Lajm.co

Modelet seksi frenojnë evolimin e modës (foto)

Gjithnjë e më tepër ekspertët e modës thonë se bikinit po vijnë duke u bërë gjithmonë e më të vogla

Por duket se ky është një konstatim që jo shpesh herë gjen mbështetje nga modelet.

Më poshtë në galerinë virtuale do të mund të shikoni yjet e pasarelave të cilat duket se kanë penguar disi evolimin e modës.

Hidhini një sy, fotot janë mbledhur nga Daily Star.

Problemi i Kajtazit nuk është sulmuesi që e goditi, por 200 veta që e shikuan ‘seri’

Nga Kimete Berisha

E shohim fëmiun e shtrirë në rrugë, zbathur, pa çorapa-nuk e kthejmë kokën.E shohim plakun këmbë në autobus-nuk çohemi nga vendi. E shohim njeriun e zbehur, pa pikë gjaku në fytyrë, mbështetur për lisi, nuk e pyesim ‘a ke nevojë për ndihmë’! E shohim njeriun të heshtur e të vuajtur-nuk e pyesim ‘çka ke’!

Nuk e hapim derën-kur na thërrasin!
Nuk përgjigjemi në telefon.

Shokun nuk e pyesim ‘a po mund b?hesh idare’.

Nuk e thërrasim policinë kur e dëgjojmë vajin e një gruaje që e rrah burri i saj, e britmat e një fëmije që e rrah nëna e tij.

Thjesht:

S’ndjejmë asgjë.

S’jemi të motivuar.

Jemi në disponim indiferent!

Dhe, s’na intereson askush, përveç vetja, dhe pjella jonë.

Pra, jemi shoqëri depresive.

Apatia dhe indiferenca kanë lidhje të ngushtë me sëmundjet mendore, siç është depresioni (apo larg qoftë shizofrenia), prandaj, një shoqëri si ne, që duron gjithçka, sheh gjithçka, përjeton padrejtësi të llojeve të ndryshme çdo ditë, e nuk reagon, në atë shoqëri nuk mund të llogarit askush.

200 veta e panë Vehbi Kajtazin ditë’m drekë kur e sulmuan në fytyrë, e nuk u çu njëri prej tyre t’i ndajë, mosni aman!

Problemi i Vehbiut nuk është sulmuesi që e goditi papritur e pa u kujtuar, por problemi i tij dhe i yni janë 200 veta që e shikuan ‘seri’.

Bashkë me sulmuesin, do të duhej të arrestoheshin edhe ata 200 veta që pa dashje u bën followersa të sulmuesit.

Stoikët i jepnin apatisë kualitet pozitiv, demek sipas tyre apatiku është person që e karakterizon ‘urtësia’, ata kujtonin se apatikë janë njerëzit pa pasione, kurse kimetja mendon se njeriu pa pasione dhe pa ndjenja, është njeri i vdekur, rreth të cilit nuk ndodh jeta.

Ndoshta është mençuri të mos përzihesh në jetën e tjetrit, por nuk është humane ta shikosh indiferent dikë duke u rrahur.

Mençuria kalkukon, e ruan veten, kurse humanizmi na mban në jetë, mençuria pa mirësinë është djallëzore, është indiferente, si vdekja.

Çfarë e ka shkakuar apatinë tonë?

Pse neve nuk na bëhet vonë!

Është e vërtetë se humori i ka mbijetuar depresionit tonë, ama humori ‘i pistë’, ‘johuman’, ‘i vrazhdtë’, ‘sadist’, ‘diskriminues’. E ky lloj ‘humori’, nuk e motivon njeriun për mirë, prandaj edhe humorin e kemi ‘përgjakur’!

Qeshin me viktima, gëzohen kur dëgjojnë se dikush është përgjakur, i duartrokasin vdekjes.

Kaq në depresion që jemi. Hapur, në Facebook, me emër e mbiemër, i duatrokasin krimit.

P.S. Më la përshtypje ky paradoks: Vehbi Kajtazi ua zbulon njerëzve bisedat private në viber, ndërsa emrin e sulmuesit të tij nuk e zbuloi, tha shkaku mos m’i dëmtu hetimet.

Pra, kur i dhemb këtij, kur e prek atë, nuk i dëmton hetimet, e kur u dhemb të tjerëve, i dëmton hetimet.

Nuk paska gjë më të shëmtuar sesa ti si femër t’i dëgjosh meshkujt duke thënë ‘më kanë rrahur’! Thuani së paku ‘më kanë sulmuar’!

Skena politike para tronditjes nga Gjykata Speciale

Baza juridike dhe kushtet ligjore për fillimin e punës së Dhomave të Specializuara dhe Zyrës së Prokurorit të specializuar, që ndryshe njihen edhe si Gjykata Speciale për krimet e luftës në Kosovë, tashmë janë ndërtuar dhe mund të pritet që kjo gjykatë deri në fund të këtij viti të procedojë me rastet e para, vlerësojnë ekspertë të çështjeve juridike -ndërkombëtare dhe njohësit e zhvillimeve politike në vend

Në rubrikën e përjavshme të Radios Evropa e Lirë, “Fokus” , ata thonë se aktakuzat, të cilat do të ngrihen nga Zyra e Prokurorit të Specializuar, si dhe proceset gjyqësore, mund ta tronditin skenën politike të Kosovës dhe se shqetësimet apo paralajmërimet për një tronditje të tillë, tashmë janë shpërfaqur.

Gjykata Speciale, s’ka kthim prapa

Ismet Salihu, profesor i të Drejtës Penale Ndërkombëtare, shpreh bindjen se Gjykata Speciale, ndonëse ka qenë e gatshme të veprojë, deri më tash nuk e ka bërë këtë, në mënyrë që eventualisht të mos ndikojë në procesin e zgjedhjeve parlamentare që u mbajtën më 11 qershor.

Një shmangie të fillimit të punës, sipas tij, kjo gjykatë do ta bëjë deri pas zgjedhjeve lokale, që do të mbahen më 22 tetor.

“Me përfundimin e zgjedhjeve lokale, në çdo moment mund të fillojë punën kjo gjykatë. Përndryshe, kthim prapa, kjo gjykatë, nuk do të ketë. Opinioni i Kosovës, kosovarët, duhet të përgatitjen për ngritjen e akuzave dhe përgjegjësitë e njerëzve, të cilët do të akuzohen për krimet e pretenduara nga Dick Marty, më vonë edhe nga Prokurori special Clint (Wiliamson), si dhe nga ky që është aktualisht (David Schwendiman)”, thotë profesor Salihu.

Njohësi i zhvillimeve politike në vend, Imer Mushkolaj, shpreh mendimin se personalitetet që janë përfolur se mund të jenë në shënjestër të Gjykatës Speciale, tashmë i kanë informacionet se mund të jenë në ndonjërën nga aktakuzat, pavarësisht se nuk i kanë bërë publike.

Ai thotë për Radion Evropa e lirë se puna e Gjykatës Speciale, tashmë nuk është vetëm deklarative.
“Tash, ajo është shtrirë edhe në terren dhe së shpejti pritet të bëhen edhe aktakuzat e para. Natyrisht, që kjo do të shkaktojë dhe do të ketë ndikim në skenën politike të Kosovës. Patjetër që unë, deklarimin e fundit të presidentit Thaçi e lidhi pikërisht me mundësinë që kjo Gjykatë Speciale do ta trazojë skenën politike të Kosovës. Por, është çështje tjetër se si dhe sa do të mund të menaxhohet kjo tronditje apo mbase ky shqetësim serioz, që do ta sjellë Gjykata Speciale”, shprehet Mushkolaj.

Ndikim në konfigurimin e skenës politike

Ditë më parë, presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, ka theksuar se formimi i Gjykatës Speciale “ka ardhur si nevojë politike ndërkombëtare”.

Ai ka thënë se pranimi i Gjykatës Speciale nga Kosova është bërë në rrethana imponuese diplomatike ndërkombëtare, nga ana e partnerëve ndërkombëtarë të Kosovës, me arsyetimin se duhet t’i kënaqin edhe aktorët tjerë, në veçanti Rusinë dhe Beogradin.

Presidenti Thaçi ka shprehur përkushtimin për të vërtetën dhe pajtimin, por megjithatë, formimin e Gjykatës Speciale e ka cilësuar “proces të padrejtë historik ndaj Kosovës”, si dhe ka ngritur dyshime rreth drejtësisë që mund të vendosë kjo gjykatë.

“Gjykata Speciale do të jetë vetëm një pikë drejtësi, në detin e padrejtësive që kanë ndodhur në Kosovë. Shtrohet pyetja, a do ta nxjerrë të vërtetën dhe a do të sjellë pajtim ndëretnik kjo Gjykatë?”, ka thënë presidenti Thaçi.

Por, politologu Ramush Tahiri, i ka thënë më herët Radios Evropa e Lirë, se pavarësisht reagimeve të tashme ose atyre eventuale që mund të pasojnë në figurat politike dhe institucionale në Kosovë, Gjykata Speciale nuk mund të abrogohet.

“Ky është thjesht një lloj, ndoshta, shfajësimi – që kjo gjykatë po punon -i Hashim Thaçit, tash në funksionin e presidentit. Por, nuk mendoj që do të ketë ndonjë ndikim praktik, përveç që do të ketë ndikim në marrëdhëniet e Kosovës ose të vetë presidentit me faktorin ndërkombëtar”, pati theksuar Tahiri.

Analisti Mushkolaj shpreh mendimin se në muajt e ardhshëm do të ketë edhe reagime të tjera lidhur me Gjykatën Speciale.

“Unë besoj që reagimit të ashpër të presidentit, në të ardhmen, menjëherë pas përfundimit të zgjedhjeve (lokale), do të vazhdojnë t’i bashkohen edhe reagimet e aktorëve të tjerë, të cilët mund të jenë pjesë e aktakuzave nga kjo gjykatë, varësisht se si i marrin informacionet për përfshirjen e tyre”.

“Skena politike mund të pësojë goditje, për shkak se nëse shohim raportin e senatorit Marty, ne aty gjejmë emra goxha të rëndësishëm. Secila aktakuzë që do të përfshijë një ose më shumë nga këta emra, do të ndikojë seriozisht, besoj, edhe në konfigurimin e ardhshëm të skenës politike të Kosovës”, thekson Mushkolaj.

Profesor Salihu shpreh mendimin se pavarësisht reagimeve, qoftë brenda Kosovës, qoftë jashtë vendit, ndikimet politike nuk do të mund të depërtojnë në punën e Gjykatës Speciale.

Madje, sipas tij, kjo gjykatë është produkt i moskonsolidimit të sistemit vendor të drejtësisë, si dhe mospunës së duhur të drejtësisë ndërkombëtare, në kuadër të UNMIK-ut, e më pas edhe të EULEX-it, të cilat deri në vitin 2014, kishin kompetencë ekskluzive për procedimin, akuzimin dhe gjykimin e krimeve gjatë luftës dhe pas luftës.

“Kjo Gjykatë (Speciale) është themeluar për shkak të ndikimeve politike që janë bërë brenda për brenda gjykatave, sistemit tonë të drejtësisë”, thotë profesor Salihu, duke shtuar se është i bindur që Gjykata Speciale i ka të gjitha garancitë e duhura të sistemit të drejtë të drejtësisë.

Implikime buxhetore për Kosovën

Procedimi i aktakuzave nga Gjykata Speciale, pritet të krijojë implikime edhe për buxhetin e Kosovës. Kjo për faktin se me Ligjin për mbrojtjen juridike dhe financiare të personave të akuzuar potencialë në proceset gjyqësore në Dhomat e Specializuara, do të mbulohen shpenzimet për secilin person që akuzohet nga kjo gjykatë, si për angazhimin e mbrojtjes apo avokatit të tij, e deri te shpenzimet e udhëtimeve jashtë Kosovës për të dhe familjen e tij. Gjithashtu, aty përfshihet edhe mbulimi i shpenzimeve për procedurat gjyqësore e deri te kompensimi i atyre personave, të cilët gjykata do t’i shpallë të pafajshëm.

Zyrtarët e Qeverisë së Kosovës, thonë se ligji do të zbatohet. Halil Matoshi nga kabineti i kryeministrit të Kosovës, Ramush Haradinaj, thekson se Qeveria do t’i respektojë vendimet e institucioneve.

“Qeveria e Kosovës do të vazhdojë të jetë shumë e përgjegjshme dhe të sillet në përputhje me të gjitha vendimet që i kanë marrë institucionet e Republikës së Kosovës”, thekson Matoshi.

Por, profesor Salihu konsideron se ky ligj ka qenë i panevojshëm, për faktin se sipas konventave ndërkombëtare dhe sipas të drejtës ndërkombëtare dhe nacionale, të akuzuarve që nuk kanë mjete financiare për të paguar mbrojtës, atë ia siguron gjykata, sipas detyrës zyrtare.

“Nxjerrja e çdo ligji, duhet t’i ketë edhe implikimet buxhetore. Ky ligj nuk e ka bërë atë kalkulim për implikimet buxhetore, se sa do të kushtojnë angazhimet e mbrojtësve të personave, të cilët eventualisht do të akuzohen dhe do të nxirren para kësaj gjykate”, thekson profesor Salihu.

Sidoqoftë, njohësit e zhvillimeve politike dhe të çështjeve juridike, kanë vlerësim të ndryshëm lidhur me efektet që mund t’i krijojë Gjykata Speciale te qytetarët e Kosovës. Ndonëse, sipas tyre, nxitja e trazirave nuk përjashtohet, ashtu sikurse edhe reagimi i opinionit, megjithatë, siç thonë ata, këto nuk do të mund të kenë efekt në punën e Gjykatës Speciale.

Ish-anëtari i SHIK-ut ftohet nga Policia si dëshmitar, por ka një porosi për Thaçin dhe Grabovcin

Ish-anëtari i Shërbimit Informativ të Kosovës dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës Naim Miftari, gjatë ditës së djeshme ka njoftuar se është ftuar në cilësinë e dëshmitarin nga Policia për Hetimin e Krimeve të Rënda në Prishtinë

Në shkrimin e tij në Facebook, Miftari ka thënë se do t’i përgjigjet kësaj ftese, vetëm atëherë kur Hashim Thaçi, do të ulet në bankën e të akuzuarve për krim të organizuar dhe tradhti ndaj shtetit.

“Prap a…(shkolla e Stanishiqit nuk harrohet leht)

Prokuror apo avokat i presidentit prap ti a thuj shefit tand Hashim Thaqit por edhe vetes se nuk ju nxen aj djell….dotë shihemi vetëm atëhet kur ju të jeni jashta pushtetit dhe të ulur në banken e të akuzarve për krim të oganizuar dhe tradhti ndaj shtetit,tradhti ndaj UÇK, tradhti ndaj deshmove dhe të gjitha viktimav tjera të luftes.

(Ju a doti besonit jeten tuaj por edhe femijve tuaj dhe familjarve tuaj një prokurorit apo gjygjtarit që e kan sjell me detyr në at pozit Thaqi,Veseli,Grabovci,Syla apo Xhaviti…..)”, ka shkruar Naim Miftari në Facebook.

I kontaktuar nga gazeta “Bota sot”, ai ka thënë se nuk e din arsyen pse është ftuar si dëshmitar nga Policia e Kosovës. Madje ka thënë se gjendet jashtë vendit, por edhe nëse do të ishte në Kosovë, nuk do t’i përgjigjej kësaj ftese.

“Nuk e kam idenë pse jam thirr, pasi gjenden në Britani me punë, pra nuk gjendem në Kosovë. Por, sidoqoftë, edhe po të isha atje, nuk do t’i përgjigjegja thirrjeve të prokurorëve të Hashim Thaçit, Kadri Veselit e Adem Grabovcit, sidomos pas rastit kur më vun mjetin shpërthyes para ca javësh para derës. Raste të tilla kanë ndodhur edhe më herët, kur më ishte goditur shtëpia me armë automatike dhe bomba dorësh, kërcënime si rutinë të përditshme me vrasje fëmijësh e me vrasje të familjarëve të tjerë, pastaj tentimi të na vrisnin me veturë tek Tregu i Gjelbërt. Këto raste nuk ka mundur t’i zbardhë as EULEX-i, por as prokurorët e presidentit jo se jo”, është shprehur Miftari.

Ai ka thënë tutje se nuk mund t’i besoj jetën sistemit të dështuar të drejtësisë në Kosovë dhe të kapur nga “Thaçi me shokë”.

“Kush do t’i besonte jetën e vet ose jetën e familjarëve tjerë, një sistemi total të dështuar të drejtësisë në Kosovë dhe totalisht të kontrolluar dhe në duar të Hashim Thaçit me shokë”, ka pyetur ish-anëtari i SHIK-ut.

Miftari ka treguar se para disa muajsh ishte ftuar në bisedë nga prokurori, për të cilin ka thënë se e kishte liruar presidentin Thaçi nga akuzat për kidnapim të dy veprimtarëve të LDK-së.

“Edhe para disa muajsh, jam ftuar në një bisedë nga një prokuror, mik i presidentit tonë, i cili ishte kujdes para ca kohësh që ta lironte presidentin nga akuza për kidnapim dhe torturim të dy veprimtarëve të LDK-së, ishte kujdes Prokurori që ta takonte personalisht njërin nga viktimat (pjesëtar i LDK-së) me presidentin dhe viktima nga presioni ka heq dorë nga ndjekja penale. Kjo ndodhë vetëm në Kosovë, që prokurori i shtetit aranzhon si sekser (avokat), takime private në restorante në mes të dyshuarit dhe viktimës”, ka thënë ai.

Në fund të prononcimit për “Bota sot”, Miftari ka edhe një porosi për Thaçin dhe Grabovcin.

“Me presidentin Thaçi dhe Adem Grabovcin, do të shihemi gjithsesi në gjykatë, por jo në gjykatat e tyre, ku edhe gjyqtari, edhe prokurori, por edhe hetuesi dhe avokati, janë njerëz të tyre”, ka shtuar Naim Miftari.

Haradinaj priti afaristin dhe humanistin amerikan Mares

Kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, priti sot në takim inxhinierin e naftës, afaristin dhe humanistin amerikan, Benito Mares, të cilin e njoftoi për interesimin e Kosovës për të qenë pjesë e Tubacionit Trans Adriatik (TAP), si degë e korridorit të gazit jugor nga Azerbajxhani përmes Turqisë deri në Shqipëri

Haradinaj ka vlerësuar lart punën humanitare të afaristit Mares në Kosovë, i cili ka bashkëfinancuar fazën e dytë të kompleksit përkujtimor për UÇK-në në Marinë, por edhe i disa veprimtarive tjera të sfondit humanitar.

Naftëtari Mares tha se ka marrë iniciativën që të bëhet studimi i fizibilitetit të TAP që Kosovës nuk i kushton para, por vetëm mbështetje administrative nga Ministria e Tregtisë dhe Industrisë.

Lidhjet dinastike serbo-shqiptare në Mesjetë

Familjet e njohura sunduese dhe fisnike serbe dhe shqiptare, gjatë Mesjetës kanë vendosur lidhje të ndryshme familjare. Në pajtim me zakonet mesjetare, mënyra më efikase për të siguruar raporte të ngushta prej aleatëve ka qenë lidhja e martesave politike, shkruan Dushko Lopandiq për Kohën Ditore

Kjo ishte mënyra që të garantohet paqja dhe të mbahet siguria e shtetit, si dhe një bashkëpunim i mirë mes fqinjëve dhe mes sovranit e vasalëve të tij. Lidhjet mes familjeve sunduese dhe fisnike serbe dhe shqiptare krijoheshin qysh në kohën e sundimtarëve të parë serbë nga shtëpia e Nemanjiqëve, ndërsa u bënë shumë intensive dhe të afërta në kohën e pushtimit nga turqit, kur të dy popujt u gjetën në rrugën e një fuqie shumë më të madhe dhe të një kërcënimi më të madh. Familjet e njohura shqiptare nga Mesjeta ishin: Topijajt, Muzakajt, Arianitët, Dukagjinët, Kastriotët.

Një princeshë nga shtëpia e Nemanjiqëve ka qenë e martuar në shekullin XIII për një udhëheqës fisnik shqiptar. Bëhet fjalë për Komnenën, të bijën e Stefanit të Kurorëzuarit të Parë që njëherësh ishte dhe motra e mbretit Radoslav, nëna e të cilëve ishte princesha bizantine Eudokia, e bija e perandorit Aleksit II Engjullit. Princesha Konina në martesën e parë ishte gruaja e fisnikut shqiptar Dhimitrit, të birit të Proganit (ka vdekur rreth vitit 1215). Në një kartë të dubrovnikasve, Dhimitri përmend titullin e tij bizantin “panipersevast”, të cilin me gjasë e ka fituar si dhëndër i sundimtarit serb. Ai quhet edhe “arhont i arbanasve“ dhe është i pari fisnik që ka tentuar (pa sukses) të pavarësojë tokat shqiptare në rajonin e Krujës. Në martesën e dytë, Komnina u martua rreth vitit 1217 me “sevastin” Gregor Kopmonin, po ashtu shqiptar, zot i Krujës dhe Elbasanit, me të cilin ajo kishte një vajzë. Supozohet se nga martesa e kësaj vajze së cilës nuk i dihet emri (mbesa e Stefanit të Kurorëzuarit të Parë) me princin shqiptar Golemin rrjedh edhe familja e Arianit Komnenit.

Dy personalitetet më të rëndësishme me prejardhje shqiptare që lidhin dinastitë serbe dhe shqiptare, si dhe historinë e këtyre dy popujve fqinjë, janë, pa dyshim, despotja serbe Angjelina, si dhe heroi shqiptar Gjergj Kastrioti – Skënderbeu.

Shqiptarja – shenjtore serbe

Angjelina ka qenë vajza e fisnikut shqiptar Gjergj Arianit Komnenit, i cili, ndoshta, siç e thamë, rridhte nga familja që mes pararendësve kishte edhe mbretin Stefan Nemanjiqin, të Kurorëzuarin e Parë. Gjergj Arianiti ka qenë udhëheqës i luftës kundër turqve. Ka udhëhequr shqiptarët mes Vlorës dhe Shkodrës, dhe ka fituar në tri beteja në periudhën 1433-1436. Rreth vitit 1456 Venediku e shpalli “Dukë i Madh” dhe ai sundoi mes Durrësit dhe Shkodrës. Kishte të birin Konstandinin, i cili më vonë u bë edhe regjent i Kontesë Monferato, në Itali. Prej tri bijave të njohura, dy (Angjelina dhe Gojisllava) i martoi për princ serbë (despotin Stefan Brankoviqin dhe Ivan Crnojeviqin, të zotin e Zetës).

Angjelina u martua më 1460 për despotin e dëbuar dhe të verbër serb Stefan Brankoviqin (rreth 1425-1476). Të dy bashkëshortët, pra, në vija të ndryshme, ishin pasardhës të sundimtarit të madh Stefan Nemanjës. Despot Stefani i verbër ishte i biri i Gjuragj Brankoviqit. Turqit i kishin verbuar Stefanin dhe vëllanë e tij Gergurin qysh kur ishin të rinj, si dënim për të atin e tyre. Nga fundi i despotatit serb, Stefani shkurt u shpall për despot (1458), por pas vetëm disa muajsh iu desh të ikë në Smederevë (1459). Dubrovnikasi Mavro Orbin, në librin e tij “Mbretëria e sllavëve”, shkroi se “Stefani iku në Shqipëri, ku i bindur nga të vetët, për grua e mori Angjelinën, apo siç e quajnë të tjerët, Teodorën, një grua e virtytshme, të bijën e vjehrrit të Skënderbeut, Arianitit, që shtëpia të mos mbetet pa pasardhës”. Mbase në realizimin e kësaj martese një rol domethënës kishte Gjergj Kastrioti, i cili Angjelinën e kishte kunatë.

Angjelina vërtet u tregua si grua e virtytshme dhe besnike, e cila me burrin dhe fëmijët e saj ndante të gjitha të këqijat e shtëpisë së dëbuar të Brankonviqëve, dhe popullit të shkapërderdhur serb. Nga fillimi i vitit 1461 çifti bashkëshortor e braktis Shqipërinë dhe shkon në Venedik, ku Stefani e kishte titullin e patricit. Prej kontit të Goricës blenë një pronë në Furlani, me kështjellën që e quajtën Beograd. Këtu Stefani edhe vdiq më 1471, ndërsa despotja Angjelina mbeti si një vejushë e varfër me tre fëmijë: Gjorgjin, Jovanin dhe Marën (Marijën). Para se të vdiste, Stefani u shkroi dubrovnikasve, duke i lutur që të ndihmojnë gruan dhe fëmijët e tij: “U rekomandoj të imen Angjelinë, dhe fëmijët e mi Gjurën dhe Marën dhe Jovanin, dhe para Zotit e para Bashkësisë, e para gjithë botës: Ç‘të bëni me ta, bëftë Zoti me ju…” Diku rreth vitit 1485, Stefani u shpall shenjtor.

E bija e Stefanit dhe Angjelinës, Mara (apo Marija), me ndërmjetësimin e perandorit gjerman, u martua në vitin 1493 për Bonifacin V, markontin e Monferatit dhe pasardhësin e drejtpërdrejtë të familjes bizantine Paleologu (sipas vijës anësore, më të re, që sundonte në Itali), me të cilin kishte dy djem. Pinjollë nga kjo martesë në vijën femërore janë edhe pjesëtarët e disa prej dinastive më të njohura sundimtare të Evropës (p.sh. perandorët austriakë Habsburg-Loren, e të tjerë).

Angjelina me familje është shpërngulur prej maleve shqiptare, përmes Italisë deri në Frushka Gorë, në Srem. Tri herë ka bartur eshtrat e burrit (Shën Stefanit) dhe dy herë të të birit – dhe atë, në varfëri të madhe. Në Srem ka ndërtuar manastirin Sretenje, ku edhe u bë murgeshë dhe vdiq më 1520. Shpejt pas vdekjes së saj u shpall për shenjtore. Përmes shërbimit të Angjelinës u shfaqën edhe virtytet e saja të krishtere: pastërtia e jetës vigane, bamirësia, durimi dhe mençuria, lojaliteti i gruas, sakrifica e nënës. Dita e Shën Angjelinës është 30 korriku. Krahas Stefanit dhe Angjelinës, Kisha Ortodokse i ka shpallur për shenjtorë edhe bijtë e tyre, despotin Jovan (ka vdekur më 1502) dhe vladikën Maksim (despot Gjorgje, ka vdekur më 1516). Kur turqit, më 1716, e dogjën manastirin në Krushedoll, nga eshtrat e Angjelinës mbeti vetëm dora e majtë. Eshtrat e saj, pra dora, edhe sot gjenden në manastirin e rinovuar në Krushedoll, në Srem.

Skënderbeu – hero ballkanik

Dhëndri i Angjelinës, burri i motrës së saj Andronikës, ishte fisniku i madh shqiptar dhe heroi ballkanik Gjergj Kastrioti – Skënderbeu. Atdheu i Gjergj Kastriotit Skënderbeut është Epiri.

Familja e Skënderbeut ka qenë në marrëdhënie shumë të ngushta me fisnikët serbë-sllavë. E ëma e Gjergjit, Voisava (Vojislava Tripalda) ishte e bija e një fisnikut serb nga Pollogu i poshtëm në Maqedoni. Stërgjyshi i Skënderbeut kishte emër sllav, Brailo (apo Branilo). Brailo ka qenë kefal në Janinë (Epir) në kohën e sundimit të Nemanjiqëve të fundit. I biri i Brailos, Pali, ka mbajtur rajonin e Dibrës, ndërsa i biri i Palit, Gjon Kastrioti, zgjeroi pronat në Epir.

Duhet pasur parasysh edhe faktin se, tek popujt ballkanas, pra edhe te serbët, ka pasur një shumëllojshmëri të madhe në traditën e dhënies së emrave personalë. Kështu ndodhte që i ati të ketë emër serb, ndërsa i biri një të huaj. Pastaj, ka pasur raste kur babai ka emër serb, i biri të huaj dhe nipi të huaj. Por, askund në burimet mesjetare nuk shfaqet kjo simbiozë e qartë e shqiptarëve ortodoksë dhe sllavëve, në dhënien e emrave personalë, sikur që është rasti në familjen e Gjergj Kastriotit-Skënderbeut.

I ati i Skënderbeut, Gjoni (serbisht Ivan) Kastrioti (1407-1437) me djemtë e tij Stanishin, Reposhin, Kostadinin dhe Gjergjin, bëri një dhuratë të madhe për manastirin Hilendar në Malin e Shenjtë (Mali Atos) duke ua dhuruar fshatrat Radostushë dhe Trebishtë, afër Dibrës, gjë që është shënuar në një kartë e cila edhe sot ruhet në manastir. Në vitin 1430, Gjon Kastrioti me tre djemtë e tij arriti një marrëveshje me manastirin Hilendar, sipas së cilës u është dhënë një pirg (kullë), e cila edhe sot e ka emrin “Pirgu arbanas”. Karta për dhuratën nis me këtë fjali: “Me bamirësinë e patregueshme të sundimtarit tim Krishtit, unë, mëkatar dhe i padenjë, që nuk guxoj të quhem rob i Krishtit Zotit tim, Gjon Kastrioti, me djemtë e mi Stanishin dhe Reposhin, Kostandinin dhe Gjergjin, u përpoqa që, sipas Zotit tim të gjithmbajtës dhe me ndihmën e Zojës Lavri të Hilendarit…” I biri i Gjonit, Reposhi, vdiq më 1431 në manastirin Hilendar, ku edhe sot mund t’i shihet varri. Supozohet se edhe vet Gjon Kastrioti është varrosur në Hilendar.

I biri më i ri i Gjonit, Gjergj Kastrioti, si i ri ishte marrë rob nga turqit, ku edhe e mori fenë islame dhe emrin Skënder (d.m.th. Aleksandër). Pas kthimit në Shqipëri, rreth vitit 1444, Skënderbeu – Gjergji heq dorë nga islami dhe vihet në krye të rezistencës përballë osmanlinjve që vinin. Ai liroi pothuaj gjithë hapësirën e Shqipërisë së Mesme. Në kështjellën e padepërtueshme të Krujës, Skënderbeu për dy dekada do t’i bëjë rezistencë heroike turqve. Edhe pse kishte forca të pakta (12.000 luftëtarë), Gjergj Kastrioti me sukses luftoi kundër ushtrisë dhjetëfish më të madhe turke. Vdiq i pamposhtur, më 1468 në Lezhë, ndërsa emri i tij edhe sa ishte gjallë u bë legjendë, për të cilën rrëfehej në gjithë vendet ballkanike, po edhe në selinë e Papës dhe në gjithë Evropën. Në fillim të “Kurorës së maleve”, Petar Petroviq Njegoshi këndon: “Skënderbeu ka zemër Obiliqi…” Shkrimtari i njohur serb Jovan Sterja Popoviq ka shkruar dramën “Skënderbeu”.

I biri i Skënderbeut, Gjoni (apo Jani, Ivani, Gjovani) Kastrioti, pas rënies së tokave shqiptare nën turqit, iku në kështjellën e mbretit të Napolit, ku, falë meritave të të atit, fitoi edhe titullin e dukës së “San Pietro di Galantina”. Gjoni ishte martuar me të bijën e despotit serb Lazar Brankoviqit (1421-1458) – Irinën. Marrë parasysh që e ëma e Irinës ishte Jelena Paleologu, e bija e despotit të Moresë Tomës, vëllait të perandorit të fundit bizantin (Konstantinit XI) – pasardhësit italianë nga kjo martesë shqiptaro-serbe janë njëkohësisht edhe pasardhës të dinastisë së fundit perandorake të krishterë nga Konstantinopoja.

Pasardhësit e tyre në aristokracinë italiane mund të përcillen deri në ditët e sotme. Në fakt, nga martesa e Gjon Kastriotit me Irina Brankoviqin u lind djali me emrin Ferante, që ka bartur mbiemrin “Kastriota Skenderbeg”. Ferante nuk ka pasur djem “në martesë ligjore”, por prapa vetes la të bijën Irina (Marija), e cila u martua me Pietro Antonion, princin e Bisignanit, nga familja Sanseverino. Pasardhësit nga kjo martesë janë në familje fisnike italiane dhe gjermane: Bisignano-Sanseverino, di Capua, Pignatelli, d’Arenberg, Windisch-Graetz, Ursel dhe de Lin, etj. I përmenduri Ferante Kastrioti ka lënë pas edhe fëmijë jashtëmartesorë, pasardhësit e të cilëve kanë mbijetuar deri më sot (kjo është familja “prej Kastriot-Skenderbegut”)

Lidhje të shumta

Përveç të përmendurve, janë të njohura edhe shumë lidhje të tjera mes familjeve fisnike serbe dhe shqiptare. Familja Kastrioti edhe në vija të tjera ka qenë e lidhur me dinastitë serbe. Kështu, motra e Skënderbeut, Marija, ka qenë e martuar për sundimtarin e Zetës (d.m.th. të Malit të Zi) – Stefanit Crnojeviqin (ka vdekur më 1465). Nga kjo martesë rrjedh i njohuri Ivan Crnojeviqi (në popull i njohur si Ivan-Begu, që sundoi në vitet 1464-1490), i cili selinë e Zetës, si dhe mitropolinë, e kaloi në Cetinë dhe e ndërtoi manastirin e njohur të Cetinës. Siç u përmend, ky Ivan në martesën e parë kishte për grua Gojisllavën, të bijën e Gjergj Arianit Komnenit, motrën e shenjtores Angjelina Brakoviqit, si dhe të Andronikës, gruas së Skënderbeut.

Ekzistojnë edhe lidhje të shumta mes familjes sundimtare serbe Brankoviq dhe familjes fisnike shqiptare Topia: motra e Vuk Brankoviqit, pjesëmarrësit të Betejës së Kosovës dhe sundimtarit të rajonit të Kosovës, e cila quhej Teodora (apo Vojislava) ishte e martuar për sundimtarin e Durrësit, Gjergj Topinë (1388-1392). E ëma e këtij Gjergji, ishte Vojisava Balshiq, e martuar rreth viti 1370 për sundimtarin e Durrësit, “princin e Arbërisë”, Karl Topinë (1359-1388). Karl Topia më 1381 e rinovoi kishën e Shën Gjonit (serbisht “Shën Jovanit”) te Elbasani në Shqipërinë e Mesme, të themeluar për nder të Shën Gjonit të Vladimirit, sundimtarit serb (duklan) dhe shenjtor. Njëra vajzë e Karl Topisë u quajt Voisava (sipas së ëmës). Tjetra, Elena, ishte martuar me Konstantin Balshajn, të zotin e Krujës dhe vasalin turk, i cili rridhte nga familja e sundimtarëve të Zetës, Balshiqëve, dhe të cilin në vitin 1402 e ekzekutuan venedikasit në Durrës.

Në fund, Mara, e bija e Niketë Topisë (sipas të gjitha gjasave i biri i Karl Topisë), u martua më 1407 për Balshën (III) Balshiqin, sundimtarin e Zetës nga viti 1403 deri më 1421. E ëma e Balshës ishte e njohura Elena Hrebljanoviq, bija e princit Lazar. Balsha nuk ka pasur fëmijë, andaj para vdekjes të gjitha të drejtat e trashëgimisë në tokat e Zetës ia la dajës së tij – despotit serb Stefan Lazareviqit.

Fakti që dy familje udhëheqëse serbe dhe shqiptare – despotit Brankoviq dhe Kastriotit – ishin të lidhur ngushtë me lidhje martesore, tërthorazi tregon edhe për intensitetin e lidhjeve të përgjithshme mes dy popujve nga fundi i Mesjetës.

(Dushko Lopandiq është diplomat profesional dhe ekspert për studime evropiane. Me dekada merret me gjenealogji dhe shkruan libra nga fusha e historisë së popullarizuar. Ky shkrim është shkruar në kuadër të projektit “Tejkalimi i Armiqësisë: ndërrimi i perceptimeve serbo-shqiptare”, i realizuar nga Qendra “Multimedia” nga Prishtina në bashkëpunim me Institutin për filozofi dhe teori shoqërore nga Beogradi, me përkrahjen e Ambasadës së Zvicrës në Kosovë, dhe nga Iniciativa PERFORM për përkrahje të shkencave shoqërore në Ballkanin Perëndimor)

Donald Trump adhurohet nga bukuroshja braziliane

Fituesja e Brazilit, Miss BumBum ka bërë një tatuazh interesant, për të cilin askush nuk e mendonte më parë se do të arrinte ta bënte

Bëhet fjalë për fytyrën e Donald Trump, presidentit të zgjedhur të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Bukuroshja Erika Canela ka zgjedhur pjesën e fundit të qafës, në nisje të kurrizit, për të bërë këtë tatuazh të lezetshëm, procesin e punimit të së cilit edhe e ka fotografuar e më pas e ka ndarë me fansat në rrjetet sociale.

“Ai është çuditërisht seksi, pavarësisht se është 70 vjeç”, tha 27-vjeçarja.

Në Serbi thonë se SHBA do të përkrahë tërthorazi Kosovën për UNESCO

Nëse kërkesa për pranimin e Kosovës në UNESCO do të bëhet serish aktuale, SHBA do ta mbështesë nga hija, me ndërmjetësimin e shteteve tjera, të cilat janë të afërta me të

Këtë e ka deklaruar ambasadori i Serbisë pranë Kombeve të Bashkuara, Darko Tanaskoviq. Në një intervistë për “Veçernji novosti”, Tanaksoviq tha se tërheqja e SHBA-së nga UNESCO nuk i përshtatet kërkesave të reja eventuale për pranimin e Kosovës në këtë organizatë ndërkombëtare.

Tanaskoviq tha se për këtë arsye, por edhe për arsye të ndryshme, në një kohë të afërt nuk do të shtohen gjasat e hyrjes së Kosovës në UNESCO, transmeton Ksp.

Shqiptari i Kosovës e shtyri gjermanen të heqë dorë nga nazizmi

Heidi Benneckenstein është një grua rreth të njëzetepestave, nënë e re e një fëmije dhe në pamje të parë, grua mesatare gjermane që nuk e veçon ndonjë gjë nga të tjerat. Por, Heidi ka një histori mbrapa vetes e cila e bën shumë të veçantë atë

Është lindur dhe rritur në një familje që jeton sipas rregullave strikte naziste dhe ajo është mësuar që nga femijëria e hershme të jetojë duke adhuruar personalitete nga e kaluara naziste e Gjermanisë, citon albinfo.ch mediet gjermane.

Mirëpo në kohën e adoleshencës, vajza bjonde fillon t’i bëjë vetes pyetje dhe të sjellë në dyshim “të vërtetet” e pakundërshtueshme që ia kishte injektuar babai që nga foshnjëria. Ndërkaq është interesante se për hapin vendimtar drejt daljes së Heidit nga llumi i nazizmit meritat i takojnë një shqiptari të ri nga Kosova.

Për këtë, Heidi shkruan në librin e saj “Ein deutsches Mädchen- Mein Leben in eine neonazistische Familie” (Një vajzë gjermane- jeta ime në një familje neonaziste).

Ky libër është publikuar pak kohë më parë, dhe mediet gjermane i kanë dhënë mjaft hapësirë.

Magazina e madhe gjermane “Focus” pa publikuar një fragment nga libri, dhe pikërisht fragmentin ku Heidi përshkruan momentin e kthesës së madhe të saj, kthesë për të cilën ajo i detyrohet shqiptarit 17 vjeçar anonim.

Si prolog, ajo tregon me hollësi se si ishte duke udhëtuar në tren kur një grup gjermanësh të moshës së mesme fillojnë ta ngacmojnë, duke e ftuar të ulej te ta. Heidi atëbotë kishte 16 vjet. Ajo përpiqet t`i injorojë duke mos u dhënë shkas për afrim të mëtejshëm.

Mirëpo ata nuk zmbrapsen dhe kështu gjendja në mes të heshtjes së saj dhe zhurmës së burrave që ngapak edhe kishin pirë, fillon të tendoset keq. Pastaj, ndërkohë që 16 vjeçja merakoset se si do t`ia dalë me burrat që s po e linin rehat, ajo ndjen dikë ta prekte nga mbrapa në shpatulla.

“U ktheva pas dhe pash një djalë 17 deri 18 vjeç. `Eja`, më tha duke bërë me shenjë drejt ulëseve, dy rreshta më tutje, ku ishte ulur edhe një djalë i vogël. `Eja ulu me ne, këtu je e sigurt?. “Njëherë u tmerova pastaj isha e hutuar. Çfarë duhej të bëja? E shikova në sy djaloshin. Në sytë që i kishte të errët dhe shkëlqenin duke të falur besim. U ngrita dhe shkova të ulem te ata. `Kështu është më mirë`, thoshte ai dhe buzëqeshte.

Për fat të keq nuk më kujtohet më emri i tij. Unë e di vetëm atë se ai ishte shqiptar i Kosovës, i lindur në Gjermani, një migrant i brezit të dytë. Dhe, po, pikërisht nga Kosova. Djemtë kosovarë unë me kohë i kisha fshirë nga regjistri dhe i kisha vendosur fare poshtë në sirtarin tim intern të sistemit për vlerësimin e njerëzve. Ata për mua kishin këtë etiketë: `Tipat nga Kosova janë agresivë e kriminelë dhe vetëm nëse je me shumë fat, atyre mund t`u ndodh të mos kenë thikë me vete`.

Ndërsa tash shih ti: Ai, shqiptari nga Kosova dëshmoi guxim dhe veproi me shkathtësi e kthjelltësi. Veç kësaj ai mu imponua me mënyrën se si sillej me kaq dashuri ndaj vëllait të vet të vogël. Para kamaradëve të mi (neonazistë) këtë nuk do ta pranoja kurrë, por në prani të tij unë e ndjeva veten të sigurt”, shkruan autorja Heidi Benneckenstein në librin e saj “Një vajzë gjermane”.

Faton Ramadani: Nga kamerat mund të shihet s’e nuk e kam sulmuar Vehbi Kajtazin

Faton Ramadani, cili u arrestua pas sulmint te djeshëm ndaj kryeredaktorit të Insajderit, Vehbi Kajtazi, sërish ka shkruar në profilin e tij në Facebook

Ramadani thotë se Inspektorati Policor duhet ta hetojë komandantin e policisë Driton Ymerin. Ai këmbëngulë që kamerat e sigurisë mund ta dëshmojnë që ai s’është sulmuesi i Kajtazit.

Pas sulmit fizik që ndodhi dje ndaj gazetarit Vehbi Kajtazi, Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës i përkrahur nga kolegë gazetarë, anëtarë të shoqerisë civile, profesorë universitarë, qytetarë dhe aktvistë të ndryshëm kanë protestuar sot në Prishtinë.

Protesta është organizuar si kundërshtim i sulemeve fizike dhe kërcënimeve ndaj gazetarëve në vend.

Shkrimi i Ramadanit:

Pse duhet te hetoi inspektorjati policor Komondantin e policis Driton Ymerin?

Driton Ymeri nga tre shok qe ishum mu drejtua vetum mua qe duhet te shkoj me polic ne polici,kurse dy tjeret fare nuk i ka ftu qe tregon se ai kishte tendenc ndaj meje.

Atu kishte kamera,fotoja qe dul se une u arrestova ne lajme ishte nga pozicjoni i Ymerit,ket duhet permes kamerav te hetoi inspektorjati se a jan komondantet e policis te lidhur me portalet te cilat bejn dizenformata ne opinjon duke dhen kahje te kundert duke then se Faton Ramadani u arrestua per sulmin e Vehbi Kajtazit.

Inspektorjati policir duhet permes kamerav te hetoi ket fotografi mbas shpine qe eshte ber nga pozita ku qendroj Ymeri.

Deshmitaret qe ishin me mu dyshojn te njejten aket te Dritonit.

Inspektorjati policor permes kamerave dhe pozicjonit te fotos shantazhuese qe eshte ber dje ispektorjati e ka te let ta vertetoi se a e beri ate propagand Dritoni permes pronarve te disa portaleve qe shpesh her shoqerohet me ta.

Une nga policia e krimeve te renda jam marr ne pytje vetum si deshmitar,kamerat e lokaleve tregojn se une nuk isha sulmuesi i gazetarit.