Lajm.co

Ja çfarë më ndodhi kur u përballa me dashnoren e burrit

Një grua e re po i përjeton në mënyrën më të keqe të mundshme, ditët që duhet të ishin më të gëzuarat e jetës së saj. Ajo është shtatzënë dhe pikërisht në këtë fazë të jetës ka mësuar tradhëtinë e të shoqit. Kjo është historia e rrëfyer për “ShkodraNews”

“Mirëmbrëma Shkodra.

Problemi im lidhet me tradhtinë e burrit tim.

Një tradhti që ka përfunduar pak javë më parë, ama ka zgjatur plot 3 vite.

Unë tani e kam mësuar, sepse ajo grua më dërgoi një mesazh vetëm për të krijuar kaos në martesën time. Edhe përballja ime me SMS e saj ishte dhimbja më e fortë që kam ndjerë ndonjëherë në jetë.

Kjo tradhti, siç ju thashë, zgjati 3 vjet dhe burri më thotë se nuk kishte asgjë sentimentale apo emocionale, por vetëm një marrëdhënie seksuale.

Kur e mësova që më kishte tradhëtuar, i vura kusht burrit që nëse nuk do të humbasë familjen tonë duhet të më tregojë të vërtetën me detaje.

E ai më tha që ata u takonin 1 orë çdo dy javë, vetëm për seks.

Burri më tha se atë femër e kishte njohur përmes Facebook-ut.

Sinqerisht nuk e prisja këtë gjë, sepse im shoq ka qenë gjithmonë një burrë model, e të dy bashkë ishim një çift që na kishin lakmi të gjithë.

Tani që gjithçka është marrë vesh ai është shumë keq, madje edhe qan, e po bën gjithçka që martesa jonë të mos shkojë në gjykatë.

Disa ditë ika nga shtëpia, por u riktheva sepse jam shtatzënë dhe nuk dua ta lind fëmijën pa baba.

Por thellë-thellë, unë nuk e di se çfarë të mendoj, jam e shkatërruar dhe për pak javë lind fëmijën tonë të parë. Si kalohen këto gjëra?”, shkruan ajo. /ShkodraNews.

‘The Guardian’: Si arriti Dua Lipa që të shpallet femra e vitit 2017

Hiti i saj i padiskutueshëm “New Rules” e ka bërë atë më të popullarizuar se Beyonen dhe Rihannën – dhe avancimi i saj i kujdesshëm mund ta ndryshonte industrinë e muzikës për të mirë

Ajo është zyrtarisht më e madhe se Ariana Grande dhe Rihanna, për të mos përmendur Beyoncen dhe Taylor Swift. Ylli i pop-it britanik, Dua Lipa, sapo është quajtur femra e vitit 2017 në Britaninë e Madhe, sipas shifrave të fundvitit të Spotify, një arritje kjo që e bën këngën “New Rules” të parën në renditje nga prurjet e artistëve të rinj, shkruan The Guardian.

Artistet e reja femra kanë bërë të pamundurën që të ngjiten sa më lart këtë vit, por Lipa, në moshën 22 vjeçare, tashmë është duke u parë si një zë i vërtetë i femrës së re britanike: e pavarur, e ftohtë dhe në komandën e sensualitetit të saj.

Lipa u rrit në Britaninë e Madhe, por në moshën 13 vjeç u zhvendos me prindërit e saj shqiptarë në shtëpinë e tyre të mëparshme në Kosovë. Dy vjet më vonë, ajo u kthye vetëm në Londër për të ndjekur ëndrrën e saj – muzikën, dhe filloi të publikonte këngë të realizuara ‘cover’ online. Ajo nënshkroi kontratë me Warner Bros dhe këngët e saj origjinale, shumë shpejt u bënë me ndikim. Debutimi i këngës “Be The One” arriti të renditet në pozitën e nëntë në Sptofiy, dy vjet më parë, duke nisur kështu maratonën e një sërë hitesh që kulmuan suksesin, dhe Dua kështu ishte tashmë artistja e cila kishte tre këngë në top 15-shen e këngëve më të dëgjuara. “Ajo e bëri atë të duket si këngëtarja më në kërkim e momentit,” thotë eksperti i renditjes zyrtare në Britani, James Masterton. “Nuk është rastësi që kënga e saj e re, do të jetë më hit se ajo e kaluara”. Lipa më pas publikoi “Nee Rules” , me të cilën do të shënonte suksesin e radhës.

Deri më tani, videoja ka marrë 746 milion shikime, duke u renditur në mesin e videove më të mira në YouTube të vitit 2017. Para se statistikat e transmetimit të kontribuonin në grafikët, shpërndarjet në rrjetet sociale tregonin se Dua po arrinte kulmin.

Albumet e muzikës pop shpesh mund të ndjehen si një mendim, dhe fakti që debutimi i Lipës u shty tri herë dukej një shenjë e keqe. Megjithatë, shitjet mbeten të qëndrueshme, duke arritur në 1.2 milion në mbarë botën, një shifër jashtëzakonisht të lartë sot dhe ende e fortë. Martin Talbot, kreu i kompanisë zyrtare të kartave, vë në dukje se vetëm gjysma e këtyre shitjeve ishin blerje fizike, “duke e gdhendur atë si më shumë se vetëm një njeri i famshëm”.

Suksesi i këngëtares Lipa është një mësim në rëndësinë e kultivimit të talenteve të reja në vend. “Etiketat kanë mësuar shpejt se si të luajnë sërish lojën e gjatë, në një mënyrë që ndoshta nuk është parë që nga vitet 1980”, thotë Masterton. “Kjo është një pasojë e mundshme e kufijve gjithnjë e më të fortë. Menaxherët janë më pak të prirur për të shkruar një investim, që është për të gjithë përfituesit “.

Elspeth Merry, publicist në Islandë për yllin muzikor norvegjez Sigrid, që po rritet, thotë se është e rëndësishme të lejohet që një fushatë të zhvillohet në mënyrë organike. “Është një kohë emocionuese – sepse transmetimi lejon të ketë jetëgjatësi, përderisa artisti është produktiv dhe lirimin e muzikës më shpesh e sheh si një fushatë tradicionale”.

Dua Lipa: Rishikimi i Dua Lipës – një debutim pop i lartë në moskokëçarjen verore

Duke folur për këtë, 2018-a do të sjellë një hit të shtatë nga Dua Lipa, një këngë e re që do të jetë ndoshta edhe “më e ashpër” në sukses sesa “New Rules”. “Nuk ka qenë kurrë një problem për të motivuar Duan,” insiston menaxheri i saj Ben Mawson”. Ajo është shumë e lumtur me suksesin e saj, por shumë e prirur për të ndërtuar një karrierë edhe më të suksesshme në vitin 2018”.

Dhe ndikimi i bazës që po shtrin nuk mund të ekzagjerohet. Nëse duhen dy vjet që Lipa të vijë këtu, kolegët e saj të moshuar që bëjnë pjekje në tavanin e qelqit të popit mund të kenë arritur kulmin e tyre. Edhe “New Rules (rregullat e reja)” mund të thyhen.

Wolfgang Amadeus Mozart. Gjeniu që ndryshoi përgjithmonë muzikën klasike, por vdiq në dëshpërim

226 vjet nga vdekja e kompozitorit të madh

Në ditët e fundit, me temperaurë dhe kur një sëmundje e panjohur po e gërryente, Wolfgang Amadeus Mozart, gjeniu i kompozimit austriak që revolucionarizoi muzikën dhe artin e perëndimit vazhdonte prova melodie dhe rregullonte akordet. Ishte 35 vjeç dhe para fundit të vitit 1791 ishte i mbyllur në shtëpinë e tij në Vienë nga një sëmundje që kishte marrë në Pragë gjatë vënies në skenë të një prej operave të tij të fundit “Falja e Titos”. Ashtu si tek të gjithë gjenitë e tjerë të artit edhe në jetën e Moxartit është e vështirë të ndash të vërtetën nga miti.

Flitet për armiqësinë e tij me kompozitorin italian Antonio Salieri që ndoshta s’ka qenë i tillë dhe shumë është folur për një Moxart në frymën e fundit duke punuar për Réquiem në Re minor, një nga kryeveprat e tij, ashtu siç është prezantuar në veprën teatrale të Peter Shaffer, e sjellë në kinema nga Milos Forman në 1984. Fakt është se Moxarti vdiq pa e mbaruar veprën, ndoshta kjo është shkrepsja që ndezi legjendën preromantike për jetën e tij.

Dukej si fundi i një jete intensive, të shkurtër të një fëmije gjeni, i cili i shkroi pjesët e para për piano në moshën 5 vjeçare, sinfonitë në moshën 7 dhe një opera në moshën 12 vjeç. Fëmijërinë e tij e kaloi duke vizituar gjithë Europën, si ndonjë fëmijë cirku që nga kënaqësitë aristokrate dhe fshatareske që kërkonin pak frymëmarrje pas një lufte shkatërruese, Lufta e 7 viteve (1756-1763) dhe fillimi i konfliktit mes perandorisë austriake dhe Prusisë që do të formonte Europën e shekujve të mëpasshëm.

Moxarti mbërriti në një moment të duhur për t’u shndrruar ndoshta në artistin e parë modern, ashtu si do të shprehej historiani Nicholas Till, austriakut i ra shorti të jetonte në një moment të historisë së perëndimit, në të cilën arti fillonte të merrte trajtë moderne si një zëvendësues laik i kishës. Duke konsideruar të paapelueshme abstraksionin e muzikës, forma e artit më e largët, të paktën në atë moment, të realitetit material dhe duke e konsideruar bastion të spiritualitetit në mes të shekullit iluminist, gjejmë Moxartin e kthyer në një zot laik.

Modeli i artistit modern, muzika e të cilit sfidon skemat dhe thyen tradita. Ky fëmijë gjeni lindi në Salzburg, një qytet i vogël i rrethuar nga male dhe pothuaj në kufi me Bavarinë. I ati ishte muzikant. Gjatë viteve të para ndoqi modele nga mjeshtrit e mëdhenj barrokë si Johann Sebastian Bach dhe si shumë muzikantë të asaj kohe aspironte të gjente një udhëheqës që do ta çonte drejt artit, i cili zakonisht gjendej pothuaj mes aristrokratësh ose tek kleri. Në 1781, në moshën 25 vjeçare Moxarti arriti të shkëputej nga arqipeshkvi i Salzburgut dhe u kthye në një muzikant të pavarur, freelance, që nuk varej nga kisha ose fisnikëria dhe u vendos përfundimisht në Vienë.

Filloi të eksperimentonte mungesën e një bamirësi dhe një rroge në llogaritë e tij, por nuk u ankua kurrë për vendimet e tij, edhe pse ky ishte fundi i marrëdhënieve me të atin, një konflikt që e shoqëroi deri në vdekje. “Nuk ka asgjë më perfekte në këtë botë përveç se, ndoshta, muzikës së Moxartit,” – shkroi Johann Wolfgang von Goethe, frazë që kujtohet gjithmonë në këto ditë. Deri në moshën 35 vjeçare ai vuri në skenë 41 sinfoni, 27 koncerte për piano dhe orkestër, një numër të shumtë koncertesh për harqe dhe instrumente fryme, dhjetra sonata për violinë dhe kuartete harqesh si dhe krijoi 22 opera mes shumë veprave të tjera.

Gjithmonë i mungonte paraja që e shpenzonte për dëfrime dhe për të vënë në skenë operat, tek të cilat besonte, por që zgjonin pak vëmendje tek publiku dhe hija e aspiratave të të atit e shoqëronte gjithmonë, ashtu siç duket tek letrat dërguar të motrës, Nanneri. Moxarti kompozoi edhe pjesë për klerin austriak dhe pse nuk i vlerësonte, por nuk e humbi kurrë spiritualitetin që linte vend për një interpretim ezoterik të masonerisë. Së bashku me mikun e vet, Emanuel Schikaneder, kompozoi atë që tregon më së miri ndikimin mason në veprën e tij, si në fabul ashtu edhe në simbol, Die Zauberflöte (flauti magjik).

Historia e dashurisë mes Tamino dhe Paminës, provat e dashurisë që duhet të kalojnë dhe konflikti mes Sarastro, prifti i një urdhri misterioz dhe Mbretëreshës së Natës që kërkon ta shkatërrojë, e kanë kthyer në një nga veprat klasike të repertorit operistik. Flauti magjik u vu në skenë në 1791 dhe salla mbushej plot kur Moxarti u shtri në krevat nga ethet më 5 dhjetor. Legjenda thotë se trupi i tij u hodh në një varr të përbashkët, meqë e shoqja, Kostanca dhe dy fëmijët, nuk kishin para. Historianët sot e dyshojnë këtë fakt, por imazhi i tij ka një vlerë më vete. / Përgatiti: f.a. / Bota.al

Rama i shtrin dorën Bashës: Bëjmë një pakt për Evropën

Zgjedhja e kryeprokurorit të ri ka futur politiken në një debat gjithëpërfshirës, pasi palët kanë mendime të kundër për mbarimin e mandatit, po ashtu dhe për zgjedhjen e emrit të ri. Për këtë situatë ka folur dhe kryeministri Edi Rama, i cili shkruan se zgjedhja e kryeprokurorit të ri duhet të jetë një zgjidhje e përbashkët si një pikënisje për të një Pakti Kombëtar për Evropën që duam

Postimi i Ramës:

A mund të kemi një zgjidhje të përbashkët për Prokurorin e Përgjithshëm, si pikënisje të një Pakti Kombëtar për Europën që duam?

Shqipëria është në vigjilje të një takimi me historinë, sepse në gjashtë muajt e ardhshëm do të vendoset nëse do t’i çelim dot apo jo negociatat për anëtarësim me Bashkimin Europian; nëse do të ngjisim një shkallë themelore vlerësimi nderkombëtar për vendin tonë, e për rrjedhojë edhe pjekurie të re në sjelljen politike ndaj atdheut tonë të përbashkët, apo nëse do ta humbasim këtë shans historik për t’u afruar më shumë se kurrë më parë me Bashkimin Europian; nëse do të punojmë të gjithë, së bashku, për ta fituar sfidën e çeljes së negociatave apo do ta humbasim edhe për fajin tonë, takimin me historinë… Sepse po, jemi shumë afër kësaj mundësie të shumëpritur, siç e konfirmoi së fundmi me zë e me figurë përpara opinionit publik shqiptar e europian, edhe vetë Presidenti i Komisionit, Jean-Claude Juncker, deri dje i heshtur në raport me Shqipërinë. Por gjithashtu po, kemi ende shumë për të bërë, që distancën e shkurtuar tanimë maksimalisht, ta zerojmë në këta gjashtë muaj duke u përballur të bashkuar, centimetër për centimetër, deri me skeptikun më të fundit në rreshtin e gjatë të vendimmarrësve europianë. Dhe nëse këtë copë rruge deri në qershorin 2018, e bëjmë të ndarë si deri më sot, me qeverinë që flet në emër të vendit e me opozitën që bën politikë të brendshme kur flet me faktorët jashtë vendit, rrezikojmë që të ngatërrohemi me këmbët tona në centimetrat e fundit dhe pastaj, eh, pastaj të detyrohemi të presim kushedi sa kohë që të na riparaqitet mundësia historike.

Nuk dua të bëj asnjë gjyq publik të qëndrimit të derisotëm të opozitës, sepse nuk e kam gjëkundi qëllimin të tregoj këtu pse ne po bëjmë gjënë e duhur për vendin, teksa opozita po bën gjënë e gabuar duke e goditur vendin në gjuhë të huaj. Dua vetëm të arsyetoj ftesën publike për opozitën që,,të paktën në gjashtë muajt e ardhshëm, t’i vihemi në dispozicion së bashku përpjekjes për të siguruar çeljen e negociatave, duke bashkërenduar nismat e veprimet e nevojshme për ta çuar jo qeverinë, po Shqipërinë në fitoren e kësaj sfide të vështirë, por krejtësisht të mundur tanimë.

Momenti kur diskutohet për mandatin e Prokurorit të Përgjithshëm, është sipas meje momenti i duhur për të diskutuar, jo thjesht daljen nga situata e fundmandatit të prokurorit në detyrë dhe hyrjen në fazën e nje mandati te përkohshëm me një prokuror të përkohshëm, po nisjen e një faze të re bashkepunimi mes qeverisë e opozitës në vigjilje të vendimit për çeljen e negociatave të Shqipërisë me Bashkimin Europian. Unë i di mirë besoj pikat ku opozita ndahet me ne, po besoj e di mirë edhe cdo përfaqësues i opozitës qe ka lidhje me partnerët ndërkombëtarë, se ata nuk e aprovojnë ekspozimin në gjuhë të huaj të dasisë së egër të politikës tonë të brendshme. Dhe jo vetëm nuk e aprovojnë, por ka ndër ta që e përqeshin dhe e përdorin si argument, për ngurrimin e tyre të brendshmëm qe të aprovojnë çeljen e derës së negociatave për Shqipërinë.

Natyrisht opozitës nuk i kërkon kush qe të heshtë, aq më pak mund të më shkojë mua në mendje diçka e tillë. Çka unë i kërkoj opozitës është të konsiderojë pa humbur kohë ftesën që të ulemi në tryezë për çështjen aktuale të Prokurorit të Përgjithshëm dhe të bëjmë një Pakt Kombëtar për Europën që duam. Të thjeshtë, të qartë dhe serioz. Me disa hapa të përbashkët drejt çeljes së negociatave (dhe pse jo edhe përtej nëse ka mundësi në rrugën e arsyes), si shprehje e vullnetit të mirë për ta vënë Shqipërinë mbi partitë dhe axhendën e përbashkët kombëtare mbi axhendat e përveçme të politikës së ditës.

Kjo do të ishte rruga më e arsyeshme për të mos përdorur kartonat e shumicës së thjeshtë në çështjen e Prokurorit të Përgjithshëm dhe për të mos i lënë asgjë mangut përpjekjes për t’i çelur negociatat për anëtarësim. Të cilat kësisoj, do të ishin një fitore e madhe e vendit në arenën ndërkombëtare. Një fitore madhe e politikës ne tërësi dhe e asnjë pale në veçanti. Një fitore e madhe e të gjithë shqiptarëve pa dallim.

Publikohen pamjet: Ja si festohej Çlirimi i Shqipërisë, më 28 Nëntor 1945 (video)

Politika dhe historianët në Shqipëri janë të ndarë për sa i përket datës së Çlirimit të Shqipërisë. Disa thonë se u festua në 28 nëntor 1944, e të tjerë e thonë për 29 nëntor. Edhe këtë herë, si përvit u debatua, ndonëse me tone më të ulura, mbi datën kur iku gjermani i fundit

Në kategorinë War Pictorial News, e cila tregon filmime të bëra gjatë periudhës 1940- 1945, nga vende të ndryshme të botës që festonin ditën e Çlirimit nga nazifashistët, është edhe ky fragment i rrallë dhe i rëndësishëm për dokumentimin e historisë sonë.

Kjo video e çmuar tregon sesi Shqipëria ka festuar ditën e Pavarësisë dhe Çlirimit, më 28 Nëntor 1945. Në pamjet bardhë e zi, duken qytetarë që marshojnë në rrugët e Tiranës për të festuar.

Në video dallohen godinat e Tiranës së re, që u ndërtua gjatë pushtimit italian. Aty janë filmuar dhe festimet e çlirimit të shqiptarëve nga pushtuesi gjerman.

Në video dallohen dhe avionët luftarakë, si edhe anëtarë të misioneve aleate si anglezë, rusë, amerikanë dhe jugosllavë, që parakalojnë bashkë me partizanët shqiptarë. Mos i humbisni këto pamje!/Dritare.net

Historia e gjakmarrjes së madhe në Tokën e Shenjtë dhe shqiptari që tentoi të ndalte Rothschildët

Formimi i lëvizjes Sioniste në fund të shekullit XIX ishte rezultat i erërave nacionaliste që filluan të fryjnë në gjithë Evropën. Lëvizja kërkonte një atdhe për popullsinë e shpërndarë hebrenje, e larguar nga Palestina që në vitin ‘70 p.e.s. si pasojë e persekutimit romak

Fillimi i lëvizjes lidhet me emrin e Theodor Herzl, një gazetar vjenez, që në vitin 1896 shkroi librin e tij “Shteti hebre”, ku bëhej thirrje për krijimin e një shteti kombëtar hebre si zgjidhje e problemit të diasporës dhe të antisemitizmit. Një vit me vonë në Bazel u mblodh Kongresi Botëror i sionistëve që mblodhi në një lëvizje të vetme grupet e ndryshme.

Në kongresin e vitit 1903 u shpall çarja e parë mes sionistëve pas debatit nëse atdheu i hebrenjve duhet të ishte Palestina apo Uganda në Afrikë (një propozim ky i Britanisë që u mbështet vetëm nga një pakicë e delegatëve).

Mes lëvizjes sioniste nisi reagimi i arabëve që panë rrezikun e spostimit të tyre prej Palestinës. Presionet arabe bënë që britaniket të kërkojnë kufizimin e imigracionit hebre, por kolonët vazhduan të mbërrijnë në Palestinë, duke parë se qëllimi i tyre për një shtet ishte shumë pranë, si edhe të trembur nga rreziku nazist. Arabët ndërkohë ashpërsuan reagimet e tyre dhe midis dy grupeve filluan përleshjet e armatosura që vazhduan gjatë gjithë Luftës Dytë Botërore, transmeton Telegrafi.

Pas shumë tentativash për arritjen e një zgjidhjeje, Britania, e zhgënjyer, vendosi të heqë dorë nga administrimi i zonës dhe ia dorëzoi mandatin e saj OKB-së se sapo krijuar. Britania u tërhoq nga Palestina në vitin 1947, ndërkohë që hebrenjtë dhe arabët ishin përgatitur për luftë mes tyre.

OKB propozoi një ndarje të Palestinës në dy shtete të pavarura, njëri hebre dhe tjetri arab palestinez, ndërsa Jerusalemi do të ishte nën administrimin ndërkombëtar.

Kufijtë u vendosën mbi baza thjesht demografike, pa pasur parasysh kriteret e sigurisë për ruajtjen e kufijve, forma e të dy shteteve duket mjaft e çuditshme në hartë. Arabët e hedhin poshtë planin e OKB-së, ndërsa hebrenjtë shpallin menjëherë krijimin e shtetit te tyre, të quajtur Izrael, në 14 maj 1948 në Tel-Aviv.

Lufta filloi menjëherë, pesë shtete arabe (Libani, Siria, Egjipti, Jordania dhe Iraku) sulmuan Izraelin, ndërkohë që gjysma e popullsisë arabe palestineze u detyrua të shpërngulet nga luftimet.

Gjatë kësaj lufte Izraeli pushtoi 77 për qind të territorit të Palestinës, si edhe pjesën më të madhe të Jerusalemit, duke kaluar kufijtë e vendosur nga OKB, ndërsa Egjipti dhe Jordania pushtuan pjesën e mbetur te vendit (përkatësisht Rripin e Gazës dhe Bregun Perëndimor). Lufta e 1948-es shënoi vetëm fillimin e një vargu të gjatë e të përgjakshëm luftërash mes Izraelit dhe shteteve arabe.

Më 1949 Izraeli lejoi kthimin e 150 mijë prej arabëve të larguar, kryesisht për bashkimin e familjeve, pas presioneve ndërkombëtare. Ndërkohë, më 1950 shpallet Ligji i kthimit që jepte nënshtetësi automatike për gjithë imigrantët hebrenj që vendoseshin në Izrael nga e gjithë bota.

Ndërkohë, acarimi vazhdon të jetë i lartë, sidomos në Rripin e Gazës. Në mesin e viteve ’50 të shekullit të kaluar, presidenti Naser i Egjiptit vendos nacionalizimin e Kanalit të Suezit, që shkakton tërbimin e Britanisë dhe Francës, zotëruese historike të Kanalit.

Në 1956 Izraeli sulmon Egjiptin dhe pushton Rripin e Gazës dhe gadishullin Sinai, ndërkohë që Franca dhe Britania pushtojnë Kanalin e Suezit.

Kërcënimet e ashpra të Bashkimit Sovjetik (që ndërkohë po shtypte revoltën e Hungarisë) dhe frika e SHBA-ve për hapjen e një konflikti te zgjeruar në kulmin e Luftës së Ftohtë, bëjnë që lufta të ndërpritet dhe trupat e tri fuqive pushtuese tërhiqen duke i lënë territoret e okupuara nën kontrollin e OKB-së.

Vetëm 10 vjet më vonë, më 1967, lufta ndizet serish. Egjipti mobilizon forcat ushtarake në Sinaj dhe trupat e OKB-së largohen nga gadishulli, ndërkohë që Izraelit i bllokohet dalja në Detin e Kuq. Izraeli sulmon Egjiptin dhe Sirinë (këtë të fundit sepse nga territori i saj, në lartësitë e Golanit kryheshin sulme të vazhdueshme ndaj ngulimeve hebrenje).

Jordania menjëherë sulmon Izraelin. Lufta hyri në histori me emrin “lufta e gjashtë ditëve”, brenda kësaj kohe të shkurtër Izraeli pushtoi Rripin e Gazës dhe gadishullin Sinai (të mbajtura nga Egjipti), lartësinë Golan të Sirisë dhe Bregun Perëndimor e Jerusalemin lindor nga Jordania.

Lufta e gjashtë ditëve tronditi thellë botën arabe dhe shënoi acarimin e parë të madh të saj me Perëndimin që mbështeti Izraelin. Gjatë kësaj lufte të shkurtër, por shumë të ashpër, ndodhi eksodi i dytë i madh i palestinezëve, rreth gjysmë milion banorë u detyruan të largohen nga vendi.

Izraeli, shteti nga i cili bota ka kthyer sytë, ka një histori e cila, në fillesat e saj lidhet me Shqipërinë: një shqiptar që donte të ndalonte formimin e këtij shteti.

Në fillim të shekullit XX apo në vitin 1900, shqiptarët kishin zënë ngado vende të rëndësishme në jetën politike dhe administratën osmanë. Libri i kujtimeve të Eqrem bej Vlorës, jep një panoramë të hollësishme të jetës shqiptare gjatë viteve 1885-1912.

Ky libër për herë të parë është botuar nga Instituti i Studimeve për Evropën Juglindorë në Munih të Gjermanisë, në vitin 1973. Telegrafi ju sjell më poshtë disa pjesë të saj, përkitazi me fillet e Izraelit të sotëm.

Në vjeshtën e vitit 1904, Eqrem bej Vlora – i cili në atë kohë jetonte në Turqi së bashku me një komision qeveritar – u nis për të përuruar hekurudhën e Hexhazit. Një udhëtim i gjatë e plot të papritura për shqiptarin, i cili edhe ndiqte Juridikun, por edhe punonte në Ministrinë e Punëve të Jashtme të Turqisë.

Gjatë udhëtimit, Eqrem Bej Vlorës i bëri përshtypje të madhe sistemimi i shqiptarëve në poste të rëndësishme.

“Në Rodos na bëri një vizitë guvernatori i përgjithshëm i ishujve të Egjeut, valiu Abedin pashë Dino, një shqiptar nga Çamëria. Ishte diçka e habitëshme”, kujton Eqrem bej Vlora, ndërsa udhëton drejt Rodosit për në Bejrut, ku edhe aty i kishin bërë përshtypje shqiptarët drejtues.

Pas përurimit të hekurudhës së Hexhazit, anija më të cilën udhëtonte Eqrem bej Vlora po udhëtonte drejt Jafës, por, siç kujton dëshmitari, anija e tyre kishte edhe një mision për të kryer, madje mision të fshehtë. Sipas Eqremit, shefi i tij kishte porosi të mblidhte të dhëna informative rreth “Jewish Research Mission” të sapongritur në Tel-Aviv – çështje kjo që i interesonte shumë autoriteteve turke.

“Më kujtohet mirë sesi në dhjetor të vitit 1903 unë u ndodha rastësisht në pallatin e Vezirit të madh të atëhershëm, Ferit pashë Vlorës. Ai na tregoi se pasdite do të priste Baron Rotçildin (Rothschild) nga Parisi. Më vonë mësuam se ai kishte kërkuar marrjen në koncesion, për 99 vjet, të 20.000 hektarëve tokë (duna rëre) në Tel-Aviv, për të cilën ai ishte gati të paguante Qeverisë një qira mjaft të lartë”, kujton në librin e tij Eqrem bej Vlora, duke shtuar se Veziri i madh nuk pranoi në asnjë mënyrë të ndihmonte në këtë marrëveshje.

Me gjithë përpjekjet e Vezirit shqiptar, Rotçildi arriti të marrë drejtpërdrejt nga Sulltani (Abdul Hamid i II-të) lejen për të krijuar në Tel-Aviv një “Komision studimor” dhe ishte ky komisioni, për të cilin anija me të cilën udhëtonte Eqrem bej Vlora, ndaloi për të marrë informacion.

“Në plazhin e Tel-Avivit ishin ndërtuar dy shtëpi të vogla, fare të thjeshta ku punonin pesë agjentë – nëpunës të Kongresit Botëror Çifut, dhe mblidhnin të dhëna për kushtet ekonomike të arabëve në Palestinë”, shkruan Eqrem bej Vlora.

Eqremi shënon se ky komision kishte punuar mirë. Kjo dukej dhe këtë e provonte mënyra e shkathët dhe e zgjuar me të cilën në çastin e përshtatshëm çifutët ua merrnin pronësinë arabëve të paditur dhe të shpërndarë.

Në plotësimet që Eqrem bej Vlora i bën këtij problemi, ai e sheh këtë situatë të krijuar si shumë të favorshme për lindjen e konflikteve dhe akteve të dhunës. Ai nuk fajëson çifutët për këtë, por atyre që ua treguan rrugën dhe ua sheshuan zionistëve rrugën për në Palestinë, pra anglezëve.

Sipas bej Vlorës, kur ky mision filloi t’i kapërcejë caqet e parashikuara jo vetëm nuk i shërbeu, përkundër i dëmtoi interesat britanike. E, si pasojë e kësaj, politika angleze filloi të punojë vërtet në mënyrë aktive kundër ngulitjes masive të çifutëve në Palestinë, po ishte shumë vonë: lumi i imigrimit çifut nuk mund të përmbahej dot.

“Sot ai ka marrë një hov të paparë, ka arritur edhe rezultate të mahnitshme, por shteti artificial i Izraelit që ai ka krijuar, fshehur në vetvete farën e trazirave të ardhshme.

Kjo sepse për popujt arabë do të mbetet përherë e papërfytyrueshme të pranojë në heshtje, që një pykë çifute të ndajë më dysh botën arabe”, ishte opinioni i Eqrem bej Vlorës një shekull më parë, ku me situatën e krijuar priteshin luftëra të egra, ato që sot kanë bërë të tundet një botë e tërë.

“Në jemi ngopur me problemet etnike të maqedonasve, grekëve, armenëve dhe nuk kemi asnjë leverdi që tash të arnojmë një problem etnik arabo-çifut.

Palestina ka qenë dikur çifute, por që nga koha e Solomonit të madh e Davidit të vogël kanë kaluar mijëra vjet. Me të drejtë apo pa të drejtë, sot ajo është 100 për qind arabe dhe Perandoria Osmanë nuk ka arsye, qoftë politike qoftë sentimentale, ta ndryshojë këtë gjendje”, ka thënë Veziri shqiptar që nuk kishte mundësi të frenonte dhënien e tokave me koncesion, apo fluksin e çifutëve që nisën të zinin vend rreth Izraelit, sepse Sulltani i kishte bërë ndërkohë pazaret e mëdha.

Kjo është amerikania të cilën e shpëtoi besa e shqiptarëve

Ndonjëherë mjafton një moment në jetë për të ndryshuar gjithë rrjedhën e saj. Kjo gjë i ka ndodhur një amerikaneje ku në mes janë… shqiptarët. “Tradita shqiptare e besës më shpëtoi jetën 2 vjet më parë teksa ndodhesha në Republikën Domenikane”, tregon Ashley Wood. Ashlye ishte duke bërë kërkime për temën e saj të doktoraturës në një qytet të vogël, kur rastësisht e gjeti veten të rrethuar nga një grup njerëzish të rrezikshëm

E gjithë ndodhia, rrëfen ajo, u pa nga 4 shqiptarë. “Ishte si një skenë e dalë nga një film. Nuk më besohet ajo që po ndodhte. Shqiptarët nisën të më mbronin për asnjë arsye tjetër, vetëm për faktin se më konsideronin si mysafire në atë vend”, rrëfen vajza bionde me tipare të ftohta.

Më vonë ajo kuptoi se kjo gjë që bënë shqiptarët, për ta ishte e zakonshme. “Pas asaj që më ndodhi, unë kërkova të njoh më shumë vendin tuaj dhe kuptova se një koncept unik i kulturës shqiptare është tradita e besës; që do të thotë se jeta e mysafirit vlen më shumë se gjithçka dhe ai duhet të mbrohet derisa është në besën tënde”.

“Isha aq e prekur dhe e frymëzuar nga kjo kulturë kaq e veçantë, sa që vendosa të krijoja “Albanian Voices”, me shpresën për ta ndarë këtë kulturë të mrekullueshme me pjesën tjetër të botës”, rrëfen vajza. Sot, Ashley është themeluese dhe drejtuese e organizatës “Albanian Voices” (Zërat shqiptarë).

“Unë dua të bëjë diçka për vendin që bëri aq shumë për mua, sepse dua ta bëj të ditur se shqiptarët në Republikën Dominikane, ishin duke vepruar në bazë të një kodi nderi (Kanunit) të lashtë dhe bënë atë një histori që vlen për t’ia treguar botës”.


Në foto siç shihet Ashley themeluesia dhe drejtuesia e organizatës “Albanian Voices”

Izraeli mirënjohje ndaj Trumpit. Në Turqi nisin protestat

Pas vendimit të Trump se SHBA-të e njohin Jerusalemin si Kryeqytet të Izraelit, reagim të menjëhershëm pati Kryeministri i këtij shteti Benjamin Netanyahu. Në Turqi nisin protestat kurse Organizata palestineze Hamas ka deklaruar se Trump hapi portën e ferrit

Në një deklarim të tij, ai e ka quajtur ditën e mërkurë historike si dhe vendimin e presidentit amerikan e sheh si hap të rëndësishëm për paqe në mes të dyja vendeve.

Ndërkohë udhëheqësit arabë dhe evropianë kanë paralajmëruar se vendimi i presidentit amerikan rrezikon seriozisht të dëmtojë çfarëdo inciative paqësore në të ardhmen, e madje edhe të nxiste një valë të re të dhunës në rajonin e paqëndrueshëm të Lindjes së Mesme.

kurse në ANkara të Turqisë qytetarët kanë filluar të mbledhë para ambasadës Amerikane në Stamboll pas vendimit të Donald Trump për të njohur Jerusalemin si kryeqytet të Izraelit.

Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump përmes një konference më herët e ka njohur zyrtarisht Jerusalemin si kryeqytetin e Izraelit.

Njoftim ky që pritet të shkaktojë trazira në të gjithë Lindjen e Mesme. Trump do të udhëzojë Departamentin e Shtetit për të filluar procesin shumëvjeçar të lëvizjes së ambasadës amerikane nga Tel Avivi në qytetin e shenjtë.

kurse Organizata palestineze Hamas ka reaguar ndaj vendimit të shefit të shtetit amerikan për njohjen e Jerusalemit si kryeqytet të Izraelit. Organizata ka deklaruar pak kohë pas këtij vendimi se Trump me ndërmarrjen e këtij hapi “ka hapur portën e ferrit”.

Presidenti i SHBA, Donald Trump e shpalli Jerusalemin si kryeqytetin e Izraelit, duke treguar në fillim të një qasjeje të re të konfliktit izraelit-palestinez.

Përveç kësaj, Trump ka treguar gjithashtu se SHBA do të transferojë ambasadën nga Tel Avivii në Jerusalem, por se SHBA ende mbështesin “dy zgjidhje shtetërore”.

Në bazë të planit të OKB-së në vitin 1947 parashikohet ndarja e Palestinës në tre entitete: shtetin hebre dhe një shtet arab, dhe se Jerusalemi të jetë një “corpus separatum” (trup i veçantë, entitet), nën një regjim të veçantë ndërkombëtar.

Plani u pranua nga udhëheqësit sionistë, por udhëheqësit arabë e kundërshtuan atë. Pas përfundimit të mandatit të Britanisë së Madhe mbi Palestinën, Izraeli shpalli pavarësinë në maj 1948, me Jerusalemin perëndimor si kryeqytet të tij, ndërsa Jerusalemi lindor ishte i kontrolluar nga Jordani.

Izraeli e mori pjesën lindore të Jerusalemit në luftën gjashtë ditore në vitin 1967. Në bazë të ligjit të vitit 1980, Jerusalemi u bë kryeqyteti “i përjetshëm” i Izraelit.

Autoriteti Palestinez ka ndërmend megjithatë të deklarojë Jerusalemin Lindor kryeqytetin e shtetit të tyre të ardhshëm, Palestinës së pavarur që do të përfshinte Bregun Perëndimor dhe Rripin e Gazës.

Kongresi i SHBA në vitin 1995 miratoi “Aktin për ambasadën e Jerusalemit” përmes të cilit fton qeverinë e saj për të zhvendosur ambasadën në Jerusalem, kryeqyteti i shtetit të Izraelit.

Ligji është i detyrueshëm, por ka një klauzolë që lejon presidentët amerikanë të shtyjnë aplikimin e tij për një vit e gjysmë.

Bill Clinton, Georg Bush i Riu dhe Barack Obama sistematikisht e shtynë vendimin për zhvendosje çdo gjashtë muaj.

Sa na kushton “Ushtria e Gjeneralit”

Kryeministri Haradinaj ka pas vetës më shumë ministra e zëvendësministra se sa që ka ditë pune. Në ditën e 86-të të punës së tij, Haradinaj ka pas plot 87 vartës: zëvendëskryeministra, ministra dhe zëvendësministra

Në Qeverinë Haradinaj bëjnë pjesë 5 zëvendëskryeministra, 3 prej të cilëve mbajnë dhe pozitën e ministrit, 21 ministra dhe deri më tani 64 zëvendësministra.

Haradinaj i ka emëruar vetëm 7 gra nga 87 emërime. Kjo Qeveri nuk ka asnjë zëvendëskryeministre. Janë emëruar dy ministre dhe 5 zëvendësministre. Ose thënë ndryshe, janë vetëm 8% gra që kryeministri u ka besuar detyrën.

“Gazeta Jeta në Kosovë” ka gjetur se përveç pagave të majme, secili nga të emëruarit ka të drejtë në shofer, asistent dhe me disa përjashtime edhe këshilltar politik.

Në Qeverinë Haradinaj janë dy ministri më shumë krahasuar me Qeverinë Mustafa. Kjo e fundit kishte 21 ministra, por dy nga ta ishin pa portofol.

Përveç numrit të ministrive, Qeveria Haradinaj e ka thyer edhe rekordin e zëvendësministrave të emëruar.

Në përgjigjen e Zyrës së Kryeministrit dhënë “Gazetës JNK” thuhet se Qeveria Mustafa kishte emëruar 45 zëvendësministra në 19 ministri.

Sipas përgjigjes së Zyrës së Kryeministrit, deri sot të emëruar janë 64 zëvendësministra.

Në mungesë të ligjit, lartësitë e pagave të autoriteteve të larta të administratës shtetërore janë të caktuara me vendim të kryeministrit.

Sipas Ministrisë së Financave, rroga bruto e kryeministrit është 1 mijë e 443 euro e 20 centë, ndërsa rroga e një zëvendëskryeministri është 1 mijë e 356 euro e 30 centë.

Sipas kësaj i bie që për 5 zëvendëskryeministra për një muaj shpenzohen 6 mijë e 781 euro e 50 centë, ose 81 mijë e 378 euro në vit.

Nëse ata arrijnë ta mbajnë mandatin e plotë vetëm për pagat e tyre shteti do të shpenzojë 325 mijë e 512 euro.

Ministria e Financave ka thënë se paga bruto e ministrit është 1 mijë e 270 euro e 50 centë.

Rrjedhimisht 18 ministra (3 paguhen si zëvendëskryeministra) për një muaj paguhen nga arka e shtetit 22 mijë e 869 euro.

“Gazeta JnK” ka gjetur se për një vit, ministrat e Qeverisë Haradinaj vetëm për paga i shpenzojnë 274 mijë e 428 euro. Kurse për një mandat shpenzimi i shtetit për këta ministra arrin në 1 milion e 97 mijë e 710 euro.

Gazeta ka marrë përgjigje nga ministria e Financave edhe për nivelin e pagave të zëvendësministrave.

Ata kanë një pagë mujore bruto prej 1 mijë e 182 euro e 50 centë.

Për 64 zëvendësministrat e emëruar nga Haradinaj, shteti për një muaj shpenzon 75 mijë e 680 euro dhe 908 mijë e 160 euro për një vit. Për 4 vite mandat, shteti vetëm për pagat e zëvendësministrave shpenzon 3 milionë e 632 mijë e 640 euro.

Në total i bie që Qeveria e Haradinajt vetëm për paga për një muaj shpenzon 106 mijë e 773 euro. Për një vit 1 milion e 281 mijë e 276 euro. Për një mandat 5 milionë e 125 mijë e 104 euro.

Potenciali për rritje të numrit të zëvendësministrave

21 ministritë e vendit nuk kanë numra të zëvendësministrave në mënyrë të barabartë. Madje, ka ministri që ende nuk ka asnjë zëvendësministër, ndërsa ka ministri që deri tash ka 6 zëvendësministra.

Shembull, ministrja e Integrimeve, Dhurata Hoxha, nuk ka asnjë zëvendës/e. Ndërsa kolegia e saj në Ministrinë e Ambientit, Albena Reshitaj ka 6 zëvendës.

Në listën e zëvendësministrave të emëruar deri tash në Qeverinë Haradinaj, të cilën “JNK” e ka siguruar nga ZKM, 64 zëvendësministrat janë të shpërndarë në këtë formë nëpër ministri:

Ministria e Integrimeve dhe Ministria e Administratës Publike nuk kanë të emëruar asnjë zëvendësministër. Ministria e Tregtisë dhe Industrisë dhe Ministria e Inovacionit kanë vetëm një. Ministria e Drejtësisë, Ministria e FSK-së dhe Ministria e Administrimit të Pushtetit Lokal kanë nga dy zëvendësministra.

Ministritë që deri më tani i kanë nga tre zëvendësministra janë: ajo e Infrastrukturës, Zhvillimit Rajonal, Financave, Punëve të Brendshme, Bujqësisë dhe Ministria e Diasporës.

Ministria e Punëve të Jashtme, Ministria e Shëndetësisë, Ministria për Komunitet dhe Kthim dhe Ministria e Kulturës kanë nga katër. Ministria e Zhvillimit Ekonomik dhe Ministria e Arsimit kanë nga pesë. Ministria e Mjedisit dhe Ministria e Punës e Mirëqenies kanë nga gjashtë zëvendësministra.

Dyfishimi i këshilltarëve

Kryeministri kishte të drejtë të emëronte deri në 12 këshilltarë politikë në bazë të Rregullores për fushat e përgjegjësisë administrative të Zyrës së Kryeministrit dhe ministrive. Kjo Rregullore kishte hyrë në fuqi me datën 22 mars 2011.

Referuar nenit 21, pika 1 të Rregullores për fushat e përgjegjësitë administrative të Zyrës së Kryeministrit dhe Ministrave thuhet se kryeministri mund të emërojë deri në 12 këshilltarë politikë.

Por, me ndryshim-plotësimin e kësaj Rregulloreje, numri i këshilltarëve rritet për 9 dhe kryeministri mund të emërojë deri 21 këshilltarë politikë.

Në nenin 2 të Plotësim-Ndryshimit të kësaj Rregulloreje thuhet: “Te neni 21 paragrafit 1, pas pikës shtohet teksti si në vijim: “Kryeministri, gjithashtu mund të emërojë edhe nga një (1) këshilltar politik për secilin nga komunitetet nga radha e komunitetit serb, turk, boshnjak, rom, ashkali, egjiptian, goran, malazez dhe kroat”.

Përveç kryeministrit, në këtë Rregullore ceket se edhe ministrat kanë të drejtë të emërojnë nga një këshilltar që vjen nga komunitetet pakicë.

Sipas të njëjtës Rregullore kryeministri, zëvendëskryeministrat, ministrat emërojnë një nga këshilltarët politikë në cilësinë e Këshilltarit të Lartë Politik.

Rrjedhimisht në secilin nga kabinetet ka nga një këshilltar të lartë politik, që sipas Ministrisë së Financave ka pagën 693 euro bruto. Që i bie në Qeverinë Haradianj janë më së paku 24 Këshilltarë të Lartë Politikë [Kryeministri, 5 zëvendëskryeministra dhe 18 ministra (3 plus janë zëvendëskryeministra)].

Pra, ky kalkulim është bërë nën supozimin që secili nga të emëruarit (kryeministri, zëvendëskryeministrat, ministrat) kanë vetëm nga një Këshilltar të Lartë Politik.

Vetëm për Këshilltarët e Lartë Politikë shteti paguan 16 mijë e 632 euro vetëm paga për një muaj.

Nëse e kalkulojmë këtë shifër në 12 muaj, atëherë kosto për pagat e këshilltarëve të lartë politikë arrin në 199 mijë e 584 euro, ndërsa për një mandat 798 mijë e 336 euro.

Bazuar në përgjigjet e Ministrisë së Financave, një këshilltar politik ka pagën 577 euro e 50 centë. Që i bie për 20 këshilltarë politikë, nëse e shfrytëzon të drejtën që ia jep Rregullorja, kabineti i Haradinajt në muaj mund të paguajë 11 mijë e 550 euro. Në vit 138 mijë e 600 euro, ndërsa për një mandat më shumë se gjysmë milioni, ose 554 mijë e 400 euro.

Zëvendëskryeministrat dhe ministrat kanë të drejtë të emërojnë deri në 6 këshilltarë politikë. Por, me plotësim-ndryshimin e Rregullores së lartcekur, atyre u shtohet edhe një këshilltarë nga komunitetet.

Në nenin 3 të saj, thuhet “Ministrat, gjithashtu mund të emërojnë një (1) këshilltar politik nga komunitetet”. Që i bie nga 6 këshilltarë sa kishin të drejtë, tash mund të emërojnë 7.

Rrjedhimisht zëvendëskryeministrat dhe ministrat (gjithsej janë 23) mund të emërojnë në total 161 këshilltarë politikë, nën supozimin që bëjnë emërimin e këshilltarëve në përputhje me numrin maksimal të këshilltarëve të lejuar nga Rregullorja. Heqim këtu 23 këshilltarët e lartë politikë, i bie që 138 këshilltarë të mundshëm të të gjitha ministrive i kushtojnë shtetit 79 mijë e 695 euro në muaj. 956 mijë e 340 mijë euro në vit, ose 3 milionë e 825 mijë e 360 euro për një mandat.

Shoferët dhe asistentët

Në nenin 33 të Rregullores për fushat dhe përgjegjësitë e kryeministrit dhe ministrave, përcaktohet edhe numri i nëpunësve nëpër kabinete, të cilët nuk janë nëpunës civilë dhe u pushon mandati me përfundimin e mandatit të eprorit të tyre. Në këtë rregullore thuhet se kryeministri mund të emërojë deri në 15 të punësuar në kabinetin e tij. Pra, këta nuk janë këshilltarë, por janë nëpunës.

Zëvendëskryeministrat mund të emërojnë deri në 4 të punësuar, ndërsa zëvendëskryeministrat që mbulojnë edhe ministri mund të emërojnë deri në 5 të punësuar në kabinet. Ministrat mund të emërojnë deri në 4 të punësuar në kabinet. Ndërsa, zëvendësministrat mund të emërojnë deri në 2 të punësuar në kabinet. Zëvendësministrat me miratim të ministrave mund të kenë edhe një këshilltar në dispozicionin e tyre.

Secili nga këta 88 zyrtarë të lartë ka të drejtë në një shofer, që i bie kryeministri, zëvendësit e tij, ministrat dhe zëvendësit e tyre. Pra, janë 88 shoferë që duhet të punojnë për kryeministrin, zëvendëskryeministrat, ministrat dhe zëvendësministrave. Fakti që secili nga ta ka një shofer të punësuar, i bie që secili nga ta e shfrytëzon një veturë.

Duke i anashkaluar shpenzimet për karburante, do të kalkulojmë vetëm pagat e vartësve të të emëruarve të kryeministrit.

Paga bruto e një shoferi të ministrit, sipas Ministrisë së Financave, është 407 euro e 55 centë. Rrjedhimisht për 88 shoferë të zyrtarëve të lartë shteti në muaj paguan 35 mijë e 864 euro. Për një vit 430 mijë e 372 euro, ndërsa për një mandat 1 milion e 721 mijë e 491 euro.

Secili nga zëvendësministrat kanë të drejtë të kenë edhe një asistent. Asistentët ekzekutivë kanë një pagë bruto prej 464 euro në muaj, ndërsa asistentët administrativ kanë një pagë prej 348 euro. Pra, janë rreth 29 mijë e 696 euro shpenzimi mujor për asistentët ekzekutivë për 64 zëvendësministrat e emëruar nga Haradinaj. Ndërsa, numri i asistentëve të emëruar në zyrën e kryeministrit dhe tek ministrat është më i madh.

Luksi i Garantuar për Zëvendësministrat

Kosto e qeverisë së madhe nuk kufizohet vetëm në pagat që këta zyrtarë marrin. Ata kanë të drejtë të përfitojnë edhe telefon të fjalës së fundit, por edhe reprezentacion.

Qeveria e Kosovës ende thirret në një Udhëzim Administrativ të miratuar para shpalljes së pavarësisë, e i cili thirret në një rregullore të UNMIK-ut. Ky udhëzim i përcakton shpenzimet e telefonisë për të emëruarit që i mbulon shteti, si dhe personat që kanë të drejtë të furnizohen me aparat telefonik të dorës (mobil).

“Të drejtë për pajisje me aparat telefonik të dorës (mobil) dhe SIM kartelë kanë: kryeministri, zëvendësministrat, ministrat, zëvendësministrat, këshilltarët politikë, sekretari i përhershëm i Zyrës së Kryeministrit dhe shefi i kabinetit të kryeministrit”, thuhet në nenin 8 të këtij Udhëzimi Administrativ.

Mediat kanë raportuar në vazhdimësi për blerjen e telefonave nga zyrtarë të lartë të Qeverisë së Kosovës. Pjesa më e madhe e telefonave janë të fjalës së fundit, pra shpenzohen shumë para për një telefon. /kallxo.com/

Zyrtare: Trump njeh Jerusalemin për kryeqytet të Izraelit

Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump, të mërkurën e ka njohur zyrtarisht Jerusalemin si kryeqytet të Izraelit, duke i dhënë fund një politike të jashtme gati 70-vjeçare amerikane

Rrjedhimisht, Shtetet e Bashkuara të Amerikës do ta zhvendosin Ambasadën nga Tel Avivi në Qytetin e Shenjtë, që për kryeqytetet e pretendojnë edhe palestinezët.

“Është koha ta njohim zyrtarisht Jerusalemin si kryeqytet të Izraelit”, ka thënë Trump, duke folur nga Dhoma e Pritjes së Diplomatëve në Shtëpinë e Bardhë, raporton The New York Times.

I pari i Amerikës ka thënë se qasjet e kaluara ndaj konfliktit izraelito-palestinez, si shtyrja e njohjes së Jerusalemit si kryeqytet, nuk e kanë çuar përpara procesin paqësor.

Udhëheqësit arabë dhe evropianë kanë paralajmëruar se vendimi i presidentit amerikan rrezikon seriozisht të dëmtojë çfarëdo inciative paqësore në të ardhmen, e madje edhe të nxiste një valë të re të dhunës në rajonin e paqëndrueshëm të Lindjes së Mesme.