Lajm.co

Të akuzuarit e Vetëvendosjes do të njoftohen me shkrim për vendimin e Apelit

Pas elaborimit të ankesave nga të akuzuarit, trupi gjykues e ka mbyllur seancën dhe ka njoftuar se do të njoftohen me shkrim për vendimin që do ta marrin, qoftë rreth procesit gjyqësor, qoftë rreth masës së paraburgimit

Aktgjykimi do të nxirret në një afat të arsyeshëm, pasi lënda konsiderohet voluminoze. Kurse Prokuroria e Apelit ka deklaruar se qëndron prapa ankesës së Prokurorisë Speciale dhe njësoj edhe ajo kërkon që të akuzuarve t’u shpallen dënime më të larta, si dhe të hedhen poshtë ankesat e të akuzuarve, të dorëzuara pranë kësaj gjykate, raporton Koha Ditore.

Në vazhdim do të elaborohen ankesat e të akuzuarve nga avokatët mbrojtës të tyre, por eventualisht edhe nga vetë të akuzuarit.

Avokati Gashi kërkon lirimin e të akuzuarve

Avokati Tomë Gashi, i cili mbron deputetin e VV-së, Frashër Krasniqi, ka deklaruar se shkalla e dytë e ka rastin që të përmirësojë padrejtësinë që e ka bërë shkalla e parë dhe t’i lirojë të akuzuarit. Po ashtu, ka kërkuar që t’u ndërpritet masa e paraburgimit.

Ndërkaq, Frashër Krasniqi, ka deklaruar se çdo dëshmi e dëshmitari është e ndikuar nga policia sipas deklaratës së vetë dëshmitarëve. Ka thënë se gjithëçka ka qenë e planifikuar politikisht. Sipas tij, policia ka ndërhyrë në dëshminë e secilit dëshmitarë.

Të akuzuarit e VV-së: Procesi është montim politik

Për seancën e Apelit, pos të akuzuarve, ankesë në shkallë të dyte ka bërë edhe Prokurori Speciale rreth aktgjykimit të shkallës së parë. Ka kërkuar dënime më të larta ndaj të akuzuarve. Në anën tjetër, të akuzuarit e kanë kundërshtuar ankesën e prokurorisë, duke e konsideruar të pabazuar, raporton Koha Ditore.

Të akuzuarit, përmes ankesave të tyre kanë deklaruar se ky proces gjyqësor është i montuar politikisht. Se ky skenar është i përgatitur nga organet e pushtetit. Ata i kanë kërkuar Gjykatës së Apelit që ta hedh poshtë aktgjykimin e shkallës së parë, si dhe t’i shpall të pafajshëm. Kjo, për faktin se gjatë procesit gjyqësor të zhvilluar vitin e kaluar, nuk janë vërtetuar pretendimet e prokurorisë dhe se të gjitha provat e prezantuara, kanë qenë shfajësuese.

Pos kërkesës për hedhjen poshtë të aktgjykimit të shkallës së parë, të akuzuarit kanë kërkuar që në rast se nuk nxirret aktgjykim lirues, së paku të kthehet procesi në rigjykim.

Zyrtare: Lista Srpska nuk do ta votojë demarkacionin

Kuvendi i Kosovës sot ka planifikuar që të mbajë seancë të jashtëzakonshme, ku në rend dite është votimi i Projektligjit për ratifikimin e Marrëveshjes për shënjimin e vijës kufitare mes Kosovës dhe Malit të Zi. Por Lista Serbe nuk do ta votojë marrëveshjen e kufirit në mes të Kosovës dhe Malit të Zi

Kjo gjë është bërë e ditur nga një komunikatë e dërguar nga vet zyrtarë të Listës Serbe.

“Lista Srpska nuk do ta votojë marrëveshjen për përcaktimin e kufirit me Malin e Zi”, thotë Lista Srpska përmes një komunikate për media, shkruan Express.

Tutje, ky subjekt politik në komunikatë deklaron se do ta vazhdojë luftën për popullin serb në Kosovë.

“Shkrimet ne mediat shqipe se Lista do ta votoje demarkacionin, janë thjesht tendencioze”

Përveç Listës Sprska, aktualisht, votën kundër e ka paralajmëruar edhe Lëvizja Vetëvendosje, përderisa subjekti tjetër opozitar, Lidhja Demokratike e Kosovës, pritet që të kërkojë shmangien e votimit për raportin e Komisionit shtetëror, të cilin e konsideron vetëm si një draft të papërfunduar.

Për ratifikimin e Marrëveshjes për demarkacionin me Malin e Zi, nevojiten dy të tretat e votave të tërësishme të deputetëve të Kuvendit, pra, 80 nga 120 sosh. Në rast se plotësimi i kushteve nga Kosova vlerësohet pozitivisht, atëherë qytetarët e Kosovës, pritet që në qershor ose në shtator të këtij viti, ta marrin dritën e gjelbër për liberalizim vizash .

Dy gazetarë dhe një president cungojnë historinë e Kosovës

Gazetarët Roger Boyes dhe Suzy Jagger kanë shkruar një biografi për glamurin e të qenmit revolucionar. Protagonisti i tyre Hashim Thaçi përshkruhet si pronar i historisë së Kosovës dhe i UÇK-së, si njeri që vuri në lëvizje NATO-n, pastaj si figura e vetme e të gjitha zhvillimeve të pasluftës. Libri përmban retushime të vrazhda të historisë dhe një tendencë për të hedhur baltë mbi tërë lëvizjen paqësore dhe mbi Ibrahim Rugovën. Ja dy shembuj: kur flitet për paraqitjen e UÇK-së më 1997 duket se qëllimisht nuk përmenden emrat e Rexhep Selimit, Mujë Krasniqit e Daut Haradinajt si protagonistët e asaj dite të shënuar, ndërsa fotografia nga ceremonia e nënshkrimit të Marrëveshjes së Rambouillet tregon Thaçin dhe Rugovën të ulur në tavolinë, por lë jashtë saj Rexhep Qosjen dhe Veton Surroin. Burimet e librit janë çuditërisht tepër të mangëta, ndërsa anekdotat gojore, përveç prej Thaçit, vijnë ose nga Enver Hoxhaj ose nga Bekim Çollaku

Nga Armend BEKAJ

Pse shkruhet një biografi? Çka e shtyn autorin t’ia dedikojë një libër të tërë zbërthimit dhe përshkrimit të jetës së një personi? Prej nga vjen frymëzimi, vullneti, energjia për t’ia përkushtuar rreth dy vjet jete biografisë së një personi tjetër? Por nëse autorit i mungon frymëzimi për të bëmat e heroit, atëherë çka e nxitë atë t’i hyjë kësaj pune? Me fjalë të tjera, sa të holla duhen për të shkruar libër për dikë tjetër? Se siç i thonë një fjale, çdokush e ka çmimin e vet. Rrjedhimisht, sa kushton një autor për të shkruar një biografi? Këto janë disa nga pyetjet që sillen nëpër mend derisa lexon biografinë e sapo publikuar të Roger Boyes dhe Suzy Jagger të titulluar «New State, Modern Statesman: Hashim Thaçi – A Biography» (Shtet i ri, burrështetas modern: Hashim Thaçi – biografi). Autorët janë gazetarë shumëvjeçarë në shtypin britanik. Kanë punuar kryesisht për të përditshmen «The Times».

Derisa Suzy Jagger ka raportuar kryesisht mbi ngjarjet në Lindjen e Mesme, Roger Boyes ka botuar artikuj e libra për Europën Lindore, mes tjerash edhe një biografi për revolucionarin polak Lech Wałęsa. Se çka i shtyri këta dy gazetarë të shkruajnë një biografi për presidentin e Kosovës, mbetet ndoshta të sqarohet nga ata që mund ta dinë këtë. U motivuan nga ngritja fenomenale e një djaloshi i cili nga viset rurale të Kosovës arriti të bëhej faktor kyç bisedimesh ndërkombëtare, apo u frymëzuan nga faktorë më të prekshëm, monetarë ndoshta? Dhe, në fund, kjo biografi, a është e autorizuar apo jo? A e gëzon bekimin e protagonistit kryesor? Do të ishte me interes që presidenti të prononcohej për këtë.

Shumë është shkruar e vazhdon të shkruhet për Kosovën nga autorë të huaj që mund të jenë gjithçka tjetër por jo edhe «ekspertë» të rajonit. Të paktë janë ata që posedojnë njohuri të bollshme për rajonin për të shkruar me kredibilitet për politikën, kulturën e historinë e tij dhe për t’i qëndruar besnik të vërtetës. Shkrimtarë, akademikë, doktorantë, gazetarë, hulumtues OJQ-sh nga më të ndryshmet kanë bërë karriera duke proklamuar narrativa të llojllojshme për Kosovën dhe Ballkanin, secili me një të vërtetë më tendencioze se tjetri. Kryesisht, artikujt dhe librat që janë shkruar për Kosovën mund të ndahen në dy grupe: ato të cilat qartazi janë të motivuara nga paragjykimet dhe një injorancë e theksuar për kulturën e popullit të Kosovës, dhe të cilat rezultojnë të japin tablo të shfytyruara të historikut të tij. Në to, UÇK-ja dhe lufta në Kosovë vrojtohen me skepticizëm, për të mos thënë armiqësi. Në përgjithësi proceset nëpër të cilat ka kaluar Kosova, bashkë me pavarësinë, paraqiten si një anomali që nuk do të duhej të ndodhte.

Në grupin tjetër janë ata autorë të huaj të cilët qartazi tregojnë një simpati për kauzën dhe aspiratat e popullit shqiptar në Kosovë, rezistencën paqësore të tij, pastaj luftën e UÇK-së dhe çdo gjë që pasoi deri në pavarësi e pas saj. Por problemi kryesor me këtë grup autorësh është njëanshmëria e tyre, si dhe një tendencë për të zbukuruar ngjarjet e për të lartësuar figurat publike të saj, sidomos luftën dhe udhëheqësit e saj. Duket se në këtë kategori të dytë hyjnë edhe autorët e lartëshënuar me biografinë për Hashim Thaçin.

E vërteta – pak a shumë

Parathënia është e shkruar nga ish-senatori Bob Dole. Kjo duket impresive kur kemi parasysh se Dole ka qenë një nga përkrahësit kryesorë të rezistencës shqiptare në Kosovë. «Rrugëtimi i Thaçit është rrugëtimi i Kosovës», thotë ai. Në një anë, e kuptueshme kjo thënie, por në anën tjetër edhe klaustrofobike të mendosh se si shtet, si popull, fati yt dhe ardhmëria jote janë përherë të lidhur me atë të një individi, kushdo qoftë ai. «Kosova ka pasur një rrugëtim të jashtëzakonshëm», vazhdon Dole, «dhe një njeri me rol kyç në zhvillimin e këtij bastioni të demokracisë në Ballkan është presidenti Hashim Thaçi». Mos t’ia zëmë për të madhe ish-senatorit të nderuar, por t’i referohesh Kosovës si bastion demokracie, në kohën kur ende orvatemi të shkëputemi nga tendencat e një qeverisjeje autokratike, është qesharake. Dhe për këtë, natyrisht, përgjegjësinë më të madhe e ka lidershipi politik, duke filluar nga presidenti.

Autorët fillojnë biografinë me glorifikim marramendës të heroit të librit. «Thaçi ka drejtuar Kosovën nga të qenmit një koloni e shtypur nën thundrën e një prej diktatorëve më të egër të Evropës, në një demokraci shkëlqimtare». Janë disa shtresa ekzagjerimesh në këtë fjali: së pari, Kosova fatkeqësisht është larg të qenmit demokraci që t’i merr sytë nga shkëlqimi. Së dyti, centralizimi i meritave në një person të vetëm, duke mos përmendur kontributin e figurave tjera udhëheqëse, nuk i bën nder as protagonistit e as të vërtetës. Është e qartë se fokusi i librit do të bie mbi një person të vetëm (është biografi!), por kur njerëzit rreth tij nuk përmenden për rolin e tyre në luftë dhe pas saj, atëherë e vërteta duket e cunguar dhe mbase edhe e manipuluar. Përgjatë gjithë librit vërehet një tendencë e qartë e autorëve që, për shembull, të minimizojnë figurën dhe rolin e Ibrahim Rugovës, i portretizuar këtu si rivali kryesor i Thaçit, i dërrmuar e i nënshtruar nga frika e pasiguria për të vepruar. Thaçi, në anën tjetër, është djaloshi që do ta shkundte popullin nga amullia mbytëse duke qenë i bindur se Sllobodan Millosheviqi kuptonte vetëm gjuhën e armëve. Pikërisht kjo është edhe një nga pikat e dobëta të biografisë: një tendencë për të hedhur baltë mbi gjithë lëvizjen paqësore vetëm e vetëm për të lartësuar Thaçin dhe, bashkë me të, edhe UÇK-në si projekt pothuaj personal i tij. Ky është një kurth në të cilin, me apo pa vetëdije, kanë rënë edhe shumë autorë tjerë, të cilët nuk shohin se në esencë edhe lëvizja paqësore, por edhe rezistenca e armatosur, kanë luajtur rol vendimtar për çlirimin e Kosovës. Larg së përjashtuari, ato kanë plotësuar njëra-tjetrën. Rrjedhimisht, kjo tendencë për të përlbaltur figurën e Rugovës dhe rezistencën paqësore është meskine dhe e pakuptimtë.

Po ashtu, është e paarsyetueshme dhe komike edhe një përpjekje e qartë për retushim të vrazhdë të historisë sonë të vonshme. Për shembill, libri përmend vetëm shkarazi daljen e parë publike të UÇK-së në fund të vitit 1997, por duket se qëllimisht nuk përmenden emrat e Rexhep Selimit, Mujë Krasniqit e Daut Haradinajt si protagonistët e asaj dite të shënuar. Mungojnë edhe emrat e shumë prej protagonistëve kryesorë të luftës pa të cilët UÇK-ja dhe zanafilla e saj as nuk mund të konceptualizohen. Lihet thuajse plotësisht anash lidershipi i hershëm i Lëvizjes Popullore të Kosovës (LPK-së) të cilët luajtën rol determinues në themelimin e UÇK-së, po aq sa nuk përmenden shokët e vjetër të luftës, rruga e të cilëve tashmë është ndarë nga ajo e Thaçit, si Fatmir Limaj, Jakup Krasniqi, Nait Hasani etj. Fotografia nga ceremonia e nënshkrimit të Marrëveshjes së Rambouillet tregon Thaçin dhe Rugovën të ulur në tavolinë, por lë jashtë saj Rexhep Qosjen dhe Veton Surroin, të cilët ishin bashkënënshkrues të atij dokumenti. Përmenden, dhe atë kalimthi, vetëm ata njerëz të cilët vazhdojnë të kenë raporte të afërta me të, si Kadri Veseli e Xhavit Haliti. Marrëdhëniet e Thaçit me Adem Jasharin përshkruhen si tejet të ngrohta dhe vëllazërore. Të jepet përshtypja se përderisa Adem Jashari ishte ideatori i rezistencës së armatosur, Hashim Thaçi ishte protezheu i tij, në supet e të cilit kishte rënë barra e krijimit të një ushtrie të tërë prej zeros.

Kur flitet për episode të caktuara historike, është evidente se si autorët mbështeten në perfiditetin e gjuhës angleze për t’i bërë bisht të vërtetës së plotë, apo për të folur në mes rreshtash dhe në gjuhë diplomatike. Derisa flet për Rambouillet, Thaçi deklaron: «Delegacioni më nominoi për të udhëhequr bisedimet». E vërtetë, por po ashtu është e vërtetë se ky nominim erdhi tek pas një periudhe tensionimi të marrëdhënieve ndërmjet LDK-së dhe Rugovës, dhe UÇK-së. Në fund ky nominim më shumë dukej si imponim për shkak të rrethanave në terren ku forca e armëve kishte heshtur rezistencën paqësore.

Shihet se autorët janë larg të qenmit ekspertë të rajonit, e aq më pak të kenë njohuri të thella të raporteve socio-politike brenda Kosovës dhe më gjerë në rajon. Për të kompensuar këtë mungesë njohurish, autorët mbështeten në përdorimin e një arsenali ekzotik fjalësh nga fushat e marrëdhënieve ndërkombëtare, siguria kombëtare, historia, antropologjia etj. Në fund, mbesim me një tekst që nuk është se i takon një zhanri të caktuar, përveç një gazetarie me sajime të herëpashershme hiperbolizuese. (Është për t’u çuditur se, me sa e pashë, as një herë të vetme autorët nuk flasin për shqiptarë të Kosovës, por për kosovarë: UÇK-ja i mbrojti kosovarët, kosovarët luftuan për pavarësi, Thaçi përfaqësoi ekipin kosovar etj.). Burimet janë çuditërisht tepër të mangëta, ndërsa anekdotat gojore, përveç prej Thaçit, vijnë ose nga Enver Hoxhaj ose nga Bekim Çollaku. Çdo kapitull nuk ka më shumë se dy-tri burime si referencë, gjë e jashtëzakonshme kjo që tregon për një dembeli nonshalante për të hulumtuar literaturë.

Sa i përket krahasimeve që i bëhen Thaçit me figura të tjera (Churchill, de Gaulle, Mandela, Havel), është jashtëzakonisht e vështirë, për të mos thënë e pamundshme, që kjo të bëhet në dy-tri faqe të librit. Këto krahasime më shumë duket se bëhen për konsumim afatshkurtë politik, sesa që kanë të bëjnë me një analizë të mirëfilltë. Për shembull, është e vërtetë se Mandela ishte gjithashtu udhëheqës i një krahu ushtarak – atij të Kongresit Kombëtar Afrikan («African National Congress») – por ai po ashtu i kaloi gati 30 vjet në burgje të aparteidit jugafrikan. Në këtë aspekt, ndoshta ngjashmëria është më e përafërt me Adem Demaçin. Apo Vaclav Haveli i Çekosllovakisë dhe disidenca e tij paqësore, që duket më e ngjashme me atë të Ibrahim Rugovës. Me fjalë tjera, nuk është që nuk ka krahasime me Thaçin, por ato nuk janë determinuese për peshën dhe rolin historik të tij në kontekstin e Kosovës. Por një gjë duket e sigurt: Thaçi nuk dëshiron të krahasohet me Gerry Adams, ish-komandantin misterioz dhe liderin politik të IRA-s së Irlandës Veriore. «UÇK-ja kurrë nuk ka qenë si IRA. Kjo u bë e qartë në momentin kur republikanët filluan fushatën e bombardimeve në Angli. Ne kurrë nuk do të vepronim si terroristë në Serbi – ne vepronim brenda Kosovës dhe kundër një ushtrie okupuese». Kjo duket të ketë qenë e vërtetë. Nuk ishte e rastësishme që luftimet bëheshin brenda Kosovës dhe nuk kishte sulme në Serbi, pasi që kjo ishte praktikë e vetëdijshme e udhëheqësisë së UÇK-së.

Autorët nuk përtojnë të përdorin edhe gjuhë ekzotike për rrethanat në të cilat u ngrit rezistenca e armatosur. Përshkrim plot glamur për luftën e aktivitetet klandestine të Thaçit, saqë lexuesit i mbetet pikë që nuk ka qenë i pranishëm. Por lufta, e bashkë me të edhe aktivitetet e protagonistit të librit, nuk ishin film hollivudian. Për popullin që e përjetoi atë në lëkurën e vet, ajo ishte e rëndë si shkëmbi. Po ashtu, në të morën pjesë, apo u afektuan, të gjithë në njëfarë mënyre. Por libri është përplot me shprehje personalizuese mbi luftën dhe proceset e fundit politike. «Lufta e tij për pavarësi». Apo «dy muaj para se të zgjedhej president nga Kuvendi, Thaçi tha se konsideronte që ta ndërrojë Kushtetutën e vendit në mënyrë që të kandidojë për president për herë të dytë – por këtë herë i zgjedhur nga populli.» Apo «para së gjithash, Thaçi do të kujtohet […] si njeriu që e bindi aleancën më të fuqishme të botës që ta ndihmojë ushtrinë e tij të lodhur». Por lufta nuk është dhe as ka qenë prone e një personi të vetëm. As Kushtetuta nuk është pronë private që të ndërrohet me tekat e një individi, president apo jo. Ndërsa, sa i përket efektit që paskemi pasur mbi NATO-n, ndoshta është më mirë që të jemi më realistë me vetveten dhe të mos proklamojmë aq zëshëm se paskemi ndryshuar kursin e ardhmërisë së aleancës më të fuqishme botërore. Aleanca sigurisht nuk do të pajtohej se si pahiri ka hyrë në lojën tonë, e joshur nga intuita jonë e parezistueshme për «proceset globale gjeo-strategjike».

Mesazhi dhe audienca?

Kur shkruhet një vepër, autorët e kanë një ide pak a shumë të qartë se cila është audienca e shënjestruar nga libri. Cili është qëllimi, mesazhi që mëtohet të arrihet? Në këtë rast, s’do mend se kjo biografi i është dedikuar një audience të jashtme, qarqeve politikëbërëse, akademike e më gjerë. Duke na e personalizuar figurën e Thaçit, duke na njoftuar me të kaluarën e tij modeste në katund, me familjen e tij, dobësitë e trillet, autorët përpiqen të ndikojnë në përmirësimin e imazhit të presidentit në rrafsh global. Sigurisht se tentohet që të arrihet edhe një baraspeshë nga dëmi që iu bë atij personalisht pas publikimit të raportit të Dick Marty-it për krimet e supozuara nga pjesëtarë të UÇK-së që, siç e dimë, rezultoi në krijimin e Gjykatës Speciale. Mirëpo, pengesa më e madhe e kësaj biografie për t’u pranuar nga audienca e jashtme është kredibiliteti i asaj që thuhet në të. Mungesa e kritikës nga ana e autorëve, hiperbolizimi i figurës së Thaçit dhe lënia në harresë e figurave të tjera të rëndësishme të kohës, si dhe burimet e cekëta e të njëanshme informative, s’do mend do të ndikojnë që kjo biografi të mos merret me seriozitetin e mëtuar.

/Armend Bekaj merret me hulumtime në fushën e demokratizimit dhe sigurisë, me fokus të veçantë në rolin e ish-ushtarakëve në politiken e pasluftës. Më 2010 Bekaj botoi një studimin «The KLA and the Kosovo war: from intra-state conflict to independent country» të botuar nga Instituti Berghof Conflict Research në Berlin.

Ambasadorët bëjnë përpjekje për të bindur deputetët e LDK-së

Grupi parlamentar i LDK-së është në takime me ambasadorët e huaj në Kosovë, të cilët janë duke bërë përpjekje për t’i bindur deputetët që të votojnë demarkacionin

Burime të KTV-së kanë thënë se LDK-ja ka kushtëzuar votimin e demarkacionit me heqjen nga projektligji raportin e Komisionit Bulliqi.

Grupi parlamentar i LDK-së ka kushtëzuar votimin e demarkacionit. Për këtë shkak është duke ndodhur edhe vonesa e nisjes së seancës në të cilën do të dalë në votim demarkacioni me Malin e Zi.

Dy zyrtarë të lartë qeveritarë i kanë thënë KTV-së, se LDK-ja ka kërkuar që nga projektligji të largohet raporti i Shpejtim Bulliqit.

“Është shumë më e vështirë sesa duket kjo punë. LDK po kërkon ta heqim krejtësisht raportin e Bulliqit. Por nëse ne pranojmë ta heqim atë, atëherë nuk i kemi votat”, kanë thënë këto burime.

Reporterja e KTV-së në Kuvendin e Kosovës, njofton se në sallë ende nuk kanë arritur të gjithë deputetët për të votuar marrëveshjen e demarkacionit. Jo zyrtarisht merret vesh se në Kuvend po pritet ardhja e deputetëve të Listës Serbe, tek e cila koalicioni qeveritar ka varur shpresat për kalimin e këtij projektligji.

Merret vesh se deputetët e Listës Serbe kanë kërkuar që votimi për demarkacion të bëhet fshehtas. Koalicioni qeveritar nuk e ka pranuar këtë kërkesë.

Deputetja Mimoza Kusari-Lila në konferencën për media para se të fillojë seanca për votimin e demarkacionit me Malin e Zi, ka thënë se deputetë sot do të votojnë marrëveshjen e vitit 2015.

“Sot do të votojmë marrëveshjen e vitit 2015. Kësaj i janë shtuar deklaratat e presidentëve”, ka thënë Kusari-Lila.

“Deklarata e presidentëve që thotë se pas ratifikimit fillon puna e një trupi të përbashkët për korrigjimin e pikës kufitare”, ka shtuar ajo.

Kryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, ka arritur në Kuvendin e Kosovës dhe në sallën e Kuvendit ai po flet një për një me deputetët e Kosovës. Supozohet se gjatë kësaj bisede të ketë kërkuar nga deputetët votën për demarkacionin.

Është vërejtur se Haradinaj më së paku ka qëndruar me deputetët e Lëvizjes Vetëvendosjes, të cilët gjithnjë po ia përkujtojnë se ai ka qenë në krye të protestave dhe në krye të peticionit kundër miratimit të demarkacionit.

Në Kuvend është edhe ambasadori amerikan, Greg Delawie, i cili aty ka arritur 40 minuta para fillimit të paraparë të seancës së Kuvendit.

Ambasadori amerikan, Greg Delawie në një deklaratë për media, u ka bërë thirrje deputetëve të Kuvendit të Kosovës që të votojnë demarkacionin me Malin e Zi.

Ai ka thënë se me këtë votim do t’u mundësohet lëvizja e lirë e qytetarëve të Kosovës në Evropë.
“Jam këtu për të inkurajuar deputetë që të votojnë për demarkacionin”, ka thënë ambasadori amerikan.

Peticionin me mbi 200 mijë nënshkrimeve të mbledhura nga qytetarët kundër marrëveshjes së demarkacionit, deputetët e Lëvizjes Vetëvendosje e kanë marrë me veti në seancën e Kuvendit.

Këtë peticion deputetët e VV-së e kanë vendosur nëpër tavolina të Kuvendit në ditën kur pritet të dalë në votim marrëveshja e demarkacionit.

Armatosja e ushtrisë shqiptare nga amerikanët: Xhaçka thirret në Pentagon

Ushtria shqiptare po rinovon thuajse totalisht arsenalin e saj rus dhe kinez të saj. Këmbësoria shqiptare nuk mban më armën që nuk e ka hequr që nga viti 1945, të famshmen Ak47- kallashnikovin rus. Armë të prodhimit turk dhe italian do të shërbejnë si pajisje luftarake të Forcave të Armatosura shqiptare

Gjithashtu e gjithë flota e MIG-ëve është hequr nga qarkullimi dhe është shkrirë shumica e tankeve T20. Lëvizshmëria luftarake e ushtrisë po zëvendësohet nga pajisje të blinduara amerikane.

Forcat ajrore shqiptare nuk janë të pajisura me avionë gjuajtës por vetëm me helikopterë francez të kompanisë Eurocopter, helikopterë Sar franko-gjermanë, si dhe një kontigjent me helikopterë italianë Augusta që u falën nga qeveria italiane para 10 vjetësh.

Ndërkaq, në bisedimet që pritet të zhvillohen në Pentagon, do të flitet edhe për vazhdimin e armatosjes së ushtrisë afgane me armë dhe municion nga Shqipëria, pjesë e arsenalit të dalë nga përdorimi.

Dy vjet më parë, një parti prej 10 mijë kallashnikovësh janë dërguar në Kabul si donacion i ushtrisë shqiptare.

Ndërkaq, në vitin 2014, ushtria shqiptare ka dërguar një sasi të madhe armatimi dhe municioni për kurdët peshmergë në Irak. Bëhet fjalë për 22 mijë fishekë kallashnikovi, 15 mijë granada dore dhe 32 mijë predha artilerie.

Kurdët peshmergë ishin pjesë e koalicionit amerikan në luftën ndaj ISIS-it në pjesën veri të Irakut, në një pjesë të gjerë që kufizohet me tre shtete: Iranin, Sirinë dhe Turqinë.

Kurdët peshmergë që janë krahu i armatosur i Partisë Demokratike të Kurdistanit, dyshohet se tashmë po bashkëpunojnë me YPG-në në Siri, e po përplasen me forcat turke në Afrin.

Dhe prej vitit 2016 nuk kanë shkuar më armë shqiptare drejt kurdëve. /tesheshi.com/

Thërret Çakorri ku je kullë, nuk ua bëjë hallall asnjë tullë!

Nga Dedë Preqi

Një kohëzgjatje e teprueme, çështja e Demarkacionit me Malin e Zi, është më shumë politike, se sa edhe teknike. Qëndrimi që po vjen sipas marrëveshjes së dy presidentëve, atij të Malit të Zi, dhe presidentit të Kosovës, diçka brenda këtij qëndrimi-duket se ngurron, për të cilin nuk ekziston një optimizëm i besimit të progresit, përshkak se, askush nuk e ka të qartë atë çka është fërguar dhe pjekur deri më tani, dhe askush nuk e ka të qartë marrëveshjen në mes këtyre dy krerëve shtetëror, z. Thaçi dhe Vujanoviç.

Fakti që marrëdheniet tona me Malin e Zi, janë deri dikud të mira dhe nuk dëshirohet të përkeqësohen, atëherë sa i përketë Demarkacionit, këto marrëdhënie duhet të mbahën në këmbë, dhe bazuar në rrethanat nëpër të cilat po kalon Kosova, politika e kësaj qeverie, në krye me z.Haradinaj, do e përbijë gjithë atë “hallakamë” dhe do e votoj formulën e më hershme të 2015-tës.

Kjo qeveri dhe politika e saj, është e varur, e cila nuk mund të qëndrojë në këmbët e veta pa votën e Listës serbe dhe i ka disa projekte të caktuara, përmes të cilave do ta humbëte kohën e saj, sepse nuk ka fuqi ti realizoj, sidomos çështjen e formimit të Ushtrisë së Kosovës, por çështja e Demarkacionit me Malin e Zi, është një projekt nacional, që duhet të përfundojë sa më parë, duke u bazuar edhe në pikën 7-të, të marrëveshjes në mes palëve, nëse ka gabime mund të korigjohen ato.

Pjesa e kësaj tabloje të rëndësishme në mes këtyre dy vendeve nuk është duke shkuar në mënyrë liberale, e cila nuk po e shkakëton efektin, por defektin e saj. Mirëpo, përkrah kësaj marrëveshje i kemi edhe miqtë tanë të Kosovës, përfshirë këtu edhe SHBA-të, dhe vendet tjera, prandaj duhet të nisemi edhe nga respekti i tyre, edhe pse Kosova po e jep pjesën më të dhimbshme të saj.

Por, nisur nga kjo thellësi e problemit të kufirit me Malin e Zi, Kosova do e përballonte më lehtë, në krahasim me problemet që mund të paraqitën me Serbinë, si dhe psikoanalizën e ngatërruar të saj mbi Kosovën, si një çështje shumë delikate, e cila nga pikpamja dhe strategjia e politikës së tillë e vendit tonë, zgjidhja e kësaj çështje do të merr një kohë të gjatë, ndoshta edhe të pa caktuar.

Sa i përket mirëqenjës së qytetarëve të Kosovës, gjendja e tyre është shumë e prekshme dhe qeveria e këtij vendi duhet ta pranojë se funksioni i saj i pa efekshëm po ndikon në gjithë organizmin e këtij shteti, që po i zhvishët përditë e më shumë vlera e tij. Prandaj, Kosovës i mungon një qeverisje e vërtetë, që mbështetët me përkushtim dhe sinqeritet mbi njohjen e mënyrës së ndërveprimit dhe ndjenjën e përgjegjësisë përpara këtij populli dhe shteti.

Prandaj, kjo përgjegjësi mbi Demarkacionin me Malin e Zi, mund të mirret edhe nga deputetët e Kuvendit të Kosovës, të cilët edhe përmes rrugëve të tërthorta, u mbetët diçka për të bërë, që populli i këtij vendi, të mos mbetët nën mëshirën e një arbitrariteti të panevojshëm. Ky shtet dhe ky popull duhet të ecë përpara, cilado qoftë mënyra e emërtimit të drejtimit në të cilin duhet të aktualizohet, që të shpie drejt shpëtimit dhe të ardhmës së vet më të mirë.

Thërret çakorri ku je kullë, nuk ua bëjë hallall asnjë tullë, asnjë tullë dhe asnjë guri, këtu e ka vënë flamurin Dedë Gjo Luli!

VV dorëzon kallëzim penal kundër Thaçit për tradhti ndaj vendit

Pak minuta para shkuarjes në seancën, ku pritet votimi i marrëveshjes për demarkacionin me Malin e Zi, Lëvizja Vetëvendosje ka dorëzuar kallëzim penal kundër presidentit të vendit Hashim Thaçi, për siç thonë ata tradhti ndaj vendit

Lajmin e ka konfirmuar Albulena Haxhiu e cila para se të hyjë në seancë i është drejtuar mediave, duke thënë se kjo lëvizja ka dorëzuar kallëzimin penal në Prokurorinë Speciale.Haxhiu ka thënë se shkelja lidhet me nenin 124 të kodit penal të Republikës së Kosovës.

Haxhiu ka thënë se kanë dashur që qysh moti ta dorëzojnë këtë kallëzim penal mirëpo atëherë Thaçi ishte në postin e ministrit e jo presidentit.E sipas saj më nënshkrimin e vënë në aneks marrëveshjen me Malin e Zi, ai si president ka tradhtuar vendin.Ajo ka thënë se beson në veprime të shpejta të Prokurorisë Speciale.

Delawie edhe me një mesazh për deputetët

Ambasadori Delawie po provon që për herë të fundit t’i bind deputetët se kjo është një marrëveshje e drejtë. Delawie ka shprehur bindjen se deputetët e Kuvendit të Kosovës do të arrijnë që t’i sigurojnë votat pro kësaj çështjeje

Ai ka thënë se abstenimi apo vota kundër nga ana e deputetëve do të thotë se ata janë kundër kësaj marrëveshjeje.“Besoj që do të arrihet kompromis për ta arritur votën Pro. Abstenimi apo vota kundër në thelb është votë kundër kësaj marrëveshje. Nxisim deputetët e Kuvendit të Kosovës që të arrijnë deri të vota pro e marrëveshjes”, ka deklaruar para fillimit të seancës së Kuvendit, ambasadori i SHBA’së, Greg Delawie.

Aktualisht, votën kundër e ka paralajmëruar vetëm Lëvizja Vetëvendosje, përderisa subjekti tjetër opozitar, Lidhja Demokratike e Kosovës, pritet që të kërkojë shmangien e votimit për raportin e Komisionit shtetëror, të cilin e konsideron vetëm si një draft të papërfunduar, raporton Express.Për ratifikimin e Marrëveshjes për demarkacionin me Malin e Zi, nevojiten dy të tretat e votave të tërësishme të deputetëve të Kuvendit, pra, 80 nga 120 sosh. Në rast se plotësimi i kushteve nga Kosova vlerësohet pozitivisht, atëherë qytetarët e Kosovës, pritet që në qershor ose në shtator të këtij viti, ta marrin dritën e gjelbër për liberalizim vizash.

Kërkohet padi ndaj Serbisë për gjenocid në Kosovë

Padi për gjenocid është kërkuar të ngrihet ndaj shtetit serb për krimet që i ka bërë gjatë luftës së fundit në Kosovë, shkruan sot Koha Ditore

Në konferencën e organizuar nga shoqata e familjarëve të personave të zhdukur dhe viktimave të luftës “Përkorë” “…20 vjet pas-ku është drejtësia?” është thënë se Kosova nuk ka bërë sa duhet që të mbledhë dëshmi dhe të ngrejë padi ndaj kryerësve të krimeve në Kosovë.Gjatë kësaj konference është thënë se duhet të gjenden mënyra që përmes një padie të dënohet Serbia për gjenocid.

Kryeprokurori i Prokurorisë Speciale, Reshat Millaku, ka thënë se në vitin 2000 në Gjykatën e Qarkut në Prishtinë ishte ndër të parët që kishte ngritur padi për krime lufte. Por, sipas tij, më vonë kompetencat për krime lufte i kaluan EULEX-it.

Kështu vritëshin shqiptarët në vitin 1912

I dërguari i “Daily Telegraph” në Budapest tregon detale në lidhje me mizoritë që po ndodhin në Shqipëri dhe përreth, raporte këto të mbledhura për autoritetet e Austro – Hungarisë

Korrespondenti thotë: Gjatë marshit drejt detit nëpër Shqipëri, serbët jo vetëm që dinakërisht vranë dhe ekzekutuan shqiptarët e armatosur, por mizoria e tyre nuk u ndal as kur u takuan me njerëz të paarmatosur dhe të pambrojtur, gra dhe burra, fëmijë dhe foshnja në gji. Oficerët serbë, të dehur me fitoren e tyre, deklaruan se qetësimi më i efektshëm i Shqipërisë është zhdukja totale e shqiptarëve muhamedanë. Kjo thënie u adoptua shpejt nga ushtria serbe e okupimit dhe u vu në përdorim.

Në mes të Kumanovës dhe Shkupit, rreth 3000 veta janë rrahur deri në vdekje. Afër Prishtinës, diku afër 5000 shqiptarë ranë në duar të serbëve, jo gjatë ndonjë lufte të ndershme, por gjatë vrasjeve të pajustifikueshme. Për t’i bërë këto krime, ushtarët e çmendur shpikën metoda të reja mizore për të kënaqur etjen e tyre për gjak. Në shumë fshatra, tërë shtëpitë ishin djegur dhe, derisa banorët fatkëqij iknin nga flaka, ata u pushkatuan si minj.

Burrat u vranë para syve të grave dhe fëmijëve, e pastaj gratë e pashpresa u detyruan të shikojnë fëmijët e tyre duke u bërë copë e grimë me bajoneta. Ekzekutimet ishin përditshmëri për ushtarët serbë. Në secilën shtëpi ku gjendeshin armë, të gjithë banorët vriteshin, duke u varur ose pushkatuar. Brenda një dite ndodhnin mbi 36 ekzekutime.

Ish-sekretari i premierit Pashiq, Tomiaç thotë se gjatë një udhëtimi nga Prizreni në Pejë, ai nuk pa asgjë tjetër pos fshatra të shkrumbuara. Anash rrugës kishte trekëmbësha për varje, ku vareshin trupat e shqiptarëve. Rruga për në Gjakovë ishte si “rrugë e varjeve.”

Por tregimet e ligësive, të cilat u bënë në Shqipëri nuk mbaruan me kaq. Veprimet e bëra në Prilep, Kosovë, Veshitcë, thuhet se kanë tejkaluar çdo gjë që shqiptarët kishin vuajtur nën okupimin turk.
Një shqiptar, i cili iku nga Prizreni në Graz, në Stiria dhe i cili studioi në Austri, si i ri, tregon: “Kushdo që e denonconte një shqiptar te serbët, ishte e sigurt që ai person do të vritej. Kjo ndodhte aq vazhdimisht sa njerëzit që iu kishin borxh të holla shqiptarëve muhamedanë, i lajmëronin si tradhtarë. Këta vareshin menjëherë dhe borxhliu mund ta blinte shtëpinë dhe fermën e viktimës me një çmim absurd të lirë”.

Në Shkup shqiptarët e paarmatosur thjesht vriteshin në rrugë nga oficerët serbë dhe nëse vetëm një thikë e gjuetisë gjendej në shtëpi, pronari vritej pa mëshirë.
Në Verisoviç (Ferizaj – Sh.B) komandanti serb i ftoi refugjatët të kthehen dhe t’i dorëzojnë armët. Pasi ata i dorëzuan armët, 400 veta u vranë. Në tërë Veroviçin vetëm pak familje myslimane kishin mbetur. Në Pana, serbët vranë të burgosurit, ndërsa në Prishtinë popullata ishte masakruar.

Vetë oficerët serbë thonë se i kanë ndjekur shqiptarët dhe një oficer mburrej se si kishte vrarë 9 shqiptarë brenda një dite. Edhe jashtë kufijve të Shqipërisë ushtarët serbë kryen krime të llojeve të ndryshme. Në kalanë e Nishit, ku ishin sjellë shumë të burgosur turq, ndodhën skena tragjike. Një njeri ishte shkelmuar deri në vdekje për shkak të mosbindjes.

Një doktor i Kryqit të Kuq thotë: “Kudo që gjendeshin shqiptarët, ata vriteshin pa mëshirë. As gratë, fëmijët dhe pleqtë nuk u kursyen. Unë pashë fshatra që digjeshin për çdo ditë.” Afër Kratovës gjenerali Stefanoviç renditi qindra të burgosur në dy rende dhe urdhëroi të vriteshin me mitraloz.
Gjenerali Zivkoviç urdhëroi të vriteshin 950 njerëz të shquar shqiptarë dhe turq afër Sjenicës, sepse ata e kundërshtonin përparimin e tij.

(Publikuar, më 31 dhjetor 1912 – në gazetën: „The New York Times”)