Lajm.co

Esat pashë Toptani nuk ua shiti Shkodrën malazezëve

Më poshtë mund të lexoni pjesë nga libri i Ilir Ikonomit, “Esat pashë Toptani: Njeriu, lufta dhe pushteti”, publikuar dy vjet më parë

Trupat e Esatit po sfiliteshin nga uria. Nga mesi i prillit, në Tarabosh, Bërdicë dhe Bardhajn e Vogël kishin nisur rebelimet e shqiptarëve. Në Bërdicë Esati nuk arriti të vendosë menjëherë qetësinë, prandaj dha urdhër të pushkatoheshin 50 nga të pabindurit. Ai mendonte se kalaja mund të mbahej. As vetë malazezët nuk besonin se Shkodra mund të merrej me forcë. Gazetari Guelfo Civinini, i cili më 20 prill arriti në kampin malazez të Muriqanit, e përshkruante kështu atmosferën në shtab: “Ishte përhapur bindja se pushtimi i Shkodrës nga Mali i Zi qe bërë thuajse i pamundur. Prandaj, mbreti Nikollë kishte vendosur që me një përpjekje të fundit ta merrte me çdo kusht Taraboshin dhe t’i detyronte Fuqitë që t’i jepnin Malit të Zi krejt bregun e djathtë të Bunës, duke përfshirë Taraboshin. Si përgatitje për sulmin, artileria malazeze, me këshillën e majorit italian Cattagani, shkatërroi urën mbi Bunë, duke i izoluar pozicionet turke të asaj ane.

Një mbrëmje, Seadin beu, oficer i lartë turk dhe mik i Esatit, i shkoi në shtëpi pashait për të biseduar. Esati, i mërzitur në kulm, ecte me çape të mëdha nëpër sallon. I tha Seadinit:

– Unë po bëj çfarë mundem për çështjen shqiptare, por janë ushtarët shqiptarë që më dalin kundër. Janë ata që më presin krahët. Kështu si po shkojnë punët nuk besoj se do t’ia dalim dot.

Esati vazhdonte të ecte, duke u menduar dhe duke shprishur me gishta flokët e kuqërremtë. Një çast u qetësua dhe u përpoq të ndreqë atë që sapo kishte nxjerrë goje: – Nuk duhet harruar, – tha, – se këta fshatarë të ngratë, trima e bujarë kanë dhënë gjithçka që mund të jepnin. Kanë shtatë muaj që flenë nëpër llogore, janë vrarë e sakatuar në luftë, kanë hequr shumë nga uria, nga të ftohtët e nga shiu dhe nuk kanë bëzajtur. Kaq shumë vuajtje njerëzore asnjë ushtri tjetër nuk do ta kishte përballuar dot. Fajtorët janë tjetërkund dhe unë e di se cilët janë. Kur këtu bëhet gjithë kjo sakrificë, janë ca të tjerë që nuk e kanë mendjen të na ndihmojnë, por duan si e si të përvetësojnë frytin e sakrificës sonë.

– Seadin, – vazhdoi Esati. – Nuk mund t’i quajmë vëllezër ata që e presin lirinë t’u vijë si lëmoshë, ata që kurdisin plane për të patur një princ francez, austriak, anglez apo italian të zgjedhur shpejt e shpejt, sikur të kërkonin një padron. Fatet e Shqipërisë janë më të larta. Unë e shkatërroj Shqipërinë nëse ajo e ul veten aq poshtë. Hiç nuk do të ngurroja.

Pashai bëri një pushim të shkurtër dhe tha:

– Seadin, e kam marrë vendimin. Nuk kthehem më prapa. Rebelimet nuk po ndaleshin. Duke u gdhirë e shtuna, 19 prill, qindra vullnetarë braktisën llogoret dhe hynë në qytet. Shqiptarëve të rebeluar u ishin bashkuar tani edhe trupat e rregullta turke. Një batalion i Taraboshit kishte hedhur armët në llogore, pasi ishte marrë vesh se mishi që u ishte shpërndarë kishte qenë kërmë.

Atë ditë, Esati thirri në kala shefin e shtabit Abdurrahman Nafiz dhe të dy shëtitën pranë vendit ku sot është kapiteneria. Esati i tha:

– Bukë nuk kemi më dhe uria sa vjen e po rëndohet. Shkodra do të bjerë, por nëse ajo bie, kjo do të ishte fatkeqësia më e madhe për mua dhe për ty personalisht. Armiqtë e mi politikë do të përfitojnë, populli do të ngrihet kundër meje dhe vuajtja ime nuk do të ketë fund. Ç’mendon?

Nafizi u përgjigj:

– Nuk e përfytyroj dot se si mund ta dorëzojmë Shkodrën. Por, e vërteta është se ushqim nuk kemi dhe populli po vuan. Nëse ky është fundi, atëherë le ta mbyllim me nder. Të çajmë rrethimin dhe kush të shpëtojë të shpëtojë, kush të vdesë të vdesë.

Esati nuk foli, por një ditë më vonë thirri komandantët. Mbledhja u bë në kala, në sallën e armëve, dhe u shqyrtua ajo pjesë e rregullores ushtarake, ku flitej se në ç’kushte mund të jepeshin fortesat. Pas një diskutimi të gjatë, u vendos dorëzimi për shkak të urisë. Shtatmadhoria paraqiti një justifikim me shkrim ku renditeshin arsyet: mungesa e ushqimit, rebelimet mes rezervistëve shqiptarë, pamundësia për të çarë frontin armik dhe rreziku i asgjësimit të ushtrisë, në qoftë se përpjekja dështonte. Komandantët nënshkruan me radhë. Esati vendosi të dërgojë oficerët e shtabit, Nafizin dhe Qeramudinin në Mal të Zi me një letër për Princin Danillo. Në fillim Nafizi nuk pranoi, sepse nuk donte që në letër të përmendej fjala dorëzim. Pas diskutimeve me Esatin ai u bind dhe ndërkaq fjala poshtëruese u hoq nga teksti.

Ishte 20 prill, e diel pasdite, kur dy oficerët u nisën me anijen e blinduar Mesudije që ndodhej e ankoruar përpara doganës. Anija mbante flamurin e Turqisë dhe një tjetër të bardhë. Kur oficerët arritën në Zogaj, një kapiten malazez shtatmadh u lidhi sytë të ardhurve dhe i përcolli për në shtabin e gjeneralit Janko Vukotiq. Me t’u njoftuar me telegraf, princi Danillo u nis nga Cetina dhe rreth orës 10 të mbrëmjes erdhi në Zogaj me një anije të vogël. Pastaj kërkoi që dy oficerët turq ta takonin në bord.

Letra që këta kishin sjellë ishte në turqisht dhe pak a shumë në të thuhej: “Nisur nga gjendja e tanishme, gjykoj se vazhdimi i mbrojtjes së kalasë është një gjakderdhje e kotë nga të dyja anët. Meqenëse edhe ju mendoni njëlloj, ju lutem të dërgoni në Shkodër njerëzit tuaj për të negociuar së bashku kushtet e nevojshme. Pranoni nderimet e mia. Valiu dhe komandanti i korpusit të Shkodrës, Esat.”

Princi tha se me shprehjen “kushtet e nevojshme” ai kuptonte dorëzimin, por dy oficerët u përgjigjën se nuk kishin ardhur të bisedonin për këtë dhe se nuk mund të bënin interpretimin e asaj që ishte shkruar në letër. Siç shihet nga këto veprime të oficerëve, ndonëse thelbi i vizitës ishte dorëzimi i Shkodrës, në librin e tyre ata përpiqen të tregojnë se në këtë pikë nuk mbajnë asnjë përgjegjësi. Danilloja ngarkoi gjeneralin Vukotiq për të biseduar me Esatin dhe oficerët turq u kthyen në Shkodër po atë mbrëmje. Mali i Zi bllokoi menjëherë shërbimin postar. Mbreti Nikollë dha urdhër që asnjë letër apo telegram të mos dilte nga Mali i Zi pa përfunduar bisedimet. Askush jashtë mbretërisë së vogël nuk duhej të dinte se Esati kishte ndërmend të dorëzohej. Të hënën, më 21 prill, në orën 9 të mëngjesit, Vukotiqi arriti në doganën e Shkodrës në shoqërinë e Pllamenacit dhe një adjutanti të princit.

Të ardhurit u pritën nga Esat Pasha, Nafizi dhe Qeramudini dhe u ftuan në një dhomë të rregulluar për miq në katin e dytë të ndërtesës. Pa u ulur mirë, Vukotiqi, ky malazez trupmadh e përherë i vrenjtur, iu drejtua Esatit:

– Shkëlqesë, ja ku kemi ardhur me kërkesën tuaj. Jemi ushtarë dhe ndodhemi ende në luftë. Le të hyjmë drejt e në temë, nuk kemi përse zgjatemi.

Esat Pasha zbërtheu dy kopsa të xhaketës, pastaj nxori ngadalë nga xhepi një copë letër të palosur dhe e vuri mbi tryezë.

– Shkëlqesë, – tha ai, – mbrojtja e mëtejshme e kalasë nuk është e mundur. Prandaj, pardje në mëngjes thirra gjithë komandantët për të biseduar dhe vendosëm ta dorëzojmë. Shikoni! – tha Esati dhe tregoi tekstin e letrës me nënshkrimet.

– Ky është vendimi ynë. Dhe këto janë firmat e të gjithë komandantëve që kanë të drejtën e votës për çdo vendim. Mbi bazën e kësaj zgjidhjeje, i dërgova edhe princit Danillo letrën për mbretin. Por, në kohën që njerëzit e mi ndodheshin tek ju, gjërat morën një kthesë të papritur, sepse në pozicionet tona në Bërdicë erdhën disa përfaqësues serbë me flamur të bardhë. Njerëzit e mi i pritën, por serbët filluan të bërtasin me sa kishin në kokë: Lufta mbaroi! Tani jemi në paqe! Jemi miq! Atje na dhanë edhe këtë, – tha Esati dhe i dorëzoi Vukotiqit një letër, të cilën ky ia kaloi Pllamenacit.

– Serbët, – vazhdoi Esati, – na kërkuan leje për të hyrë në qytet. Pasi u informova me telefon për gjithçka, i lejova të hyjnë. Ata shëtitën gjatë në Shkodër. Blenë bizhuteri dhe biseduan me njerëzit në rrugë, të cilëve u thanë hapur se lufta kishte mbaruar, se ushtria e tyre do të largohej nga Shkodra, se flota evropiane ndodhej në ujërat malazeze dhe se e kishte bllokuar Malin e Zi.

Fjalët e tyre u përhapën si rrufe kudo në Shkodër dhe në të gjitha pozicionet. Njerëzit tani ishin të gëzuar se nuk do t’u dorëzoheshin malazezëve, duke shpresuar se ushtritë evropiane do të vinin t’i shpëtonin. Komandantët nga të gjitha pozicionet në Shkodër më uruan me telegram që e mbajta kalanë. Ja, shikoni, -tha Esati dhe i tregoi gjeneralit malazez një vandak me telegrame. -Pas kësaj i trajtova përfaqësuesit serbë si miq dhe i lashë të shkonin për të parë robërit e tyre e për të biseduar me ta. Për të gjitha këto, Shkëlqesë, konsideroj se lufta ka mbaruar dhe me këtë ka marrë fund edhe çështja e Shkodrës. Vukotiqi u kthye nga Pllamenaci dhe e pyeti:

– Petre, ç’është ajo letër?

– Çudi, – u përgjigj Pllamenaci. – Komandanti i një farë garnizoni serb, paska sjellë një telegram nga Veziri i Madh i Turqisë drejtuar komandantit të Shkodrës. E pabesueshme!

Telegrami ishte në frëngjisht dhe aty thuhej: “Komandantit të Shkodrës. Nën trysninë e forcave evropiane, ushtria serbe do të largohet nga Shqipëria. Mos i ndiqni. Veziri i Madh.”

Vukotiqi iu drejtua Esatit:

– Shkëlqesë, nuk është e vërtetë që është vendosur paqja. Para se ne ta marrim Shkodrën nuk do të ketë paqe. Sepse ne malazezët, nga mbreti e deri te ushtari i fundit, do të vdesim në kala nëse nuk e marrim qytetin. Sidoqoftë, na lejoni të ikim nga erdhëm. Dhe kur të kthehem te garnizoni im, ju dhe shkodranët do të shihni nëse është vendosur apo jo paqja.

Kur Vukotiqi po matej t’i jepte dorën Esatit, ky i kërkoi të rrinte edhe ca dhe të vazhdonin bisedën. Gjenerali malazez i tha:

– Nuk ka ç’të flasim më, veç nëse ju e dorëzoni Shkodrën menjëherë.

Përndryshe unë iki.

Gjithnjë sipas rrëfimit të Vukotiqit, Esati u përgjigj:

– Unë personalisht nuk mundem dhe nuk kam të drejtë të nënshkruaj marrëveshje për tërheqjen nga kalaja, prandaj duhet që përsëri të thërras këshillin ushtarak dhe këtë do ta bëj sot. Nëse janë dakord, ata do të vënë firmat dhe çdo gjë do të jetë në rregull. Nëse jo, ju jap fjalën e nderit se ushtarët, që u binden urdhrave të mia dhe që janë gati gjysma, do të dorëzohen te ju.

Unë vetë do të vij të jetoj në Mal të Zi dhe ju mund të më bëni ç’të doni. Ishte e qartë se Esati po përpiqej t’i hiqte zvarrë bisedimet, pasi tani ai kishte mësuar diçka të re: se ushtria serbe ishte tërhequr, se flota ndërkombëtare kishte bllokuar bregdetin e Malit të Zi dhe se Fuqitë kishin marrë një vendim për Shkodrën. U ra dakord që, të nesërmen, më 22 prill, njerëzit e Esatit të shkonin përsëri në kampin malazez.

Me t’u kthyer Vukotiqi në shtabin e tij, mbi Shkodrën dhe mbi pozicionet rreth saj u hap zjarr me të gjitha armët. Predhat binin si breshër. Bombardohej sidomos Bërdica, e cila kishte qenë objekt i topave të ushtrisë serbe. I gjithë ky zjarr, që dukej sikur do t’i çante më dysh tokën dhe ujërat e Shkodrës, kishte një qëllim të vetëm: t’u tregonte mbrojtësve se nuk bëhej fjalë për paqe dhe se ushtria malazeze nuk ishte dobësuar si pasojë e tërheqjes së serbëve. Ferri i natës zgjati deri në orën 9 të mëngjesit, kur në horizont u dukën të dërguarit e Esatit, Nafiz dhe Qeramudin, të cilët u pritën nga Princi Danillo në anijen e tij. Të ardhurit i dorëzuan princit një tjetër letër nga Esati, i cili shkruante se do të largohej nga kalaja, por me dinjitet, pra kërkonte që ushtarët të lejoheshin të iknin bashkë me armët, duke përfshirë çdo gjë: topat, anijet dhe armatimet e tjera.

Kjo nuk i pëlqeu Danillos. Në letrën e parë topat nuk përmendeshin, ndërsa tani Esati kërkonte t’i merrte me vete dhe këtë princi nuk mund ta lejonte, sepse kishte dobësi për topat e shpejtë të turqve. Vukotiqi u përpoq t’i mbushte mendjen. I tha se kur Esat Pasha shkroi letrën e parë, ai nuk e dinte se ushtria serbe po ikte dhe se forcat evropiane po e shtrëngonin Malin e Zi të hiqte rrethimin e Shkodrës. Tani gjërat kishin ndryshuar. Prandaj le t’i merrte topat Esati.

U vendos që Vukotiqi të shkonte prapë për të biseduar me pashain. Gjenerali malazez dhe shoqëruesit arritën në doganën e Shkodrës në orën 11 paradite. Bisedimet u hapën me çështjen e topave. Pllamenaci nguli këmbë që e gjithë artileria turke t’i mbetej Malit të Zi dhe menjëherë pas kësaj filloi grindja. Atëherë foli Vukotiqi, i cili propozoi që Pllamenaci dhe Qeramudini të hidhnin në letër pikat kryesore të ujdisë, pra që ushtria e Esatit të tërhiqej dhe të merrte me vete pajisjet dhe armatimet. Ishte e martë pasdite. Esati urdhëroi që konsujve në Shkodër t’u shpërndahej një komunikatë, në të cilën thuhej se ushtria kishte rezistuar gjashtë muaj pa asnjë ndihmë, duke përballuar të gjitha shkatërrimet dhe privimet. U bë e qartë se dorëzimi ishte punë e kryer.

Mirëpo, në doganë negociatat nuk kishin mbaruar, sepse shumë hollësi nuk ishin sqaruar. Kur u shtrua pyetja se në ç’kohë dhe në ç’mënyrë do të largohej nga Shkodra ushtria mbrojtëse, Vukotiqi propozoi që kjo të bëhej të nesërmen në orën 6 të mëngjesit. Me të dëgjuar këtë, Esati brofi në këmbë, vetullat iu ngritën përpjetë dhe tha se kjo nuk ishte e mundur, sepse i duhej kohë të përgatiste ushtarët për marshimin, për më tepër trupat nuk mund ta kalonin dot Drinin për të dalë nga Shkodra, sepse ura e Bahçallëkut ishte prishur dhe duheshin tri-katër ditë për ta ndrequr. Vukotiqi propozoi që trupat e Esatit të linin pozicionet herët në mëngjesin e 23 prillit dhe të grumbulloheshin në qendër të Shkodrës. “Pas kësaj, -tha ai, – trupat tona do të marrin pozicionet dhe ju keni kohë sa të doni për t’u përgatitur.” Por Esati u përgjigj se kjo do të ishte e rrezikshme, pasi dy ushtritë do ta gjenin veten përballë njëra-tjetrës dhe malazezët mund të hakmerreshin.

Sipas kujtimeve të Vukotiqit, gjatë diskutimit që vazhdoi deri në mesnatë, ai disa herë i kërkoi Esat Pashës të shënonte kohën dhe mënyrën se si do të largohej nga secili pozicion dhe pastaj të nënshkruante marrëveshjen. “Nëse nuk pranon, – i tha, – më mirë më lër të iki dhe le të fillojnë përsëri luftimet.” “Esati, – kujton Vukotiçi, – herë-herë dilte nga dhoma për të biseduar me parinë e Shkodrës dhe, çdo herë që kthehej, na kërkonte të prisnim edhe dy-tri ditë para se të dorëzonte pozicionet.”

Siç duket, bisedat e tij me parinë nuk ishin të lehta. Esati u shpjegonte atyre gjendjen dhe vendimin për të braktisur qytetin, duke u thënë se kush dëshironte mund të largohej bashkë me ushtrinë. Mes tij dhe parisë u shkëmbyen fjalë të ashpra. Siç tregon Gino Berri, gjashtë të krishterët e pranishëm, ndonëse dukeshin të brengosur për rënien e qytetit dhe të gatshëm për të bërë sakrifica, thanë se komuniteti i tyre ishte në kushte tepër të trishtueshme dhe se numri i të vdekurve nga uria rritej çdo ditë. Shumica e myslimanëve thanë se as ata nuk mund të jepnin ndonjë ndihmë me vlerë për t’i rezistuar rrethimit. Megjithatë, disa propozuan që të bëhej edhe një përpjekje, për ta shtyrë edhe ca ditë. Njëri prej tyre, Sulçe beu, i ofroi valiut njëqind lopë dhe tha se këtyre do t’u shtoheshin së shpejti po aq të tjera. Por Esati e ndërpreu me një gjest zemërimi:

– Nëse ke vetëm kaq për të thënë, më mirë kurseji fjalët! Është qesharake të ofrosh dyqind a treqind lopë për njëzet mijë njerëz që ushqehen keq prej një muaji. Është cinike të bësh këtë ofertë tani që i kam helmuar ushtarët e mi me kërmat e kuajve.

Esati tha se askush nuk mund ta mësonte se si ta kryente detyrën e tij.

– Kur them që dorëzimi është i domosdoshëm, – vazhdoi ai, – kjo do të thotë se kam pritur deri në çastin e fundit, përtej të cilit nuk mund të vazhdohej më pa cenuar dinjitetin dhe nderin tonë. Shihni si janë katandisur ushtarët. Nuk na ka mbetur asnjë thes miell. Racioni për sonte ishte një gjysmë peksimadhe dhe një grusht stafidhe. Kam dymijë të sëmurë dhe të plagosur nëpër spitale. Municionet e topave thuajse janë shteruar dhe një sulmi malazez nuk i përgjigjem dot më gjatë se 15 minuta me artileri. Nuk ju ka lezet të bëni patriotizëm në orën e fundit.

Esati heshti pak dhe nisi të flasë me një ton më të butë:

– Harroni për një çast se jeni tregtarë. Ajo që ndodhi ndoshta ishte e pashmangshme. Por, nuk e di nëse e keni ndërgjegjen të qetë. Në qoftë se Turqia po humbet një krahinë, kujdes se mos humbisni atdheun tuaj. Unë do të iki bashkë me ata që mbetën gjallë nga ky rrethim i lavdishëm, por po ju lë atë që është më e shtrenjtë: të vdekurit.

Ndërkaq, gjatë gjithë kohës që brenda doganës vazhdonte kjo betejë e fundit, ku njëra palë ishte në agoni dhe në ankth, ndërsa tjetra mezi ç’priste ta shtrëngonte fort në dorë fitoren, malazezët nuk e ndalën demonstrimin e forcës. Ata e goditën qytetin me mbi 300 predha.

“Pasi kaloi mesnata, – tregon Vukotiqi, – u ngrita dhe i thashë prerë Esat Pashës: ose të vëmë firmat, ose unë dhe njerëzit e mi ikim nga Shkodra. Esati tha: a mund të prisni edhe një çast? Dhe doli. Nuk kishin kaluar as pesë minuta, kur ai u kthye, u ul në tryezë, nxori vulën, e vendosi mbi marrëveshje, pastaj mbi kopjen e saj dhe i nënshkroi të dyja. Në këto e sipër, ai shante nëpër dhëmbë parinë e Shkodrës: Sojsëza! Ju që nuk deshët të më jepnit as njëqind lopë për ushtrinë, më kërkoni tani të mbroj qytetin!” Ishte data 23 prill, pak pas mesnate.

/mapo.al/

Para të falsifikuara vazhdojnë të qarkullojnë në tregun e Kosovës

Vetëm brenda gjashtë muajve të këtij viti, në Policinë e Kosovës janë raportuar mbi 250 raste të parave të falsifikuara, derisa në vitin e kaluar të raportuara kanë qenë afro 800 raste. Sipas të dhënave të Policisë së Kosovës, vetëm në një rast në vitin 2017 ishin konfiskuar mbi 2 milionë euro para të falsifikuara

Për sa u përket masave kundër falsifikimit, Banka Qendrore e Kosovës (BQK) vazhdon të bashkëpunojë me autoritetet për avancimin e raportimit të parave të gatshme të dyshuara si false.

Kushtrim Ahmeti zëdhënës në BQK në një prononcim për Radion Evropa e Lirë thotë se lufta kundër parasë së falsifikuar është një aktivitet i përditshëm i të gjitha institucioneve përgjegjëse, duke përfshirë këtu edhe institucionet financiare të licencuara nga Banka Qendrore që veprojnë në Kosovë.

“Bazuar nga raportet e pranuara nga Agjencia e Kosovës për Forenzikë, në vitin 2017 kemi pasur një rritje prej 89 për qind të numrit të parave të falsifikuara të tërhequra nga qarkullimi. Numri i këtyre kartëmonedhave ishte 1,557, kurse shuma e tyre ishte mbi 100 mijë euro”, thotë Ahmeti.

Ai shton se pjesa më e madhe e këtyre kartëmonedhave janë konfiskuar nga institucionet financiare gjatë aktivitetit të tyre të rregullt. Ndërsa, sipas tij, kartëmonedha më e falsifikuar në vitin 2017 kanë qenë kartëmonedha e denominimit prej 100 euro.

“Për dallim nga vitet paraprake, ku kartëmonedhat më të falsifikuara kanë qenë kartëmonedha në prerje prej 50 euro dhe 20 euro, gjatë vitit 2017 kartëmonedhat më të falsifikuara kanë qenë kartëmonedhat në prerje prej 100 euro dhe 50 euro. Denominimet në vlerë prej 20 euro përbënin rreth 13 për qind të gjithë numrit të kartëmonedhave të falsifikuara gjatë vitit 2017. Pjesa tjetër e denominimeve ishin kryesisht të denominimeve prej 10 euro dhe5 euro”, bënë të ditur Ahmeti.

Sipas Ligjit për Bankën Qendrore të Republikës së Kosovës kartëmonedhat dhe monedhat e paraqitura tek institucionet financiare, që dyshohen të jenë false, duhet të nxirren nga qarkullimi dhe menjëherë t’u dërgohen autoriteteve të caktuara.

Ndërkohë, sipas ekspertëve të çështjeve ekonomike, vënia e parave të falsifikuara në qarkullim ka efekte negative në ekonominë e një vendi.

Por, për t’i ikur parave të falsifikuara, eksperti i çështjeve financiare Milazim Abazi thotë për Radion Evropa e Lirë se qytetarët duhet të reduktojnë transaksionet me para të gatshme dhe çdo gjë të bëhet përmes kartelave bankare.

“Parat e falsifikuara në treg krijojnë pasiguri të qytetarët dhe gjithsesi se është e dëmshme për ekonomin e një vendi. Kjo duhet të vetëdijësojë qytetarët që sa më pak të përdorin parat cash dhe të përdorin mjetet tjera të pagesës, siç janë kartelat bankare. Kjo është e mirë e shumëfishtë dhe është më e sigurt dhe ndihmon në luftimin e informalitetit dhe krimit që bëhet përmes parave”, thotë Abazi.

Ndryshe, që nga janari i vitit 2012, Kosova kishte konvertuar valutën nga valuta gjermane marka në valutën euro.

Në atë kohë Banka Qendrore e Kosovës në bashkëpunim me Policinë bën angazhime të veçanta në fushën e edukimit dhe luftimit të parave falso, si dhe themeluan Komitetin kombëtar për luftimin e parave falso.

Shaqiri me super gol ndaj Manchester United

Xherdan Shaqirit nuk ju ka dashur shumë kohë që të dëshmojë aftësitë e tij në Liverpool. Shaqiri ka debutuar ndaj Manchester United në turneun në SHBA, ku hyri në lojë në pjesën e dytë, dhe menjëherë ka lënë gjurmë

Pasi pjesa e parë kishte përfunduar 1:1, Shaqiri asistoi për Sturrige për 2:1. Megjithatë, kjo nuk ishte e tëra nga ai, sepse në minutën e 82-të, ka shënuar një super gol në stilin gërshërë për rezultatin 4:1.

Ky ishte goli i tij për fanellën e Liverpoolit, ku gjatë verës u transferua nga Stoke City për 15 milionë euro. Goli i tij ishte ndër më të bukurit në turneun “International Champions Cup”, ku po marrin pjesë skuadrat më të mëdha evropiane.

Takimi përfundoi me fitoren e Liverpoolit prej 4:1. Kjo ishte ndeshja e dytë e Liverpoolit dhe fitorja e dytë në këtë turne, pasi më herët mundi Manchester Cityt.

Motivi amerikano-shqiptar në Ballkan është bashkimi shqiptar. Po krijohet aleancë me Kroacinë

Korrupsioni i lartë shtetëror shqiptar, në çoroditje mendore dhe me frikë, po turret të kërkojë ndihmë në Moskë, në Beograd dhe në Stamboll. Njëlloj si një shekull më parë kur heroi shqiptar Avni Rustemi vrau në Paris Esad Toptanin

Nga Spartak Ngjela

I.
Shumica e krerëve historikë të Arbërisë dhe Shqipërisë mesjetare dhe moderne kanë shitur interesin kombëtar të shqiptarëve ose në Stamboll, ose në Beograd, ose në Moskë ose në Athinë.
Kjo është arsyeja dhe vetë Shkaku i tragjedisë shqiptare. Por të gjithë këta pashallarë; princa; mbretër; këta kryeministra dhe këta sekretarë të parë, kanë qenë të gjithë të tjetërsuar nga interesi primitiv privat dhe vetjak. Por këtu duhet përmendur edhe presioni sllav në fillim, dhe osman dhe turk e sllav bashkë, më pas, që ka qenë kundër arbërit dhe kundër shqiptarit, ka qenë një presion tepër i madh. E njëjta gjë është dhe sot.

I gjithë korrupsioni i sotëm shqiptar e ka shpresën e sundimit të tij në Moskë dhe në Beograd.
Është sërish e njëjta arsye dhe i njëjti shkak: liderët e mëdhenj të korrupsionit duan të ruajnë pushtetin e tyre duke shitur shqiptarët dhe interesin kombëtar në Moskë, në Staboll dhe në Beograd; sepse Athina ende nuk ka dalë në skenë.

Por sot ka një risi: janë shqiptarët 97 përqind proamerikanë; dhe interesi amerikan drejt botës shqiptare në Ballkanin Perëndimor është shumë i madh. Fati i historisë moderne apo historisë së re të Shqipërisë dhe shqiptarëve në Ballkanin Perëndimor; domethënë në Ilirikumim klasik historik; është fakti që interesi gjithëshqiptar në Ballkan është bashkuar me interesin amerikan; por njëhetësh, edhe fakti që Amerika është sot superfuqia e vetme e Kohës historike.

Brenda kësaj gjendjeje, të bashkuar kundër Amerikës në Shqipëri, krerët e korrupsionit të lartë shtetëror nuk kanë asnjë mundësi shpëtimi për ndëshkim. Edhe Rama edhe Berisha edhe Basha, sot janë lëshuar drejt Moskës dhe Stambollit; që të mund të sigurojnë mbijetesën e tyre, duke shkatërruar të ardhmen e Shqipërisë. Por a e bëjnë dot? Lodhen kot. Rralisht, në këtë rrugë pa krye këta i ka shtyrë frika.
Në fakt shqiptarët sot janë nën zgjedhën Berisha-Rama, por nga kjo zgjedhë ata do të mund të dalin vetëm me ndihmën e politikës amerikane. Dhe kjo ndihmë deri më tani ka qenë e gjithanshme.

II.

Shqiptarët, të gjithë të zënë në befasinë e Kohës që në vitin 1991, tani nuk kanë më asnjë mundësi që vetë të mund të shpëtojnë dot nga zgjedha Berisha Rama. Por në të njëjtën kohë shqiptarët presin zhvillimin e ngjarjeve sipas motivit amerikano-shqiptar në Ballkan. Sot gjithkush nga kundërshtarët e Shqipërisë e ka konstatuar ekzistencën e motivit amerikano-shqiptar në Ballkanin Perëndimor.

Po cili është ky motiv

Motivi amerikano-shqiptar në Ballkan është bashkimi shqiptar. Dhe ky bashkim do të realizohet. Koha nuk e mposhti dot historinë shqiptare në Ballkanin Perëndimor, dhe Shqiptarët, sado që mën zgjedhën Hoxha-Tito në 50 vjet, nuk humbën duke hyrë në një dekadencë historike, por triumfuan duke hyrë në vitalitetin e tharmit të tyre të vjetër që u manifestua fuqishëm nga gjuha shqipe.

Genocidi njëqind vjeçar antishqiptar në Greqi dhe Jugosllavi nuk ia arriti që ta mposhtte motivin shqiptar. Madje, nën forcën e politikës amerikane, që në vitin 1974, në Ballkanin Perëndimor dolën dy shtete shqiptarë: Shqipëria dhe Kosova, pavarësisht se Kosova ishte një krahinë autonome brenda juridiksionit federativ jugosllav. Por në kushtetutën e Jugosllavisë ajo ishte njësi konstituente, domethënë një republikë. Titoja e bëri këtë nën presionin e presidentit amerikan Riçard Nikson, dhe, i tmerruar nga kjo, ai vetë nuk e nënshkroi kushtetutën e vitit 1974 dhe atë e nënshkroi zëvendës Presidenti i Jugosllavisë Shpilak.

Ajo që u pa qartë në vitet e mëpasme ishte fakti i shpërthimit aktiv dhe modern i gjuhës dhe kulturës së lartë shqipe në Kosovë. Shqiptarët me dy universitete, një në Tiranl dhe një në Prishtinë, në 15 vjet arritën të binin atë që nuk ishte bërë dot në 150 vjet shtypje tërësore për çfarrosjen e shqiptarëve në Greqi dhe në botën sllave. Prandaj, viti 1999 që solli pavarësinë e Kosovës ka qenë strukturuar nga politika amerikane që në vitin 1974.

Po cilët janë realisht këta larore që po drejtojnë sot Shqipërinë

III.
Ajo që bie në sy sot është fakti se, në funksion të lidershipit aktual shqiptar në Shqipëri, konstatohet po e njëjta gjë edhe sot: krerët e korrupsionit Berisha, Rama, Meta, Basha dhe bishtat e tyre, janë të bashkuar si të gjithë të vjetërit e tjerë të korruptuar në historinë shqiptare, që të ruajnë sundimin e tyre korruptiv dukë shitur interesin kombëtar.

Gjithmonë në kohët moderne të shtetit shqiptar është ngritur kjo pyetje: kush po e drejton vendin: një individ që është sundues skllrvërish dhe shkaku i padrejtësisë shoqërore, apo një individ që është drejtues qytetarësh?

Ja kjo është edhe pyetja që duhet të ngremë për historinë e Shqipërisë, kush? Pas luftës së Dytë Botërore shqiptarët u drejtuan nga një sundues skllervërish – Enver Hoxha. Ky kishte pushtet absolut dhe vetë mund të vriste këdo, dhe tani gjithçka është e dokumentuar. Por, pikërisht për këtë, të gjithë kanë qenë skllevër të një individi, pavarësisht se skllevërit më të pështirë kanë qenë lakenjtë e tij me të cilët, pasi vriste me ta kundërshtarët e tij, ai vriste dhe vetë lakenjtë.

Por koha sot përsëri nuk është e ndryshme. Kush po e drejton sot Shqipërinë

IV.

Shqipërinë sot po e drejton një grup i korruptuar që tani, i kapur me prova në korrupsion, kërkon të shkatërrojë Shqipërinë dhe vetë shqiptarët, në mënyrë që të shpëtojë gjënë e vjedhur. Janë të gjithë bashkë, dhe bashkërisht janë hedhur në sulm kundër politikës amerikane në Shqipëri, e cila po kërkon ristrukturimin e një shteti të drejtë shqiptar, duke luftuar ashpër në fillim korrupsionin, që mandej të fillojë ristrukturimi real i një shteti demokratik shqiptar.

Triumfi i antikorrupsionit në Shqipëri, menjëherë hap rrugën për triumfin e antikorrupsionit edhe në Kosovë dhe krijon premisën reale për dominimin shqiptar të Maqedonisë, dhe bashkimin e Kosovës me Preshevën dhe Bujankvcin, sepse politika e lartë amerikano-gjermane nuk mud t’i kthehet sërish edhe një herë çështjes shqiptare në Ballkanin Perëndimor.

Kjo çështje do të mbyllet që këtë vit, sepse politika orientale në këtë zonë po kërkon që të hyjë këtu me anë të elitës së korruptuar shqiptare që përfaqësohet nga Berisha, Rama dhe Meta.
Por në fakt gjithçka është mbyllur. Politika amerikane kërkon një faktor stabël në aleancë afatgjatë në Ballkanin Perëndimor dhe këtë e ka gjetur te bota shqiptare.

Kjo zonë, nën një prizëm global, është e domosdoshme për Anerikën, dhe të vetmen garanci për këtë e jep Shqipëria e bashkuar si bashkim i të gjithë botës shqiptare në Ballkan, dhe bota shqiptare në Ballkanin Perëndimor përbëhet sot nga tetë milionë milionë shqiptarë.

Me përjashtim të Francës, politika perëndimore gjithmonë e ka parë bashkimin shqiptar në një shtet të fuqishëm, sepse vetëm kështu frenohet ndërhyrja ruse, e cila që në shekullin e shtatëmbëdhjetë ka qenë një agresion barbar kundër Arbërisë dhe Shqipërisë. Ajo kështu është dhe sot. Por sot këtë politikë unifikuese të Arbërisë moderne po e drejton politika amerikane. Pas riformulimit gjeografik të botës shqiptare të bashkuar në Ballkanin Perëndimor, Shenjat janë që politika amerikane do të ndihmojë në arritjen e një aleance solide shqiotaro-kroate.

Po ta shohësh me vëmendje, vizita e Presidentes Kroate në Tiranë para disa ditësh, në epiqendër të saj kishte aleancën e madhe shqiptaro kroate në Ballkan. Kjo tregon se politika amerikane ndërkohë e ka njohur mirë politikën ballkanike, dhe kuptohet se e di që rikrijimi i faktoriumit shqiptaro-kroat në Ballkan, krijon në politikën globale realisht Ballkanin proamerikan. Prandaj Shqipëria e bashkuar sot është domosdoshmëri e politikës amerikane.

Disa fakte që duhet t’i kemi parasyshë për Adem Demaçin

Nga Daut Dauti

Barra e Adem Demaçit ka qenë shumë e rëndë. Kjo barrë përmbante peshën e kërkesën për barazim të shqiptarëve në Jugosllavi, e cila, në periudha të ndryshme nënkuptonte bashkimin e territoreve shqiptare me Shqipërinë ose pavarësinë e Kosovës. Nuk lindin shpesh njerëz me supe, trup dhe mendje si të Demaçit. Prandaj, në mesin e shëndetligëve dhe mendjepakëve njerëzit si Demaçi nuk admirohen e bile as që respektohen.

Thirrja e Adem Demaçit për liri dhe barazi nacionale të shqiptarëve është dëgjuar dhe kuptuar si thirrje për shkatërrimin e Jugosllavisë dhe Serbisë. Në mendjen e shumë njerëzve (për shqiptarë eshtë fjala) Jugosllavia nuk ka qenë vetëm parajsë kulturore dhe fuqi ekonomike por edhe kështjellë e pashkatërrueshme që ruhej nga një armatë e pamposhtur. Zëri i Adem Demaçit për liri ka qenë thirrje kundër kësaj fuqie. Prandaj, për disa (nuk kam dëshirë të them se këta kanë qenë shumë) thirrja e Demaçit ka qenë iluzion ndërsa për disa tjerë edhe trumpetë me zë të padëshiruar. Mbi të gjitha, thirrja e Demaçit ka qenë urdhër për konfrontim me armikun e fuqishëm, i cili, në mendjen e jo pak njerëzve ka qenë i pamposhtur.

Adem Demaçi ishte njeri që nuk e dinte se çka është frika dhe kjo cilësi e tij nuk reflektohej mirë në secilin njeri të Kosovës. Gjuha e Demaçit ka qenë e ashpër dhe ai nuk e kursente askend nëse nuk pajtohej me te. Ai nuk i ka lëmuar e as nuk i ka vizëlluar gjërat. Demaçi nuk ka qenë ilustrator. Ai kurrë nuk ka folur apo vepruar për hatër apo për inati të dikujt. Demaçi nuk e konsideronte asnjë njeri për armik. Armiku i tij ka qenë shteti jugosllav e më vonë ai serb. Në këtë drejtim, Demaçi nuk ka bërë komprimis me asgjë dhe me askend.

Deri në vitin 1990 në Jugosllavi ka qenë shumë vështirë te ishe Adem Demaçi ose si dikush që aspironte të ishte sikur ai. Kjo nënkuptonte që ideja e vështirë dhe barra e rëndë e çlrimit duhej të bartej në supe. Nuk ka patur shumë njerëz të ndërtuar për këtë shërbim. Pas vitit 1990 në Kosovë ‘gjithkush’ mund të bëhej ‘gjithçka’ por ne e dijmë se si ka qenë më herët.

Një gjë është e sigurtë: Kosovë (në pamjen dhe kuptimin e sotëm) nuk do të kishte sikur të mos ishte Demaçi i cili e përqoi idenë e lirisë dhe mburrjes kombëtare deri aty ku kërkohej.

Tashti, është më shumë se budallaki të kërkohet që personaliteti dhe vepra e Demaçit të respektohet nga të gjithë. Natyra e qyqanit nuk lejon që të respektohet trimi apo i guximshmi. Njësoj vlenë edhe për ata që nuk kanë ndjenja kombëtare ose nuk tregojnë interesim për këtë fakti të rëndësishëm. Edhe një gjë nuk duhet ta harrojmë. Nuk është i vogël numri i njerëzve, i cili, me apo pa vetëdije, ende ruajnë dashuri për Jugosllavinë dhe madje edhe për Serbinë. Dhe, për këta njerëz, Demaçi është fajtori kujdestar që akuzohet për shkatërrimin e ‘lumturisë’ së tyre. Influencat krijohen vështirë dhe zhduken, poashtu, vështirë. Ndoshta nuk është e tepërt të thuhet që kohëve të fundit Serbia është duke krijuar influencë të re në Kosovë.

Sidoqoftë, çkado që do të ndodhë në të ardhmen, Demaçi mbetet frymëzuesi kryesor i lirisë dhe guri themelor i pavarësisë së Kosovës. Dhe, si i tillë, ndër personalitetet kryesore shqiptare në historinë e periudhës së shek. XX dhe fillimit të shek. XXI.

Pacolli: Kosovës i kërkohet një kompromis i madh, por ende s’e kemi të qartë çfarë

Ministri i jashtëm i Kosovës, Behgjet Pacolli, thotë se një ndarje e vendit si zgjidhje e problemeve me Serbinë do të ishte shkelje e sovranitetit dhe askush në Kosovë nuk do të ishte i gatshëm për të një diskutim të tillë

Në një intervistë për Zërin e Amerikës, ai tha se ka shumë probleme të tjera për t’u zgjidhur me Serbinë para se të shtrohet kjo çështje.

“Unë nuk kam dëgjuar dëri më tash se është dikstuar për ndarje të Koovës. Deri tash ka pasur vetëm zëra për këtë çeshtje. Por, nëse këto zera janë të vertetë do të kemi shkelje të sovranitet të Kosovës. Mirëpo, një temë e tillë tash është e rëndë disktutohet. Kemi tema të tjera që duhet të bisedohet me Serbinë. Deri më tash nuk është diskutuar askund për çështjen e ndarjës së Kosovës”, ka thënë Pacolli.

Ai ka treguar se miqtë nga Amerika kanë kërkuar që në dialog me Serbinë të ketë unitet poltikë të Kosovës. Pacolli ka folur edhe për çeshtjen e kompormiseve mes Kosovës dhe Sërbisë.

“ Kosova është shumë e vogel. S’kemi çka t’i ofrojmë askujtë. Ne kemi dhënë cdo gjë deri tash. Tash duhet të jemi unik në dialog. Kërkohët po ashtu të ketë edhe një kompromisë të madh. Por, tash nuk mund të flas asgjë për këtë kompromisë. As në Kosovë nuk kemi diskutuar për cështjë kompromisi”.

Pacolli ishte në Washington për të marrë pjesë në Ministerialin e Departamentit të Shtetit mbi Lirinë Fetare.

Etimologji: ACHILE – A’Chile Këmbë-Shpejti

Kush ishte AKILI dhe pse quhej ashtu? Vetëm gjuha jonë Shqipe, di të zgidhë enigma të tilla! Krenohu Shqiptar që flet gjuhën e Shqipes, Zogut* simbol i të madhit “ZOT” Je ti populli i zgjedhuri i AT-tit A-më në kopshtin “Edhen”

Nga Aleksandër Hasanas (Mili Butka)

Gjuha shqipe është gjuha e pellazgut të “bardhë” lindur ashtu së bashku si Njeriu e Gjuha e parë pjellë mbi këtë Dhe e mbi këtë Tokë. Në veprën e të madhit Giuzeppe Catapano ” THOT PARLAVA ALBANESE” thuhet, se kultura e parë e qytetërimit ai Pellazgo – Iliro -Shqiptar, shtrihej në lindje nga Irani, deri në Atlantik në perëndim, nga Alpet në veri dhe deri në jug të Afrikës veriore. – AKILI Biri i Peleut mbreti i Pellazgëve të Fthias dhe e i perëndeshës se Tetit Akili vjen si “Mirmidon” racë e bardhë kjo sigurisht edhe për arsyen e veshjes me të bardha si bora vetë, që në shqipen e sotme “Mirmidon” do të thotë: Dimër – Dimërim, Dimëror (Mirditor), por për këtë emër do të shkruaj njëherë tjetër. AKILI ndryshe thirej dhe “Aspet” kjo sipas shumë studiuesve të mirënjohur si Elena Kocaqi apo miku im Orhan Rexhepi nga Presheva, etj. shkruajnë se “Aspet” do të thotë, “Ashtë i Shpejtë” Shumë e saktë.

Po vetë emri Akil çdo të thotë, e une them se ky emër është një sinonim i vetë fjalës A’shpejtë – Akili, vërtet qe i tillë , i shpejtë, i shkathët, luftarak gati fluturonte “Shqiponjë”- Qiellor A’kile = A’qel – qiellor dhe kjo për një arsye të thjeshtë sa bukur ardhur deri në ditët tona gojëdhënat apo shkrimet e vjetra të shkruara nga shkrimtarë të mëdhenj thurur për mitin tonë AKIL. Mëma e vetë në momentin e pagëzimit për ta kthyer atë në të pavdekshëm e mban prej “fundit* të këmbës Akilin e kështu pa dashje krijon pikën e tij të dobët pjesën e tij të vdekshme fundin e këmbës pjesa e pa lagur “Themra e Akilit” Për të vazhduar në shpjegimin e emrit të pellazgut tonë Akil së pari më duhet të shpjegoj fjalën “Themër” e cila është pjesa fundore e këmbës së njeriut pjesa e poshtme e saj e kthyer paksa rrumbullake e cila prek e para “mbi dhe” = “Themër” aty kemi dhe origjinën e kësaj fjale e cila shpjegon dhe disa fjalë të tjera në gjuhën shqipe por edhe më.

Mjafton të kujtojmë fjalën e pastër shqip “Thundër”= Fundër – ndër fund, pra ndodhet në fund të këmbës, kjo për shkak të evolimit si fjalë por dhe të vetë gërmës “F” e cila në shumë shkrime të vjetra e sidomos në ato etruske merr vleren e tingullin zanor të gërmës “TH” ajo lehtësisht transmetohet e dëgjohet si “TH” ashtu si shumë thjesht gërma “TH” dëgjohet “F”, prsh. më fa, i fash më the i thash, i maf i math(dh) etj. Pas kësaj kujtoj këtu fjalën tjetër shqipe “Putër” pra putra e këmbës (p-udh’ ë) tek kjo fjalë mjafton të ndryshojmë apo të lexojmë gërmen “P”= F e cila është lehtësisht e zvendësueshme dhe e pranuar në gjuhësi. Atëhere kemi, Puter = futter (ang “fut” = këmbë), (put/er, ku t=s,(c) e atehere kemi puc-kepuc, papuce etj) Por ajo më e bukura e që vlen ta themi, këtu kemi edhe origjinën e fjalës “greke” “Pat-a, patao, patas” që do të thotë “shkel” rëndoj mbi dhe, mbi tokë, mbi “tab-an” kjo është pjesa që prek këmba mbi tokë, po është pikërisht pjesa fundore e saj e gjithë gjallesave me këmbë quajtur ndryshe “putra”-fundra – thundra – thembra. Rikthehemi dhe shikojmë përsëri emrin Akil, që do të thotë, A shkel, njeri që nuk shkel përtokë Këmbë-Shpejti, i shpejtë fluturues, qiellor, kujtoj fjalën ia “shkeli” me vrap iku fluturoi, pra Akili nuk shkelte përtokë ai nuk duhej ta prekte tokën ishte pika e tij e dobët mos prekja e themrës.

Jo rastësisht në gjuhën “greke” ose më mirë te themi në dialektin “Geg” kali quhet A’logo (a’lek) Ashtë “lek”, ashtë i shpejtë (kal’), ashtu si dhe qeni (qel)* quhet kështu sepse ashtë i shpejte, i shkathët vrapon ia shkel “skili”, o (skilos) pa haruar ketu emrin “Elik’opter”quhet kështu sepse vetë fjala “elika” do të thotë Akile {elikopter = a’kile+ pi+ terr}–> fluturues mbi tokë “QIELLOR”. Kujtoj këtu fjalët skel, skelat në ndërtim, pra quhen ashtu sepse shkelim mbi ato e ndërsa Akile nuk shkelte Askel, pa shkelur përtokë Në ang. “këmbës” i thonë “leg” (i dridheshin “legjet” e këmbvë) nuk është gjë tjetër për veçse fjalë shqipe “kel <-> leg”, A’kel – A’kil, por jo vetem kaq nëse përqëndrohemi pak mbi këtë fjalë shohim qartë se aty kemi dhe fjalën tjetër (eagle)- I’gel <-> leg/i – lek/a që do të thotë shqiponjë ashtu si vet emri i Akilit A’cel = A’qiell/or = Shqiponjë. Sjell këtu se në gjitha gjuhët e tjera të vjetra emri shqiponjë është produkt i gjuhës shqipe dhe merr kuptim të plotë vetëm nëpërmjet saj, madje dhe ajo në gjuhen greke ku shqiponja quhet “aetos” është vetë fjala Shqipe e pikërisht ajo në dialektin e ‘artë’ Geg të cilët Shqiponjën e quajnë “Huta” ndërsa ajo në Latine sapo e kemi kuptuar e shkruar shumë herë Acuila = Shqiponjë. Me këtë emër u thirrën heronjtë tanë, LEKA i Madh, Piro i Shqipërise se Jugut, Gjergj Kastriot Skënderbeu, etj. Të gjithë Prijsat e të gjithave fiseve mbanin një emër “Shqiponjë” sepse vijmë nga e njëjta racë e i njëjti fis Pellazgo -Ilir e ne jemi bijtë e saj ndaj krenohemi me Dykrenaren tonë në një Trup të vetëm njëra Geg e tjetra Tosk!

Njihuni me Arnaud Denjear, dhëndri serb dhe zyrtar i DGSE që solli në pushtet Aleksandër Vuçiqin dhe Hashim Thaçin

Është folur shumë për shërbimin francez DGSE dhe lidhjet e tij me presidentin Hashim Thaçi dhe BIA-në serbe. Ish anëtari i Shërbimit Informativ të Kosovës, Naim Miftari, ka shkruar se Arnaud Denjear, zyrtar i DGSE dhe dhëndër i Serbisë, solli në pushtet Aleksandër Vuqiçin dhe Hashim Thaçin, e gjithashtu ka rekrutuar Hashim Thaçin në vitet 98/99 dhe ishte këshilltar i Aleksandër Vuçiqit

Miftari thotë se Shërbimi sekret Francez, ka implikime direkt në bisedat dhe marrëveshjet e dëmshme që Thaçi po i bën në favor me Serbinë.

Postimi i plotë i Miftarit:

Këshilltarët apo shefat e shefave..!

Lidhja e shërbimit sekret Francez DGSE me shërbimin sekret Serb – Bia dhe lidhja me shërbimin e Hashim Thaçit –SHIK-un, kanë një adresë dhe kanë një emër, e ky emër është Arnaud Denjear zyrtari i DGSE që i solli në pushtet Aleksandër Vuqiçin dhe Hashim Thaçin, dhëndri serb Arnaud Denjear ishte zyrtari i shërbimit sekret Francez që rekrutoj 1997/98 Hashim Thaçin sidomos gjatë konferencës të Rambujes, i njëjti njeri ishte edhe këshilltari i Aleksandër Vuçiqit që me këshillat e tij e ndau Vuçiçin nga partia radikale e Sheshelit dhe e solli në pushtet.

I njëjti njeri solli Hashim Thaçin në pushtet, i njëjti njeri këtë vit në muajin maj 2018 e takoj Thaçin me kryetarin Francez, shërbimi sekret Francez ka implikime direkt në bisedat dhe marrëveshjet e dëmshme që Thaçi po i bën në favor me Serbinë.

Ish pjesëtari i lart i shërbimit sekret Francez tani kinse anëtar i parlamentit Evropian ….,po ashtu këshilltari i dy presidentëve, atij Serb dhe të Kosovës, shërbimi sekret Francez që ndau Mitrovicën, shërbimi që komprometoj dhe dështoj komplet misionin e sundimit të ligjit Evropian në Kosovë EULEX. A mendoni se marrëveshjet e “dhimbshme” po bëhen rastësisht, përgjigjja jonë është JO, këtu nuk ka rastësi aspak vetëm për naivat ka rastësi!

Përveç Rusisë rehabilitimin dhe forcimin e Serbisë në Ballkan si shtet vendimmarrës nën hije po e bën Franca me argatët e vet (edhe shqiptar)sidomos shërbimet sekrete ushtarake aleat pro-serb që nga luftërat ballkanike dhe nga koha e “Sollunski Frontit” dhe konferencave te ndryshme Evropiane që copëtuan territoret shqiptare duke i dhanë territoret tona dhuratë shteteve fqinje sidomos Serbisë dhe Cerna Gores…

Hahn: Kina po përpiqet t’i kthejë vendet e Ballkanit në “Kalë Troje” në BE!

Komisioneri Europian për Zgjerimin, Johannes Hahn, paralajmëroi për rolin e Kinës në Ballkanin Perëndimor. Ai gjithashtu vuri në dukje mundësinë që Pekini do t’i transformojë vendet e rajonit në “kuaj trojanë” që një ditë do të jenë anëtarë të BE-së

Hahn është shprehur se kombinimi kinez i kapitalizmit dhe diktaturës politike mund të jetë i dëshirueshëm për disa liderë në rajonin e Ballkanit Perëndimor. Sipas tij, edhe pse shumica e shqetësimeve perëndimore në vitet e fundit u përqëndruan në aktivitetet ruse, ka shumë më tepër arsye për trazirat e Kinës, e cila ka bërë një numër investimesh të rëndësishme në projektet e infrastrukturës në rajon.

Si një shembull i një projekti të tillë, në të cilin Kina përdor fuqinë financiare për të fituar ndikim politik në vendet që duan të bashkohen me BE, Hahn njoftoi për një rrugë automobilistike në Mal të Zi, të cilën Kina e ka financuar dhe ndërtuar, shkruan “zhurnal”.

Mali i Zi, si Serbia, filloi negociatat e pranimit në BE në vitin 2014, gjë që sugjeron që të dy vendet mund të bëhen anëtare deri në vitin 2025.

Hahn mendon se është “mjaft ambicioz”. Të gjitha vendet e Ballkanit Perëndimor duan të bashkohen me BE, megjithatë, vendet evropiane janë të ndara rreth qëndrimit ndaj këtyre dëshirave. Presidenti francez Emmanuel Macron është skeptik mbi hapjen e BE-së për anëtarët e rinj dhe insiston që Bashkimi Evropian duhet të përqëndrohet në reformën e vet para se të mendojë për zgjerimin.

Zyrtarët francezë gjithashtu frikësohen se secili do të tregojë se BE planifikon të marrë vendet e varfëra me probleme të thella, si krimi i organizuar dhe korrupsioni, si një dhuratë për partitë euroskeptike në zgjedhjet e Parlamentit Europian vitin e ardhshëm.

Në qershor, Paris arriti të shtyjë vendimin për fillimin e negociatave të pranimit midis Shqipërisë dhe Maqedonisë deri pas zgjedhjeve të majit. Sakaq, Hahn ka kundërshtuar qëndrimin e Macron, duke thënë se shtetasit e vendeve të Ballkanit Perëndimor “kanë të drejtë të bëhen anëtare (BE)” dhe se BE ka një zgjedhje midis eksportimit të stabilitetit në rajon ose importimit të paqëndrueshmërisë së BE-së.

Komisioneri tha se ishte “shumë i sigurt” se negociatat me Shqipërinë dhe Maqedoninë do të fillojnë vitin e ardhshëm dhe se procesi i vlerësimit të gatishmërisë së tyre për negociata ka filluar tashmë.

Sipas planeve aktuale të BE-së, Bosnja Hercegovina dhe Kosova as nuk kanë një afat kohor tregues për negociatat e pranimit. Sipas Hahn, struktura e fragmentuar politike e Bosnje Hercegovinës, rezultat i Marrëveshjeve të Dejtonit të vitit 1995, do të duhet të ndryshojë.

“Ata që jetojnë në të ashtuquajturën logjikë të Dejtonit nuk janë në përputhje me logjikën e Brukselit”, tha komisioneri.

Sa i përket Kosovës, problemi më i madh progresi i ngadalshëm i marrëveshjeve me Serbinë, si dhe fakti se një pjesë e madhe e të ardhurave të Kosovës vijnë nga doganat dhe se do të duhet të ndryshojë para se të bashkohet me një treg të vetëm të BE-së, tha Hahn.

Sipas tij, projekti i zgjerimit të BE për të gjithë Ballkanin Perëndimor është një “mision historik”. “Gjithçka filloi në vitin 1989 me rënien e Perdes së Hekurt”.

Juventus, masa ekstreme për ndeshjen e parë të Ronaldos

Në pritje të ndeshjes kundër Chievo-s, e vlefshme për javën e parë të Serisë A, Cristiano Ronaldo do të zbresë në fushë për herë të parë më 12 gusht, në miqësoren klasike që luhet në Villar Perosa mes Juventus-it A dhe Juventus-it B

Për rastin do të merren masa të jashtëzakonshme, me qytezën e Val Chisone që pritet të blindohet për të garantuar rendin publik. Janë të shumtë tifozët që pritet të jenë të pranishëm për këtë sfidë.

Në fillim është menduar që ndeshja e parë e CR7 me fanellën e Juventus të luhej në “Allianz Stadium”, në mënyrë që të përballohej prania e madhe e publikut.

Por, në fund, asgjë nuk ka ndryshuar, me ndeshjen që do të luhet më 12 gusht në orën 17:30. Janë plot 5.000 bileta të shitura për këtë miqësore në familje.

Nëpërmjet një komunikate zyrtare, që është publikuar në faqen zyrtare të klubit, Juventus ka zbuluar masat e jashtëzakonshme të sigurisë që do të merren për 12 gushtin.

“Që nga 11 gushti, – lexohet në komunikatën e bardhezinjve, – do të ndalohet shitja e pijeve në mbajtëse qelqi ose akte fyese në të gjithë territorin e Villar Perosa”.

Në faqen e bardhezinjve është publikuar edhe harta e Villar Perosa, duke vënë në dukje zonën portokalli, ku do të mund të futen vetëm ata që kanë biletë ose leje për të qenë të pranishëm.