Lajm.co

Thaçi në Vlorë: Jemi një komb në dy shtete sovrane, që ëndërr kemi integrimin euroatlantik

Presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, ka marrë sot pjesë në ceremoninë e shënimit të 28 Nëntorit që është organizuar në Vlorë

Presidenti ka theksuar se Dita e Flamurit është festa e krenarisë kombëtare dhe ka uruar të gjithë shqiptarët në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Luginë të Preshevës, Mal të Zi dhe kudo që jetojnë jashtë trojeve të tyre.

“28 Nëntori është festë e rimëkëmbjes së dinjitetit dhe forcimit të ndërgjegjes sonë kombëtare”, ka thënë presidenti, duke shtuar se kjo ditë shënon momentin e ndarjes nga robëria e gjatë dhe fillimin e epokës së modernizimit të kombit tonë.

Ishte Rilindja Kombëtare, kryengritjet e pareshtura kundër copëtimit të tokave shqiptare që prej Lidhjes Shqiptare të Prizrenit dhe deri të kryengritjet e viteve 1908 – 1912, sipas presidentit Thaçi, që çuan në momentin e Shpalljes së Pavarësisë më 28 Nëntor 1912.

“Në këtë ditë nuk kemi si të mos i kujtojmë të gjithë ata patriotë, burrështetas vizionarë, burra dhe gra, që brez pas brezi me shekuj kontribuuan për të ardhur deri tek Shpallja e Pavarësisë”, ka thënë ai.

Presidenti Thaçi e ka ndërlidhur përvjetorin e 105 të Pavarësisë së Shqipërisë edhe me 10 vjetorin e Pavarësisë së Kosovës dhe inaugurimin e vitit mbarëkombërtar të Gjergj Kastriotit – Skënderbeut.

Gati një shekull pas krijimit të shtetit shqiptar, ai ka thënë se Kosova më në fund u çlirua falë përpjekjeve të pareshtura që u kurorëzuan me luftën e drejtë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, e cila gjeti mbështetje nga bota demokratike, nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Bashkimi Evropian dhe NATO.

Presidenti ka thënë se asnjëherë më parë shqiptarët nuk kanë qenë në pozicion më të mirë historik, aktual dhe faktik.

“Shqipëria është anëtare e organizatës më të fuqishme ushtarake në botë, NATO-s. Kosova është shtet i lirë dhe sovran. Jemi një komb në dy shtete sovrane. Të dy shtetet tona kanë një ëndërr. Kanë një qëllim. Integrimin në institucionet euroatlantike”, ka theksuar ai.

Presidenti Thaçi ka thënë se me këtë filozofi dhe orientim të qartë kah vlerat demokratike perëndimore, Kosova dhe Shqipëria sot zhvillojnë marrëdhënie të ndërsjella ekonomike, kulturore dhe politike si asnjëherë më parë.

“Dje, qeveritë e dy shteteve tona mbajtën mbledhje të përbashkët në Korçë. Sot, festojmë së bashku në Vlorë. Të dy shtetet tona japin mesazhe të qarta se jemi të përkushtuar për paqe, stabilitet dhe prosperitet të rajonit”, ka shtuar ai.

Kreu i shtetit ka thënë se Vlora ka bashkuar shqiptarët e të gjitha trojeve, derisa për Kosovën emri i qytetit të Vlorës del përtej kuptimit historik.

“Emrin e Vlorës, por edhe të qyteteve të tjera të Shqipërisë, prindërit në Kosovë ua vënin vajzave si shenjë e identitetit kombëtar dhe dashurisë ndaj atdheut amë”, ka thënë ai.

Presidenti Thaçi ka thënë se Kosova, sot e përgjithmonë do të ushqejë dhe kultivojë dashurinë ndaj Shqipërisë, përmes rrugës institucionale, integrimeve kulturore, lirisë së lëvizjes dhe thellimit të bashkëpunimit.

National Geographic (nëntor 1912): Kush janë shqiptarët

Shqiptari është europian: për më shumë se dy mijë vjet ka jetuar atje ku jeton tani – në fortesat e Epirit dhe Ilirisë, përtej Adriatikut paralel me thembrën e Italisë. Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shqiptarët u përzienë me fqinjët e tyre jugorë, grekët dhe ishin shtylla kurrizore e luftës për pavarësinë e Greqisë. Bashkatdhetarët e Marko Boçarit emigruan të gjithë në Cefaloni, në brigjet e Greqisë, por afro 2 milionë shqiptarë më të pafatë jetojnë tashmë nën sundimin turk

Sot shqiptarët, arabët, armenët, bullgarët, grekët, serbët dhe vetë turqit po vuajnë, siç ka ndodhur prej dekadash, nga plaga e sundimit turk. Nga këta popuj të pafat, shqiptarët janë të parët që duhet të tërheqin vëmendjen e një bote joegoiste

As rrahjet me thupra, as arma, as topi, as mërgimi, as burgimi, as edhe vetë vdekja nuk i tund nga vendi”. Folësi ishte një shqiptar i ri në moshë që një pjesë të shkollës e kishte bërë në SHBA. Ai është rikthyer tani në vendin e tij, ku po punon me zell të madh për popullin e tij. Eshtë një prej të paktëve njerëz të arsimuar në Shqipëri, por synon që brezi i ardhshëm të mos i numërojë me gishta burrat dhe gratë e arsimuara të Shqipërisë.

Fjalët e përmendura më sipër u paraprinë prej këtyre: “Për momentin, nga veriu në jug dhe nga lindja në perëndim të Shqipërisë, të gjithë klasat e njerëzve – muslimanë dhe të krishterë qofshin – kanë një dëshirë, pothuajse një pasion për arsimin kombëtar. Të gjithë ata e kuptojnë që, ashtu sikurse në të kaluarën shpata ishte simbol i fuqisë, sot arsimi është perëndesha e fuqisë, dhe ata do të arsimohen, pavarësisht persekutimit”.

Shqiptarët janë vetëdijësuar për nevojën që kanë për qytetërimin dhe progresin perëndimor. Por, që nga dita e parë e miratimit të Kushtetutës së re otomane, turqit e rinj ishin të vendosur që qytetërimi duhej të vinte tek shqiptarët, vetëm pasi të kishte kaluar në një sitë turke dhe mohamedane. Ky program nuk mund të pranohej nga shqiptarët, edhe sikur turqit e rinj të kishin qenë në gjendje ta vinin në zbatim.

Shqiptari është europian: për më shumë se dy mijë vjet ka jetuar atje ku jeton tani – në fortesat e Epirit dhe Ilirisë, përtej Adriatikut paralel me thembrën e Italisë. Në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë, shqiptarët u përzienë me fqinjët e tyre jugorë, grekët dhe ishin shtylla kurrizore e luftës për pavarësinë e Greqisë. Bashkatdhetarët e Marko Boçarit emigruan të gjithë në Cefaloni, në brigjet e Greqisë, por afro 2 milionë shqiptarë më të pafatë jetojnë tashmë nën sundimin turk.

Gjatë 125 viteve para zbulimit të Amerikës, republika krenare e Venecias kishte një supremaci dashamirëse mbi qytetet shqiptarë të bregdetit, dhe kështu që e vonoi me një shekull dominimin turk. Me rënien e Skutarit në Shqipëri dhe dëbimin e venecianëve nga turqit në vitin 1748, këta të fundit filluan sundimin e tyre – shekuj të tërë mashtrimi, bese të thyer dhe mizorie. Rezultati i sundimit turk mund të përmblidhet me zhytjen më thellë të shqiptarëve në varfëri, supersticion, dhe etje për gjak, për shkak të terrenit pjellor që garantonin historia malore dhe tiparet primitivë. Përgjatë dy mijëvjeçarëve, valët dhe impulset e progresit nuk e kanë arritur shqiptarin, ose e kanë anashkaluar, duke e lënë të paprekur.

Hakmarrja praktikohet ende

Sot, ashtu si në të kaluarën, është e vërtetë që një në pesë malësorë flijohen prej hakmarrjes së tmerrshme, që vetëm qytetërimi mund ta çrrënjosë nga jeta e shqiptarit. Të qëllosh një person, edhe tinëz, është çështje e marrjes së gjakut. Asgjë tjetër nuk mund ta kthejë nderin e plagosur. Nëse nuk vritet vetë vrasësi, atëherë një prej të afërmve duhet të jetë viktima, e kështu nis zinxhiri i pafund. Kur hakmarrja ka shkuar shumë larg, mund të blihet nëse ke para të mjaftueshme, ose mund të ndalet përmes disa prej kompleksiteteve të kodit të shqiptarit.

Askush nuk duhet të flasë për shqiptarin si njeri pa ligje. Ai zbaton në mënyrë skrupuloze atë që njeh dhe pranon: por, këta janë ligjet që i kanë dhënë natyra dhe zakonet, si dhe natyra e paraardhësve të tij shekuj më parë, të “kodifikuar” disi në shekullin 15, ndonëse edhe sot e kësaj dite nuk janë hedhur asnjëherë në letër. Disa prej rregullave të çuditshëm që udhëheqin jetën e tij janë: Persona që e kanë prejardhjen nga një stërgjysh i përbashkët mashkull, përmes linjës mashkullore, e konsiderojnë njëri-tjetrin vëllezër, ose vëlla e motër, e si pasoja martesa brenda fisit përjashtohet. Të rinjtë mund të betohen për vëllazëri, dhe kjo krijon një marrëdhënie që i nënshtron të dy, bashkë me pasardhësit e tyre të disa brezave, para të njëjtëve ligjeve martesorë që rregullojnë edhe lidhjet e gjakut.

Personat që kanë të njëjtin kumbar nuk mund të martohen, dhe ka dy lloj kumbarësh: ai i pagëzimit dhe ai i flokut. Kur një fëmijë, vajzë apo djalë, mbush 2 vjeç, flokët e tij që deri atë çast nuk janë prekur prej gërshërëve, priten me ceremoni. Prerjen e kryen kumbari, që më pas, nëse fëmija është i krishterë lë nga një tufë flokësh për secilën majë të busullës duke krijuar një kryq. Nëse është mysliman, tri tufa për të formuar një trekëndësh. Në rastin e hakmarrjes, burri nuk duhet prekur nëse shoqërohet nga një fëmijë apo një grua.

Personalitet i pathyeshëm

Sot, shqiptari është personaliteti më piktoresk në Europë. Megjithatë, po aq interesante sa tiparet e tij, është edhe e ardhmja e tij politike. Kohët e fundit është shfaqur vetëdija kombëtare shqiptare që refuzon të shtypet. Nën qeverisjen jonormale të turqve, racat e ndryshme të krishtera të Perandorisë, si armenët otomanë, bullgarët otomanë dhe grekët otomanë, kanë secila ekzistencën e tyre kombëtare, një shtet brenda shtetit, ndonëse gjithmonë të nënshtruar vullnetit të turqve. Shqiptarët, ndonëse në përgjithësi kanë zhvilluar një lloj besnikërie myslimane që u jep një pothuajse solidaritet me turqit, janë të vendosur që të kenë edhe ata një entitet kombëtar.

Ndonëse janë të mallkuar me prapambetjen që ka shoqëruar pak a shumë kudo besimin mohamedian, liderët e tyre e kuptojnë se nuk janë një racë orientale, por perëndimore. Se tiparet e tyre turko-mohamedianë janë një lustër, dhe se do të mjaftojë një brez me arsimin e duhur për të bërë kërcimin e madh përpara dhe për të zënë vendin e tyre mes racave të qytetëruara të gadishullit të Ballkanit.

Jo i papajtueshëm me nacionalizmin e ri shqiptar – madje mund të jetë arsyeja e tij – është fakti që shqiptari është një prej anëtarëve më individualistë të racës njerëzore. Po të mos kish qenë i tillë, ai do e kishte humbur shumë kohë më parë identitetin e tij, duke u shkrirë me popujt e ndryshëm që përgjatë kohërave u kanë ardhur rrotull maleve shqiptare. Pavarësisht sulmeve të vazhdueshëm të romakëve, gotëve, serbëve dhe bullgarëve dhe 350 viteve dominim të Turqisë, shqiptari e ka ruajtur individualitetin e tij të pathyeshëm. Crispi, burri i shtetit italian ka qenë me prejardhje shqiptare. Ai ishte pjesëtar i kolonisë së madhe të shqiptarëve në Sicili dhe Italinë e jugut, paraardhësit e të cilit, afro njëqind mijë, emigruan kur Turqia pushtoi Shqipërinë. Edhe sot e kësaj dite, shqiptarët e Italisë e ruajnë prejardhjen e tyre. Mosgatishmëria ose paaftësia e shqiptarëve për të ndryshuar individualitetin e tyre reflektohet tragjikisht në ekzistencën e vazhdueshme të sistemit fisnor shqiptar dhe grindjet e përhershme mes fiseve. Si rezultat, Shqipëria nuk ka mundur të paraqesë një front të bashkuar kundër një armiku të përbashkët.

Vetëm një hero i madh bashkues kombëtar ka dalë për shqiptarët – Skënderbeu. Ai vdiq në vitin 1467, pasi fitoi 21 beteja kundër turqve. Vdekja e tij e la Shqipërinë pa udhëheqës, dhe shqiptarët trima që nuk njihnin besnikëri apo ligj tjetër përtej atij të familjes dhe klanit, ranë në sundimin e Mehmetit II, pushtues i Kostandinopojës. Mehmeti mundi t’i shtypte, por jo t’i nënshtronte shqiptarët. As edhe sulltanët e mëvonshëm nuk kanë arritur ta plotësojnë këtë dëshirë të madhe. Më e mira që mund të bënin ishte t’i bënin për vete, dhe deri në ditën e fundit të tiranisë së Abdyl Hamitit, shqiptarët trajtoheshin si popull i veçantë. Hamiti ua bleu besnikërinë duke mos u vënë taksa, duke frenuar rekrutimin ushtarak dhe duke përzgjedhur më të mirët e këtyre malësorëve të ashpër si truprojat e tij personale.

Turqit e rinj ishin të pamëshirshëm

Kur pas vitit 1908, turqit e rinj kishin miratuar Kushtetutën e tyre dhe po përpiqeshin me shumë mundime të vinin rregull në Perandorinë otomane, trajtimi i Shqipërisë ishte një prej problemeve më delikatë. Duhej të ishte bërë më me kujdes. Përmes një trajtimi delikat, përmbushjes së premtimeve dhe shfaqjes se një simpatie të drejtë për aspiratat e një race injorante por shumë të zotë, turqit e rinj do të kishin qenë në gjendje të ngrinin dhe forconin në provincën e Shqipërisë një barrierë të padepërtueshme ndaj agresionit europian. Në vend të kësaj, ata kanë ndjekur një rrugë që është përshkruar siç duhet nga korrespondenti në Kostandinopojë i “Times”-it të Londrës, si politika e rulit me avull. Duke injoruar këshillat e çdo politikani me përvojë, turqit e rinj nxituan t’i “trajtonin” shqiptarët njësoj si fshatarët injorantë turq në Azinë e Vogël. Asnjë strategji tjetër nuk do të kish qenë më e pavend dhe më e destinuar të dështonte.

Shenjat e para te nje kundershtimi u dhane që ne vjeshtën e vitit 1909, por duhej të vinte pranvera e vitit 1910 që një revoltë të merrte përmasa serioze. Në 5 prill të atij viti, shqiptarët myslimanë të skajit verilindor të Shqipërisë rrëmbyen armët kundër qeverisë. Për pak ditë rebelët mbajtën Kaçanikun, por 50 mijë trupa turke u dërguan menjëherë në rajon dhe lëvizja u shtyp. Ajo pati një karakter lokal dhe nuk kishte organizim. Shqipëria si e tërë nuk ishte qëllimi i saj.

Megjithatë, turqit e rinj menduan se kishte ardhur koha t’u jepnin një mësim shqiptarëve të pabindur. Trupat që ishin mbledhur për të shtypur kryengritjen marshuan nëpër Shqipëri. Një divizion shkoi në perëndim, në Shkodër. Ata përshkuan rrugë malore që për breza të tërë ishin mbyllur për këdo që udhëtonte i shoqëruar nga një ushtar turk, sepse shqiptarëve nuk u pëlqente uniforma e autoritetit turk. Por tani malësorët, të zënë në befasi, do të çarmatoseshin. Pas shtypjes që kishin pësuar sivëllezërit e tyre, më të paktë në numër dhe të gjendur përballë automatikëve – një tmerr i pazakontë për shqiptarët e thjeshtë – nuk kishte shpresë për rezistencë. Armët e tyre – krenaria dhe zotërimet – iu morën, dhe shqiptarëve iu “dha një mësim” mizor. Një tjetër divizion i forcave turke marshoi në jug dhe penetroi në luginat paqësore të Shqipërisë.

alb 1Në Elbasan, udhëheqësit intelektualë të Shqipërisë së Re kishin hapur një shkollë normale. Ata po përpiqeshin të përgatisnin shqiptarët që të bëheshin mësues të bashkatdhetarëve të tyre injorantë në të gjithë vendin. Përdornin gjuhën shqipe dhe, sipas votimit të një kongresi shqiptar të një viti më herët, e shkruanin këtë gjuhë – një gjuhë europiane – me shkronja latine. Nën Abdul Hamitin, çdo përpjekje për të shkruajtur apo dhënë mësim në gjuhën shqipe ishte shtypur. Vetëm në shkollat e misioneve austriakë dhe italianë në veri të Shqipërisë, ku ofrohej propaganda austriake dhe italiane, dhe jashtë survejimit të Sulltanit, kishte qenë e mundur që shqiptarët të studionin në gjuhën e tyre.

Sa për një alfabet, politikanët austriakë që mbështesin punën misionare të priftërinjve austriakë dhe nuk pushojnë asnjëherë së çuari përpara skemat austriake, shihnin me dyshim nga një e ardhme për Shqipërinë, liderët e të cilës të mësuar në Itali apo Austri do të bashkoheshin nga një gjuhë dhe alfabet i përbashkët. Kështu u krijua një alfabet i gjatë dhe iu ofrua fëmijëve në shkollat e misioneve austriakë. Kjo do të ndihmonte për të krijuar të çara për të ardhmen, kur Austria shpresonte që do të trashëgonte këtë tokë dhe do të kishte të nevojshme të përdorte tiraninë e saj dinake për të austrianizuar shqiptarin.

Shkolla normale e Elbasanit, me alfabetin e saj latin dhe e çliruar prej propagandës së huaj ishte një rreze drite në errësirën e Shqipërisë. Ajo nuk kishte ndarje fetare – myslimanët dhe të krishterët ishin vëllezër pa dallim. Themeluesit kishin vetëm një qëllim, lartësimin e racës shqiptare. Ata nuk ishin revolucionarë në kuptimin politik të fjalës. Ata donin të bashkëpunonin me qeverinë e turqve të rinj, dhe vetëm kërkonin që zbatimi i kushtetutës së re të kishte diçka të përbashkët me premtimet e saj themelorë.

Por kur ushtarët turq erdhën në Elbasan në verën e vitit 1910, u shpall gjendja e jashtëzakonshme. Të gjithë ata që shiheshin se kishin lidhje me shkollën normale apo simpatizonin përparimin e saj u ndoqën, u sollën para autoriteteve ushtarakë dhe u rrahën në një mënyrë shumë mizore për t’u rrëfyer. Rrahja me thupra dhe kamzhik u zbatuan për shumicën e njerëzve të iluminuar në Elbasan. Financieri i shkollës normale u fshikullua përtej çdo imagjinate. Drejtori dhe shumë prej mësuesve u arratisën. Autoritetet ushtarakë kërkuan dhe rrahën personat përgjegjës për një telegram që ishte dërguar në drejtim të Kostandinopojës, ku kërkohej që mësimi në shkollat shqiptare duhej bërë në gjuhën shqipe dhe me gërma latine. Më tej ushtarët marshuan për të bërë punë të tjera “pasi kishin mbyllur atë shkollë dhe u kishin dhënë shqiptarëve një mësim për t’u mbajtur mend”.

Kryengritjet e shqiptarëve

Me kalimin e 1910, telashet nisën të shtohen për turqit në kancelaritë e Europës, sidomos për skandalin e orgjive të ushtrisë në Shqipëri dhe mbylljen e shkollës normale, ashtu sikurse dhe për çarmatimin brutal të të krishterëve në Maqedoni. Në Europë ekzistojnë gjithmonë disa palë, interesat politikë të të cilave mund të çohen përpara duke përkrahur të shtypurit. Dhe ndonëse ishin motive hipokritë ata që vunë në lëvizje shumë burra shteti europianë që ndihmuan për shfaqjen hapur të këtyre ngjarjeve, e vërteta e bëmave të turqve të rinj në Shqipëri dhe Maqedoni gradualisht u bë e njohur për të gjithë.

Turku i ri ishte shfaqur tamam si biri i babait. Udhëheqësit panë që kishin bërë një gabim, por ata nuk do ta pranonin dhe ngjarjet e mëvonshme kanë treguar se nuk ndërruan mendje. Në prill 1911 ndodhi një kryengritje e malësorëve në provincën e Shkodrës, në veriperëndim të Shqipërisë përgjatë kufirit me Malin e Zi. Revolta ishte një prej përpjekjeve të parakohshme dhe të pafata të një populli të dëshpëruar dhe trim, por të përçarë, për t’u hedhur kundër zgjedhës së patolerueshme. Në vend të shndërrohej në një revoltë të përgjithshme, kryengritja mbeti e kufizuar në skajin më verior të Shqipërisë.

Patriotët e vërtetë të të gjithë Shqipërisë i hedhin tutje dallimet fetarë dhe fisnorë kur gjenden përballë fakteve të mëdhenj të një trashëgimie të përbashkët dhe kundër një zgjedhe të përbashkët. Ata, pjesëtarët e arsimuar të racës së tyre, po luftonin fort vitin që kaloi për një përpjekje të përbashkët në kërkim të drejtësisë për të gjithë Shqipërinë. Fatkeqësisht, këta udhëheqës ishin të keqorganizuar, pa financime dhe pa përvojë. Ata nuk morën mbështetje prej pjesës më të madhe të fiseve myslimanë, shumë prej të cilëve, megjithatë kishin qenë kaq të çarmatosur saqë nuk mund të mendonin të bashkoheshin në një rebelim. Mirditorët katolikë, një fis i fortë në jug të Shkodrës kishin pak pushkë, të gjitha të vjetra dhe hezituan të vijnë në ndihmë të revoltës së malësorëve, deri kur ishte shumë vonë.

Mali i Zi ishte shtylla mbështetëse e kryengritjes, përmes mbështetjes që ai dhe qytetarët e tij i dhanë refugjatëve shqiptarë të cilët dimrin e mëparshëm kishin kaluar kufirin dhe që në pranverë u rikthyen në Shqipëri, gati për luftë. Në këtë mënyrë u “gropos” thika që për breza të tërë ishte hequr nga këllëfi mes sllavëve të Malit të Zi dhe shqiptarëve autoktonë.

Por, Mali i Zi u gjend rrezikshëm i përfshirë në çështjet shqiptare, në mospërputhje me diplomacinë europiane dhe sidomos mikun e vet, Rusinë. Kështu që, në fund Mali i Zi e la Shqipërinë në baltë. Pavarësisht këtij fakti, turqit u detyruan të bënin paqe me malësorët rebelë, duke u bërë atyre kaq shumë lëshime, saqë nisën të shfaqen ankesa nga popullsia myslimane e Shkodrës, që nuk ishte rebeluar.

“Cfarë! Ju i ofroni favore rebelëve”, thanë ata. “Po kush ju ka qëndruar besnikë, pavarësisht plagëve të vjetra”. Ishte njësoj si ankesa e djalit joplangprishës. Fatkeqësisht, turku nuk mundej të zbuste fëmijët e tij besnikë, ashtu siç bëri dikur babai çifut. Sa për marrëveshjen me malësorët, nuk dihej se sa do të zgjaste.

Shkollat vetëm do i lehtësojnë

E ardhmja e Shqipërisë varet jo vetëm nga vullneti i Austrisë, Italisë, Malit të Zi që mbështetet nga Rusia, i Greqisë dhe i vetë Turqisë, ku secili prej këtyre është i vendosur që të ketë pjesën e vet shqiptare të tortës. E ardhmja e Shqipërisë varet shumë nga sasia e arsimit që mund të vihet në zbatim përpara se të përcaktohet përfundimisht fati i 2 milionë banorëve. Me përjashtim të Znj Edith Durham, gruaja angleze që i ka shkelur vetë zonat më të egra dhe të rrezikshme të Shqipërisë, askush nuk e njeh më mirë këtë vend se sa Z. James D. Bourchier, që për një brez të tërë ka qenë korrespondent special i “London Times” në Ballkan. Artikulli i tij i jashtëzakonshëm për Shqipërinë në edicionin e ri të Encyclopedia Britannica, pasi flet për betejat e grupeve të izoluar të shqiptarëve konkludon: “Rritja e një ndjenje më të fortë patriotike duhet të varet nga përhapja e arsimit në popull”.

Nëse arsimi përhapet pa pengesa në Shqipëri, edhe shqiptarët do të fillojnë të kujdesen për vetveten. Shumë prej shqiptarëve të krishterë në qytetin e Shkodër janë arsimuar dhe kanë siguruar begati, falë italianëve dhe austriakëve. Ata i druhen sidomos fanatizmit të vëllezërve të tyre myslimanë, ndonëse në malet disa kilometra larg, mes familjeve të malësorëve injorantë, si feja e krishterë ashtu edhe ajo myslimane mund të zënë vend nën të njëjtën cati, dhe ritet e krishterë e myslimanë mund të kryhen edhe në një ndërtesë të vetme.

Disa herë autori i këtij artikulli ka pyetur shqiptarë myslimanë të arsimuar, të interesuar për kauzën e racës së tyre, përse nuk u kanë predikuar myslimanëve të Shkodrës dhe gjetkë vëllazërinë mes të krishterëve dhe myslimanëve. Pa hezitim, por me turp dhe me buzët shtrënguar, përgjigja ka qenë çdo herë e njëjta: “Eshtë e pamundur. Myslimanët janë injorantë. Në fillim duhet të arsimohen, pastaj do të kuptojnë”.

Pak përpara shpërndarjes së parlamentit, në janar 1912, një deputet shqiptar, njëri prej kryezëdhënësve të racës së tij dhe për momentin lider i rebelëve, deklaroi: “Nëse turqit vazhdojnë të të përbuzin joturqit, ata do e rrënojnë vendin e tyre. E them këtë sepse i dua turqit, ekzistenca e të cilëve është e nevojshme për ne”. Deputeti shqiptar fliste për popullin e tij.

Shqiptari ka frikë nga e ardhmja

Shqiptari ka frikë se mos, në vend që të sigurojë lirinë për të cilën është lutur dhe ka luftuar, malet e tij të shtrenjtë dhe luginat pjellore do të ndahen mes shteteve ndërluftues, dhe se mos ai absorbohet nga një racë e huaj. Austria kërcënon të vijë nga veriu. Italia kanos nga përtej brigjeve të Adriatikut. Këta janë dy armiq që shqiptarët i urrejnë më keq se sa turqit, pavarësisht shkollave, spitaleve dhe kishave që përfaqësuesit e tyre kanë ndërtuar në veriperëndim të Shqipërisë. Shqiptarët i tremben Austrisë dhe Italisë tamam si një polak profetik mund t’i jetë trembur tre grabitësve të tokës mëmë. Shqiptarët i druhen po kështu një konference europiane për këtë qëllim, se mos Mali i Zi dhe Greqia lejohen që të zgjerohen në kurriz të shqiptarëve. Alternativa ideale që ai do të dëshironte është një Turqi e mirëqeverisur, për të cilën ai do të jetë një prej “ledheve mbrojtes”.

Megjithatë, breza të tërë sundimi turk i kanë mësuar se nuk duhet të presë drejtësi nga turqit. Revolucioni i korrikut 1908 ofroi një rreze të përkohshme shprese, por errësira e dëshpërimit u rikthye menjëherë, më e zezë se më parë. Ndëshkimi me thupra, plumbi dhe qelia e burgut kanë qenë shpërblimi i vetëm pas kërkimit për “diçka më të mirë”. Eshtë e vërtetë që, shqiptarët që kishin qenë neglizhuar për shekuj të tërë nuk ishin të gatshëm që të pranonin me mirësi disa prej kushteve të “Konstitucionalizmit”. Fshatari injorant, që nuk ka paguar asnjëherë taksa dhe nuk është rregjistruar asnjëherë për shërbimin ushtarak, nuk e vlerësonte “barazinë” e re, që iu manifestua atij përmes pagesës së taksave ashtu sikurse të gjithë banorët e tjerë të Turqisë, si dhe për kontributin e kuotave të tij për martirët në tokat e largëta të Jemenit.

Shqiptarët kanë shumë gjëra për të mësuar. Arsimi mund të kishte ardhur tashmë përmes udhëheqësve të tyre të iluminuar.

Por turku budalla bëri të vetmen gjë që dinte të bënte – ai marshoi me ushtri drejt Shqipërisë. Si pasojë, në vend që të shfrytëzonte shanset e një besnikërie entuziaste, ai rrënjosi edhe më tej ndjenjat e kahershme të mosbesimit dhe urrejtjes.

Spekulimet për të ardhmen e Shqipërisë të çojnë vetëm në labirinte të papenetrueshëm, pasi problemi i Shqipërisë është i lidhur ngushtë me Cështjen e Lindjes, ajo që ka munduar Europën për breza të tërë. Lufta e Krimesë u luftua për ta zgjidhur atë, por në një formë më të komplikuar ajo u rikthye në luftën ruso-turke 1877-1878. Të dërguarit e Europës në Berlin në vitin 1878 djallosën Traktatin e Berlinit. A mos është shumë të shpresojmë që ka ardhur koha për daljen e një brezi më dashamirës diplomatësh? Megjithatë, Lindja e Afërt shpreson gjithmonë për një zgjidhje dhe për t’u dhënë fund kushteve që, me turqit e vjetër dhe tanime të rinjtë, po e bëjnë Perandorinë Otomane thjeshtë një legjendë.

Sot shqiptarët, arabët, armenët, bullgarët, grekët, serbët dhe vetë turqit po vuajnë, siç ka ndodhur prej dekadash, nga plaga e sundimit turk. Nga këta popuj të pafat, shqiptarët janë të parët që duhet të tërheqin vëmendjen e një bote joegoiste. / Përkthimi: Bota.al

Shqiptarë nga Prishtina, Shkupi e Çameria bashkohen në Morinë për Pavarësinë

Nën brohoritjen “Me Shqipëri s’pranojmë kufi”, qytetarë nga Prishtina, Shkupi e Çamëria janë bashkuar në Morinë, kufirin mes Kosovës dhe Shqipërisë për të kërkuar bashkimin etnik mes dy vendeve, ku zyrtarë të Lëvizjes për Shqipëri të Bashkuar thanë se qysh nesër do t’i dorëzojnë kërkesën për bashkim qeverisë së Shqipërisë dhe asaj të Kosovës

Këtë aktivitet Lëvizja për Shqipëri të Bashkuar ka zgjedhur ta organizojë për nder të 28 Nëntorit, ndërsa pjesëmarrësit në këtë aktivitet në mënyrë simbolike ngrenë emrat e qyteteve shqiptare, për të shprehur vullnetin e tyre për jetësimin e aktit juridik të 28 Nëntorit të vitit 1912, për një Shqipëri të lirë dhe të bashkuar.

Kryetari i Lëvizjes për Shqipëri të Bashkuar, Tahir Veliu, tha se pa bashkimin e shqiptarëve në një shtet të vetëm nuk ka as Evropë të bashkuar.

Veliu tha se janë tubuar që t’i bëjnë me dije politikës zyrtare të të dyja vendeve, asaj të Kosovës dhe asaj të Shqipërisë, se shqiptarët nuk pranojnë kufi mes vete.

“Qëllimi i këtij tubimi që t’i bëjmë me dije politikës zyrtare që nuk pranojmë kufi të imponuar. Shqiptarët e Bashkuar kërkojnë Shqipëri të bashkuar… ua bëjmë me dije gjithë armiqve tanë se shqiptarët janë të bashkuar përballë politikës së tyre shoviniste dhe nuk do të ketë kurrë Evropë te bashkuar me shqiptarë të ndarë në gjashtë pjesë. Pa Shqipëri të bashkuar nuk ka Evropë të Bashkuar. Dhe këtë duhet ta dijë edhe politika në Tiranë e në Prishtinë, politika e shteteve evropiane në Bruksel dhe ajo e SHBA-ve”, theksoi ai.

Ndërsa Frang Bardhi nga Tirana u bëri thirrje Qeverisë të Shqipërisë dhe asaj të Kosovës që t’i bëjnë detyrat e tyre për ti bashkuar shqiptarët në një shtet.

“I bëjmë thirrje qeverisë së Tiranës dhe të Prishtinës, të cilët nuk po i zbatojnë dëshirat e popullit në dy krahët e kufirit. I bëjmë thirrje që sa më shpejtë të jetë e mundur t’i bëjnë detyrat e tyre t’i bashkojnë shqiptarët… Dhashtë Zoti që 28 Nëntorët e tjerë edhe Amerika na gjen të bashkuar”, u shpreh ai. Frashër Racaj nga Lëvizja për Shqipëri të Bashkuar, tha se trojet shqiptare janë ndarë padrejtësisht, përderisa edhe qytetarë nga Ilirida thanë se kufiri ndan krahët e shqiponjës dhe si i tillë duhet të largohet. Lëvizja për Shqipëri të Bashkuar vendosi sot flamujt kombëtar tek Lidhja Shqiptare e Prizrenit.

Rama shpall logon zyrtare të Vitit të Skënderbeut, flet për ëndrrën e bashkimit

Pas ceremonise per ngritjen e flamurit, kryeministri Edi Rama ka shpallur nga Vlora logon zyrtare të Vitit të Skënderbeut

“Në Vlorë ne jemi në këtë ceremoni modeste për të çelur vitin e Skendërbeut nën patronazhin e dy presidentëve, Metës dhe Thaçit. Jo më kot vendimi i parë i qeverisë ishte shpallja e vitit të Skenderbeut. Se pas 550 vitesh nga vdekja e tij ai shfaqet si simbol i një lufte të pathyeshme për liri, si strategu i artit luftarak që prej 550 vitesh ka frymëzuar mbarë kombin. Shqiptarët e patën një figurë që shënjoi ardhmërinë si komb”- tha Rama. Ai ka numëruar marrëveshjet mes dy qeverive, asaj të Shqipërisë dhe të Kosovës.

Rama ka folur edhe për projektin e bashkimit në kuadër të anëtarësimit në BE. “Sa për ëndrrën tonë të bashkimit në Bashkimin Evropian, politikëbërja mbi realitetin dhe jo emocionet, si e vetmja rrugë”- tha ai.

Rama ka kujtuar fjalët e Isa Boletinit për rrugën e mesme dhe theksoi se “sot një shekull pas Boletinit, kështu mund të vazhdohet të përshkruhet ajo që shihet si përpjekje e përbashkët evropiane, edhe qëndrimi i bazuar mbi arsye i diplomacisë sonë, si projekt përbashkues i një populli jo të fragmentuar dhe të një Ballkani jo të fragmentuar, në një terren të kultivuar mes bashkëjetesës jo vetëm paqësore, por edhe me frute të përbashkëta në rrugën e hapur të anëtarësimit në familjen evropian. Modeli shqiptar është mburojë dhe udhërrefyes për të gjithë ne dhe patjetër arsye për tu krenuar dhe për te qenë të vëmendshëm se larmia e bashkëjetesës kultivohet edhe në brazat e rinj”.

Ne fund Rama e ka mbyllur fjalen me nje mesazh te rendesishem: Gjithçka thashë e do të bëhet në këtë vit të Skënderbeut nuk është tundim për tu kthyer në të shkuarën, e as për ti rënë daulleve të së shkuarës, por shprehje e një vetëdije se sot para shqiptarëve është çelur një perspektivë e re dhe ne kemi detyrimin që sa kohë e kemi këtë privilegj që të mund të bëjmë si drejtues institucionesh, qeverish dhe shtetesh atë që con një hap më tutje drejt realizimit të kësaj perspektive, që është shqiptarët e bashkuar në bashkimin evropian.

Wilson: SHBA të jenë pjesë e dialogut Kosovë-Serbi

Këshilli i Atlantikut, një forum për çështjet ndërkombëtare, thotë se megjithëse Ballkani Perëndimor ka bërë përparim të konsiderueshëm në përpjekjet për t’u integruar në Bashkimin Evropian, në NATO dhe institucionet e tjera globale, ky përparim mund të jetë tani në rrezik

Organizata ka ftuar ministrat e jashtëm të vendeve të rajonit dhe ekspertë të njohur nga të dyja anët e Atlantikut, për të parashtruar ide dhe propozime të reja rreth politikave që mund të ndiqen në Ballkan dhe për të nxitur një angazhim të ri amerikan në rajon.

Damon Wilson, zëvendëspresident ekzekutiv i Këshillit të Atlantikut, i tha shërbimit serb të Zërit të Amerikës se prirjet shqetësuese që janë vënë re kohët e fundit në rajon, si përpjekja për grusht shteti në Mal të Zi, mosfunksionimi i qeverisjes në Bosnje apo përparimi i ngadaltë në bisedimet Prishtinë-Beograd, tregojnë se ka ardhur koha për një angazhim të ri të Shteteve të Bashkuara në rajon.

“Ka ardhur koha që Shtetet e Bashkuara të ri-artikulojnë një vizion të qartë se rajoni i Ballkanit Perëndimor do të jetë pjesë e komunitetit transatlantik. Ky është vizioni ynë dhe kjo është strategjia që Shtetet e Bashkuara duhet të ndjekin në partneritet me Bashkimin Evropian”.

Wilson thotë se Shtetet e Bashkuara duhet të luajnë një rol të veçantë për sigurinë në rajon, duke dërguar një sinjal të fortë se prania amerikane e sigurisë është e qëndrueshme dhe e përhershme, sidomos pas ndërhyrjes aktive të Rusisë kohët e fundit në Ballkan.

“Kjo prani duhet të shkojë përtej KFOR-it për të projektuar ndikimin amerikan dhe për të thënë se ne jemi aty për të ndërtuar kapacitete qofshin këto në luftën kundër terrorizmit apo përgjigjen e shpejtë. Ashtu siç po shtojmë praninë tonë në Evropën Verilindore, të njëjtën gjë duhet të bëjmë në Evropën Juglindore”.

Këshilli i Atlantikut rekomandon kthimin e komandës amerikane në Bondsteel në një prani ushtarake të përhershme amerikane në Evropën Juglindore.

“Kjo komandë të ndërlidhet me disa forca të tjera në rajon, si në Rumani, Turqi apo Greqi për t’u bërë pjesë e ekuacionit për të pasur forca të stacionuara në Ballkan. Kjo do të na lejojë për ndërtimin e kapaciteteve veçanërisht me Serbinë, Malin e Zi, Kroacinë dhe Shqipërinë”.

Këshilli i Atlantikut rekomandon gjithashtu që Shtetet e Bashkuara të jenë pjesë e një procesi që do të çojë në zgjidhjen e disa pengesave politike të cilat vazhdojnë të mbajnë të mbërthyera disa vende të rajonit.

“Shtetet e Bashkuara duhet të shërbejnë si një ndërmjetës i ndershëm për të arritur përparim të vërtetë në frontin politik, qoftë në bisedimet mes Prishtinës dhe Beogradit, apo në ndihmën që Greqia dhe Maqedonia të bëhen vende aleate në të ardhmen. Ka një rol dhe një mundësi, duke pasur parasysh disa ndryshime në terren, që diplomacia amerikane dhe BE-ja t’i japin shtytje bisedimeve në drejtimin e duhur për të hequr disa nga pengesat”.

Duke iu përgjigjur pyetjes nëse administrata amerikane duhet të jetë pjesë në bisedimet e dialogut Serbi-Kosovë, Wilson tha “Mendoj se është e logjikshme që Shtetet e Bashkuara të jenë pjesë e këtij procesi. Pikë së pari të dyja palët, Prishtina dhe Beogradi duhet të bien dakord për këtë. Bashkimi Evropian ka luajtur dhe vazhdon të luajë një rol të rëndësishëm për të ndërmjetësuar këtë proces. Por amerikanët nuk duhet të ulen jashtë dhomës së bisedimeve. Ne duhet të luajmë rolin tonë për të sjellë këtë proces në një përfundim konstruktiv. Mendoj se pjesëmarrja amerikane mund të luajë rol konstruktiv”.

Raporti me titull “Një stuhi që vjen? Formimi i një të ardhmeje në Ballkan në një epokë të pasigurisë” është rezultat i një pune mbi njëvjeçare që ka bërë kjo organizatë në bashkëpunim me Kongresin, Departamentin e Shtetit dhe administratën e presidentit Trump dhe do të parashtrohet në një konferencë që do të zhvillohet më 29 nëntor në mjediset e organizatës. /Zëri i Amerikës/

Sputnik: Plani “B” i Kosovës nëse nuk pranohet në BE

Nëse Kosova nuk e arrin qëllimin e saj për njohjen ndërkombëtare të pavarësisë deri në shkurt të vitit të ardhshëm, kur ajo do të shënojë dhjetë vjetorin e pavarësisë, Prishtina do të mbajë një referendum për t’u bashkuar me Shqipërinë, tha një burim nga Prishtina për Sputnik Serbia

“Liderët kosovarë duhet të ofrojnë diçka për qytetarët e tyre, kështu që natyrisht ata kanë ecur përpara për të planifikuar planin B:” nëse nuk duan të na pranojnë në BE, ne do të shkojmë në Shqipëri.” Me fjalë të tjera, do të ringjallin kërcënimin e tyre të vjetër dhe do të mbajë një referendum për t’u bashkuar me Shqipërinë “, sugjeroi burimi.

Ai më tej sugjeroi se Ramush Haradinaj zyrtarizoi ditën e pavarësisë së Shqipërisë si një festë shtetërore jo për hir të ruajtjes së vlerave kulturore, shkruan Sputnik Serbia, transmeton AktivPress.

“Do të ishte e njëjtë sikur Gjermania të festonte Ditën e Pavarësisë së Holandës, ose anasjelltas. Dita e Flamurit e 28 nëntorit është e njëjta ditë kur shqiptarët miratuan një dokument që shpalli pavarësinë e Shqipërisë në një takim në qytetin e Vlorës më 1912. Ky dokument, i miratuar nga Kuvendi Popullor, i cili përfshinte përfaqësues të katër rajoneve me popullsi shqiptare (Kosovë, Shkodër, Janina dhe Manastirin) formoi Shqipërinë”, shpjegoi ai për Sputnik.

Nga ana tjetër, ai komentoi edhe deklaratat e Thaçit se kufijtë e Kosovës dhe Shqipërisë duhet të hapen duke e marr shembull politikën e BE-së për kufijtë.

“Nuk ka kufij praktikisht në mes të Kosovës dhe Shqipërisë. Ajo që Thaçi po përpiqet të bëjë është të fitojë mbështetje zyrtare për heqjen e këtyre kufijve në letër, duke shpjeguar se kjo nuk është një asociacion, por një thjeshtëzim i komunikimit mes qytetarëve të dy vendeve. Natyrisht, Thaçi nuk do ta thoshte këtë nëse nuk do t’i jepej një dritë e gjelbër për ta bërë atë. Përveç kësaj, unë jam i sigurt se nuk ishte edhe pa bekimin e kryeministrit shqiptar Edi Rama, i cili ka kritikuar Bashkimin Evropian për trajtimin e BE-së ndaj Kosovës dhe Shqipërisë”, tha burimi.

Autoritetet në Prishtinë, tha ai, po përpiqen të ringjallin “shpirtin kombëtar” tek qytetarët, sepse kjo është shumë e rëndësishme për arritjen e suksesit në arenën ndërkombëtare.

Ishalla nuk varet prej shqiptarëve ribashkimi i shqiptarëve

Nga Kimete Berisha

Kur e pyetën George Harrisonin se a thua (more Zot) a do të ketë ndonjëherë ribashkim të Beatless-ave, Harrisoni tha se ‘përderisa John Lennon do të jetë i vdekur, ribashkim të Beatless-ave nuk do të ketë.
Fort e ndikuar nga e kundërta e kësaj që tha Harrisoni për Beatles-at, unë juve po ju them se ‘Nuk do t’ketë ribashkim të shqiptarëve, përderisa Edi Rama, Sali Berisha, Lulzim Basha, Ilir Meta, Hashim Thaçi, Ramush Haradinaj, Isa Mustafa, Kadri Veseli, Mimoza Kusari dhe të gjithë shqiptarët tjerë që jetojnë sot, do të jenë ‘gjallë’.

Është për t’u mbytur n’legen kush u bë sot me folë për ‘dashurinë’ ndërshqiptarëve (për mbledhje të përbashkëta e rituale të tilla të mërzitshme dhe joproduktive), milionerët më të neveritshëm dhe fytyrat politike më të pështira të kombit.

Presidenti Thaçi lyp nga Presidenti Meta pasaporta shqiptare për shqiptarët e Kosovës, sepse e di një milionë për qind e di se Ilir Meta do t’i thotë ‘Jo’.
Njësoj edhe Kryeministri Haradinaj i shkon n’atë krah Kryeministrit Rama, sepse është i sigurtë qind për qind se Rama, sidomos Ramë arroganti, do të thotë ‘Jo’ pasaporta shqiptare për shqiptarët e Kosovës sepse Rama ‘s’beson se është e mirë ajo ide’.

Tash vetëm pse Rama ‘s’beson’ ne duhet të vuajmë për pasaporta, se krejt fati i shqiptarëve varet prej asaj se çka beson a çka s’beson Edi Rama.
(Rama e Meta, pa u skuqur, urgjent thonë ‘Jo’ pasaporta shqiptare për shqiptarët e Kosovës, sepse e dinë mirë se askush nuk idhnohet prej tyre, dhe askush në Kosovë nuk i merr seriozisht as nuk i bën hesap për njerëz normal).

Shqiptarët s’janë në gjendje t’i bashkojnë patatet e Kosovës me patatet e Shqipërisë, jo po janë në gjendje t’i bashkojnë njerëzit.
Kush është ai budalla që pa një zor të madh beson në ëndrrën për ‘bashkim kombëtar’ që kryesisht u ëndërrua nga shqiptarët e Kosovës.

Ata që në Shqipëri flasin për këtë ëndërr të disa shqiptarëve të Kosovës dhe e interpretojnë këtë ëndërr tonën, na marrin për budallenjë e për katunarë primitivë.
Ëndrra moderne nuk ka, po ec e bindi shqiptarët.
Çdo shqiptar që ka pak pushtet në Kosovë e Shqipëri është kundër ribashkimit.
Për bashkim janë vetëm fukarenjtë dhe ëndrrimtarët.
Kur jemi bashkë flasim për ndarje, kur bashkohemi flasim për ribashkim.
Me pas qenë edhe aq të flaktë për njëri-tjetrin, e të bashkuar e të lidhur ndërmjet vetes, as nuk ishim nda.

Për të mbijetuar si të ndarë jemi mësuar vetë dhe kemi dëshmuar se mundemi pa njëri-tjetrin.
Mbasi s’më jep pasaportë shqiptare, një copë letër për nënshtetësi (të cilën na e garanton Ligji), çka hamami më duhesh ti mua për ‘vëlla’!

P.S. Veç ‘Guns and Roses’ ndahen e bashkohen sa herë që duan vetë.

Kina investon miliarda në Evropën Lindore dhe Juglindore

Kina u premton vendeve të Evropës Lindore dhe Juglindore investime në miliarda. BE-ja është skeptike. Kryeministri kinez Li Keqiang u premtoi vendeve të Evropës Lindore dhe Juglindore ndihma prej rreth tre miliardë dollarësh. Dy miliardë dollarë do të vihen në dispozicion për projekte për zhvillimin prej Bankës Kineze për Zhvillim, kurse një miliardë do të livrohen në kuadër të një programi për kooperim në fushën e investimeve

Në takimin e nivelit të lartë të vendeve CEEC-it (Central and Eastern Europa and China) të quajtur edhe si samiti “16 plus 1”, që po zhvillohet në Budapest, presidenti kinez Li tha se bashkëpunimi karakterizohet “nga respekti reciprok dhe parimi win-win”.

Pjesë e “Rrugës së re të mëndafshit”

Takimi i Budapestit është pjesë e strategjisë ndërkombëtare të Kinës për investime, të quajtur “Rruga e re e mëndafshit”. Kjo bazohet në lidhjet e dikurshme të rëndësishme tregtare mes Kinës dhe Evropës në periudhën e Antikitetit dhe të Mesjetës së Hershme. Në këtë kuadër pritet të ngrihen lidhje të reja rrugore dhe hekurudhore për të nxitur tregtinë mes Evropës dhe Azisë.

Hungaria synon të lidhë njëmbëdhjetë marrëveshje dypalëshe me Kinën. Një ndër to është për një kredi kineze me vlerë 2,1 miliardë dollarë për modernizimin e lidhjes hekurudhore mes Hungarisë dhe Beogradit. Përmes kësaj lidhjeje pritet që mallrat që vijnë nga Kina në portin grek të Pireut, të transportohen edhe më shpejt në vendet e Evropës qendrore. Punimet pritet të nisin në vitin 2020.

Përçarje e Evropës?

Presidenti hungarez Orban tha se vendi i tij dhe vendet e tjera anëtare të CEEC-it e kanë parë gjithmonë bashkëpunimin me Kinën si shanc të madh. Ai tha se kooperimi ekonomik me Kinën nuk do të vështirësohet prej pengesash politike. Hungaria shprehet rrallë për çështjen apo gjendjen e të drejtave të njeriut në vendet, me të cilat bën tregti dhe biznes. Kurse përfaqësuesit e BE-së i akuzojnë qeveritë e Polonisë dhe të Hungarisë që shkelin edhe vetë parimet e shtetit ligjor.

Projekti kinez “Rruga e re e mëndafshit” nuk shihet pozitivisht kudo në Evropë. Ministri i Jashtëm Sigmar Gabriel (SPD) paralajmëroi prej një përçarjeje të Evropës dhe u shpreh se pas këtij projekti gjendet një strategji e madhe gjeopolitike, kulturore, ekonomike dhe në fund ndoshta edhe politike, së cilës BE-ja për momentin nuk ka si t’i kundërpërgjigjet./dw

Arrestohet ish-ministri i Brendshëm i Maqedonisë

Me urdhër të Prokurorisë Publike të Maqedonisë, në orët e hershme të mëngjesit të sotëm është arrestuar ish-ministri i Punëve të Brendshme, Mitko Çavkov, i cili njëherësh ishte edhe drejtor i Byrosë për Siguri Publike

Dikasteri i policisë dhe Prokuroria Publike në Maqedoni kanë thënë se më vonë do të dalin detaje të tjera lidhur me arrestimin.

Çavkov për momentin ndodhet në Gjykatën Penale para gjykatësit për procedurë paraprake. Mësohet se policia maqedonase ka arrestuar rreth 15 persona te tjerë, të cilët ishin pjesë e dhunës në Kuvend, më 27 prill.

Burime nga partia opozitare VMRO-DPMNE, e cila udhëhiqet nga ish-kryeministri Nikolla Gruevski, kanë bërë të ditur për Radion Evropa e Lirë se policia maqedonase ka hyrë dhe në shtëpitë e deputetëve të kësaj partie, Kërsto Mukoslit, Luben Arnaudovskit, Sasho Vasilevskit, Zhaklina Stefanovskas dhe të tjerëve.

BE është “më e gatshme” për anëtarësimin e Ballkanit në bllok

Bashkimi Evropian është gjithnjë e më i gatshëm për të marrë në konsiderim anëtarësimin e shteteve të Ballkanit Perëndimor në bllok, tha komisionari për zgjerim i BE-së, Johannes Hahn

Sipas tij, anëtarësimi i tyre në BE do të siguronte paqe në rajon, ndërsa do të pasuronte edhe vetë BE-në.

“Ka më shumë gatishmëri brenda shteteve anëtare për të adresuar zgjerimin”, tha Hahn për të përditshmen austriake, Wiener Zeitung, transmeton Reuters.

Shqipëria, Maqedonia, Mali i Zi dhe Serbia janë zyrtarisht kandidate për anëtarësim në BE, ndërsa Kosova dhe Bosnja po kërkojnë të njëjtin status.

BE-ja e sheh rajonin të rëndësishëm për çështjet si kontrollimi i migrimit dhe luftimi i kërcënimeve të sigurisë.

“Vendet anëtare e kanë kuptuar se paqja mund të arrihet në Ballkan dhe se perspektiva e anëtarësimit në BE është jetike për të”, tha Hahn.