Lajm.co

Mitrovicën e ndau SHIK-u me Kushnerin; Rugovën e ndan Ramushi

Të gjithë shkruajnë vjersha, e askush s’e mbyt veten

Nga Kimete Berisha

Ka qenë e drejtë e Ramush Haradinajt ta shfrytëzojë majën e Çakorrit për t’u ngjitur shkallëve të ndërtesës së qeverisë së Kosovës. Pse mos me shfrytëzu kur mundesh!

Që ja kaq heq copë Çakorrit, ja ka heq, por fati i tij i mirë, të gjithë bashkëvuajtësit e tij janë pajtuar me vuajtjen që sjell ndarja nga Çakorri.

Dhe tani rugovasit janë në fazën e katërt të vuajtjes, faza kur dhimbja shndërrohet në poezi, e lotët shndërrohen në gurë.

Të përvuajturit kanë filluar të ndahen me vjersha të ndjera por të drejtpërdrejta nga Çakorri, dhe ndarja nuk është e lehtë, absolutisht jo, ndarje ma, si çdo ndarje, të plas zemra prej mërzie.

Veç kush e ka provu ndarjen, e kupton dhe e kujton Zotin, se njeriu njëmend më i fortë se guri i Çakorrit, dy zemra i kish, një për dashni, respektivisht ndarje, dhe një zemër që punon e pavarur nga ndikimet e jashtme.

Ama rugovasit po japin veç vjershave, edhe nasihat. Nuk po presin m’i lutë kush m’u pajtu me vazhdu jetën pa Çakorrin. Janë ofru vullnetarë.

Kush kish thënë. Askush prej katundarve nuk po ia bën si katundarët ktyneherë, gratë kur i kanë ndëshku me metoda speciale që nuk i njeh historia e popujve tjerë, veç tonës: grave që kanë dashtë me ua plas zemrën, m’i kopë e me la lesh n’to, as nuk i kanë lshu (që ato mos me mujt m’u martu e me pa ditë), e as nuk i kanë mbajtë. Pra, i kanë lënë pezull, në situatë të paqartë e të dhimbshme, në vendnumëro…mos provo Zot.

Katundarët sidomos s’kanë pranu m’u nda, pa dasht ata, pra, s’ke mujt t’i m’u nda prej katundarit kur ke dasht vet.

E tash, erdh dita, që katundarët e Rugovës me heq dorë (pa luftë) nga toka e tyre dhe plus m’i kushtu edhe vjersha kësaj ‘dashnie të ndaluar’, kësaj ‘molle të ndaluar’, pa
provu për asnjë moment me dhënë jetën ose me ‘vra veten’ për të.

Për dashuri ish dashtë me dhënë jetën, shkaku se dashuria është i vetmi kuptim
i jetës….edhe Liria.

Ne (nejse, Ata), e japim jetën për Liri (si ide estetike dhe magjike, diçka që s’e posedon askush), por kur specifikohet vendi apo qyteti, katundi apo mëhalla për të cilën lypset me dhënë jetën, e tërë pamja merr përmasa prozaike dhe pastaj ti nuk e jep jetën se e sheh që nuk ke për çka:
Të del përpara bërllogu, pështyma nëpër xhade; tregu dhe era e djathit të Sjenicës, që e mbajnë shitësit tinarëve shpluar; shitësja e bukës që i heq puçrrat n’bukatore; mishi që pikon gjak në mishtoren e pagëzuar me emrin e ‘Migjenit’; Lypësi i mëhallës që ka pare më shumë se ti; shtrigat që i marrin m’qafë njerëzit në sesionet e tyre Pranverë-Dimër; pra, s’sheh asgjë të bukur për të cilin ia vlen me dhënë jetën, dhe as nuk të kujtohet asnjë e mirë që të ka ndodh në atë vend.

Po e krahasoj Tokën me Gruan, për arsye se m’i prek shqiptarin në tokë ka qenë e rëndë s’i m’i prek në grua dhe anasjelltas.

Edhe Islam Llauka ish hallashtisë me Çakorrin, gjynah, i kish thënë ‘Lamtumirë Çakorr, afti yt ka m’i nxan Ramushin, Hashimin (e këta ‘kriminelat tjerë’, shënimi im’).
Frizurën brushë-brushë, Islami n’tesha kat’, ish veshë mirë, vuajtje zotnishi, nëpër një vuajtje të madhe po kalojke Islami, por s’po kish tjetër çka me ba, përveç m’u pajtu me humbjen e Çakorrit.

Me dhënë jetën për Çakorrin, ec e jepe. Pse me jep jetën ti, e tjetër kush m’u kënaq. Kurrë Jo.

S’sheh kund kësi yrrneku. Po, çka me ba, Ramushit duhet me ja lshu udhën.

Pra, Ramushi ka të drejtë m’u rimendu për Çakorrin. Që i ka ndërru fjalët, nuk i ka humb burrnia, ai është i vrazhdtë dhe arrogant dhe këto karakteristika të tij ia kanë ngatërru për burrni.

Qysh ka pas thënë para disa muajve: ‘Nuk ka forcë që e sjell kufirin nga Çakorri në Kuçishtë
(përveç meje).

Mitrovicën e ndau SHIK-u me Kushnerin; Rugovën e ndan Ramushi, Podujeva më së lehti ka me kapërcy.

P.S. Mezi s’po pres m’u plakë që m’u çartë shlirë qysh kam qejf. Se derisa i ke do ymyde n’jetë, nuk po mundesh m’i thënë bash-bash krejt…

Pse Irani ka frikë nga dervishët?

Përplasjet e reja në mes të forcave të sigurisë iraniane dhe dervishëve, janë vazhdimësi e marrëdhënieve tensionuese dhe persekutimit të dervishëve, të cilëve u janë shkatërruar shtëpitë ku janë lutur dhe disa prej tyre janë ndaluar

Kush janë dervishët Gonabadi?

Nematollahi Gonabadi konsiderohet rregulli më i gjerë sufist në Iran, me pjesëtarë të shumtë, duke përfshirë edhe në qytetet e mëdha siç janë, Teherani apo Isfahan. Sikur shumë iranianë, ata janë praktikues të islamit shiit. Ata luten pesë herë në ditë dhe agjërojnë muajin e Ramazanit. Në ritualet e tyre përfshihet leximi i poezisë shpirtërore.

Dervishët Gonabadi, e shohin sufizmin si mënyrë të jetesës, përmes së cilës e gjejnë Zotin. Ata kundërshtojnë ashpër përdorimin e drogës dhe predikojnë tolerancën. Ata po ashtu mendojnë se feja dhe politika duhet të jenë të ndara. Lideri apo “shtylla” e tyre, është 90 vjeçari, Nurali Tabandeh, avokat i shkolluar në Paris, i cili ka mbrojtur shumë të burgosur para Revolucionit të vitit 1979.

Dervishët kanë deklaruar se sigurinë e liderit të tyre e kanë “vijë të kuqe”. Në javët e fundit dhjetëra dervishë, kanë qëndruar jashtë rezidencës së tij në veri të Teheranit për ta mbojtur. Ata kanë thënë se janë të shqetësuar prej kohës kur disa agjentë, që besohet të kenë lidhje me organet e sigurisë, e kanë zënë rrugën e tij.

Pse Teherani i sheh ata si kërcënim?

Udhëheqësia e klerikëve të Iranit, ka kundërshtuar çdo grup që e ka konsideruar si rrezik për monopolin që ka në fe. Dervishët kanë deklaruar se rritja e popullaritetit të tyre, është arsyeja se pse shteti po i përball ata me presion. Ata pretendojnë të kenë 2 deri në 5 milionë anëtarë në Iran dhe më gjerë.
Dervishët po ashtu kanë thënë se komuniteti i tyre i lidhur shumë me njëri-tjetrin përbën kërcënim për autoritetet iraniane.

Redaktori i Majzooban.org, me bazë në Australi, Farhad Nouri, i cili mbulon lajmet për sufizëm, i ka thënë Radios Evropa e Lirë, se liderët iranianë janë të shqetësuar edhe për faktin se dervishët mund të përdorin rrjetin e tyre për t’u mobilizuar kundër udhëheqësisë, e cila është përballur me protesta në rrugë në kohën e fundit.

“Pas zgjedhjeve presidenciale të vitit 2009, për shkak të rritjes së mbështetjes për dervishët, për kandidatin presidencial, Mehdi Karrubi, udhëheqësia është e shqetësuar se dervishët mund të organizojnë aksione kundër regjimit”, ka thënë Nouri më 2013.

​Disa klerikë konservativë e kanë cilësuar sufizmin si rrezik për Islamin

Kleriku në Qom, Ajatollah Hossein Nuri Hamedani, ka thënë më 2006, se duke mos u kyçur në politikë, sufistët e dobësojnë Islamin.

Anëtarët e linjës së ashpër kanë akuzuar dervishët, se janë duke u përdorur nga fuqi të huaja, për të shkaktuar trazira në shoqërinë iraniane.

Më 2007, përmes një letre të publikuar nga një grup, anëtarët e së cilës e kanë cilësuar veten si seminaristë të Qom-it, kanë paralajmëruar për “rreziqet” e sufizmit dhe u kanë bërë thirrje autoriteteve të përballen “më ashpër” me këtë gjë.

Ata kanë shtuar se “Hezbollahu në Iran”, është i gatshëm të bashkëpunojë dhe t’iu ndihmojë zyrtarëve.

Organizata, Amnesty International, ka thënë se është rritur përsekutimi i dervishëve, pasi një fjalimi të liderit suprem, Ali Khamenei, në tetor të vitit 2010, i cili ka kundërshtuar “grupet e reja të misticizmit të rremë”.

Sufistët, që besojnë se një person mund të arrijë kontakte direkte me Zotin dhe myslimanët ortodoksë, po përballen një kohë të gjatë me mosmarrëveshje në Iran. Tensionet janë përkeqësuar prej krijimit të Republikës Islamike, me ç’rast toleranca për sufistët është zvogëluar.

Me çfarë lloji të presionit përballen ata?

Dervishët janë ankuar për presion shtetëror dhe keqtrajtim ndër vite. Disa prej objekteve ku ata janë lutur janë shkatërruar në vitet e kaluara, derisa qindra anëtarë janë ndaluar dhe dhjetëra prej tyre janë burgosur.

Në vitin 2006, një shtëpi e lutjes së sufitëve, është shkatërruar në Qom dhe 1,000 dervishë janë ndaluar, pas përleshjeve, në të cilat janë raportuar 100 të lënduar. Autoritetet kanë supozuar, se sufistët në mënyrë joligjore kanë kthyer ndërtesën presidenciale në një qendër të shërbimeve të tyre fetare dhe kanë refuzuar të dalin nga aty.

Dervishët po ashtu kanë akuzuar autoritetet për përjashtim të përkrahësve të tyre nga punët shtetërore dhe u kanë ndaluar studimet universitare, për shkak të lidhjeve të tyre me rregullin Gonabadi.

A i kanë rezistuar dervishët një presioni të tillë?

Shumë dervishë i kanë rezistuar presionit shtetëror të Iranit duke mbajtur protesta publike, greva urie apo thjesht duke nisur letra për të kërkuar më shumë të drejta.

Si i sheh komuniteti ndërkombëtar?

Presioni ndaj dervishëve është cituar edhe në disa raporte të Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut në Iran, por edhe në raportin e Departamentit amerikan të Shtetit.

Grupet për të drejtat e njeriut, e kanë akuzuar Iranin për shkelje të të drejtave të minoriteteve në këtë vend.

Irani i ka hedhur poshtë akuzat.

Çka dimë për rastin e fundit të dhunës, duke përfshirë sulmin në një autobus? Përleshjet e fundit janë raportuar, pasi disa dervishë, kanë protestuar për arrestimin e njërit prej anëtarëve të tyre, i cili ka udhëtuar në Teheran për ta mbrojtur rezidencën e Tabandehut.

Agjencia e lajmeve Fars, e cila ka lidhje me Gardën Revolucionare Islamike, ka raportuar se një ndjekjës i sufizmit, ka përplasur një autobus drejt një grupi të zyrtarëve policorë më 19 shkurt, duke vrarë tre persona para se të arrestohej.

Përmes një postimi në Telegram, Majzooban.org, ka mohuar përfshirjen e sufistëve. Mirëpo anëtarët e rregullit sufist Gonabadi, janë cituar të kenë thënë nga mediat iraniane, se të paktën një anëtar i tyre është vrarë nga forcat e sigurisë në përleshjet e fundit. Redaktori Nouri, i ka thënë Radios Farda, se dervishët nuk kanë qenë të përfshirë dhe se aktivistët opozitarë mund të kenë pasur qëllim krijimin e dhunës, duke i cilësuar ata si fajtorë.

“Kanë qenë disa grupe opozitare, të cilat kanë pasur qëllim krijimin e akteve të dhunshme kundër udhëheqësisë”, ka thënë Nouri në një intervistë përmes telefonit për Radion Farda, e cila funksionon në kuadër të Radios Evropa e Lirë. Ai ka thënë se dervishët nuk kanë nxitur kurrë dhunë në dekadën e kaluar pasi “mezi e kanë mbrojtur veten”.

I pyetur për videot në të cilat shihen disa derivishë me thika ai ka thënë: “Kur jeni duke u sulmuar, nuk kemi çfarë të bëni tjetër përveç se të mbroheni”. “Dervishët besojnë se të gjithë janë të lidhur me njëri-tjetrin dhe kur njëri sulmohet të gjithë vrapojnë për t’i ndihmuar”, ka shtuar ai.

Harvey: Kosova për një kohë të gjatë u trajtua padrejtësisht nga ndërkombëtarët

Avokati i njohur, Richard Harvey, ka bërë me dije se Gjykata Speciale është një padrejtësi që po i bëhet popullit të Kosovës

Në këtë deklaratë dhënë për gazetën “Epoka e re”, ai ka thënë se për një kohë të gjatë Kosova është trajtuar padrejtësisht nga komuniteti ndërkombëtar në shumë aspekte.

Avokati Harvey, i cili në Gjykatën e Hagës ka mbrojtur ish-ushtarët e UÇK-së, Lahi Brahimaj dhe të ndjerin Haradin Bala, ka vlerësuar se drejtësia rrallë shërbehet duke ngritur gjykata për të hetuar vetëm një palë në një konflikt.

“Besoj se populli i Kosovës për një kohë të gjatë është trajtuar padrejtësisht nga komuniteti ndërkombëtar në shumë aspekte”, ka thënë Harvey.

Pritjet e avokatit Harvey janë që Gjykata Speciale nuk do të mund të bëjë asgjë më shumë se gjykatat e UNMIK-ut, Gjykata Ndërkombëtare e Hagës dhe gjykatat e EULEX-it.

Madje, ai është shprehur se do të befasohej shumë nëse Gjykata Speciale do të mundë të siguronte dëshmi serioze në lidhje me ndonjë krim të rëndë që nga koha e luftës.
“Pas kaq shumë vitesh dhe shumë hetimesh nga ICTY, UNMIK-u dhe EULEX-i, me të gjitha resurset në dispozicion të tyre, do të isha shumë i befasuar nëse do të mundë të prodhoheshin dëshmi serioze dhe të besueshme që do të siguronin prova përtej dyshimit të arsyeshëm në lidhje me ndonjë krim të rëndë nga koha e luftës”, është shprehur avokati Harvey.

21 Shkurti – Dita ndërkombëtare e Gjuhës Amtare

Që nga viti 1999 kur UNESCO kishte shpallur 21 shkurtin ditë ndërkombëtare të gjuhës amtare, çdo vit në mbarë botën organizohen manifestime, organizime në nivel kombëtar e ndërkombëtar, me qëllim të ruajtjes dhe promovimit të gjuhëve amtare. Në vitin 2007 e njëjta ditë është pranuar nga Asamblea e Kombeve të Bashkuara

Nga Blerim Kaliçani

Data 21 shkurt është caktuar për të përkujtuar ditën (1952) e vrasjes së të disa studentëve të Univesitetit Dhaka me origjine Bengali, të cilët qenë vrarë nga policët Pakistanez derisa protestonin për të drejtën e gjuhës së tyre bengaleze që të pranohet si gjuhë zyrtare.

Gjuha është pjesë e pandashme e identitetit të një populli. Me anë të gjuhës shprehet shpirti dhe kultura e një populli. Gjuha e një populli, zhvillimi i saj, e folmja e tij, dashuria ndaj saj dhe promovimi i saj, tregon, në fakt, kulturën që mbretëron brenda pjesëtareve të atij populli, asaj shoqërie.

Gjuha e jonë shqipe ka nje traditë të lashtë e të pasur. Formula e Pagëzimit (1462) e Imzot Pal Engjëllit, shenjon fillim e shkrimit shqip, por jo edhe të folmes sonë. Kjo ka një lashtësi shumë më të largët.

Deri sot gjuha shqipe ka pasur një ejackëri që shpesh është martirizu e u sha, u përdhos e u përçudënu, prej bijëve të vet e prej të huajve, dhe posaqerisht prej armiqëve, Megjithatë, shenjtënin e pagëzimit, ambëlsinë dhe hirin e saj s’ka mundur askush me ia ndal.

Sot, gjuha shqipe ka nevojë të bashkohët në tërësinë e vetë, të flitet e të shkruhet me të dyja mushkritë, se vetëm ashtu merr frymë natyrshëm. Pa të folme e pa të shkrueme shqip, s’do të ketë as kulturë të mirëfilltë shqiptare, as shpirtërore as materiale.

Ndaj mësues, mësojuni nxënësve vetëm atë që është shqip, ruajeni të pastër këtë vlerë kombëtare! Mbrojeni gjuhën amtare, gjuhën e dashurisë, gjuhën e kulturës, gjuhën e natyrës dhe të dijes, mbrojeni sepse ajo është pasuria juaj më e madhe dhe Tapia jonë e përjetshme!

Chelsea – Barcelona 1:1

Chelsea dhe Barcelona kanë luajtur baras (1-1) në ndeshjen e parë të 1/8 të finales të Ligës së Kampionëve që u zhvillua në Stamford Bridge

Ishte një gjysmë e parë e dominuar nga mysafirët sa i përket posedimit të topit dhe përpjekjeve për të shënuar, mirëpo rastet më të mira i patën nikoqirët.

Antonio Conte zgjodhi të bënte të bëjë lojë defensive duke pritur që të ndëshkojë me kundërsulme, kurse Ernesto Valverde luajti me stilin e zakonshëm me posedim të topit.

Eden Hazard tentoi të tregohej i rrezikshëm në minutat e para, ndërsa disa minuta më pas, Paulinho u përpoq të krijonte raste në anën tjetër.

Rastet më të mira në fraksionin e parë të lojës i pati Willian. Braziliani 29-vjeçar i bëri dy goditje fantastike drejt portës, mirëpo në të dyja rastet e goditi shtyllën (33′ dhe 41′).

Rastet më të mira në fraksionin e parë të lojës i pati Willian. Braziliani 29-vjeçar i bëri dy goditje fantastike drejt portës, mirëpo në të dyja rastet e goditi shtyllën (33′ dhe 41′).

Dhe pas dy përpjekjeve në pjesën e parë, në gjysmën e dytë, Willian u tregua i saktë. Ai pranoi një top nga Hazard, krijoi hapësirë dhe goditi, ndërsa kësaj radhe topi u ndal në rrjetë (62′).

Sidoqoftë, gëzimi i tifozëve vendas u ndërpre në minutën e 75-të nga lojtari më i mirë i Blaugranëve, Lionel Messi. Mirëpo, arkitekt i këtij goli ishte Andres Iniesta, i cili e rrëmbeu topin dhe e nxori në rast fantastik argjentinasin, ndërsa i nuk fali. Ky ishte gola i parë i Messit ndaj Bluve.

Rezultati 1-1 e bën Barcelonën pakëz më favorit për ndeshjen e kthimit që e zhvillon në terren vendas, duke qenë se Chelsea ka pranuar gol para tifozëve të vet. Ndeshja e kthimit mes këtyre rivalëve zhvillohet më 14 mars në stadiumin Camp Nou.

A e ka humbur ushtria amerikane ‘artin e fitores’?

Instituti Detar i SHBA-ve botoi një artikull në revistën Proceedings në dhjetor 2017 të titulluar “Nuk mund të vrasim mjaftueshëm për të fituar? Mendoni përsëri”. Autorët, dy oficerë të ushtrisë amerikane në pension, argumentojnë se rregullat ushtarake ekzistuese të angazhimit pengojnë forcat amerikane të veprojnë me “egërsinë dhe vendosmërinë e nevojshme” për të hapur rrugën e tyre drejt fitores

Nga Franz-Stefan Gady

Ushtria amerikane, ata pretendojnë, ka humbur “artin e fitores” dhe rrjedhimisht, ndryshe nga Lufta Civile e SHBA-ve dhe Lufta e Dytë Botërore, nuk ka qenë në gjendje të thyejë vullnetin e “terroristëve islamikë në mbarë botën”, diçka që ka dënuar përpjekjet ushtarake amerikane gjatë dekadës së fundit drejt dështimit.

Unë nuk kam ndërmend të hedh poshtë të gjithë argumentin e artikullit ose të nxjerr në pah pikëpamjen e saj redukuese për historinë ushtarake – p.sh. gjermanët (si francezët gjatë Luftërave Napoleonike) ishin vrasës shumë më efektivë në Luftërat e Parë dhe të Dytë Botërore por ende humbën. Ka shumë mangësi të evidentuara të artikullit.

Një kritikë, e shkruar nga Adam N. Weinstein në Task & Purpose, megjithatë ofron një pikënisje të mirë për trajtimin e një çështjeje më të madhe në mendimin aktual ushtarak: “Diçka që mund të kishte qenë një kritikë interesante e taktikave ushtarake amerikane në nivel operacional nga Bolgiano dhe Taylor, në vend të kësaj, u bë një betejë e gjatë dhe e lodhshme, e cila u zhvendos në një dëshirë të madhe për një kohë kur lufta ishte më e thjeshtë”.

Ideja e kthimit në një kohë kur lufta ishte më e përgjakshme, por më e thjeshtë (me fjalë të tjera, duke iu rikthyer Luftës së Dytë Botërore, lufta e stilit konvencional) përfshinë një temë shumë më të madhe të nënkuptuar në arsyetimin e Bolgiano dhe Taylor: joshja e betejës vendimtare dhe destruktive. Kjo ka mbështetur argumentet e të gjithë atyre që avokojnë për një “konfrontim të hapur” në luftë që arrin kulmin në një masakër të madhe të armikut për të thyer “vullnetin e tij për të vazhduar luftën”, siç shkruante Clausewitz.

Që nga Grekët e lashtë, ideali amerikan dhe perëndimor i luftës ka qenë përplasja e përgjakshme e dy ushtrive që prodhon viktima masive dhe përcakton rezultatin e një fushate ushtarake apo edhe të gjithë luftës. Si historiani grek Herodotus shkroi: “Kur ata [grekët] shpallin luftë me njëri-tjetrin, gjejnë një pjesë më të sheshtë të tokës, zbresin mbi të dhe luftojnë, në mënyrë që fituesit të dalin me humbje të mëdha; Nuk them asgjë për humbësit, sepse ata janë shkatërruar plotësisht”.

Disa qindra vjet më vonë, historiani greko-romak Polybios përsëriti këtë ideal (sepse ishte ideal, ndryshe nga realiteti, siç dëshmoi Lufta Peloponeziane): “Të lashtit nuk zgjidhin të pushtonin armiqtë e tyre nëpërmjet mashtrimit, duke konsideruar se nuk mund të kishte sukses të sigurt nëse nuk shtypeshin shpirtrat e kundërshtarëve të tyre në betejë të hapur”.

Ky obsesion me vrasjen e armikut në numër të madh në një betejë të madhe ka qenë një konstante në të menduarit ushtarak perëndimor, sipas disa mendimtarëve ushtarakë. Një nga më të rëndësishmit ka qenë Viktor David Hanson, i cili madje zbuloi një “Rrugë Perëndimore të Luftës” të dallueshme, duke filluar me grekët e lashtë dhe që mbijeton deri më sot. Ndërsa ai thekson shumë faktorë, një nga komponentët më të rëndësishëm të kësaj mënyre të luftës të supozuar është stërvitja ushtarake në formacionet masive dhe gatishmëria për t’u përballur drejtpërdrejt me armikun.

Kjo nuk është aq e largët sa mund të tingëllojë. Siç e kam theksuar më parë, kjo ishte shumë më tepër për shkak të stërvitjes ushtarake sesa fuqisë së zjarrit që vendet evropiane arritën të pushtonin pjesë të mëdha të botës në shekullin 18 dhe 19: “Gjatë shekujve 17, 18 dhe gjashtë dekadave të para të shekullit të 19-të ishte armatimi i rëndë i ushtarëve të trajnuar mirë evropianë me bajoneta të fiksuara në musketat e tyre në formacion masiv, shpesh të paraprirë nga zjarr në distancë të afërt, që ishte ndoshta faktori më i rëndësishëm taktik në vendosjen e rezultateve të betejave në Azi”.

Megjithatë, ideja e një “Rruge Perëndimore të Luftës” (disa dijetarë, megjithatë, dyshojnë në ekzistencën e një mënyre të veçantë perëndimore të luftës) që përqendrohet në luftën kundër betejave vendimtare që shkaktojnë viktima masive dhe thyejnë vullnetin e armikut për t’u rezistuar, është i njëanshëm dhe nuk merr parasysh kompleksitetin aktual të konfliktit ushtarak. Një gjë e sigurt është që vetëm taktika “shok dhe frikë” rrallë thyen vullnetin e armikut për të rezistuar. Më e rëndësishmja, nuk arrin të ofrojë një rrugë të qartë për fitore ushtarake në një konflikt pas vrasjes masive. Ushtria amerikane ka fituar shumicën e betejave që ka luftuar që nga fundi i Luftës së Koresë, duke shkaktuar vazhdimisht viktima më të shumta tek armiku. Megjithatë, rezultati ishte më shpesh një bllokim ushtarak dhe jo një fitore e qartë.

Kjo nuk është për t’u habitur. Siç shkruan historiani Cathal J. Nolan: “Nuk ka asnjë qasje të vetme për të luftuar në historinë e turbullt të Perëndimit, e lëre më në botën më të gjerë. Lufta nuk është e reduktueshme vetëm në një gjë, qoftë kjo traditë e supozuar apo stil luftarak apo edhe ideja e një beteje vendimtare. Armiqtë përshtaten. Lufta zhvillohet”. Sidoqoftë, nocioni i hapjes së rrugës për fitore do të mbetet një konstante për sa kohë që ideja e “Rrugës Perëndimore të Luftës”, e dominuar nga kërkimi për një betejë të shpejtë, vdekjeprurëse dhe vendimtare, vazhdon të ndikojë në doktrinën ushtarake Perëndimore, siç ilustron artikulli i fundit i revistës Proceedings.

Një nga problemet më të mëdha me këtë mendim është se ai në fakt e ul pragun për konfliktin ushtarak. Ideja se zbatimi i forcës ushtarake të shpejtë, vdekjeprurëse dhe mbizotëruese mund të parandalojë luftërat e mëdha, të zvogëlojë viktimat dhe të arrijë fitoren është po aq e vjetër sa historia ushtarake. (Në mesin e faktorëve të tjerë, është pikërisht kjo ide që i shtyu Shtetet e Bashkuara në Afganistan dhe Irak në radhë të parë). Ajo rrallëherë zhvillohet në atë mënyrë. Ndërsa luftërat janë fituar nga metoda të tilla në të kaluarën (p.sh., Lufta e Parë e Gjirit), ato janë përjashtim dhe jo rregull (pa marrë parasysh luftën kundër kryengritjeve). Dhe vetëm kjo duhet të na japë një pauzë përpara se të avokojmë për vrasje masive. Pyesni vetëm Napoleonin ose Kaiserin./The Diplomat – Lexo.al/e.e

Mes Rusisë dhe Shqipërisë është Kosova

Nga: Shaban MURATI

Kam dekada që ndjek mediat ruse dhe diplomacinë ruse në raportet e tyre me Shqipërinë dhe Ballkanin, por kurrë nuk kam vërejtur një histeri kaq masive me frymë urrejtjeje dhe raciste kundër popullit shqiptar të Kosovës dhe kombit shqiptar si kjo me rastin e 10- vjetorit të pavarësisë së Kosovës.

Duket që është një aksion i organizuar shtetëror dhe diplomatik dhe e kryesoi zëdhënësja e MPJ të Rusisë, Maria Zakharova, e cila në 15 shkurt në një deklaratë të posaçme titulluar “10-vjetori i pavarësisë së Kosovës” e quajti shtetësinë e Kosovës “politikë e legjitimimit të agresionit të NATO-s në vitin 1999. Kosova është kthyer në një gropë të zezë”.

Ikonografia antishqiptare plotësohet me deklaratat e përfaqësuesit të Rusisë në OSBE, A. Lukasheviç, në 15 shkurt në Vjenë kundër Kosovës dhe të përfaqësuesit të përhershëm të Rusisë në KS të OKB, Vasilij Nebenzja, në 7 shkurt për “10 vjet rezultate të hidhura”. Dhe pastaj gjyrykët e propagandës antishqiptare në të katër horizontet. Portali “news.rambler.ru” në datën 17 shkurt: “Tani Kosova është shtylla e narkotrafikut, tregut të zi të organeve njerëzore dhe burimi i kërcënimit terrorist për gjithë kontinentin europian”. “Vzglad.ru” në 17 shkurt, me titull “Lufta për Kosovën nuk ka mbaruar” shkruan: “Kosova, një nga qendrat e gjitha llojeve të kriminalitetit ndërkombëtar. Gjithçka që lidhet me Kosovën është bombë me veprim të ngadalshëm. Fantazmat e afrimit të luftës së re nuk i shohin vetëm të verbrit”.

“Eadaily. ru” në datën 15 shkurt: “Ballkani do të bëhet përsëri së shpejti një dhimbje serioze koke për bashkësinë ndërkombëtare. Gjakderdhja dhe viktimat njerëzore nuk do të evitohen”. Dhe po kështu, do të gjesh insinuata antishqiptare pafund tek “Sputnik”, “Tass”, “Rianovosti”, “parlamentskaja gazeta”, “fondsk.ru”, etj. etj.

Është kaq disproporcionale kjo histeri, saqë habitesh se si diplomacia dhe propaganda e një fuqie të madhe si Rusia të ketë kaq emocion kundër një shteti të vogël të pavarur, kundër një populli, kundër një kombi, të cilët nuk i kanë bërë kurrë ndonjë të keqe Rusisë. Logjikisht një emocion kaq të madh shtetëror, diplomatik dhe propagandistik e shpjegon vetëm dështimi. Pavarësia e shtetit të dytë të pavarur shqiptar, Kosova, që mbushi 10 vjet të subjektivitetit të vet ndërkombëtar, është ekspozita e një dështimi të politikës, të diplomacisë dhe të strategjisë ruse në rajonin e Ballkanit. Janë disa arsye të këtij emocioni negativ dhe disproporcional të Rusisë ndaj Kosovës dhe ndaj kombit shqiptar.

Së pari, sepse Kosova u konsolidua si shtet dhe është e njohur nga 115 shtete të botës, pra nga shumica e shteteve anëtare të OKB dhe ajo, që është më e rëndësishme, është fakti se ajo shumicë e anëtarëve të OKB që njohu Kosovën përbën shumicën e shteteve demokratike të sistemit ndërkombëtar të shteteve. Demokracia botërore e shteteve e ka pranuar Kosovën si shtet në gjirin e saj. Ky konfirmim ndërkombëtar i Kosovës është realizuar në një ballafaqim të vazhdueshëm diplomatik me veprimtarinë e Rusisë dhe të Serbisë në arenën ndërkombëtare për ta penguar afirmimin ndërkombëtar të Kosovës. Pra, kemi një betejë diplomatike ndërkombëtare të humbur nga Rusia.

Së dyti, shtetësia 10-vjeçare e Kosovës dhe konsolidimi i pavarësisë së saj kanë hapur rrugën për integrimin europian dhe atlantik të Kosovës. Strategjia e BE për Ballkanin Perëndimor, e publikuar në 6 shkurt 2018, e vërtetoi se rruga e Kosovës për në BE është piketuar së bashku me të gjitha shtetet e tjera të Ballkanit Perëndimor. Në të njëjtën kohë Kosova ka shprehur vullnetin e saj shtetëror dhe popullor për integrimin atlantik të saj. Kjo perspektivë e afrimit të kohës kur Kosova do të jetë anëtare e NATO-s dhe e BE e ka acaruar në maksimum Kremlinin.

Së treti, konflikti midis Serbisë dhe Kosovës po shkon drejt gjetjes së një zgjidhjeje, fundi logjik i së cilës pritet të jetë njohja e Kosovës nga Serbia. Ka ardhur një pikë afër fundit, ku Serbia nuk mund të luajë më me afatin e njohjes së Kosovës si shtet fqinj. Në datën 14 shkurt, ministri i Jashtëm i shtetit më të fuqishëm dhe kryesor të BE-së, Gjermanisë, Sigmar Gabriel, u deklaroi qartë dhe publikisht udhëheqësve serbë gjatë vizitës në Beograd se “nëse Serbia don të lëvizë drejt BE, kusht primar është pranimi i pavarësisë së Kosovës. Ky është një kusht qendror për të marrë rrugën drejt Europës”. Koha ka ardhur që ky kusht të plotësohet dhe Serbia nuk mund të dredhojë me tezat idiote se duhet diskutuar statusi i Kosovës, se ne duam edhe BE, edhe Kosovën, etj. Serbia duhet të zgjedhë midis anëtarësimit në BE duke njohur Kosovën, ose mosanëtarësimit në BE duke mos njohur Kosovën. Rusisë i intereson që Serbia as të mos hyjë në BE dhe as të mos njohë Kosovën, sepse kështu mbahet gjallë zjarri i një konflikti dhe një trazirë në Ballkan, të cilat Rusia i shfrytëzon kundër BE dhe NATO-s. Moskës i duhet konflikti i ngrirë i përhershëm në Ballkan dhe rusët janë bërë aktualisht më serbë se serbët.

Së katërti, caktimi i një date në strategjinë e BE të 6 shkurtit për anëtarësimin e Malit të Zi dhe të Serbisë në BE në vitin 2025, e ka shqetësuar Rusinë, sepse kjo do të thotë që Serbia duhet të vendosë përfundimisht se ku e do vendin e saj: në BE apo në Rusi. Nëse deri vitin e kaluar BE është treguar indulgjent më tepër se sa duhet me Serbinë, duke i lejuar flirtin strategjik me Rusinë, armatosjen me armë të sofistikuara ruse, refuzimin e sanksioneve europiane ndaj Rusisë etj., tani Brukseli i ka vendosur Serbisë afatin e fundit që të vendosë se me cilin është. Udhëheqja serbe, që e ka të qartë se që nga viti 1991 e deri tani nuk fitoi asgjë duke u bërë me Rusinë, ndodhet para një udhëkryqi për të zgjedhur përfundimisht se në cilën karrige do të rrijë.

Viti 2018 duket si afati i fundit kur ajo duhet të vendosë. Ndaj dhe MPJ e Rusisë në 15 shkurt e sulmoi ashpër strategjinë e BE për perspektivën e pranimit të Ballkanit Perëndimor në BE dhe zëdhënësja Zakharova e cilësoi si “detyrë gjeopolitike e zgjerimit të mëtejshëm të BE dhe e forcimit të rolit të saj në këtë rajon të rëndësishëm europian”. Të njëjtën frymë të kundërshtimit rus për integrimin europian të rajonit tonë shprehte Petr Iskanderov në “fondsk.ru” në 16 shkurt, kur shkruante se “në Komisionin Europian kanë një përfytyrim të hidhur me synimin për ta përdorur Serbinë në lojërat gjeopolitike antiruse”.

Nuk është e qartë se çfarë llogarie diplomatike, politike dhe strategjike bëjnë në Moskë, duke organizuar fushata kaq agresive kundër popullit shqiptar të Kosovës, kundër kombit shqiptar. Nuk është e qartë se si mund të planifikosh të rritet ndikimi rus në rajon, duke bërë armik zyrtar kombin shqiptar dhe të drejtat e tij kombëtare. Natyrisht, kombi shqiptar ka një përvojë të hidhur historike me Rusinë në të gjitha kohërat, në kohërat cariste, komuniste dhe postkomuniste. Është mungesë realizmi që diplomacia ruse dhe lobi rus në Shqipëri pompojnë periudhën e “vëllazërimit sovjetik” midis dy shteteve në vitet 1948-1961, kur Shqipëri ishte një nga satelitët më të nënshtruar të Moskës. Është mungesë realizmi që Moska mbështetet aq shumë tek ish- nomeklatura komuniste dhe bijtë e saj në Shqipëri. Shqipëria e shekullit 21 është tjetër. Lobi rus në Tiranë i transmeton Moskës tablo të deformuar të realitetit të shoqërisë shqiptare dhe ky lob interesohet për paratë ruse dhe jo për dashurinë ndaj Rusisë, gjë që e dëshmoi duke iu bashkuar fushatës antishqiptare me rastin e 10-vjetorit të pavarësisë së Kosovës.

Si diplomacia ruse, ashtu dhe lobi rus në Shqipëri, bëjnë gabimin e madh diplomatik dhe strategjik, duke i konceptuar marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Rusisë të ndara nga qëndrimet dhe politika e Rusisë kundër Kosovës dhe kundër popullit shqiptar në Kosovë. Edhe diplomacia ruse, edhe lobi rus në Shqipëri, po punojnë fort për të futur në institucionet shtetërore të Shqipërisë konceptin e ndarjes e midis Kosovës nga një anë dhe marrëdhënieve midis Rusisë dhe Shqipërisë nga ana tjetër. Është një qëndrim infantil, i cili ndonëse mbulohet me frazat e bukura të “urtësisë” apo të “marrëdhënieve me të gjithë” etj., duhet konsideruar po aq armiqësor ndaj kombit shqiptar, si dhe politika zyrtare armiqësore e Moskës ndaj Kosovës. Kosova është pjesë e pandarë e çështjes kombëtare shqiptare, siç është vetë Shqipëria, dhe çdo qëndrim diplomatik ndaj njërit shtet shqiptar në Ballkan, duhet konsideruar si qëndrim kundër të dyja shteteve shqiptare dhe kundër kombit shqiptar.

Parimisht të gjithë jemi dakord që marrëdhëniet midis Shqipërisë dhe Rusisë duhet të jenë normale dhe të përparojnë, por kurrsesi nuk mund të përparojnë në kurriz apo duke injoruar interesat e pavarësisë së Kosovës. Lobi rus në Shqipëri, i cili nëpërmjet sponsorizimeve financiare ruse ka shtrirë metastazat në forcat politike, në mediat dhe rrjetet sociale, në shoqërinë civile dhe në të ashtuquajturat qendra studimore, etj. po këmbëngul që Shqipëria në marrëdhëniet e saj me Rusinë dhe me Serbinë të ndjekë vetëm korsinë dypalëshe dhe të harrojë Kosovën. Ky ndikim i lobit rus në Shqipëri ka pasur efektet e veta negative edhe më parë në diplomacinë shqiptare. Janë këto efekte të ndikimit rus që Shqipëria dha në vitin 2005 votën për pranimin e Rusisë si shtet vëzhgues në OIC, pa i kërkuar asgjë për Kosovën. Nuk i kërkoi asgjë për Kosovën as kur lëshimet ndaj Moskës arritën kulmin me siglimin nga dy ministrat e Jashtëm në Tiranë në dhjetor 2004 të Traktatit të Miqësisë me Rusinë, traktat me frymë antiatlantike, të cilin diplomacia ruse po bën presion që të nënshkruhet përfundimisht.

Diplomacia ruse dhe lobi rus në Shqipëri kanë kohën të kuptojnë se nuk mund të ketë devijime artificiale të institucioneve shtetërore shqiptare nga interesi strategjik mbarëkombëtar, i cili përfaqësohet nga të dy shtetet shqiptare. Çështja kombëtare nuk mund të sakrifikohet në altarin e miqësisë me Rusinë. Nëse Moska kërkon vërtet marrëdhënie miqësore dhe bashkëpunimi reciprok me Shqipërinë dhe nuk e ka për diversion antiatlantik, do të duhet që të rivlerësojë qëndrimin e saj ndaj shtetit të pavarur të Kosovës. Nuk mund të ketë as marrëdhënie miqësore me Shqipërinë dhe madje as avancim të marrëdhënieve të Rusisë me rajonin në përgjithësi, nëse vazhdohet me kursin e armiqësisë ndaj faktorit shqiptar në Ballkan. Ndaj, as diplomacia ruse dhe as lobi filorus në Tiranë nuk duhet të harrojnë se në mes të Rusisë me Shqipërinë është Kosova.

Erdogan e ka lutur kot Putinin që ta ndalë Asadin

Forcat pro qeveritare siriane kanë hyrë të martën në rajonin veriperëndimor të Afrinit, i cili është nën kontroll të kurdëve, për t’i ndihmuar ushtarët kurd në dëbim të sulmeve turke, gjë që mund të sjellë deri te përshkallëzimi i konfliktit

Menjëherë pasi kolona e luftëtarëve të veshur me uniforma maskuese, me armë dhe flamuj sirian në duar, hyri në Afrin, mediet shtetërore siriane raportuan se ushtria turke i ka sulmuar me granatime.

Në këtë përleshje janë nga njëra anë ushtria turke dhe aleatët e saj grupet kryengritëse siriane, dhe nga ana tjetër aleanca ushtarake e cila po i ndihmon forcat qeveritare të kryetarit Bashar al Asad, gjë që e komplikon edhe më tepër situatën në fushë betejën veriperëndimore siriane.

Qëllimi i ofensivës turke, e cila po zgjatë tashmë një muaj, është të dëbohet milicia kurde YPG nga Afrini, të cilën e konsideron kërcënim të madh për siguri të kufirit të vet.

YPG ka përshëndetur ardhjen e forcave pro qeveritare, të cilat përfshijnë edhe milicinë e lidhur me Asad’in, por jo edhe vet ushtrinë siriane, dhe ka kumtuar se Damasku është përgjigjur në thirrje të tyre për ndihmë kundër Turqisë.

Më herët të martën, presidenti turk Recep Tayyip Erdogan ka thënë se Ankaraja është duke punuar me Rusinë në mënyrë që të pengohet vendosja e forcave pro qeveritare në Afrin.

Burimet kurde dhe mediet shtetërore siriane kanë raportuar se forcat turke i kanë granatuar pjesët e Afrinit kah vinin luftëtarët pro qeveritarë.

“Forcat turke kanë bombarduar zonat e banuara afër forcave popullore, të cilat kanë ardhur për t’i dhënë përkrahje banorëve të Afrinit të ballafaquar me agresion”, ka lajmëruar agjencia e lajmeve SANA. Agjencia turke Anadolya ka lajmëruar se forcat pro qeveritare kanë filluar të tërhiqen pas granatimit turk, por ky informacion ishte e pamundur të vërtetohet.

Turqia të hënën ka paralajmëruar se do t’i kundërvihet forcave qeveritare siriane nëse ata hyjnë në rajonin e Afrinit për të ndihmuar YPG-në kurde në luftë kundër ushtrisë turke./Insajderi.com.

Kushti i Grupit të LDK-së: Para votimit të demarkacionit, marrëveshje për zgjedhje të reja

Kryetarja e Alternativës, Mimoza Kusari Lila, njëherësh deputete e Kuvendit të Kosovës, ka deklaruar se grupi i parlamentar të cilës ajo i takon, kanë kushte për ta votuar demarkacionin

Në televizionin publik ajo tha se në momentin e parë të një takimi me zyrtarë të koalicionit qeverisës të caktohet data për zgjedhje parlamentare, në mënyrë që qeverisja Haradinaj të mos zgjasë më shumë.

Kjo sipas saj, duhet të ndodhë pasi që vlerëson se kauza e demarkacionit ka qenë false.

“Ne kemi vullnet për ta votuar demarkacionit, dhe pas kalimit të tij, nuk kemi asnjë vullnet dhe arsyeje për ta përkrahur qeverinë Haradinaj”, deklaroi Kusari Lila.

Duke e komentuar deklaratën e përbashkët të presidentëve të Kosovës dhe Malit të Zi, për demarkacioni, ajo tha se ajo nuk mund të ketë efekt juridik, dhe sipas saj votimi eventual i saj në Kuvendin e Kosovës, nuk ka asnjë obligim për Malin e Zi.

Pas politizimit, tash nepotizëm në QKUK

Shërbimi Spitalor Klinik i Kosovës ka marrë në punë rreth 150 infermierë të fushave të ndryshme. Në këtë konkurs kanë konkurruar gati 1 mijë persona dhe ka pasur edhe shumë ankesa. Në mesin e të pranuarve ka familjarë të stafit të administratës së SHSKUK-së. Drejtoria nuk është ballafaquar me gazetaren për të sqaruar mundësinë e nepotizmit në këtë rast, raporton KTV

Emri i Liridona Gllarevës është i pari në listën për infermierë në Shërbimin Spitalor Klinik Universitar të Kosovës, për Infermier-Mami.

Gjithçka do të ishte në rregull nëse bashkëshorti i saj, Alban Janova, të mos ishte zyrtar për mbrojtjen e të dhënave personale në SHSKUK dhe kryetar i njërit prej komisioneve që përzgjodhën infermierët në konkursin e dhjetorit të 2017-s.

Gllareva, e cila në këtë konkurs nuk e kishte shënuar fare mbiemrin e burrit, arriti që në intervistën me shkrim dhe me gojë të sigurojë 340 pikë, ndër tri të parat të pranuara.

Por, mbiemrin e bashkëshortit e ka të shënuar në rrjetet sociale, ku edhe ka fotografi të shumta me të.

Vetë Alban Janova nuk ka pranuar të prononcohet për televizionin dhe ka thënë se nuk ishte pjesë e Komisionit të Mamive.

“Kemi qenë tre komisione. Unë kam qenë në Komisionin për infermier të përgjithshëm. Gruaja ime është pranuar si Mami dhe është pranuar vetë. Unë s’kam ndikuar. Arsyeja pse nuk e ka shënuar mbiemrin Janova është sepse në dokumente të shkollës së Mesme e ka ashtu emrin. Zyrtarisht, i ka dy mbiemra, por mund të them se shumicës nuk ua kemi shënuar mbiemrin e dytë, sepse nuk na zinte kolona”, tha Alban Janova.

Por, mënjanimin e mbiemrit të dytë, për shkak se nuk e zinte kolona, e hedh poshtë kandidati i dytë i pranuar pas Gllarevës.

Kohavisioni ka provuar të marrë një qëndrim zyrtar nga Zyra e drejtorit të SHSKUK-së lidhur me punësimin e familjarëve, por kjo zyrë është përgjigjur vetëm me shkrim.

Ata vetëm kanë thënë se Janova nuk ka qenë pjesë e Komisionit të përzgjedhjes së Mamive.

“Që nga fillimi i procedurës së testimit me shkrim ka qenë e kyçur edhe Sindikata, përkatësisht anëtarë të Sindikatës nga QKUK-ja. Sindikata, e cila ka monitoruar tërë procedurën e konkursit, nuk ka pasur ankesa gjatë procedurës së testimit me shkrim të kandidatëve, por as në intervistën me gojë”.

Kohavision ka kontaktuar përfaqësuesit e Sindikatës, por, sipas tyre, ata vetëm kanë monitoruar punën dhe me aq sa kanë parë nuk kanë arritur të vërejnë një detaj të tillë. Xhemë Selmani nga kjo sindikatë ka thënë se kanë qenë gati njëmijë aplikantë dhe ne nuk kemi kontrolluar në baza familjare, ankesa nuk ka pasur dhe nuk mund të dimë nëse ndonjëri nga ta e ka punësuar gruan.

Mbi 70 ankesa janë dorëzuar për këtë konkurs dhe pritet të shytohen nga një Komisioni i veçantë.