Lajm.co

Kurti: Nuk kanë pasur nevojë të na tregojnë se e kanë pushtetin, tash kur e kanë humbur popullin

Pas vendimit të Gjykatës Themelore në Prishtinë, për të dënuar me më shumë se 20 vjet katër aktivistët e Vetëvendosjes si fajtorë për sulm ndaj Kuvendit të Kosovës, ka reaguar edhe deputeti më i votuar në Kosovë, ish-kryetari i këtij subjekti, Albin Kurti

Ka thënë se dënimi i tyre u bë pa fakte, pa prova e pa argumente. E ka përmendur edhe vdekjen ende të pasqaruar deri në fund të Astrit Deharit, që vdiq në burg derisa po dyshohej se është pjesë e grupit që ka sulmuar Kuvendin.

“Astrit Deharin e mbytën në burg, ndërsa katër aktivistët e tjerë i dënuan me 21 vjet e gjysmë burg. Pa fakte, pa prova, pa argumente. Nuk ka pasur nevojë të na e përkujtojnë që e kanë pushtetin. Mbase po ia përkujtojnë vetvetes, tash që e kanë humbur popullin, para se ta humbin edhe pushtetin. Lëvizja nuk ndalet dhe jemi më të fuqishëm se kurrë”, ka thënë Kurti.

Kurse për kryetarin e Komunës së Prishtinës dhe mandatarin e Vetëvendosjes edhe për një mandat në krye të kryeqytetit, dënimi i katër aktivistëve të VV-së për sulm ndaj Kuvendit të Kosovës, u bë për të shpëtuar veten prokurorët dhe gjyqtarët e përfshirë në këtë gjykim.

E kjo sipas tij lidhet me vdekjen e Astrit Deharit.

“Është e thjeshtë. Ekipi i njëjtë i prokurorëve e gjykatësve ka mbajtur edhe Astritin ne paraburgim padrejtësisht, e Astriti në paraburgim ka humbur jetën. Po t’i shpallnin të rinjtë sot të pafajshëm, ata do të shpallnin vetën fajtor për vdekjen e Astritit. Në mes vetës dhe të rinjve, ata dënuan këta të fundit”, ka thënë Ahmeti, përcjell Koha.net. “Drejtësia do të vihet në vend kurdoherë! Shihemi sonte në tubimin tonë përfundimtar në Prishtinë në sallën 1 Tetori në ora 19:30!”.

Krasniqi merrë medaljen e artë në “Grand Prix Prague”

Distria Krasniqi është shpallur kampione në kategorinë 52 kilogramë në “Grand Prix Prague”

Ajo në finale e mposhti me ippon xhudisten spanjolle, Estrella Lopez Sheriff.

Krasniqi kishte fituar tre meçe për të arritur në finale të këtij turneu të rëndësishëm.

Maja Kocijanëiç: Nuk është e vërtetë që Mogherini e ka lëshuar takimin me Haradinajn

Maja Kocijancic, zëdhënëse e Komisionit Europian, pohon se nuk është e vërtetë që Përfaqësuesja e Lartë për Politikën e Jashtme, Federica Mogherini e ka lëshuar takimin e Këshillit të MSA-së, midis BE dhe Kosovës

Siç ka thënë Kocijancic për mediumin serb Insajder.net, përcjell Telegrafi, Mogherini ka qenë gjatë gjithë kohës brenda në takim.

“Përfaqësuesja e Lartë ishte atje gjatë gjithë kohës”, ka thënë Kocijancic në një përgjigje me shkrim.

Ndërkaq në lidhje me pretendimet e disa mediave se konferenca për shtyp pas takimit ishte anuluar dhe se ajo u parapri nga një atmosferë e tensionuar, Kocijancic ka përsëritur se “konferenca u anulua për shkak të rendit të ditës”.

Mediat serbe sot kanë shkruar se Mogherini, gjoja pasi e ka marrë personalisht kërkesën e kryeministrit të Kosovës, Ramush Haradinaj, për përfshirjen e SHBA-ve në negociatat mes Prishtinës dhe Beogradit dhe se për këtë arsye u largua nga takimi.

Turqia dhe Irani, dy vende të afruara me koniunktura rajonale

Irani dhe Turqia janë dy fuqi rajonale, të cilat për afërisht 400 vjet ndajnë mes tyre një vijë kufitare të gjatë 560km. Krahas ambasadës në Teheran, Turqia ka edhe konsullata në qytetet Tebriz, Urumije dhe Mesh’hed. Ndërsa Irani përveç ambasadës në Ankara përfaqësohet edhe me konsullata në qytetet Erzurum dhe Trabzon. Turqia marrëdhëniet e saj me Iranin përpiqet ti zhvilloj mbi parimet e mosndërhyrjes në punët e brendshme, respektit reciprok dhe marrëdhënie të mira fqinjësore. Posaçërisht bëhen përpjekje që me vizita reciproke në nivel të lartë, të cilat organizohen kohëve të fundit dhe me dialog politik, të avancohen marrëdhëniet dypalëshe në çdo fushë

Njëra prej rezultateve të dala me referendumin e jashtëligjshëm për pavarësi që u mbajt para pak kohe nga ana e administratës rajonale kurde të Irakut, është edhe afrimi mes dy vendeve. Ka prej tyre që këtë afrim e cilësojnë si një aleancë të re në Lindjen e Mesme. Aktualisht është shumë herët që ky afrim të cilësohet si aleancë, por nuk do të jetë befasi në qoftë se ky afrim mes dy vendeve do të çojë deri në aleancë.

Turqia dhe Irani për një kohë të gjatë janë konkurrent në një territor të gjerë në Azinë juglindore, nga Kaukazi e deri tek Azia Qendrore dhe Lindja e Mesme. Kjo konkurrencë mes tyre asnjëherë nuk mori fund. Mirëpo dihet se këto dy vende bashkëpunojnë në çështjet prioritare të sigurisë në kuadër të Paktit Sadabad dhe atij të Bagdadit, ndërsa në fushën e ekonomisë kanë bashkëpunim në organizata ekonomiko-tregtare si ajo e Bashkëpunimit Rajonal për Zhvillim (RCD), Grupi i 8-es në Zhvillim (D-8), Organizata e Bashkëpunimit Ekonomik (ECO) etj.

Në këtë kontekst, vizita e Presidentit Rexhep Tajip Erdoan (Recep Tayyip Erdoğan) në Iran, e cila u realizua para pak kohe, tërhoqi vëmendjen në marrëdhëniet turko-iraniane në Lindjen e Mesme. Mund të themi se me vizitën e shefit të Shtatmadhorisë së Ushtrisë Turke në Iran, gjeneralamate Hulusi Akar dhe vizita e homologut të tij iranian Muhammed Bakiri në Turqi e realizuar në muajin gusht, nxorën në pah dimensionin e sigurisë në marrëdhëniet mes dy vendeve.

Zhvillimet drejtë copëtimit të Irakut dhe Sirisë bënë që Ankaraja dhe Teherani të afrohen me njëri-tjetrin. Qëndrimi i përbashkët i mbajtur pas referendumit të jashtëligjshëm që u mbajt në veri të Irakut solli me vete edhe komentet se ky afrim do të avancohet edhe më shumë. Në këtë kontekst vizita e Presidentit Erdoan në Teheran e zhvilluar për të marrë pjesë në mbledhjen e 4-t të Këshillit të Bashkëpunimit në Nivel të Lartë është shumë e rëndësishme në opinionin publik. Në kuadër të kësaj vizite u nënshkruan një numër i madh i marrëveshjeve të ndryshme të bashkëpunimit ekonomik duke filluar prej turizmit e deri tek sektori bankar, prej doganave e deri tek gazi natyror. Gjithashtu në planë të parë dolën edhe çështjet e vëllimit tregtar që arrin në 30 miliardë dollarë dhe përdorimi i valutave kombëtare në tregti. Edhe çështjet si politikat që do të ndiqen ndaj vendimit për referendum të administratës rajonale kurde të Irakut dhe administrimi i zonave jokonflikutale në Siri ishin në kuadër të bisedimeve mes dy vendeve. Kjo tregon se të dyja vende janë në kërkim të një bashkëpunimi të ngushtë në fushat e mbrojtjes dhe të inteligjencës.

“Një vendim, që është marrë duke u ulur në tavolinë me Mossad-in, s’mund të jetë legjitim, është i jashtëligjshëm”, deklaroi Presidenti i Turqisë, Recep Tayyip Erdogan, gjatë një konference shtypi me homologun iranian, Hassan Rouhani…

Me përkrahjen e dhënë Bagdadit ndaj masave që do të merren kundër Erbilit, Ankaraja dhe Teherani janë të vendosur të bëjnë presion ndaj Barzanit për të hequr dorë nga ky gabim. Pamjet e dala nga takimi i Erdoanit me liderët iranian në Teheran dhe vendimet e marra janë tregues i qartë i kësaj. Për shembull vlen të përmendet qëndrimi i përbashkët i Erdoanit me liderët e Iranit se prapa iniciativës së Barzanit qëndrojnë Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Një vendim tjetër i rëndësishëm i marr gjatë vizitës në Teheran është edhe ashpërsimi i sanksioneve ndaj administratës së Barzanit. Aktualisht është ende e paqartë se cilat do të jenë këto sanksione të reja. Posaçërisht Turqia deri më tani ishte shumë më e kujdesshme në këtë drejtim dhe pritet që të vazhdoj me këtë qëndrim.

Organizatat terroriste si PKK/PYD, të cilat përkrahen nga disa vende perëndimore si një mjet i politikave të tyre të Lindjes së Mesme, arritën në përfitime të ndryshme në Irak dhe Siri. Këto përfitime bëjnë që Turqia dhe Irani ti lënë anash mospajtimet mes tyre në lidhje me këto vende dhe të bashkëpunojnë në fushën e sigurisë. Tani është koha që aleatët perëndimor të Turqisë, të cilët neglizhojnë interesat jetike të Turqisë në rajon, të shohin se ata e shtyjnë Ankaranë në bashkëpunim me Moskën dhe Teheranin. Sepse ato që jetohen janë çështje e ekzistencës për Turqinë. Kjo situatë duhet të bëjë që aleatët perëndimor të Turqisë ta kuptojnë këtë dhe të përmbushim domosdoshmërinë e tyre të aleancës. Në të kundërtën është i pashmangshëm afrimi i Turqisë me Iranin dhe Rusinë.

Turqia dhe Irani aktualisht janë të vetëdijshëm ndaj kërcënimeve që i kanosen atyre në rajon. Për këtë arsye do të vazhdojë edhe afrimi mes tyre. Ky afrim po e përshpejton edhe shqetësimin për siguri të të dyja vendeve. Lufta për superioritet në Siri dhe Irak të këtyre dy vendeve, bëri që të forcohet organizata separatiste terroriste PKK, e cila kërcënon tërësinë territoriale të të dyja vendeve. Ndoshta kjo i detyroi që ato ti kthehen bashkëpunimit mes tyre. Mirëpo a është e mundur që Ankaraja dhe Teherani ta lënë mënjanë konkurrencën shekullore mes tyre dhe kësaj radhe të bëjnë një aleancë të ngushtë? Këtë do tap tregojnë zhvillimet në rajon që do të jetohen gjatë periudhës së ardhshme.

Autor: Cemil Dogaç Ipek

Cili kandidat duhet të votohet në Prishtinë

Të dielën qytetarët e Prishtinës duhet të zgjedhin mes dy kandidatëve për kryetar komune: Shpend Ahmetit të Vetëvendosjes dhe Arban Abrashit të LDK-së. Por, më shumë se mes dy individëve, qytetarët do të kenë mundësi të zgjedhin mes dy mënyrave të ndryshme qeverisëse, dhe mes dy kaheve të ndryshme ideologjike. (megjithëse që të dy janë pjesë të partive politike centriste, njëri në qendrën e majtë e tjetri në qendrën e djathtë)

Abrashi i hyri garës si një fytyrë e re në politikë, dhe pamëdyshje si një politikan më i pranueshëm se ish-kandidati i mëparshëm i LDK-së, Isa Mustafa. Por ‘e reja’ te fytyra e tij u rravgua nga debatet politike që pamë, sidomos nga debati ku ata përballeshin me njëri-tjetrin, nga qëndrimi i shtanguar dhe nga lavdërimi që vazhdimisht po i bën qeverisjes komunale të Isa Mustafës. Abrashi ndodhet në një pozitë të papërshtatshme politike, meqë duhet ta mbajë gojën mbyllur për çdo gjë që u bë keq në Prishtinë gjatë katërmbëdhjet viteve sa LDK-ja e kishte pushtetin në komunë. E kjo është dëmtuese për vetë qytetarët, sepse mospranimi i gabimeve çon në përsëritjen e tyre, dhe në praktika të njëjta qeverisëse. Nga ky pozicion, Abrashi do të duhej që të paktën t’i qiste në shesh ato veti e veçori që e dallojnë nga shefi i tij i partisë, dhe nga ish-kryetari i kësaj komune. Por, ai nuk e bëri një gjë të tillë. Kësisoj, ai nuk mundi të krijonte identitetin e tij si kandidat dhe kryetar i ardhshëm i kryeqytetit. Një gjë e tillë krijon potencial të madh që ky kandidat të jetë i shantazhueshëm dhe i nënshtrueshëm ndaj grupeve të ndryshme të interesit që qarkullojnë në kryeqytet – duke e dëmtuar për rrjedhojë interesin e qytetarëve të rëndomtë.

Shpend Ahmeti në anën tjetër, në këtë aspekt, ndryshon shumë. Që në zgjedhjet lokale të vitit 2013, ai fitoi vota të shumta shkaku i identitetit të tij si akter i rëndësishëm i shoqërisë civile, duke e afirmuar identitetin e tij të përveçëm nga partia, gjë që e bëri në një masë të konsiderueshme, kryetar të panënshtrueshëm e në shërbim të qytetarëve. E megjithatë, ka vend për kritikë në këtë drejtim. Përmes forcës politike që mori si kryetar komune, ai ishte i përfshirë ndoshta më shumë se që ishte e nevojshme në nivelin qëndror të politikbërjes. Është shqetësues edhe numri i madh i militantëve të punësuar – megjithëse është e qartë se numri prej afër 500 vetëve që e përmendën kundërshtarët e tij (përfshirë Abrashin) nuk qëndron. E sidoqoftë, Shpendi arriti të përshfaqte shembullin e kryetarit të panënshtrueshëm nga grupet e biznesit – shembull që as nuk mund të pretendohet nga Abrashi, duke qenë se ai është vetë pjesë e atij grupi.

Arban Abrashi ndërkohë, ishte i pakujdesshëm në premtimet që bëri duke reflektuar në këtë formë joseriozitetin e tij. 1.2 miliardë euro investime për katër vite, është një shifër e paprovueshme dhe madje tallëse për qytetarët. Pikërisht në këtë pikë qëndron një dallim tjetër i madh me Shpend Ahmetin – i cili vazhdimisht merret edhe me mënyrën ose metodën përmes të cilës bëhet një punë. Në vend të fjalës ‘premtime’ ai përdor fjalën ‘zotime’. Qasja e Ahmetit e afirmon një relacion tjetër mes qytetarit dhe qeverisjes komunale: më të afërt, e më transparente. Abrashi e ka të njëjtën mendësi, e prandaj shërben thjesht si një agjent i të njëjtit pushtet që vepronte në Prishtinë para katër vitesh. Jo një agjent për ndryshim e përparim, por e kundëra, për mosndryshim dhe atymbetje.

Një përparësi e Arban Abrashit ndaj Shpend Ahmetit rrjedh pikërisht nga e keqja e tij më e madhe. Fakti që është i nënshtrueshëm, meqë nuk ka ndonjë projekt ose ndonjë ide e madje as bindje të veten politike – i mundëson atij të jetë më bashkëpunues me institucionet qëndrore, si Qeveria dhe Kuvendi. Në katër vitet e fundit, kjo ishte një ndër të metat kryesore të qeverisjes Ahmeti. Por, në këtë aspekt ka shenja të qarta të përmirësimit. Vetëvendosje e ka fituar një numër të madh ulësesh në asamblenë komunale, dhe me shumë gjasë pas fitores së mundshme, Shpend Ahmeti nuk do të bllokohet nga ky institucion. Poashtu, ai e ka cilësuar qeverisjen Haradinaj si “goxha bashkëpunuese” dhe rrjedhimisht pritet të ketë bashkëpunim të mirë edhe me Qeverinë. E madje, bashkëpunim pritet të ketë edhe me Kuvendin, nëse marrim parasysh numrin e madh të deputetëve që ka Vetëvendosje në këtë legjislaturë, përfshirë edhe një masë deputetësh nga partitë e tjera të cilët nuk kanë qasje bllokuese.

Përmendëm edhe dallimet ideologjike. Duam apo s’duam, të gjithë bëjmë zgjedhjet tona (madje edhe kur nuk zgjedhim fare) dhe jemi të përfshirë në sfondin ideologjik. Ahmeti dhe Abrashi, megjithëse pjesë të partive centriste, i pari vetëdijshëm e tjetri jo-aq-vetëdijshëm, janë vënë në ‘skajet’ e njërës dhe tjetrës bindje ideologjike. Politikat sociale të Ahmetit, përfshirë edhe kiflet dhe autobusët, janë përqeshur nga kandidati tjetër Abrashi. Njësoj siç është përqeshur mosguximi i tij për të bërë investime kapitale, në dëm të nevojave konkrete qytetare të shtresës së mesme dhe të shtresës së varfër. Abrashi nuk është përfillës i politikave sociale, ose të mirëqenies, dhe kjo vërehet edhe nga premtimi për krijimin e zonës ekonomike të Prishtinës, nga premtimi për të shtyer përpara projekte të mëdha – nga të cilat, të parët që do të përfitojnë janë kompanitë e ndryshme. Programi i tij, dhe premtimet e tij nuk duhet të merren më seriozisht se qasja e tij.

Qytetarët duhet të jenë mjaft të vëmendshëm në këtë pikë. Kjo sepse, ishte evidente që gjatë qeverisjeve komunale të Isa Mustafës, Prishtina u zhvillua në bazë të nevojave që kishin grupe të ndryshme të interesit, përfshirë kompanitë ndërtimore, të cilat nevoja shpesh nuk përkonin me të mirën e përgjithshme dhe nevojat e qytetarëve. Qytetarët e Prishtinës, ashtu si të gjithë qytetarët e Kosovës, nuk kanë qenë përcaktues të dinamikave dhe orientimit të zhvillimit – përmes nevojave dhe interesave të tyre. Qe një kohë të gjatë, ishte e domosdoshme që të punohej në zbutjen e pabarazisë sociale, dhe në përgjithësi, në prioritetizimin e nevojave të njëmendta të qytetarëve – pa interferimin e ndërmarrjeve biznesore në to. Pasojë e një mendësie të tillë, është edhe tolerimi i mijëra ndërimeve-pa-leje gjatë katërmbëdhjet viteve të pushtetit të LDK-së.

Pasojë tjetër, për shembull, ishte edhe mos-konsiderimi i blerjes së autobusëve të rinj. Ose, shpërfillja e çdo pune ‘të vogël’ ku nuk ndërlidheshin interesat e ndonjë kompanie të madhe: ta zëmë, krijimi i parqeve, i terreneve sportive apo i këndeve të leximit, siç ndodhi gjatë kohës së Ahmetit. Ç’është më e keqja, qeverisjet e LDK-së e kishin shpërfillur edhe çështjen e ngutshme dhe mjaft delikate të cilësisë në arsim, madje duke e rënduar edhe më shumë përmes drejtorëve të emruar në baza partiake, e me gjasë edhe të të gjithë stafit. Në qeverisjen Ahmeti, një zhvillim domethënës është edhe rritja e notës mesatare të mësimdhënësve.

Qasja burokratike mund të mos jetë aq e preferueshme për kompanitë kosovare, dhe për biznesin në përgjithësi, por padyshim është e dobishme për interesin e përgjithshëm qytetar. Në të mirë të ‘çuarjes së punëve përpara’ Arban Abrashi ka shprehur gatishmëri për të shkelur procedurat dhe ligjet. Kjo u shpreh haptas nga ai në debatin në Klan Kosovë, në lidhje me fasadimin e ndërtesave në lagjen Ulpiana.

Marrë parasysh këto që u thanë, por edhe shumë gjëra të tjera të cilat nuk është e nevojshme të përsëriten shkaku i debateve të shumta, Periskopi shpreh bindjen se qytetarët e Prishtinës duhet të votojnë kandidatin e Vetëvendosjes Shpend Ahmetin. Kjo do të ishte në favor të një zhvillimi të orientuar, dhe në favor të vetë qytetarëve të Prishtinës – duke i vënë nevojat dhe interesat e tyre në rend të parë./Periskopi

Erdogan tërheq ushtarët nga stërvitjet e NATO-s

Turqia ka tërhequr 40 ushtarë nga ushtrimet ushtarake të NATO-s në Norvegji, pasi që Mustafa Kemal Ataturk dhe presidenti Recep Tayyip Edrogan “ishin shfaqur si armiq”

Lajmin për tërheqjen e ushtarëve turq nga ushtrimet e ka bërë të ditur Erdogan në një fjalim drejtuar anëtarëve të partisë në pushtet AKP).

Erdogan tha se Turqia është e dëshpëruar se SHBA po mbështet milicinë e kurdëve sirianë (YPG).

Turqia kohë më parë ka shfaqur pakënaqësi për shkak të qëndrimit amerikan kur është në pyetje marrëveshja ndërmjet YPG dhe organizatës terroriste të organizatës Shteti Islam, sipas së cilës qindra luftëtarë të ISIS-it janë lejuar të braktisin qytetin sirian Raka para lirimit të saj.

Ahmeti takon banorët e lagjes “Taslixhe”, prezanton projektet për këtë pjesë

Kandidati i Vetëvendosjes për kryetar të Prishtinës, Shpend Ahmeti ka takuar banorët e lagjes “Taslixhe”, para të cilëve shpalosi zotimet për këtë zonë

Ai tha se me sistemin e ri të trafikut urban do të shtohet linja e autobusit për lagjen “Xhavit Ahmeti”.

“Me sistemin e ri të Trafikut Urban në Prishtinë, do të shtohet linja e autobusit për lagjen ‘Xhavit Ahmeti’. Përveç kësaj, nëpër rrugicat e ngushta të kësaj zone do të vendosen pasqyrat për vetura në udhëkryqe, si dhe do të rregullohet trotuari pranë bibliotekë ‘Hivzi Sylejmani’.

Në këtë zonë do të shtohet edhe një shkollë re, në Sofali, me ç’rast do ta ndikojë në uljen e numrit të nxënësve në shkollën Gjergj Fishta”, tha Ahmeti.

“Të çmendurit e nderit”. Mafiozë të vërtetë

Bosi që besonte se ishte Napoleoni. Ai tjetri, “dhjami i Zotit”. Dhe misteri i Provenzanos. Një libër analizon se si Cosa Nostra shfrytëzon marrëzinë

Përpara komisarit Boris Giuliano që i vinte prangat në duar, bosi Antonio Marchese u hodh tek klasikët: “Po si guxoni? Unë jam Napoleoni, më jepni ushtritë e mia!” 19-vjeçari Agostino Badalamenti, i vetmi vrasës siçilian i kapur me revolen që ende nxirrte tym, shfrytëzoi pamjen e tij prej fëmije: nisi të qajë, duke tundur këmbët dhe duke ulëritur: “Dua mamin”. Giovani Battaglia, djaloshi i sulmit në Capaci, kaloi muaj të tërë duke i pritur magjistratët me pështyma, blasfemi si dhe fraza të gjata e të pamend. Ndërsa kreu i klanit të Sirakuzës, Angelo Bottaro, u vetëshpall “dhjami i Zotit”, duke bekuar gjykatën si dhe duke u shpërndarë shenjtë të vegjël karabinierëve. Veprime dhe fjalë që i garantuan transferimin në çmendinë, falë mjekëve që kishin bërë marrëveshje të fshehtë, si dhe rikthimin e shpejtë në liri.

Për vite të tërë, çmenduria ka qenë rrugëdalja e shfrytëzuar nga mafiozët për t’i shpëtuar burgut: e kanë provuar shumë, që nga vitet gjashtëdhjetë e deri sot.

Historia e të çmendurve të nderit është rindërtuar në një libër, “Mafie për të lidhur”, shkruajtur nga psikiatri Corrado De Rosa, dhe gazetarja Laura Galesi. Një tekst inteligjent, që rindërton marrëdhënien mes Cosa Nostras dhe sëmundjes mendore, të vërtetë apo false. Sepse ka edhe biografi kriminelësh ku brutaliteti është pasqyrë e trazimeve të thellë. Si ajo e Filippo Marchese, i quajtur “Milinciana”: “Një sadist që i lidhte dhe i priste kufomat. Që nuk lejonte askënd të dilte i gjallë nga dhoma e tij e vdekjes dhe provonte një kënaqësi erotike tek vriste, ndërsa thithte kokainë”. Apo si ajo e Nino Santapaola, vëllai i më të njohurit Nitto, i përshkruar nga i penduari Antonino Calderone me këto fjalë: “Cdo të shtunë në mbrëmje dilte nga shtëpia dhe shkonte për gjueti. Argëtohej duke kërkuar njerëz për të masakruar… Nëse shikoni kronologjinë e krimeve të kryer në Katania në 1976-1977, mund të verifikoni se sa kanë ndodhur të shtunave. Të dielën në mëngjes hapnim gazetën dhe komentonim: “I çmenduri, paska punuar dje”. Vëllai i tij, Nitto e quante një “likantrop”: “Ishte kaq gjakatar sa që kur urdhëroi vrasjen e 4 fëmijëve që kishin grabitur nënën e tij, edhe korleonezët thanë: “E ekzagjeruar!” Prej 30 vitesh, Nino Santapaolo hyn e del nga çmendinat gjyqësore. Në periudhat e lirisë shpesh ka drejtuar çështjet e familjes: një herë u ndalua me makinën plot me armë, dhe thuhet se ka kuruar ngjitjen e nipit në krye të klanit. Megjithatë, në takimet me psikiatrët bën bashkë “homeopatinë, fushat e luleshtrydheve dhe hidrokarburet, thotë që nuk mbushet sa duhet me oksigjen dhe për këtë arsye duhet të dalë nga burgu. Zërat e persekutojnë: “Si një rrjetë që më del para dhe më bën shoshë trurin”. Edhe pse, siç thonë psikiatrët, në bashkëbisedimet e tij nuk ka zëra gjëkundi”. Nga një ndalim në tjetrin, ka marrë vetëm një dënim për vrasje.

Por, tek Cosa Nostra, e dhe çmenduria e ka një rang. Asnjë kapo i vërtetë nuk do të përdorte ndonjëherë këta truke për t’i shpëtuar burgut. Eshtë një prej dallimeve me kamorrën napoletane, që ka mbërthyer në klinikat psikiatrike edhe njerëz të rëndësishëm të mafias, apo si në kohët e fundit kanë tentuar të bëjnë bosë fraksionesh apo kazalezë. Ndërsa për siçilianët, të shfaqen si të çmendur do të thotë të humbasin komandën. Madje problemet mendorë kanë qenë gjithmonë një instrument për të delegjitimuar rivalët, të penduarit apo edhe gjykatësit. Në një intervistë për Enzo Biagin, padrino i parë korleonez, Luciano Liggio fliste për Cesare Terranovan, i vrarë në Palermo: “Nuk e di nëse i gjori gjykatësi Terranova ndihej i urryer. Ndieja një përdëllim të sinqertë për të. Kur pati atë artrit të vogël gjatë marrjes në pyetje, kuptova që ndodhesha përballë një të sëmuri. Nëse prapa tryezave të ndryshme të shtetit ka psikopatë, faji nuk është imi. Përse nuk u bëjnë vizitat e duhura këtyre njerëzve përpara se t’u besojnë një zyrë?”

Por Cosa Nostra e ka marrëzinë edhe instrument dënimi. Vendimi kundër Giuseppe Grecos, që thuhet se ka vrarë 58 vetë duke i mbytur apo me plumba kallashnikovi, është prezantuar kështu nga Toto Riina dhe Salvatore Cancemi: “E di që kemi gjetur ilaçin për të cmendurit? Kemi vrarë Grecon, ishte bërë i çmendur…”

Shpesh herë Riina e ka përdorur në takimet sy më sy me të penduarit që e akuzonin. Gaspare Mutolos i ka ulëritur: “Me të nuk mund të flitet sepse është i çmendur si nëna e tij”.

Dhe në fakt Mutolo kish arritur të kalonte nga qelia në spitalin psikiatrik, ku siguroi një “trajtim të favorshëm”. Një prej të shumtëve që ka shfrytëzuar bashkëpunimin e mjekëve. Ka histori këmishash të pista në të gjithë Italinë. Si romanjolët që firmosën paaftësinë e një mafiozi, i cili më pas u filmua tek u ngrit nga karrikja me rrota dhe kërcente makarenën nën shoqërinë e disa vajzave. Pasi u zbulua, ai u vetëvra.

Këto kohë, çështja më e diskutuar i përket Bernardo Provenzanos, regjisori i fundit i mafias. Që nga momenti i arrestimit, Provenzano u ka ofruar fotografëve një buzëqeshje të ëmbël. Deri në shkurt 2011 ka thënë se sëmundja e tij nuk e lejonte të qëndronte në burg. Por mjekët e përjashtuan, duke e transferuar në një burg me qendër klinike. Në atë pikë avoketërit e tij ndërruan linjë, duke theksuar gjendjen psikike gjithnjë e më konfuze: “Provenzano nuk është në gjendje të kuptojë, nuk mund të marrë pjesë në procese”. Në fakt, kumbari shkruan letra dhe telegrame për familjarët.

Për De Rosa dhe Galesi, nisma mjeko ligjore nuk ka qenë e izoluar. Figura të tjera në po të njëjtat javë kanë kërkuar dhe siguruar lënien e burgut, si Michele Aiello dhe Gaetano Fidanzato. Autorët e librit e quajnë “një moment mobilizimi të përgjithshëm”. Në këtë moment Provenzano gjendet nga rojat me një thes plastike në kokë. Sapo agjentët hapin derën, ai vetë dorëzon zarfin. Ata që i vajtën në ndihmë thonë se “përgjigjej në mënyrë të çorientuar por me një buzëqeshje dashakeqe”. Mjeku që e vizitotoi tha se ishte një “teatër”. Veprimi mbetet misterioz: a ishte akti i një 80 vjeçari pa të ardhme, apo një formë proteste? 20 ditë më vonë, prokurorët e Palermos e pyesin për tratativën mes shtetit dhe mafias. Përgjigja ishte koncize: “Po të them të vërtetën, do të flas keq për kristianë, më falni”. Pak dite me vone, u rrëzua në qelinë e tij dhe u operua me urgjencë, për një hematomë cerebrale. Pas një kome të gjatë farmacologjike tani tregon shenja shërimi, me një pamje në përkeqësim të dukshëm. Tani është i papajtueshëm me proceset… /Messaggero/ Në shqip nga Bota.al

Hahn: 2025-ta, viti i Ballkanit

Hahn: Si komisioner që merret me këtë proces çdo ditë mund të them se kjo datë, 2025-sa, është vërtetë ambicioze, por duhet të theksoj këtu se nisur nga kontributi dhe pjesëmarrja e gjithsecilit, ajo mund të cilësohet edhe si një datë vërtetë e realizueshme

Në konferencën e përbashkët për shtyp në Bruksel me shefen e diplomacisë evropiane, Federica Mogherini dhe kryetaren e qeverisë serbe, Ana Brnabic, komisioneri i zgjerimit, Johannes Hahn përmendi për të parën herë një datë konkrete të mundshme aderimi.

Serbia dhe i gjithë rajoni, deklaroi ai, mund t’i bashkohen bllokut europian edhe më përpara nga sa pritet gjerësisht. Viti 2025, sipas zyrtarit, të lartë europian është një datë e prekshme anëtarësimi.

“Si komisioner që merret me këtë proces çdo ditë mund të them se kjo datë, 2025-sa, është vërtetë ambicioze, por duhet të theksoj këtu se nisur nga kontributi dhe pjesëmarrja e gjithsecilit, ajo mund të cilësohet edhe si një datë vërtetë e realizueshme”, tha Hahn.

Nuk duhet gjithsesi të harrojmë, vazhdoi Hahn, se bashkimi me BE-në pas 8 vitesh kërkon përfundimin e të gjithë punës përgatitore; negociatat shpjegon ai duhet të mbyllen rreth 2023-shit sepse pas kësaj vjen edhe procesi i ratifikimit. Komentet e tij pas takimit të katërt të këshillit të stabilizimit Serbi-BE, ku Mogherini deklaroi se dyert e unionit mbeten të hapura për Ballkanin Perëndimor.

“Për mua është e qartë se Ballkani, si një i tërë, duhet të jetë dhe do të jetë pjesë e Bashkimit Europian”, tha Mogherini.

Kryediplomatja e diplomacisë europiane kujtoi premtimin e bërë vite më parë në Selanik dhe sesi kjo mbështetje e qartë e të gjithë 28 vendeve – anëtarëve u përsërit edhe një herë marsin e këtij viti. i kam vënë vetes një qëllim, shtoi ajo, që deri në fund të mandatit të Komisionit Europian në dy vitet e ardhshme, të shohim një përparim praktik dhe të prekshëm të të gjashtë partnereve tanë nga Ballkani Perëndimor, i cili do ta bëjë rrugën e tyre drejt BE e pakthyeshme.