeshme per kinse zbulimin e vrasesve te Ivanovicit e qe ne esence ato perdoren per konsumim te brendshme te udheheqesve politik te Serbise, me te cilet Ivanovic kishte probleme serioze, Serbia nuk do te duhej ti dergonte shkresat duke e konsideruar Republiken e Kosoves si pjes integrale te territorit te Serbis.

Te gjitha shkresat zyrtare jan te drejtuara me terme “organeve kompetente ne Prishtine” dhe subjekteve te UNMIK-ut dhe EULEX-it dhe BE-s ne Prishtine. Pra ne gjdo shkrese mungon definimi I territorit te Kosoves ne cfardo varianti.

Asgje nuk eshte e keqe qe te ndahen informata per vrasjen e Ivanovicit edhe me Serbin ne rast se Serbia qe nga 12 Qershori 1999 e deri me sot do te ndante informata senzitive apo te ndjeshme per vrasjen e mbi 15,000 civilve Shqipetare, per zhdukjen e mbi 6000 Shqipetareve prej te cileve rreth 1700 ende cilsohen si te pa gjetur, per shkatrrimin e mbi 120,000 objekteve te banimit dhe per shkatrrimin e tersishmen te infrastruktures se Kosoves gjate luftes.

Do te ishte normale krejtesisht ndarja e informatave per rastin Ivanovic edhe ne rast se gjate bisedimeve ne Bruksel, Serbia te mos e sheh Kosoven si territor te vetin si te okupuar dhe sipas tyre nen administrimin e OKB ne baze te rezolutes 1244.

Duke e ditur se vrasja e Ivanovicit nga kriminelet Serb ka ndodhur ne territorin e Republikes se Kosoves, Prokuroria e Republikes se Kosoves, Policia e Kosoves dhe AKI-ja do te duhet qe te tentojn te zbulojn vrasesit, urdher dhenesit dhe te gjithe te perfshire ne vrasjen e Ivanovicit dhe pastaj te gjitha keto informata ti bejn publike e qe informatat publike mund ti perdorin edhe organet e ndjekjes ne Serbi per nevoja te tyre.

Ta ruajm sovranitetin juridik se paku ne territorin e Republikes se Kosoves pasi te njejtin nuk kemi ditur ta ruajm ne raport me Gjyakten Speciale duke deleguar sovranitetin juridik ne Holand – Hague” (sic.), ka shktuar avokati Gashi.

Sherifi në Strasburg ia numëron Serbisë krimet e panumërta të kryera në Kosovë

Shefi i Grupit Parlamentar të Nismës, Bilall Sherifi, ka publikuar në ‘Facebook’, fjalën e mbajtur në Strasburg, në takimin e përbashkët të Komisionit për Stabilizim dhe Asociim BE-Kosovë të Kuvendit të Kosovës me deputetët e Parlamentit Evropian

Fjalimi i plotë i Bilall Sherifit:

I nderuar kryetar i delegacionit të PE-së z. Tonino Piculla
Të nderuara deputete dhe deputet të parlamentit Evropian
Të nderuar të pranishëm,

Në hyrje të fjalës sime po përmend disa të dhëna që janë të njohura për të gjithë ata që seriozisht janë preokupuar për të mësuar se çka ndodhi gjatë luftës së Kosovës.

Me qëllim të shkatërrimit të tërësishëm ose të pjesshëm të shqiptarëve etnik, forcat serbe kryen vrasjet, plagosjet dhe gjymtimet e dhjetëra mijëra njerëzve të pafajshëm, në mesin e të cilëve disa mijëra gra, fëmijë dhe pleq; ndaj mbi 20 mijë grave u ushtrua dhunë seksuale në funksion të shkatërrimit të gruas shqiptare, si bartëse e trashëgimisë kombëtare; u dëbuan mbi 1 milion njerëz në funksion të spastrimit etnik të Kosovës… Dhe në fund, pas tërheqjes nga Kosova, forcat serbe morën me vete mijëra civilë shqiptarë. Që nga përfundimi i luftës e deri më sot disa mijëra prej tyre janë kthyer në arkivole nga Serbia ndërsa për fatin edhe të mbi 1600 personave nuk dihet asgjë. Me një fjalë, shteti i Serbisë kreu krime që janë të dënueshme me Konventën Ndërkombëtare për Parandalimin dhe Dënimin e Krimit të Gjenocidit.

“Krimet e luftës dhe rruga drejt pajtimit” është temë e vlefshme për të gjitha shoqëritë që dalin nga lufta. Duke i vendosur në relacion të drejtpërdrejtë pasojat e luftës dhe procesin e mbylljes së një kapitulli tragjik, në mënyrë të pashmangshme imponohet reflektimi paraprak rreth asaj që është pengesë në këtë rrugëtim. Në vend që Serbia të pranonte krimet e kryera gjatë luftës, të bashkëpunonte me komunitetin ndërkombëtar për ndëshkimin e krejt zinxhirit të njerëzve përgjegjës për krime dhe të kërkonte falje për këto krime, politikanët e vjetër të Beogradit, të ricikluar në institucionet e reja shtetërore pas rrëzimit të Millosheviqit, aplikuan strategjinë e «fshehjes së krimit».

E shoh të udhës që të përqendrohem në çështjen e «fshehjes së krimit» sepse kjo strategji përbën njërin nga dimensionet thelbësore që na mundëson t’i kuptojmë më drejtë pengesat që dalin në procesin e pajtimit në relacionet Kosovë-Serbi.
Është e njohur se në të gjitha fazat e luftës «fshehja e krimit» e preokupon kriminelin. Në rastin e luftës në Kosovë kësaj sintagme i shtohet një specifikë që e bën të dallohet nga krimet e kryera gjetiu. Vrasja e civilëve të të gjitha përkatësive etnike në Kosovë ishte bërë me vendim politik dhe qëllime të caktuara.

Nuk kam ardhur këtu që t’ju sjell interpretimet e ngjarjeve nga ndonjë shqiptar, qoftë ai edhe dëshmitar okular i krimeve të kryera. Por, të nderuar të pranishëm, po theksoj se qëllimin e vërtetë të këtyre vrasjeve e bënë publike personalitetet politike të vetë shtetit serb. Në dhjetor të vitit 2013 Aleksandar Vuçiqi, Presidenti aktual i Serbisë, deklaroi në cilësinë e zëvendëskryeministrit të Qeverisë serbe, se shteti serb qëndronte prapa shumë krimeve kundër civilëve në Kosovë. Menjëherë pas tij Kryetari i Lëvizjes së Ripërtëritjes Serbe Vuk Drashkoviqi, i cili në kohën e luftës në Kosovë ishte Zëvendës-Kryeministër i Jugosllavisë dhe i ngarkuar të udhëhiqte marrëdhëniet me jashtë të këtij shteti, konfirmoi se “Nga koka e shtetit serb u vendos që Shërbimi i Sigurisë Shtetërore të kryente një varg sulmesh terroriste kundër serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë, të cilat duhej t’i visheshin UÇK-së. Qëllimi i këtyre sulmeve ishte që UÇK-ja të paraqitej në sytë e bashkësisë ndërkombëtare si organizatë terroriste dhe, në të njëjtën kohë, përmes këtyre aksioneve do t’u jepej zjarr ndjenjave antishqiptare në Kosovë dhe në tërë Serbinë …

Të nderuar përfaqësues të Komisionit evropian,

Dikush mund të shtrojë pyetjen pse zgjodha që në këtë takim të përbashkët të citoj deklaratat e përfaqësuesve të lartë shtetëror të Serbisë të kohës kur u kryen krimet në Kosovë. Arsyeja qëndron në faktin se këto deklarata janë tejet domethënëse për temën që është shtruar: Këtu kemi të bëjmë me dëshmi për vrasjen e civilëve të të gjitha përkatësive etnike me qëllim të nxitjes së urrejtjes ndëretnike.
Sot, kur po i afrohemi përfundimit të dekadës së dytë nga koha e krimeve më të rënda që ka përjetuar ndonjëherë Kosova, mbi 1600 familje kosovare jetojnë në ankth të përditshëm për arsye se nuk dinë për fatin e të afërmve të tyre.

Në përgjithësi strategjia e «fshehjes së krimit» ka për funksion shmangien nga përgjegjësia e drejtpërdrejtë apo e tërthortë e atyre që janë të implikuar në kryerjen e krimeve. Në rastin e Kosovës «fshehja e krimit» jo vetëm që pamundëson ngadhënjimin e drejtësisë dhe vënien para përgjegjësisë të gjithë atyre që ishin të implikuar në kryerjen e krimeve, por vazhdon të ushqejë urrejtjen ndëretnike dhe të bëhet pengesë në rrugën drejt pajtimit.

Fatkeqësisht pas hapjes iniciale të «Kutisë së Krimeve serbe në Kosovë» debati u ngulfat në Serbi. Me heshtjen e imponuar nga pushteti për krimet e kryera në Kosovë u zbehën shpresat se tërësia e zinxhirit kriminal nga komanda e deri te ekzekutuesi do të viheshin para përgjegjësive për Masakrën e Reçakut, Masakrën e Izbicës, Masakrën e Rezallës, Masakrën e Krushës së Madhe në Rahovec, Masakrën e Rugovës së Hasit dhe shumë masakra të tjera anë e kënd Kosovës ku u vranë mbi 10 mijë civilë .

Në vend që të pranonte krimet e bëra dhe të sillte para përgjegjësisë penale të gjithë kriminelët, shteti i Serbisë vazhdon edhe sot e kësaj dite të përsëris strategjinë e përpiluar nga Shtabi i Millosheviqit që për vrasjen e civilëve në Kosovë të akuzohen shqiptarët.

Fatkeqësisht, në grackë të kësaj strategjie ranë edhe institucionet ndërkombëtare të drejtësisë që u krijuan enkas për të sjellë drejtësi. Që nga përfundimi i luftës e deri më sot, për krimet në Kosovë janë ngritur më shumë aktakuza kundër ushtarëve të UÇK-së se sa kundër forcave ushtarake dhe policore të Serbisë. Madje, për të arritur kulmin në këtë strategji, u ngritën aktakuza me arsyetimin se përmes tyre do të ndriçohej nëse udhëheqësit e UÇK-së ishin apo nuk ishin të implikuar në krimet për të cilat Serbia i ka akuzuar vazhdimisht.

Të nderuar të pranishëm,

Proceset nuk duhet të procedohen për të dëshmuar fajësinë apo pafajësinë e kujtdo qoftë. Proceset gjyqësore duhet të sjellin drejtësi për viktimat. Në rastin e Kosovës, për shkak të aplikimit të strategjisë për «fshehjen e krimit», jetojnë të lirë përgjegjësit për vrasjen e 1392 fëmijëve, 1739 grave dhe mijëra civilëve të moshave të ndryshme, si dhe dhunuesit e mbi 20 400 grave shqiptare. Familjarët e civilëve të vrarë dhe gratë viktima të dhunës seksuale presin drejtësi. Duke kërkuar fajtorët në pista të gabuara ne vazhdojmë të mbajmë gjallë ankthin e familjeve të viktimave dhe në këtë mënyrë vështirësojmë edhe më shumë procesin e pajtimit.

Për të kthyer vëmendjen në pistën e vërtetë se ku duhet të kërkohen ata që kryen krimet unë po e përfundoj këtë fjalë me deklaratën e ish-Shefit të Shërbimit Sekret të Serbisë Radomir Markoviqi, njeriut që ishte në krye të udhëheqjes së «Eskadronit të vdekjes», siç e quan politikani serb Vuk Drashkoviqi ekipin që kreu krimet kundër serbëve, shqiptarëve dhe pjesëtarëve të përkatësive tjera etnike në Kosovë.

I zhgënjyer nga dënimi maksimal prej 40 vjetësh burg për shkak të implikimit të drejtpërdrejtë në vrasjen e kundërshtarëve serbë të Millosheviqit, “Radomir Markoviqi, në kërkesën për falje të dënimit që i drejtoi Kryetarit të Serbisë, Tomislav Nikoliqit, kërcënoi se do ta rrëzojë Serbinë në gjunjë nëse e publikon listën e krimeve të bëra nga Shërbimi Sekret i Serbisë kundër serbëve dhe shqiptarëve në Kosovë”.

Radomir Markoviqi posedon listat e civilëve të vrarë në Kosovë, sepse ishte në krye të strukturës shtetërore për ekzekutimin e civilëve. Fatkeqësisht, në të gjitha proceset gjyqësore për vrasjen e civilëve në Kosovë as autoritetet e UNMIK-ut e as ato të EULEX-it nuk kishin kompetenca që të merrnin në pyetje asnjë qytetarë të Serbisë, e rrjedhimisht as Radomir Markoviqin i cili posedon listat e civilëve të vrarë nga Shërbimi Sekret i Serbisë. Pa ndriçimin e plotë të listave që posedojnë autoritetet e Beogradit lidhur me vrasjen e civilëve të të gjitha përkatësive etnike në Kosovë, proceset gjyqësore do të përfundojnë pa rezultate pozitive. Përveç atyre që janë të interesuar të fshehin krimin askujt nuk i duhen procese që dëshmojnë pafajësinë e dikujt. Kosovës dhe qytetarëve të saj u duhet që të ngadhënjejë drejtësia që të mbyllet një kapitull tragjik. Megjithatë, ndriçimi i plotë i krimeve është kusht i domosdoshëm që ky kapitull të mbyllet dhe të ecim drejtë rrugës së pajtimit.