Sami Frashëri: Pellazgët janë kombi më i vjetër Arian i Europës

Shqiptarët flasin një nga më të vjetra e më të bukura gjuhë të dheut. Gjuhët që kanë qënë të ngjashme dhe bashkëkohëse me gjuhën shqipe janë zhdukur prej mijëra vjetësh, dhe nuk fliten më në asnjë vend të botës

Në vendin e tyre fliten gjuhët që rrjedhin prej tyre. Shqipja si gjuhë është e ngjashme me greqishten e vjetër, me latinishten, me sanskritishten gjuhë e vjetër e Indisë, me zendishten gjuhë e Persisë së vjetër, me keltishten, me teutonishten etj.

Por këto gjuhë që numëruam më sipër janë me të reja se gjuha shqipe dhe kanë mijëra vjet që nuk fliten më, dhe rrojnë të shkruara vetëm në faqet e disa librave shumë të vjetër. Këto gjuhë quhen “gjuhë të vdekura”, dhe shqipja, gjuha jonë që është më e vjetër nga ato është e gjallë dhe flitet edhe sot si në kohën e Pellazgëve.

Pa dyshim Pellazgët janë kombi më i vjetër arian i Europës. Ka shumë fakte dhe shumë rrëfime që na tregojnë se Pellazgët që ne na duken si një përrallë për faktin që janë një komb shumë i lashtë, kanë folur këtë gjuhë që flasim edhe ne sot e kësaj dite. Emrat e perëndive që Pellazgët u faleshin, i ka huazuar mitologjia e grekëve dhe romakëve, por edhe shumë fjalë të tjera që historia i ka ruajtur si emra vendesh etj,.. duken që janë fjalë thjeshtë shqip edhe na tregojnë që Pellazgët kanë folur mijra vjet më parë të njëjtën gjuhë që flasim edhe ne sot, pothuajse pa ndryshime, ose me aq pak ndryshime saqë po të dilte ndonjë pellazg do të mund të flisnim me të si flet një gegë me një toskë.

Emrat e perëndive që Pellazgët u faleshin, i ka huazuar mitologjia e grekëve dhe romakëve, por edhe shumë fjalë të tjera që historia i ka ruajtur si emra vendesh etj,.. duken që janë fjalë thjeshtë shqip edhe na tregojnë që Pellazgët kanë folur mijra vjet më parë të njëjtën gjuhë që flasim edhe ne sot, pothuajse pa ndryshime, ose me aq pak ndryshime saqë po të dilte ndonjë pellazg do të mund të flisnim me të si flet një gegë me një toskë.

Gramatika e gjuhës shqipe, lakimi dhe zgjedhimi, hollësia e nyjeve, dhe e përemrave e të tjera bukuri të kësaj gjuhe, që jo vetëm asnjë nga gjuhët e sotme nuk i ka, por as gjuhët e vjetra nuk i kanë, na tregojnë që shqipja është një gjuhë shumë e vjetër dhe na vjen nga kohët e qëmotëshme e ruajtur e paprishur dhe e pandryshuar. Shënja e kombit është gjuha. Çdo komb njihet me anë të gjuhës. Ata njerëz që harrojnë apo nuk flasin më gjuhën e tyre, me kalimin e kohës bëhen qytetarë të atij kombi që i flasin gjuhën. Shumë qytetërime që janë zhdukur mos pandehni se vdiqën ose u vranë të gjithë, jo, por u përzien me kombe të tjerë dhe morën gjuhën e tyre dhe u bënë pjesë e tyre.

Kështu u zhdukën Maqedonasit, Thrakët, Frigasit, dhe shumë popullësi të tjera që nuk ishin pellazgë d.m.th. shqiptarë si ne, pra këto popullësi sot nuk janë por u zhukën dhe u harruan sepse humbën gjuhën e tyre. Por shqiptarët e atij vendi që sot quhet Shqipëri e kanë ruajtur fort mirë gjuhën e tyre, dhe kështu edhe sot në këtë vend flitet gjuha e Pellazgëve të lashtë.

Berlinale 2018: Prezantimi i shqiptarëve

Krenare, edhe pse pak e lodhur”, ndjehej Sarah Veltmeyer pasi mori Ariun e Kristaltë në kategorinë e filmit me metrazh të shkurtër në kuadër të garës së Berlinales për të rinj Generation14plus. “Jam e lumtur, por ende nuk po më besohet!”, tha ajo për DW. „Kiem Holijanda”, filmi i saj i xhiruar në Kosovë me aktorë shqiptarë, ishte filmi i dytë i regjisores holandeze të lindur në vitin 1988, por i pari me buxhet. Por ajo që të çudit paksa është që juria rinore u impresionua nga një ngjarje e së përditshmes kosovare, kur tek kineastët shqiptarë ekziston përshtypja se rajoni i Ballkanit nuk është edhe aq atraktiv për kinematografinë

Personazhe autentikë nga një zonë e harruar

Krenar duhet të ndihen për këtë çmim edhe katër aktorët: dy vëllezërit Andi dhe Florist Bajgora, Arbnesha Grabovci-Nixha dhe Shpëtim Kastrati, sepse juria vërtet që e vlerëson filmin „për mënyrën e rafinuar të shprehjes së emocionit”, por shprehet mirënjohëse që ai „na njeh me jetën e dy personazheve autentikë nga një rajon i lënë në harresë”.

Për karakterin autentik të filmit e kanë meritën aktorët vetë, të cilët kanë marrë pjesë aktive në përshtatjen e skenarit me realitetin e Kosovës. “Me këtë film ishte një përvojë shumë e veçantë,” thotë Andi Bajgora. “Ne kemi punuar shumë si aktorë dhe e kemi përshtatur skenarin me karakteret tona, gjë që e ka shtyrë Sarahn që ta bëjë filmin me emrat tanë. Është njëri prej filmave më të interesantë dhe më të mirë që kam bërë”, thotë 15-vjeçari, i cili para tapetit të kuq të Berlinale-s kishte shkelur edhe atë të Oskarit, si një ndër dy aktorët kryesorë në filmin “Shok”.

Visar Morina merr „Lolën e Artë”

Një tjetër çmim, me të cilën ka arsye të krenohet pak Kosova, është Lola e Artë, të cilin këtë vit e mori një bir i saj, Visar Morina. Çmimi Gjerman për Skenarë, ose ndryshe „Lola e Artë” jepet në fillim të Berlinales për skenarin më të mirë të paxhiruar ende.

„Exil” flet për një imigrant që punon në një firmë farmaceutike dhe vë në fokus përplasjet kulturore në të përditshmen e punës. Morina, i cili vetë ka ardhur si refugjat në Gjermani gjatë kohës së luftës së Kosovës, e ka përjetuar vetë një pjesë të kësaj përplasjeje kulturore, edhe pse tani, 39-vjeçari, nuk mendon shumë për prejardhjen e tij si refugjat.

Në filmin e tij të parë me metrazh të gjatë „Babai” (2015), fitues i tre çmimeve në festivalin e Mynihut, Morina kishte si bashkëprodhues edhe Qendrën Kinematografike të Kosovës, meqë xhirimet ishin bërë atje. Kësaj here filmi do të xhirohet në Gjermani dhe me aktorë gjermanë. Por Morina nuk ka hequr dorë nga vendlindja që e la në moshën 15-vjeçare, dhe me shumë dëshirë do të shkojë të xhirojë aty një film tjetër. “Kosova është vend shumë interesant. Në çdo kënd të rrugës mund të instalosh një kamerë dhe të gjesh diçka. Është një vend i vogël me ndikime shumë të mëdha: nga orienti, me një kapitalizëm jashtë mase të ashpër, me një varfri ose pasuri shumë të madhe. Fellini do të ishte kënaqur në Kosovë”, thotë Morina në intervistë për DW.

Kohë të vështira për kinematografinë

Sado i përshtatshëm që është terreni si në Kosovë dhe në Shqipëri për të prodhuar ngjarje të forta kinematografike, asnjë prej prodhimeve nga Kosova ose Shqipëria nuk arriti këtë vit të depërtonte në garat e Berlinales.

Drejtori i Qendrës Kinematografike të Shqipërisë, Ilir Butka, e shpjegon me faktin që rajoni i Ballkanit ka dalë paksa nga vëmendja e festivaleve të mëdha. “Duhet ta pranojmë që festivalet e mëdha gjithmonë e më shumë bëhen politike domethënë kanë një vizion më të fokusuar drejt politikës. Do të ishte shumë e lehtë të depërtohej në festivale të tilla si Berlini, për shembull, po të ishe sirian ose iraken, ose iranian në këtë periudhë”, thotë Butka për DW.

Tani që vëmendja politike nuk është më e drejtuar nga Ballkani, nevojiten më shumë fonde nga shtetet: “Ne kemi një financim realisht shumë të vogël, domethënë financimi që ne disponojmë aktualisht si në Kosovë edhe në Shqipëri është i barasvlefshëm me financimin e një filmi të vetëm në Europë. Pra, ne nuk mund të ndërtojmë kinematografi, aq më tepër kombëtare, në qoftë se nuk hedhim dritën e financimit mbi situatën aktuale me atë çka ne kemi mundur të ndërtojmë deri tani.”

Bashkëpunim me traditë

Shpresë për përmirësim është bashkëpunimi i ngushtë mes dy qendrave kinematografike të Kosovës dhe të Shqipërisë. Çdo vit ato ngrenë një stendë të përbashkët në European Film Market, që zhvillohet paralelisht me Berlinalen, ku sjellin producentë dhe regjisorë për të krijuar kontakte me bashkëprodhues nga vende të tjera. “Kjo është një mundësi shumë e mirë për ne, sepse këtu në çdo cep mund të takosh dikë, qoftë edhe në kafe,” thotë regjisorja nga Tirana Ajola Daja, e cila vetë është kërkim të koproducentëve për realizimin e filmit të saj Emily K.

Aktori Nik Xhelilaj, i cili tashmë prej dy vjetësh jeton në Berlin, e vitizon stendën rregullisht. Pak nostaligjik është ai për kohët e shkuara të Berlinales, kur ai ishte “Shooting star” ndërsa Andamion Murataj do të shkonte të merrte Ariun e Argjendtë, për filmin “Falja e Gjakut”. “Ndjehem me fat kur mbaj mend që në vitin 2011 patëm një prezantim shqiptar bombastik në Berlinale”, thotë Xhelilaj. “Por kur vi këtu dhe shoh këtë stendë kosovare dhe shqiptare këtu pas është kënaqësi më vete.”

Promovohen dy libra për Adem Demaçin

Me rastin e 82-vjetorit të lindjes së veprimtarit Adem Demaçi, përurohen librat e përgatitur nga Selatin Novosella “Viti i Adem Demaçit” dhe “Demaçi- njeri i lavdisë”

Promovimi i librave bëhet në Institutin Albanologjik të Prishtinës, në ora 12.00. Simboli i rezistencës kombëtare Adem Demaçi sot mbush 82 vjet. Me prejardhje nga fshati Lupq i Podujevës Demaçi u lind më 26 shkurt 1936 në Prishtinë.

Për angazhimin e tij politik, Adem Demaçi vuajti 28 vjet me radhë në burgjet e Jugosllavisë. Pasi u lirua ai menjëherë vazhdoi aktivitetin e tij politik. Ai quhet edhe Nelson Mandela i Evropës.

Adem Demaçi udhëhoqi Këshillin për të Drejtat dhe Liritë e Njeriut (KMDLNJ) nga 1990 deri 1995.

Në vitin 1991 u nderua nga Parlamenti Evropian me Çmimin Saharov. Gjatë periudhës 1998/1999, kur mbaheshin takimet në Rambouillet për të ardhmen e Kosovës, ai ishte zëdhënës politik i UÇK-së.

Ishte kryetar i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës (2005-2007).

Ai ka shkruar romanin “Gjarpijt e Gjakut” i cili u ndalua nga regjimi ish-komunist. /KosovaPress/

New York Times shkruan për Kadarenë: Lexuesit e gjithë botës habiten si nuk e merr çmimin Nobel

Gazeta e njohur amerikane New York Times i ka kushtuar një shkrim shkrimtarit të njohur shqiptar Ismail Kadare. Kritikja e letërsisë Cynthia Haven i ka bërë një analizë romanit “Vajza në ekzil, Requiem për Linda B” ose siç është titulli në gjuhën shqipe “E penguara”, përkthyer në anglisht nga John Hodgson

“Lexuesit e Ismail Kadaresë habiten çdo vit kur komiteti i çmimeve të Nobelit shpallin fituesin. Shkrimtari më i madh shqiptar fitues i çmimit Man Booker International, Çmimit të Jeruzalemit dhe shumë çmimeve e nderimeve të tjera tashmë është 82 vjeç”.

Romani “Vajza në ekzil” botuar në shqip në vitin 2009 mund të rindezë shpresat për një vlerësim tjetër.
Ajo çfarë veçon kritikja Haven është gjuha shqipe, e bërë ndërkombëtare përmes librave të këtij shkrimtari, ndërsa ndalet dhe tek jeta e tij nën regjimin komunist.

“E penguara” është një roman ku flitet për nostalgjinë e Tiranës. “Kafe Flora”, kryqëzimet e rrugëve rreth sheshit “Skënderbe”, kopshtet e Akademisë, në ish-pallatin mbretëror, gjethet e rëna parkun përballë hotel “Dajtit”.

Kjo nostalgji epokash të përziera për kryeqytetin e vendit, merr një ngjyrim të skajshëm dramatik kur jepet nëpërmjet vizionit të një vajze që e ka të ndaluar të shkelë në kryeqytet, shkruan Gazeta Shqip.

Kjo është “e penguara”, vajza tetëmbëdhjetë vjeçare, e cila, ashtu si personazhet antike që ngrihen kundër fatit, përpiqet të kapërcejë pengesën e shtetit. Fundi i saj, është tepër tragjik, përfundon me vetëvrasje.

Sipas Kadaresë, “Libri flet për një njeri të penguar. Zakonisht në traditën e letërsisë botërore pengesën e krijon fati, këtu është përshkruar një pengesë e një tipi të ri më të vonshëm se fati, pengesa e shtetit. I kushtohet të gjithë vajzave shqiptare që kanë pësuar internimin dhe jo një emri, apo një tjetri. Vajzat shqiptare kanë thithur brengën shqiptare”.

Ky libër ka marrë vëmendjen e mediave ndërkombëtare që pas përkthimit të tij në gjuhën angleze.

“Kiem Holijanda” me aktorë kosovarë shpërblehet në Berlinale

Në festivalin e filmit në Berlinale është prezantuar edhe filmi “Kiem Holijanda” ku luajnë Arbresha Grabovci Nixha, florist Bajgora dhe Andi Bajgora, nën regji të holandezes Sarah Veltmeyer

Filmi është shfaqur në kuadër të programit Generation 14plus në Berlinale – Festivalin e Filmit në Berlin.

Filmi është shpërblyer me Ariun e Kristaltë.

Me “Kiem Holijanda”, treshja nga Kosova u është bashkuar yjeve të filmit që kanë parakaluar në edicionin e 68-të të festivalit të filmit në Berlin, si Robert Pattinson, Bill Murray, Tilda Swinton e të tjerë, transmeton Koha.net.

Të dielën, në ditën e pestë të “Berlinales”, filmi u dha në kinemanë “CinemaxX”.

Një tjetër shfaqje do ta ketë të enjten në kinemanë “HKW” me kapacitet mbi një mijë vendesh e pastaj më 24 dhe 25 do të shfaqet në “Cubix” , që ka kapacitet mbi 700 vende.

Misteri 5000-vjeçar i tumave ilire të Pazhokut në Cërrik

Nga Fatos Salliu

Nëse merr rrugën në juglindje të qytetit të sotëm të Cërrikut, në fushat e Shtërmenit, do të hasësh në disa kodërvarre. Janë tumat ilire të Pazhokut, dokumenti historik i jetës së të parëve tanë në këto troje. Hetimet arkeologjike dhe hulumtimet shkencore provuan se tumat ilire të Pazhokut i përkasin periudhës së hershme të bronzit dhe më pas të hekurit në të cilat ky lloj varrimi hasej gjerësisht. Për studiuesit kanë shërbyer si pikë referimi në histori, pasi deri më tani nuk gjendet objekte më të vjetra se kaq.

Është vërtetuar shkencërisht se vendbanimet ilire të Elbasanit të sotëm i përkasin erës së bronzit të hershëm. Pra 3000 vjet para erës sonë (ose 5000) vjet më parë. Më vonë u shfaqën vendbanimet ilire në Lleshan, në Gradishtë të Belshit etj. Inventari i varreve është i përbërë nga qeramika dhe armët. Enët e gjetura janë të modeluara mirë çfarë nënkupton se arti i përpunimit të tyre në atë kohë ruan veçanti krahasuar me format e enëve të popujve të tjerë në Mesdhe. Format më karakteristike të enëve janë ato me dy vegja të ngritura mbi buzë dhe forma me një vegjë në formën e tehut të sëpatës.

Të ndërhyjë shteti

Armët e gjetura në tuma përfaqësohet nga thika, shpata, heshtat e bronzit, kamat etj. Llojet e armëve gjenden sipas statusit shoqëror që kishin të varrosurit dhe pozicionit ushtarak që ata mbanin. Por midis gjetjeve spikasin edhe disa objekte karakteristike të Kretës dhe Mikenës që mesa duket Ilirët e Pazhokut kishin marrëdhënie tregtare. Të imagjinosh që ilirët e shekullit të XVI para erës sonë kishin marrëdhënie me vendet e Egjeut, do të thotë se ky fakt ka rëndësi të jashtëzakonshme për historinë tonë.

Së pari ato janë dokumente reale arkeologjike që dëshmojnë jetën e lashtë të Ilirëve, në periudhën e bronxit dhe të hekurit, kanë rëndësi për nga mënyra e ndërtimit dhe ritet që përdoreshin. Fatkeqësisht gjatë viteve të fundit nuk janë mirëmbajtur dhe shpesh kanë rënë pre e atyre që kërkojnë antikuare. Tumat Ilire të Pazhokut në Cërrik po shkojnë drejt zhdukjes ndaj nevojitet ndërhyrja e menjëhershme e strukturave përgjegjëse të shtetit.

Si u zbuluan

Tumat ilire u zbuluan krejt rastësisht në kohën e diktaturës ndërsa kooperativistët e Shtërmenit po punonin për të hapur kanale kulluese me bel (qyrek), në Pazhok në 1 m-1,5 m thellësi. Ata ndeshën në formacione gurësh. Hulumtimet e mëtejshme provuan ekzistencën e vendbanimit të lashtë ilir të Pazhokut. U zbuluan varreza tumulare prej 25 tumash, gërmime të cilat janë bërë në vitet 1960 dhe 1973. 7 prej tyre u studiuan imtësisht.

Sipas të dhënave ata dallohen nga përdorimi i dheut enkas për mjeshtërinë e varrimeve ilire, të cilët e vendosnin mbi një varr qendror, siç ishte dhe në Pazhok. Tuma e parë ishte më e madhja e varrezës. Ajo ishte e lartë 5 m, me diametër 32 m e që dallohej jo vetëm për arkitekturën e ndërtimit, por edhe skenimin domethënës mbi varrin qendror me gropa nën taban e që rrethohej nga një unazë gurësh. Më domethënëse dhe mjaft interesante ishte fakti se varri përmbante dy skelete dhe një kokë kau të flijuar.

Kjo tregon më së miri atë çfarë kanë hulumtuar studiuesit për atë periudhë të parë të marrëdhënieve të njerëzve me veglat e tyre e kafshët për të fituar me anë të bujqësisë mbijetesën njerëzore. Më tej në zbulim vihet re një unazë më e madhe që kufizonte varret dytësore të tumës. Varret e tjera janë me gropa. Ato janë të rrethuara dhe të mbuluara me gurë, ose gjetkë me arka druri. Riti i varrimit është kryesisht me kufomën të vendosur gërmuq. Tumat janë të një periudhe që shkon nga fillimi i kohës së bronzit deri në fillim të kohës së hekurit. Por ato janë ripërdorur në mesjetën e hershme e atë të vonshme.

Një franceze zbulon vendin më mistik në Shqipëri

“E njoh shumë mirë Shqipërinë, por çdo herë arrin të më habisë. Parku arkeologjik i Apolonisë është një nga më interesantët dhe parku i ruajtur më mirë i vendit (dhe të gjithë rajonit të Ballkanit) që ia vlen ta përfshish në itenerarin shqiptar

Në një largësi prej dy orësh nga kryeqyteti Tirana ka një kosto hyrjeje (200 lekë rreth 1,80€), prandaj nëse keni kohë në dispozicion ju këshilloj të merrni Apolloninë në konsideratë si një udhëtim dite”.

Kështu e nis shkrimin e saj gazetarja dhe udhëtarja e palodhur, Francesca Masotti, të publikuar në blogun e saj “Francesca on the top World”.

E pasionuar pas vendeve të Evropës Lindore dhe në veçanti udhëtimet në Ballkan, Masotti në shtatë vitet e fundit, ka udhëtuar në shumë qytete dhe zona turistike në Shqipëri, të cilat i konsideron si një nga përvojat më të bukura të jetës së saj.

Parku

Apolonia gjendet rreth 15 minuta me makinë nga Fieri, një qytet i industrializuar , një orë larg nga qyteti i njohur i Vlorës.

Udhëtimi që bëhet për të arritur aty paralajmëron veçantinë e parkut: Fieri është një qytet me shumë trafik (është një prej rrugëve kryesore në Shqipëri) dhe kaotik, por vetëm pak km nga qendra, duke kaluar në një rrugicë të qetë, të rrethuar vetëm nga natyra dhe të frekuentuara nga barinjtë dhe delet që kullotin, ju mund të arrini direkt në hyrje të parkut arkeologjik.

Gjëja e parë që godet është paqja që mbretëron në këtë cep të Shqipërisë: duket sikur është në një lloj universi paralel. Ndjehet menjëherë unikja e vendit: parku është një kombinim i përsosur i kulturës dhe natyrës dhe karakterizohet nga një atmosferë e qetë. Parku arkeologjik është i ruajtur mirë dhe më i bukuri i zonës, pa dyshim, Tempulli i Apollonisë, edhe Odeoni dhe cisterna. Pak njerëz e dinë se Apollonia dikur ishte një nga qendrat më të rëndësishme ekonomike dhe tregtare të Mesdheut: këtu studioi edhe perandori i ardhshëm romak Ottaviano Augusto.

Manastiri i Shën Marisë

Parku gjithashtu strehon një manastir të bukur me një kishë të këndshme, Kishën e Santa Maria, e cila është aktualisht pjesë e një muzeu arkeologjik ku mblidhen objekte nga zona. Apollonia, në të vërtetë, ishte në të kaluarën një nga qendrat më të rëndësishme fetare të Shqipërisë. Nuk ka rëndësi të jesh besimtarë për të kuptuar se sa vend mistik dhe magjepsës është, një manastir i këndshëm i rrethuar nga gjelbërimi dhe nga mbetjet arkeologjike të epokës ilire, greke dhe romake. Ata që besojnë se vende të tilla janë një mirazh, nuk duhet të bëjnë tjetër përveçse të shkojnë në Shqipëri. e.r./dita

Filmi që mori 5 çmime, triumfon në “BAFTA”

E nominuar nëntë herë nga “BAFTA” (“British Academy Film Awards”), filmi “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri” arriti të merrte mbrëmjen e së dielës pesë çmime këtë vit

Yjet u shfaqën për ceremoninë e ndarjes së çmimeve, që u mbajt në sallën “Royal Albert” në Londër, për të parë filmin që arriti të merrte me vete çmimet kryesore të mbrëmjes.

Filmi “Three Billboards Outside Ebbing, Missouri”, që flet për një grua që kërkon drejtësi për vrasjen e vajzës së saj mori çmimin e parë.

Akademia Britanike për Film dhe Artin Televiziv i ndau çmimin aktorja më e mirë në rolin kryesor Frances McDormand, që luan rolin e nënës në këtë film.

“Three Billboards…” mori edhe çmimet ë për filmin e shquar britanik dhe skenarin origjinal më të mirë. Romanca fantazi “The Shape of Water” mori tre çmime, duke përfshirë edhe atë për regjinë më të mirë, të cilin e mori regjisori Guillermo Del Tor.

Filmi holandez me aktorë shqiptarë konkuron në Berlinale

Filmi holandez me aktorë shqiptarë konkuron në Berlinale për Ariun e Qelqtë, në garën Generation Plus

Kiem Holijanda, kështu e shqipton Andi, një 13 vjeçar nga një humbëtirë e Kosovës, emrin e aktores pornografike, Kim Holland, nga Holanda. Ajo është e vetmja gjë që e lidh këtë adoleshent, që çdo mëngjes shet qumësht për të mbajtur familjen, me botën e jashtme. Sigurisht edhe celulari i të vëllait më të madh, Floristit, të cilin Andi nganjëherë e përdor pa leje.

Një përditshmëri e trishtë në një fshat thuajse të braktisur të Kosovës me dy të rinj që ëndërrojnë për botën e jashtme. Kjo është pak a shumë atmosfera që mbisundon filmin 14-minutësh të regjisores holandeze Sarah Veltmeyer që konkurron në Berlinalen e sivjetme në garën “Generation 14 plus”.

Nevoja të njëjta, mundësi të ndryshme

Veltmyer shkoi rastësisht në Kosovë dhe në kokë kishte një film tjetër, me një subjekt të ngjashëm e me dy shokë, por tek pa realitetin paradoksal të rinisë kosovare të ngujuar në mes të Evropës, e ndryshoi projektin e saj: “Ne jemi krejt të ngjashëm me njëri tjetrin, dimë të njëjtat gjëra dhe kemi të njëjtat nevoja, por është krejt ndryshe kur ti je vetëm në Kosovë dhe nuk del dot prej aty, ndërsa unë mund të udhëtoj në të gjithë botën”, thotë Veltmeyer, në një intervistë për DW.

Në rolet kryesore janë dy vëllezërit Andi dhe Florist Bajgora, i pari, më i vogli, edhe pse vetëm 15 vjeç, para tapetit të kuq të Berlinales ka shkelur atë të Oskarit, si një ndër dy aktorët kryesorë në flimin “Shok”. Por thotë se xhirimi i filmit Kiem Holijander ishte një përvojë shumë interesante për të: “Ka qenë një film shumë interesant, sepse ne kemi punuar gjatë gjithë kohës për ta përshtatur me realitetin kosovar”, rrëfen Andi. “Ishte një si workshop e gjithë puna që bëmë ne së bashku me Sarahn për të përshtatur skenarin, rrëfen edhe Arbnesha Grabovci Nixha”, aktorja që luan mamanë e dy të rinjve.

Filmi me metrazh të shkurtër është i vetmi film shqipfolës që konkurron në një nga garat e Berlinales. Generation 14Plus është së bashku me Gernation Kplus gara e filmave për të rinj dhe fëmijë, trofeja e të cilës është Ariu i Qelqtë Ky ari jepet në Berlinale që prej vitit 1994.

3500 vjet të shtetit DARDAN

Poeti i lashtë nga Teba PINDARI, i cili ka përjetuar pjesë të shekujve VI dhe V para Krishtit, e që për Lashtësinë e paraardhsëve të drejtëpërdrjet të SHQIPTARËVE të sotëm, në Poemën CARMINA et FRAGMENTA SELECTA I (Këngë dhe Fragmente të Zgjedhura I), në faqen 240 ka saktësuar, “QENIEN E PARË NJERËZORE SI NJË DHURATË TË BUKUR, TOKA E KRIJOI PELLAZGUN HYJNOR, SHUMË MË PARË SE TË KRIJOHEJ HËNA”

Por edhe Gjeografi dhe Udhëpërshkruesi i shekullit II pas Krishtit PAUSANI, në PERIEGESIS TES HELLADHOS (Përshkrimi i Heladës) ka thënë, “PELLAZGU SI BURRI I PARË I KËSAJ BOTE KA LINDUR NGA DHEU PËR TË QENË NISMËTARI I GENIT NJERËZOR”, poashtu edhe Filozofi dhe Poeti Antik HESIODI, Profesori dhe Romansieri Anglez ROBERT GRAVES, si dhe Studiuesi Çek VOJTECH ZAMAROVSKY, i nxorrën PELLAZGËT si njerëzit MË TË LASHTË NË BOTË, TË LINDUR PREJ DHEUT, derisa për babain e tragjedisë antike ESKILIN, PELLAZGËT ishin POPULL AUTOKTON, term të cilin e përdorte për banorët E TOKËS së TYRE, për banorët e saj TË PARË që pandërprerë thonin se JEMI NË TOKËN TONË, e që në Gjuhën e SHQIPTARËVE të sotëm i bie, AUTOKTON = A (Asht-Është-Jemi) – U (Unë-Ne) – TOK (Tokë-Në Tokën) – TON (Tonë-Timen), të cilët LINDËN nga gjiri i TOKËS MËMË, pra u krijuan nga vetë DHEU, arsye për të cilën vetëm te SHQIPTARËT si përcaktim i gjinive mbetën pasthirrmat E BUKURA E DHEUT dhe BURRË I DHEUT.

Çdo krijesë njerëzore patjetër që duhet ta ketë edhe një NËNË edhe një BABA, pra PELLAZGËT nuk patën rrugëdalje tjetër përpos që prej MIJËRA, MIJËRA e MIJËRA vjetësh, që nga momenti i parë i tyre në këtë botë të mos ndalen së thënuri, DHEU është edhe MËMA edhe ATI ynë, prandaj edhe vendin e tyre përgjithmonë mbetën ta quajnë edhe MËMËDHE edhe ATDHE.

Pra nëse sipas PAUSANIT Pellazgu ishte nismëtarë I GENIT NJERËZOR, atëherë ai GEN pas shumë e shumë brezash duhej të vinte dhe erdhi deri te Udhëheqësi i fundit i ATLANTIDËS NOE-NOAH-NUHU dhe te BARKA E TIJ E FAMSHME E SHPËTIMIT pak para PËRMBYTJES SË MADHE, derisa nga ana tjetër Kontinuitet-efekti i zbritjes së Gjuhës SHQIPE të sotëm nga PELLAZGJISHTJA e stërvjetër, dëshmuar pakthyeshëm sipas Studiuesëve të shumtë, gjithnjë në bazë të emërtimeve të vendbanimeve, të maleve, të lumenjëve, të emrave të personaliteteve të mëdha Historike, detyrimisht e nxjerr konstatimin se AJO është GJUHA e PARË e Racës ARIANE, nga e cila pastaj gradualisht, sipas një burimi nga UniLang LANGUAGE COMMUNITY, kanë zbritur dhe janë krijuar 226 Gjuhë e Dialekte që sot fliten nëpër mbarë Botën, atëherë pra pa u hamendur fare detyrohemi të “ngatërrohemi” me supozimin, shëndrrueshëm në konstatim, se nëse NOE-NOAH-NUHU në kohën e tij ka qenë njeriu më i ditur në Botë, dhe vërtetë ka qenë, emri i tij pashmangshëm duhet të deshifrohet poashtu përmes gjuhës SHQIPE të sotme, NOE-NOAH = NJOHE-NJOHA – QË I NJEH GJËRAT – QË DIN – I DITUR, prandaj sipas Priftit Kaldean të Babilonisë BEROSI, Historianit Egjiptas MANETHO, Historianit të lashtësisë DIONIS HALIKARNAS, Antropologut Franko-Amerikan PAUL BELLONI du CHAILLU, Historianit Anglez SHARON TURNER, Astrologut Latin JULIUS FIRMICUS MATERNUS, Studiuesit Uellsian NENNIUS, Studiuesit Italian GIOVANNI NANNI DOMINIKANE, atij Kanadez ALEXANDER POLYHISTOR, Studiuesit Anglez STEWART MANN dhe shumë të tjerëve, po edhe sipas përmbledhjes NATIONAL MYTHS IN RENAISSANCE FRANCE (Mitet Nacionale në Renesansën Franceze) shkruar nga RON ASHER dhe më kryesorja, sipas MITOLOGJISË PELLAZGE, që sot njihet si MITOLOGJI SHQIPTARE, e që në një pjesë të Historiografisë Botërore rrejshëm njihet si MITOLOGJI GREKE, në TETË BREZA PAS NOE-NOAH-NUHUT djalë pas djali vjen DARDANI, për të cilin Studiuesi Çek VOJTECH ZAMAROVSKY, në përmbledhjen BOHOVE A HRDINOVE ANTICKYCH BAJI (Heronjtë e Miteve Antike), Pragë-Zagreb 1983-85, në faqen 60 sqaron, “Nga të gjithë bijtë e kësaj Bote, ZEUSI më së shumti e deshi atë, duke i përcaktuar një MBRETËRIM të LUMTUR dhe PASARDHËS të LAVDISHËM”.

DARDANIA e PARË

Sipas Përmbledhjes DARDANUS OF ACADIA… (Dardani i Akadias…) të Klasës Aristokrate të Republikës Romake (The PATRICIANS), dhe sipas THE COMPENDIUM OF WORLD HISTORY (Përmbledhja e Historisë Botërore), Mbretëria e DARDANISË u themelua në AZI të VOGËL në vitin 1481 para Krishtit, 3497 vjet më parë, pra duhen edhe TRI VITE TË MBUSHEN RRAFSH 3500 VJET MREKULLIE, MREKULLIE e NJË PERFEKSIONI PREJ MBRETËRIE, e NJË HISTORIE MADHËSHTORE TË PARAARDHSËVE të DREJTËPËRDRJET të SHQIPTARËVE të SOTËM, e që DOLI TË JET SHTYLLË e MBARË HISTORISË BOTËRORE, pjesë KYQE e PËRCAKTIMIT TË VIJËS SË PANDALSHME të CIVILIZIMIT EUROPIAN e BOTËRORË, e që NË GJUHËN SHQIPE, NË GJUHËN MË TË VJETËR NË BOTË, shqiptohet QYTETËRIMI EUROPIAN.

DARDANIA e DYTË – T R O J A

Pas DARDANIT në fron erdhi djali i tij ERIHTONI, dhe pas tij nipi i tij TROJI, i cili edhe e ndau DARDANINË në dy pjesë. Pas vdekjes së TROJIT Mbret i DARDANISË u bë djali i tij i madh ASARAKU, kurse djali i tij i dytë ILI, ILLI ose YLLI e mori nën sundim pjesën jugore të saj, e cila si Mbretëri e re sipas THE COMPENDIUM OF WORLD HISTORY u krijua në vitin 1326 Para Krishtit dhe së pari u quajt ILION ose YLLION e tek pastaj TROJA, gjë për të cilën Studiuesi Çek VOJTECH ZAMAROVSKY, në Përmbledhjen BOHOVE A HRDINOVE ANTICKYCH BAJI (Heronjtë e Miteve Antike), Pragë-Zagreb 1983-85, në Faqen 331 sqaron, “Nipi i DARDANIT TROJI ishte Mbret i DARDANISË, kur ai vdiq Mbretëria e tij u nda, në DARDANINË e mbetur sundoi i biri i tij i madh ASARAKU, derisa në TROJADËN e ndarë më i riu ILLI, i cili e themeloi qytetin e ri, TROJËN apo ILIONIN”, TROJA pra si e themeluar nga DARDANIA, më vonë ishte definuar vetëm si njëra nga dy pjesët e saj, ajo shtrihej përgjatë DARDANELEVE (HELESPONTIT) në jugperëndim të ABIDOSIT.

Emrat e tyre shkëmbeheshin njeri me tjetrin shumë shpesh, herë DARDANËT quheshin TROJANË e herë TROJANËT DARDANË, sidomos nga Poetët e mëvonshëm ROMAKË edhe pse ishin i njëjti popull, i të njejtit gjak dhe i të njejtës gjuhë, pra DARDANËT dhe TROJANËT u quajtën atëherë mu ashtu si quhen sot Shqiptarët e KOSOVËS dhe ata të SHQIPËRISË nga të huajt, në SHQIPTARË dhe KOSOVARË, me të vetmin dallim se DARDANËT e atëhershëm ishin ndarë në dy pjesë vullnetraisht. Pra TROJA gjithënjë konsiderohej si DARDANI e DYTË.
Ishte LUFTA e MADHE e TROJËS ajo që do ta thyente kohën në dy epoka, FATKEQËSISHT ishin VËLLEZËRIT e Gjakut PELLAZG ata që për DHJETË VJET rresht e zhvilluan këtë Luftë, nga njëra anë MIRMIDONËT, MIKENASIT, SPARTANËT, ARGOSËT, ITAKASIT… të përmbledhur në një emër si AKEJË që gjatë viteve 1194-1184 para Krishtit ia mësyen TROJËS (ERATOSTENI), që e konfirmon edhe Studiuesi Holandez IMAN JACOB WILKENS, i cili në librin e tij WHERE TROY ONCE STOOD (Ku Qëndronte Troja Dikur) thotë, “Lufta e TROJËS nuk u zhvillua nga GREKËT, sepse HOMERI asnjëherë nuk i kishte përmendur si të tillë, ata që ishin nën komandën e AGAMEMNONIT quheshin vetëm AKEJË“, po edhe Studiuesi dhe ish-Kryeministri i Britanisë së Madhe WILLIAM EWART GLADSTONE ka thënë, “Rrethimi i TROJËS është ndërmarrë nga DANAJT kundër DARDANËVE TROJANË, edhe pse të dyja palët ishin TË NJË GJAKU”.

Në këtë Luftë, pos shkatërrimeve të mëdha, nuk pati as përafërsisht aq shumë viktima sa e thotë një pjesë e Historiografisë Botërore, sepse aty nga të dyja anët pra, edhe sipas Poetit Epik HOMERIT, Historianit dhe Gjeografit STRABONIT, Studiuesit Francez MAURICE DRUON, Shkrimtarit Italian UGO (NICCOLO) FOSCOLO, Studiuesit Amerikan EDWIN JACQUES, Studiuesit Francez ROBERT d’ANGELY, Historianit Malazez LUBOMIR DOMAZETOVIĆ etj. luftuan vëllezërit e një gjaku, sepse përndryshe pastaj nuk do të mbushej e gjithë EUROPA e më gjërë nga DARDANO-TROJANËT, kjo edhe sipas Studiuesit dhe Teologut Amerikan HERMAN L. HOEH, në COMPENDIUM OF WORLD HISTORY – Volume II (Përmbledhje e Historisë Botërore – Volumi II), ku thuhet, “DARDANO-TROJANËT gjatë largimit të tyre nga TROJA ishin forcë shumë e madhe, si në numër po edhe në përgatitje”. TROJA pra vërtetë u pushtua në këtë luftë por assesi NUK HUMBI, ajo dalngadalë u ringjall, dalngadalë lulëzoi, dalëngadalë e mori veten nëpër mbarë EUROPËN e mbarë BOTËN.

DARDANO-TROJANËT pra pas pushtimit të TROJËS, sipas Prozës Skandinave EDDA (1240 pas Krishtit), u larguan dhe u vendosën kudo nëpër EUROPË dhe gjithandej u pritën jashtëzakonisht mirë, mbi të gjitha për shkak TË DIJES dhe KULTURËS SË TYRE SUPERIORE, përkatësisht për shkak të CIVILIZIMIT të LARTË të TYRE, derisa rrugëtimi shumë i gjatë i tyre përmes GJITHË EUROPËS do të përmbyllet me SHQIPTARËT.

Është krejt e qartë pra se HOMERI i ka lënë të vërtetat e tija, të vërtetat e plota, si ka lindur dhe si është zhvilluar TROJA, si ka mbijetuar për shumë kohë dhe në fund si është shkatërruar (kupto, pushtuar) ajo, por Perëndia e Perëndive ZEUSI nuk kishte planifikuar rastësisht asgjë, ai e dinte se si duhej të veprohej dhe e kishte përzgjedhur ENE DARDANIDIN ta kryej MISIONIN e TIJ, ai duhej ta linte Azinë e Vogël për t’i kthyer DARDANËT kah EUROPA që patjetër ta popullonte gjithë EUROPËN me ta, duhej të krijonte Entitete të reja të veçanta, Mbretëri të reja, Shtete të reja deri edhe PERANDORI të mëdha.

Në TROJËN DARDANE sipas të gjitha DOKUMENTEVE të mbledhura ARKEOLOGJIKE, është zbuluar ekzistenca e QYTETËRIMIT të madh PELLAZG, ngjarjet e përshkruara te ILIADA dhe te ODHISEU, emrat e përmendur, veshjet dhe gjitha gjërat tjera, tregojnë qartë se atje gjithçka kishte qenë PELLAZGE, pra që para 3497 vjetëve e deri rreth vitit 600 para Krishtit, në TROJË është zhvilluar vetëm NJË QYTETËRIM, QYTETËRIMI PELLAZG dhe vetëm PELLAZG, edhe nga kjo del se Lufta e TROJËS është zhvilluar ndërmejt Fiseve PELLAZGE, sepse në Mesdhe e më gjërë ende nuk ekzistonin Fise të tjera, Fise si ato që Historiografia GREKE fare rrejshëm i paraqet si grekëfolëse, të cilat edhe nëse do të ishin krijuar do të kishin ekzistuar rreth 600-700 vjet pas Luftës së TROJËS, Arkeologu i madh Gjerman HENINRICH SCHLIEMANN në këtë drejtim thotë se këta “GREKË” kontaktet e para me TROJËN i krijuan tek në shekullin V para Krishtit, pra shumë më vonë se Lufta e TROJËS.

MBETËRIA e ALBANËVE në ITALI

E gjithë Historia e DARDANËVE pas pushtimit të TROJËS arriti deri te ALBA LONGA, e cila u themelua në ITALINË e atëhershme në vitin 1152 para Krishtit dhe mbijetoi 399 vjet, deri në vitin 753 para Krishtit kur edhe u themelua Mbretëria ROMAKE, gjë të cilën e qartëson OXFORD CLASSICAL DICTIONARY (Fjalori Klasik i Oksfordit) i vitit 2003 duke shkruar, “ASKAN JULI, i biri i ENEAS, i zyrtarizoi ALBANËT në vitin 1152 para Krishtit, pikërisht atëherë kur e ngriti qytetin ALBA LONGA”, gjë që konfirmohet edhe nga THE COMPENDIUM OF WORLD HISTORY (Përmbledhje e Historisë Botërore), edhe nga The Library of H-alexandria dhe Hulumtuesi Amerikan STEVEN WOOD COLLINS, po edhe nga njëri prej Historianëve më të mëdhenjë ROMAK TIT LIVI, kur në veprën e tij HISTORIAE ROMANAE DECADES (Dekada të Historisë së Romës), e saktësoi se ka ekzistuar MBRETËRIA e ALBANËVE në ITALI, poashtu edhe nga portali Serb i të dhënave Historike NSportal, kur shkruan se NUMITORI ishte Mbreti i fundit i ALBANËVE të ALBA LONGAS, derisa në studimin Uellsiano-Kanadas THE TROJAN CITY OF LONDON (Qyteti Trojan i Londrës) decidivizohet se TROJANËT që jetonin në LACIUM veten e tyre e quanin ALBANË.

Gjithashtu edhe te ENEIDA dhe te CHRONICLE OF KINGS OF BRITAIN (Kronika e Mbretërve Britanikë), jo vetëm që vazhdimisht përdoret emri ALBAN por edhe domethënia i tij, ku përmes të dhënave të shumta sqarohet se si DARDANO-TROJANËT pas ardhjes së tyre në ITALI, kishin vendosur të mos quheshin më as DARDANË e as TROJANË por vetëm ALBANË, ndër të tjera te A DICTIONARY OF GREEK AND ROMAN GEOGRAPHY (Fjalori i Gjeografisë Greke dhe Romake) të vitit 1873 saktësohet, “ALBANËT ishin kryesorët në gjithë LACIUMIN”, kurse Historiani Italian ENZO GATTI, në librin GLI ILLIRI (Ilirët) të vitit 1981 shkoi edhe më largë, kur ALBANËT i nxorri si KRENARI të POPUJVE MESDHETARË, pasi sipas tij pikërisht ALBANËT ishin krijues të shumë shtresave të EKONOMISË, NDËRTIMTARISË, INFRASTUKTURËS, BUJQËSISË e deri edhe krijues të SHKRIMIT.

DARDANIA E TRETË – DARDANIA ILIRE

Natyrisht nuk duhet harruar edhe DARDANINË ILIRE, e cila u themelua kah mesi i shekullit IV para Krishtit, diku nja 11 shekuj më vonë nga DARDANIA e PARË.

RRJEDHA DREJT MBARË EUROPËS

Për ta njohur mirë e mirë HISTORINË e POPUJVE të EUROPËS VERIPERËNDIMORE dhe krijimin Mbretërive të tyre nga ALBANËT (kupto, DARDANO-TROJANËT) duhet bazuar në radhë të parë nga të dhënat e BURIMEVE MESJETARE GJERMANE, të dhënat në Përmbledhjen e SAGAVE të hershme Islandeze HEMISKRINGLA dhe në Prozën Skandinave EDDA e shumë të tjerëve që plotësisht lidhen me DETIN MESDHE, përkatësisht me TROJËN, saktësisht me DARDANËT e TROJËS. Shkrimet e Historianëve ANTIKË dhe atyre të MESJETËS e vërtetojnë se FRANKËT, GERMANËT dhe SKANDINAVËT janë popuj DARDANO-ILIRO-THRRAKAS, të cilët në kohë të ndryshme emigruan drejt Perëndimit. Ka dy valë dyndjesh të Fiseve të mëdha PELLAZGE në drejtim të perëndimit, DARDANËT nga TROJA dhe TEUTONËT nga ILIRIA, që më vonë do të shëndërrohen në Fise GREMANE, dhe faza e parë fillon pikërisht pas Luftës së TROJËS. Dyndjet DARDANO-TROJANE nga TROJA NË DREJTIM TË MBARË EUROPËS u zhvilluan në periudhën kohore 1184-1103 para Krishtit, drejtimet kryesore ishin, i pari TROJË – KRETË – BUTRINT – KARTAGJENË – LACIUM i udhëhequr nga ENE DARDANIDI, drejtimi i dytë ishte TROJË – VENETO – BELGJIKË i udhëhequr nga Themeluesi i Mbretërisë së Belgjikës BAVO TROJANI, derisa drejtimi i tretë ishte TROJË – ASGARD (Kijev) – DANË (Danimarkë) i udhëhequr nga themeluesi i Mbretërisë së Danimarkës ODINI, pastaj drejtimi i katërt ishte ALBA LONGA (Romë) – prapa në TROJË – TROIA (Portugali) – GALIA (Francë) – TROIA NOVA (Londër) i udhëhequr nga themeluesi i Britanisë BRITI, dhe dy drejtimet e fundit ishin TROJË – PANONI – GJERMANI – FRANCË dhe tjetri TROJË – ARAGONË (Kataloni) – GJERMANI – IRLANDË.

Faza e dytë filloi në shekullin IV para Krishtit dhe si pasojë e ardhjes së VRAZHDË të SLLAVËVE në Ballkan u fuqizua në shekujt VI dhe VII pas Krishtit. Në këtë fazë janë emigrimet masive në radhë të parë nga ILIRIA, të atyre fiseve që më pas do të quhen fise GERMANE, për shembull RETËT dhe VENDOLIKËT nga STRABONI dhe Autorë të tjerë janë quajtur fise ILIRE, prandaj edhe emrat e tyre mund të sqarohen vetëm me Gjuhën e SHQIPTARËVE të sotëm, në atë mënyrë për të treguar vendin se ku ata jetonin, kështu RE do të thotë se jetohet diku lartë afër reve, fis i REVE, dhe ata vërtetë jetonin lartë në male, në ALPET e EUROPËS, në një nivel lartësie me RETË, poashtu edhe VENDOLIK po në SHQIP do të thotë VENDALI, pra që është vendas, që jeton në vendin e tij, pa i harruar këtu edhe LANGOBARDËT, që gjithashtu në SHQIP i bie LANG i BARDHË.

Por edhe themelimi i BRITANISË dhe i LONDRËS (TRINOVANTE – TROIA NOVA) në vitin 1103 para Krishtit nga Princi i Albanëve BRITI, u sqarua nga Historianët Mesjetarë Britanikë NENNIUS dhe GEOFREY OF MONMOUTH, pastaj nga përmbledhjet THE TROJAN CITY OF LONDON (Qyteti Trojan i Londrës), BRUTUS OF TROY FOUNDER OF LONDON (Briti i Trojës, Themeluesi i Londrës), LONDON OR SHOULD I SAY NEW TROY (Londra ose duhet të them Troja e Re), CHRONICLE OF KINGS OF BRITAIN (Kronika e Mbretërve Britanikë), derisa edhe u finalizua nga Poeti i famshëm Britanik JOHN MILTON i cili në vitin 1627 u detyrua të poetizojë, “Tuque Urbs Dardaniis Londinum Structa Colonis” (Ti Qytet i Londrës i Ndërtuar nga Dardanët e Ardhur) dhe në vitin 1792 nga Poeti tjetër WILLIAM COWPER, “And Then You the City of London Founded by Dardanian Hands” (Dhe Atëherë ti Qyteti i Londrës i Themeluar nga Duart e Dardanëve).

Si përfundim DARDANO-TROJANËT ishin vendimtarët në krijimin e POPUJVE, MBRETËRIVE dhe PERANDORIVE të MËDHA të NJERËZIMIT, po edhe të vendeve të mëdha të mbarë Europës së sotme, si BRITANIA, GJERMANIA, FRANCA, DANIMARKA, BELGJIKA, ITALIA, IRLANDA, POLONIA e të tjera, si PJESË PËRBËRËSE E MADHE, ndoshta MË E MADHJA e HISTORISË SË NJERËZIMIT, e që LIDHSHMËRINË me SHQIPTARËT e SOTËM e ka TË PARRËZUESHME, LIDHSHMËRI GENORE.

ATËHERË,
Hajde thuajeni nëse HISTORIOGRAFITË SHQIPTARE e dinë këtë GJË, unë po them JO.
Hajde thaujeni nëse INSTITUTET e HISTORISË KOMBËTARE e dinë këtë GJË, unë po them JO.
Hajde thuajeni nëse ASHSH-ja dhe ASHAK-ja e dinë këtë GJË, unë prap po them JO.
Hajde thuajeni nëse shumica e HISTORIANËVE SHQIPTARË e dinë këtë GJË, unë po them JO se JO.
SEPSE THJESHTË,
NË ASNJË SHKRIM HISTORIE ZYRTARE TË TYRE NUK MUND TË GJENDET AS EDHE NJË SHKRONJË e KËSAJ HISTORIE.
PRANDAJ,
TË GJITHË SË BASHKU duhet të NGJALLEMI e ta themi fare shkoqur e ME FORCË se PARAARDHËSIT TANË e kanë krijuar NJË HISTORI MADHËSHTORE, MË TË DREJTËN dhe MË TË FAMSHMEN E MBARË BOTËS, derisa nga ana tjetër ne AKOMA NUK PO GUXOJMË TA THEMI KËTË TË VËRTETË, e MJERISHT edhe NUK PO E DIMË, pra janë TRI VITE PARA NESH QË TË NGRITEMI e T’I THEMI BOTËS MBARË SE KUSH KEMI QENË MOTI MOTI DIKUR DHE SI PASOJË, NË BORXHIN E SAJ NDAJ NESH, KUSH DUHET TË JEMI SOT.

Saktësimet në Tabelë. Në anën e majtë nga lartë deri poshtë

SHQIPONJË-FLAMURI DARDAN
Themeluesi i DARDANISË DARDANI
Mbreti i famshëm i TROJËS PRIAMI
Kryekomandanti i forcave mbrojtëse të TROJËS HEKTORI (me PLIS në kokë)
Njëri nga protagonistët kryesorë të Luftës së Trojës ODHISEU (me PLIS në kokë)
Themeluesi i Mbretërisë së DANIMARKËS ODINI (me PLIS në kokë)
Themeluesi i Mbretërisë së ROMËS ROMULI
Legalizuesi i KRISHTERIMIT dhe themeluesi i KONSTANDINOPOJËS, Perandori i famshëm i ROMËS KONSTANDINI i MADH
Në anën e djathtë nga lartë deri poshtë,
1. Perandori i fundit i ATLANTIDËS NOE-NOAH-NUHU (me PLIS në kokë)
2. Mbreti i Dardanisë dhe kryekomandanti i forcave mbrojtëse të TROJËS pas vdekjes së Hektorit, plus ideatori i themelimit të ROMËS ENE DARDANIDI
3. Themeluesi i Mbretërisë së BRITANISË BRITI
4. Udhëheqësi më i famshëm i ROMËS JUL CEZARI
5. Finalizuesi i Perandorisë ROMAKE OKTAVIAN AUGUSTI
6. Krijuesi i Sitemit Juridik Botërorë DIOKLECIANI
7. Perandori më i sukseshëm i BIZANTIT dhe krijues i Kodit të Justinianit JUSTINIANI i PARË
8. FLAMURI KOMBËTAR SHQIPTAR.