Lajm.co

A shtrihet tash Kosova deri te Kulla e Zhlepit apo deri në St. Moritz?

Disa shembuj mbi largimin nga postet publike të politikanëve gjermanë – dhe një krahasim me «Aferën St. Moritz» të kryeministrit të Kosovës Ramush Haradinaj

Nga Enver ROBELLI

I.
Në korrik të vitit 2002 kancelarit gjerman Gerhard Schröder iu deshën vetëm 50 sekonda për të larguar nga kabineti ministrin e Mbrojtjes, Rudolf Scharping. Para mediave Schröder tha: «Zonja dhe zotërinj, unë do të lusë zotin president federal, që Rudolf Scharpingun ta largojë nga posti i ministrit të Mbrojtjes. Sipas mendimit tim nuk ekziston më baza e domosdoshme për punë të përbashkët në qeverinë federale. Pas këshillimeve në organet e SPD (socialdemokratëve gjermanë, v.j.), të cilat do të zhvillohen sot dhe nesër herët, unë do ta lusë zotin president federal që ta emërojë për pasardhës si ministër të Mbrojtjes zotin Peter Struck. Me nënkancelarin kam arritur pajtimin e nevojshëm për partnerin e koalicionit». Kaq. Ditën e mirë.

Çfarë kishte bërë i gjori Rudolf Scharping? I dashuruar në një konteshë gjermane ai kishte shkuar për pushime në Mallorca të Spanjës dhe kishte lejuar një revistë gjermane të shkrepë fotografi, ku çifti i lumtur shihej në një pishinë të hapur. Në atë kohë ushtria gjermane gjendej para angazhimit në Maqedoni dhe ushtarët gjermanë e kishin të ndaluar të shkonin në pushime. Ministri në det dhe ushtarët para dërgimit në Maqedoni – kjo quhej sjellje joetike e Rudolf Scharpingut. Kishte edhe disa dyshime për raporte të paqarta të tij me një biznesmen, por afera e pishinës e mbushi kupën – dhe Schröder e largoi nga funksioni ministrin e tij të Mbrojtjes.

II.
Më 17 shkurt 2012 presidenti i Gjermanisë Christian Wulff dha dorëheqje. Një ditë më parë prokuroria në Hannover kërkoi heqjen e imunitetit të presidentit për shkak të dyshimit për favorizim të Christian Wulffit. Mediat kishin njoftuar se në vitin 2007 regjisori i filmit David Groenwold kishte paguar shpenzimet e hotelit për një fundjavë, të cilën Wulff e kishte kaluar në Sylt, një ishull në Gjermaninë veriore. Wulff e arsyetoi dorëheqjen me humbjen e besimit në opinionin gjerman. Ai po ashtu ishte fajësuar për mosdeklarim të një kredie. Të gjitha akuzat përfunduan me lirim të tij, por në postin e presidentit nuk arriti të qëndrojë. Vetëm dyshimi i vogël për veprime të paligjshme mjaftoi që mediat t’i bëjnë presion aq të madh, saqë Wulff u tërhoq.

III.
Në historinë e politikës gjermane dorëheqja e presidentit Horst Köhler në fund të majit 2010 mbetet e pashembullt. Köhler, një ekonomist i njohur dhe politikan pa asnjë njollë, gjatë një vizite që ua kishte bërë ushtarëve gjermane në Afganistan kishte deklaruar se «në rast dileme, në rast urgjent është e domosdoshme edhe një ndërhyrje ushtarake për të mbrojtur interesat tona, për shembull rrugët e lira tregtare, për shembull për të penguar jostabilitetet rajonale, të cilat me siguri godasin edhe shanset tona – negativisht përmes tregtisë, vendet e punës dhe të ardhurat. Të gjitha këto duhet të diskutohen dhe besoj se nuk jemi në rrugë të keqe». Mediat e akuzuan presidentin Köhler se përkrahte intervenimet ushtarake gjermane për të siguruar interesat ekonomike, gjë që nuk është e lejueshme sipas Kushtetutës së Gjermanisë. E majta gjermane (Die Linke) e akuzoi presidentin se po mbështeste «luftërat ekonomike», të Gjelbrit kërkuan që Köhler të tërheq deklaratën e tij, socialdemokratët thanë se fjalët e presidentit ishin «debat i pavend», kristiandemokratët e Angela Merkelit kritikuan deklaratat keqkuptuese të Köhlerit. Këto dhe qortimet nga shtypi mjaftuan që presidenti të largohet nga posti – madje as kancelarja Merkel nuk kishte arritur t’ia ndërrojë mendjen me lutjet e saj për të qëndruar në post.

IV.
Në shkurt të vitit 2011 u detyrua të japë dorëheqje edhe ylli i politikës gjermane, ministri i Mbrojtjes Karl-Theodor zu Guttenberg pasi Universiteti në Bayreuth ia kishte marrë gradën e doktorit të shkencës për shkak të plagjiaturës. Largimin e tij nga posti portali Spiegel Online e kishte komentuar me këtë titull: «Copy, paste, delete». Fjalimin e dorëheqjes aristokrati Karl-Theodor zu Guttenberg e filloi me këto fjalë: «Në një bisedë shumë miqësore unë e njoftova zonjën kancelare federale se unë do të tërhiqem nga pozitat e mia politike dhe kam kërkuar largimin tim. Ky është hapi më i dhimbshëm i jetës sime. Dhe unë nuk po largohem vetëm për shkak të doktoratës sime me gabime, ndonëse e kuptoj se edhe kjo për shumë pjesë të shkencës do të ishte arsyeja». Kështu u largua nga skena politike Karl-Theodor zu Guttenbergu, të cilin disa media e shihnin madje edhe si pasardhës të kancelares Merkel.

V.
Shembujt e mësipërm tregojnë se në politikë duhet te ekzistojnë disa rregulla etike. Madje në shtete funksionale si Gjermania politikanët detyrohen të largohen edhe kur nuk kanë shkelur ligjin, por vetëm për shkak të dyshimit se mund të kenë shkelur ligjin – ose për shkak të një deklarate që konsiderohet si e pavend. Kryeministri i Kosovës Ramush Haradinaj deklaroi se ka paguar nga xhepi i tij 7000 euro për të bërë pushime në Zvicër. Ai nuk e ka demantuar ende se ka qëndruar në njërin prej hoteleve më të shtrenjta në botë, në «Carlton» në St. Moritz. Në Zvicër Haradinaj ka qëndruar me familjen e tij. Nuk ka dhënë asnjë dëshmi deri më sot nëse vërtet e ka paguar vetë hotelin dhe nga cilat burime. Nuk dihet kush ia ka paguar fluturimin nga Prishtina në Zürich. Nuk dihet si ka shkuar në St. Moritz – me tren, taksi apo avion privat. Nëse ka shkuar me avion privat nga Zürichu në Engadin Airport St. Moritz Samedan, është dashur të paguajë rreth 4500 euro. Atëherë Haradinajt, bashkëshortes së tij grabitqare dhe familjarëve të tjerë do t’u mbeteshin sall nja 2500 euro sa për nga një supë në çanakë jo aq të thellë në hotelin e tyre në St. Moritz. Shkuarja në St. Moritz është një përjetim edhe për këtë arsye: Engadin Airport St. Moritz Samedan është aeroporti në lartësinë më të madhe në Europë. Nga ky udhëtim banorët e varfër të Kosovës kanë marrë edhe përgjigjen në pyetjen epike: A shtrihet tash Kosova deri te Kulla e Zhlepit apo deri në St. Moritz? Shtrihet, natyrisht, deri në St. Moritz. Kur je kryeministër i Kosovës, kur ke një parlament me mentalitet të deleve, kur ke një opinion që e ndjen veten të pafuqishëm – atëherë pse të mos hidhesh edhe në këso aventurash. Dorëheqje? Fjalë e panjohur në fabrikën politike të Kosovës. Sa për kujtim: rroga minimale për punëtorë nën moshën 35-vjeçare në Kosovë është 130 euro. Gëzuar Vitin e Ri!

Pasojat dhe shkaqet e Gjykatës Speciale

Një grusht kriminelësh agresiv, e dyndën botën kundër një kombi me një dramë njerëzore një shekullore, dhe e vunë krimin individual të UÇK-së, mbi gjenocidin shtetërorë serb

Nga: Nijazi Idrizi

Tribunali ndërkombëtar i Hagës për krimet e Luftës në ish Jugosllavi, pas 24 viteve e ka mbyllur misionin e vet, pa ndonjë aferë të theksuar padrejtësie. Aty, janë gjykuar 161 persona të nacionaliteteve të ndryshme (serb, kroatë, boshnjakë, shqiptarë), nga Serbia, Mali i Zi, Kroacia, Bosnja dhe nga Kosova. Por kjo gjykatë doli se nuk ishte e mjaftueshme vetëm për shqiptarët.

Në dhjetor të vitit 2010, Këshilli i Evropës bëri publik raportin e senatorit Dick Marty, sipas të cilit një pjesë e udhëheqësve të tanishëm politik të Kosovës dhe udhëheqës e pjesëtarë të UÇK-së janë përgjegjës për vrasje, tortura, trajtim çnjerëzor, trafikim droge, zhvatje, presion ndaj dëshmitarëve, presion dhe vrasje të kundërshtarëve politikë etj. Në atë kohë shoqëria kosovare dhe elita politike e Kosovës u gjetën të befasuar nga pretendimet e tij saqë Kryeministri i Kosovës Hashim Thaçi, si kundërpërgjigje deklaroi se do ta padisë senatorin Dick Marty si shpifës. Kjo padi nuk është bërë kurrë.
Për ti hetuar pretendimet e Dick Martyt BE themeloi një task forcë hetuese, në krye me Prokurorin amerikan Williamson.

Derisa task forca e tij punonte për zbulimin e këtyre pretendimeve, pala kosovare lëre që nuk punoi për gjetjen e fakteve që ti hidhnin poshtë pretendimet e akuzave, por Kryeministri dhe Ministri i Drejtësisë Hajredin Kuqi, punuan fshehurazi për themelimin e Gjykatës Speciale për gjykimin e krimeve të UÇK-së. Gjatë viteve 2010-2011 në mes të Brukselit respektivisht task forcës hetuese (SITF-ja) të prokurorit Williamson, janë zhvilluar kontakte dhe takime të cilat do të përmbyllen me vendimin për themelimin e Gjykatës Speciale.

Pas dështimit të parë, me luftën epike të kryeministrit Thaqi, Kuvendi i Kosovës në vitin 2015 e miratoi themelimin e saj. Nuk u morën parasysh as rekomandimet për ndryshimin e emrit, që të emërtohet si Gjykatë për Krimet e Ndodhura në Kosovë, (nga frika se mund të irritoheshin serbët), e as ideja e Kryetarit të Kuvendit të Kosovë, Jakup Krasniqit, i cili pas deklaratës së Kryeprokurorit amerikan Williamson, se nuk ka siguruar prova për tregtimin e organeve, (kurth për Hashim Thaqin), propozoi të hidhet poshtë ajo, për shkak të rënies së akuzës kryesore dhe kërkoi që ajo të themelohet në Kosovë.

Gjykata Speciale u themelua me mbi 2/3 e votave. Themelimi i kësaj gjykate ka qenë një mashtrim, sepse si pjesë e sistemit juridik të Kosovës me mandat të pakufizuar, kjo gjykatë u bë me gjykatës, prokurorë dhe hetues të huaj, të cilët nuk i nënshtrohen asnjë institucioni vendor. Kjo ka qenë edhe e padrejtë sepse përgjegjës për të gjitha rrjedhat dhe jetën në Kosovë kanë qenë faktorët ndërkombëtar, derisa faktori vendor është mbajtur vetëm I informuar për jetën dhe zhvillimet në vendin e tyre, prej ditës së çlirimit deri në ditën e shpalljes së Pavarësisë.

Për më shumë, Gjykata Special u bë në kundërshtim me nenin 6.1. të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, ku kërkohet gjykim i drejtë, i cili duhet të shqiptohet nga gjykatat e themeluara me ligj. Madje, Gjykatat Speciale janë të ndaluara nga Kushtetuta e shteteve të Gjermanisë dhe Holandës, të cilat i njohin të drejtën e qytetarëve të tyre që të jenë të gjykuara nga një gjykatë ligjore apo e natyrshme. Edhe në Kosovë, krimet do të duhej të gjykohen nga gjykatat e rëndomta, në bazë të kritereve të përgjithshme: peshës së krimit, vendit ku është kryer dhe jo nga gjykatat e themeluara posaçërisht për krime të caktuara apo kriminel të caktuar.

Opinioni kosovar kurrë nuk ka dyshuar në qëllimet e mira e të ndershme të BE dhe të tjerëve, por ai ka kërkuar që krimet e supozuara, të gjykohen në gjykatat e rregullta të Kosovës, edhe për faktin se këtu ekziston dhe funksionon baza institucionale, e cila e bënë të mundur që gjykatat dhe gjykimet këtu, të mbikëqyren dhe të drejtohen nga faktori ndërkombëtar.

Ka dyshime se Gjykatat Special zakonisht nuk janë të paanshme. Ato zakonisht i themelojnë regjimet autoritare për gjykimin e kundërshtarëve politik. Në praktikë ato më shumë paraqesin fuqi ekzekutive, se sa drejtësi juridike.

Kosova e okupuar nga Serbia, dhe pas çlirimit e administruar nga ndërkombëtarët, nuk mundë të barazohet me Ruandën ose me Serbinë. Gjykatat special, marrin karakter ndërkombëtar, në rastet kur shtetet e pranuar ndërkombëtarishtë, bëjnë krime mbi shtetasit e tyre ose në shtetasit e shteteve tjera, në kundërshtim me drejtësinë ndërkombëtare, ndaj të cilës ka obligime.

Pa marr parasysh motivet e krijimit, themelimi i Gjykatës Special në Kosovë, sipas të drejtës ndërkombëtare nuk është e arsyetuar plotësisht. Kjo për faktin se një pjesë e krimeve kanë ndodhur në kohën kur EULEX-i ka qenë i ngarkuar me mision ndërkombëtar dhe kur drejtësia vendore nuk ka pas mandat. Faktikisht me themelimin e kësaj gjykate, ky mision ndërkombëtar (me afera tashmë publike), lirohet nga përgjegjësia dhe pa asnjë arsyetim vendoset një drejtësi e re, duke e lënë të hapur dyshimet për drejtësi të misioneve të tilla.

Në anë tjetër, vet emri i kësaj gjykate: Gjykata Speciale për krimet e UÇK-së, bënë fajtore një strukturë etnike dhe e shkelë parimin e barazisë karshi trajtimit të krimeve të kryera nga paramilitaret, ushtria dhe policia serbe në Kosovë, duke i dhënë asaj ngjyrë politike. Për më shumë, ajo me këtë emër, nuk ka mandat madje ti gjykoj as të akuzuarit eventual që kanë qenë me mision në UÇK, si p.sh. pjesëtarët e UDB-së serbe, SHIK-ut shqiptar, CIA-së amerikane e të tjerë, sepse ata do të ofrojnë dëshmi se nuk kanë qenë pjesëtarë të UÇK-së.

Shkaku që i ka tmerruar themeluesit e Gjykatës Speciale është numri i madh i gjykatësve të angazhuar dhe mundësia e akuzimit të një numri të madh të ish ushtarëve të UÇK-së, pa i përjashtuar as vet ata. Kjo Gjykatë, në raport me Tribunalin për krimet e luftës në ish Jugosllavinë, ka rekrutuar numër të dyfishtë të gjykatësve, gjithsejtë 19. Nëse Tribunali me staf të përgjysmuar (8 gjykatës), ka shqiptuar 161 dënime, Specialja (sipas kriterit të punës së normuar), duhet ti trajtoj mbi 320 persona për një numër të madh “të krimeve kundër njerëzimit, krimeve të luftës dhe krimeve tjera të rënda”, siç tha zëdhënësja e Departamentit Amerikan të Shtetit, të cilat këtu do të gjykohen.

Themeluesit e gjykatës, po dyshojnë se nga një numër kaq i madh i të akuzuarve, disa argat të tyre do ti implikojnë edhe ata si urdhërdhënës, ose do ta detyrojë pjesën e krimit të organizuar ti qërojnë hesapet me njëri-tjetrin dhe do ta kenë fatin e viktimave të tyre.

Washington Post publikon ultimatumin e pesë ambasadave ndaj Thaçit, Veselit e Haradinajt

Mediat ndërkombëtare i kanë bërë jehonë ultimatumit të pesë ambasadave të shteteve perëndimore në Kosovë ndaj udhëheqësve të vendit për Gjykatën Speciale

E përditshmja e njohur amerikane, The Washington Post, ka raportuar për flakareshat e rëndë të shteteve të Quint’it – Amerikës, Britanisë, Francës, Gjermanisë dhe Italisë – për kryeministrin Ramush Haradinaj, presidentin Hashim Thaçi, dhe kryeparlamentarin Kadri Veseli.

Gazeta nga Uashingtoni, duke cituar agjencinë The Associated Press, ka njoftuar se këto pesë shtete, nëpërmjet një deklarate, kanë bërë të ditur se janë “thellësisht të shqetësuar me përpjekjet e vazhdueshme për të zhvlerësuar punën e Dhomave të Specializuara, si dhe vendimin e Presidentit për të falur tre të dënuarit për vrasje, në të ashtuquajturin “rasti i familjes Hajra”.

The Washington Post ka shkruar se pesë shtetet mike të Kosovës kanë thënë se Dhomat e Specializuara, në veçanti janë pjesë e rëndësishme e përkushtimit të Kosovës për sundim të ligjit dhe angazhimit të Kosovës për të adresuar krimet e kryera në territorin e saj.

Asistentja e Ramushit ua ikë trurin me këto poza provokuese

Asistentja e Ramushit ka kohë që është bërë pjesë e shtypit rozë duke u komentuar për paraqitjet e saj

Është fjala për Bezi Osmanin e cila që disa vite është pjesë e AAK-së, ku ushtron profesionin e asistentes në Qeverinë Haradinaj.

Atë e kemi parë aktive edhe në rrjetet më të frekuentuara sociale që nuk heziton të shpërndajë imazhe për ndjekësit që ka, madje ajo shquhet për stilin e veçantë ku e bën të dallohet nga të tjerët.

Përveç fotografive elegante të cilat i sjellë, bukuroshja gjilanase di të jetë edhe provokuese e madje tejet joshëse. Gazeta Blic ju sjellë disa imazhe të asistentes ‘hot’ të kryeministrit Haradinaj.

Zvicra e miteve dhe ëndrrave

Shtyllat themelore të kulturës janë kujtesa për kohërat e shkuara, kureshtja për kërkesat e së tashmes dhe fantazia për zhvillimet në të ardhmen. Nëse një shkrimtar ballafaqohet me fenomenin Zvicër, ai nuk dëshiron vetëm të zgjerojë dijen për këtë vend. Ai po ashtu dëshiron të zhvillojë një ndjenjë se çka është e denjë për ta dashur dhe për ta çmuar në këtë vend

Nga Iso CAMARTIN

Zvicrën mund ta kuptojmë vetëm nëse kemi parasysh shkëmbimin shumëshekullor përtej kufijve të vendit. Në vijim ky është edhe synimi im. Ju keni shprehur dëshirën të informoheni për Zvicrën nga dikush që s’është politikan, s’është jurist, s’është ekspert i ekonomisë, s’është historian, s’është gazetar dhe assesi njeri i fushës së reklamave. Unë jam filolog, jo si hulumtues akademik, por si fabulist eseistik – dhe kjo domethënë: kam një dashuri të veçantë ndaj «logoi» – ndaj fjalëve dhe fjalive, ndaj gjuhëve dhe çdo gjëje që mund të ndërmerret me gjuhën dhe imazhet gjuhësore.

Për mua e rëndësishme është Zvicra reale, por po aq e rëndësishme është Zvicra e vizioneve dhe fiksioneve, madje edhe Zvicra e miteve dhe ëndrrave. Rrjedhimisht, ju para vetes nuk keni një libër shkencor apo specialiteti për Zvicrën, por më shumë një fletore për shënimin e udhëtimeve nëpër periudhat e ndryshme helvetike. Kjo perspektivë kulturore ndaj realitetit është një botëkuptim, i cili nuk zhbëhet aq lehtë nëse e ke përvetësuar me dekada. Ka njerëz që kanë para së gjithash qëllime politike dhe ekonomike. Dhe ne nuk duam të nënçmojmë kontributin, energjinë dhe sukseset e tyre. Por jeta mund të vështrohet edhe nga aspekti i rrethanave kulturore. Këtu hyjnë të arriturat e një civilizimi, të cilat individin e edukojnë për t’u bërë njeri i lirë dhe solidar, por edhe ato që një komuniteti apo një kombi i krijojnë respekt për vetveten dhe respekt nga të huajt.

Shtyllat themelore të kulturës janë kujtesa për kohërat e shkuara, kureshtja për kërkesat e së tashmes dhe fantazia për zhvillimet në të ardhmen. Nëse një shkrimtar ballafaqohet me fenomenin Zvicër, ai nuk dëshiron vetëm të zgjerojë dijen për këtë vend. Ai po ashtu dëshiron të zhvillojë një ndjenjë se çka është e denjë për ta dashur dhe për ta çmuar në këtë vend. Për atë që nuk është aq e dukshme në shikim të parë, që nuk na shpërfaqet si fjalëmadhe dhe nuk na imponohet, por shpesh gjendet në fshehtësi. Nietzsche, i cili shtatë vera të tëra në Sils-Maria ka menduar për jetën dhe kohën e tij, ka thënë se nëse do të kishte një arsyetim të ekzistencës sonë, ajo është estetike. Me ketë ai gjithsesi donte të thoshte se atë që ne e përjetojmë si të bukur dhe impresionuese, fisnike dhe karakterizuese ia jep jetës sonë një vlerë të shtuar, e cila mund të përbëjë lumturinë tonë.

Kush reflekton për një vend, këtë duhet ta bëjë në mënyrë kritike dhe ashtu që të thellojë gjykimin. Të reflektosh për vendin pjesë e të cilit ndihesh, shumë shpesh domethënë të arrish në një gjykim alternativ të situatës tënde dhe nganjëherë madje të mbarë mjedisit. Në një perspektivë perceptimi estetikisht të shquar kjo domethënë po ashtu të përkrahësh gëzimin tënd ndaj ekzistencës. A mund ta kuptoni se dikush mund të jetë i lumtur të reflektojë për vendin e tij? Që përkundër të gjitha mangësive, pamjaftueshmërive, deficiteve dhe turpeve, të cilat shfaqen në fushëpamje, kur vendi të cilit i përket gjendet në sprovë, mund të duket edhe diçka që të bën të lumtur? Po, që mund në brendinë tënde të të kaplojë një mirënjohje që fati të ka vendosur në këtë vend?

Pra, këtu duhet të mjaftoheni me një zviceran, i cili është rritur në alpe, tek vonë në jetën e tij është bërë qytetar dhe ndaj gjuhës së tij të prejardhjes dhe kulturës ka një raport besnikërie mirënjohëse. Sidomos kur shkruan për atdheun tënd, në karakterin e hershëm mbetesh çuditërisht joobjektiv. Dikush nga Gjeneva, nga Baseli, nga Tiçinoja apo nga Appenzelli shkruan ndryshe për Zvicrën se një retoroman nga kantoni i Graubündenit. Secili lëviz përgjatë perceptimeve prijëse, kur thotë diçka për vendin e tij, që nuk është tërësisht e shkëputur dhe e pastruar nga personi i tij. Viteve të fundit unë kam trajtuar vazhdimisht aspektet e gëzueshme dhe nganjëherë të turpshme të vendit tim. Këtu do të përpiqem që gëzimet dhe shpresat që i ndjej me atë rast, por po aq edhe deziluzionet dhe zhgënjimet t’i seleksionojë dhe t’i lidh tufë. Unë nuk mund t’ju raportoj juve në mënyrë neutrale dhe jopersonale mbi Zvicrën. Por shyqyr zotit ka shumë libra për Zvicrën dhe çdo libër i vlefshëm hap një derë të re dhe të veçantë ndaj këtij vendi. Atëherë hyni pa ngurrim nëpër derën time. Kur të hyni brenda, jeni të lirë që përmes dyerve të reja të depërtoni në zona krejt të tjera nga ato që kam mundur t’ua tregojë unë.

Përktheu: E. Robelli

Pasi u vodhën 700 milionë dollarë, në Spaç nis rigjallërimi i industrisë së bakrit

Industria e bakrit, një prej industrive më fitimprurëse në kohën e diktaturës dhe një prej industrive më të abuzuara në kohën e demokracisë ka nisur të rigjallërohet duke nisur nga Spaçi, vendin e njohur më shumë për burgun famëkeq se sa për potencialin e tij ekonomik

Prej pak javësh, në këtë zonë ka nisur nga puna një uzinë moderne e pasurimit të bakrit, e cila për herë të parë pas më shumë se një dekade, do të rikthejë ciklin e mbyllur të përpunimit të këtij metali.

Uzina me 300 të punësuar shënon gjithashtu një ndarje nga koha kur bakri trajtohej si një mall pa zot, në duart e koncesionarëve të cilët në këmbim të rryshfeteve të majme shfrytëzonin këtë pasuri kombëtare për të pasuruar veten dhe politikanët, duke lënë në mjerim të plotë banorët e këtyre zonave.

Sipas të dhënave zyrtare, në fakt, bakri është i pari në listën e vjedhjeve të panjohura të realizuara nga qeveria e kaluar. Përgjatë tetë viteve 2005-2013, Shqipëria ka eksportuar jashtë vendit 1,8 milionë tonë xeheror, i cili nëse do të ishte përpunuar në vend do të kishte prodhuar një fitim prej 900 milionë dollarësh për ekonominë kombëtare.

Megjithatë, nga shitja e këtij produkti janë përfituar vetëm 205 milionë dollarë, me një humbje prej rreth 80 milionë dollarësh në vit. Shumica e kësaj shume është përfituar nga koncesionari dhe shumë pak, janë rikthyer në formë taksash në buxhetin e shtetit.

Dëmi ekonomik, i shkaktuar nga mungesa e vizionit për zhvillimin e kësaj industrie në vendin tonë si dhe nga korrupsioni në nivelet e larta, arrin në plot 700 milionë dollarë, në tetë vitet e qeverisë së mëparshme.

Për fat të mirë, plani i ri ekonomik i qeverisë shqiptare, ndonëse vendos theksin e zhvillimit tek sektorë si turizmi apo bujqësia, parashikon edhe një rimëkëmbje të industrive minerare përmes modernizimit të vendburimeve të mineraleve dhe investimin në modernizimin apo krijimin e ciklit të plotë të prodhimit.

Hapja e kësaj fabrike të re pasurimi në Spaç u parapri në muajin qershor nga një vendim i publikuar në VKM me numër 126, e cila i hapi rrugën e rikthimit në punë të minierës së Munellës, e cila në kohën e komunizmit u cilësua si një burim me rezerva të jashtëzakonshme, por që nuk mund të shfrytëzohej me teknologjinë e kohës.

Gjithashtu, do të rikthehet në punë miniera e bakrit në Lak Rosh dhe miniera e Karmës. Paralelisht, do të modernizohet fabrika e përpunimit të Fushë Arrëzit dhe do të rikthehet në punë impianti i fraksionimit të skorieve të bakrit në Shëngjit dhe fabrika e pasurimit të bakrit në Mjedë, pranë Shkodrës.

Rikthimi në punë i industrisë së bakrit do të favorizohet edhe nga rruga e re që lidh Fushë Arrëzin me Rrepsin, e rrjedhimisht me autostradën Tiranë-Kukës, një investim i qeverisë shqiptare që shkurton ndjeshëm rrugën deri në pikat e përpunimit dhe minierat e bakrit, duke lejuar një akses të tyre më të thjeshtë në tregun kombëtar dhe ndërkombëtar.

Gjatë 50 viteve të diktaturës, industria e bakrit ishte një prej industrive më fitimprurëse në vendin tonë. Kjo sepse përveç cilësisë së mineraleve tona ekzistonte edhe një proces i mbyllur, i përpunimit të xeherorit, deri në nxjerrjen e produktit përfundimtar.

Ndryshimet e fillimviteve 1990 goditën rëndë këtë industri dhe të gjitha fabrikat e pasurimit, me përjashtim të fabrikës së amortizuar të Fushë Arrëzit, u mbyllën.

Në vijim, shteti shqiptar lidhi një marrëveshje koncensionare, me disa kompani që operojnë në këtë fushë dhe eksportojnë mineralin tonë të papërpunuar jashtë vendit. Megjithatë, këto kompani, deri më tani janë kufizuar në shfrytëzimin e rezervave tona kombëtare, pa investuar aspak në realizimin e një cikli të mbyllur prodhimi. /LEXO.AL

Boiken Abazi shpalos detaje nga bisedat brenda Kryesisë së VV-së

Sekretari për Marrëdhënie me Jashtë i Lëvizjes “Vetëvendosje”, Boiken Abazi, përmes një shkrimi në rrjetin social “Facebook” ka zbuluar detaje të takimit të sotëm të kryesisë së Vetëvendosjes

Ndër të tjera, ai ka treguar se është dakorduar që dy personat që dhanë dorëheqje nga funksionet në VV-së, ish-kryetari i LVV-së, Visar Ymeri dhe Dardan Sejdiu, të ftohen për të diskutuar.

“Duhet shpjeguar gjithashtu që sipas rregullave tona të brendshme, me Statut një deputet nuk mund të japë dorëheqje nga të qenurit anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të Lëvizjes VETËVENDOSJE!, organit më të lartë vendimmarrës. Aty deputetët marrin pjesë ex-oficio për të dhënë kontributin e tyre, për të dhënë llogari para organizatës, për të marrë e dhënë informacionin e domosdoshëm për aktivitetet dhe punën e Lëvizjes, si dhe për të marrë vendime të përbashkëta”, ka shkruar ai.

Statusi i plotë:

Bazuar mbi punën e drejtpërdrejtë që kam patur me ta, shpreh gjithë mirënjohjen dhe falenderimin tim për atë pjesë që unë e konsideroj si kontribut tejet pozitiv që ka dhënë në Lëvizjen VETËVENDOSJE! ish kryetari dhe nënkryetari i Lëvizjes, Visar Ymeri dhe Dardan Sejdiu, kur i kanë mbajtur këto pozicione, dhe kam përshtypjen këtë lloj mirënjohjeje e ndjejnë edhe shumica e aktivistëve. Ama, gjithashtu duhet thënë, se ka disa momente e vendime kyç gjatë kohës që ata kanë drejtuar, me të cilat unë nuk jam pajtuar, e vazhdoj të mos pajtohem, por kam respektuar në fund vendimet që janë marrë brenda organeve të zgjedhura vendimmarrëse të Lëvizjes VETËVENDOSJE! (Kryesisë dhe Këshillit të Përgjithshëm).

Në këto organe ata jo vetëm kanë marrë pjesë dhe kanë patur përherë të drejtën e fjalës, por edhe i kanë drejtuar ose orientuar këto mbledhje, si dhe kanë patur mundësinë për të ngritur çdo çështje e për të propozuar e caktuar edhe rendin e ditës. Sigurisht jo 100% të gjërave që ata kanë propozuar edhe janë miratuar nga këto organe, sepse e tillë është demokracia, nuk kërkon thjeshtë pozitë formale, por kërkon gjithnjë e në secilin rast edhe argumente bindëse dhe mbështetjen e shumicës. Jo rrallë herë është mbivotuar në këto organe edhe Albin Kurti kur ai mbante pozitën e kryetarit para Visar Ymerit.

Sot në mbledhjen e Kryesisë së Lëvizjes u ra dakord që Visar Ymeri dhe Dardan Sejdiu të ftohen sërish për të diskutuar hapur në Kryesi të gjitha çështjet që dëshirojnë të trajtojnë, përfshirë edhe dorëheqjet e tyre, të cilat do të duhej të diskutoheshin bashkë me ta në Kryesinë e Lëvizjes. Duhet shpjeguar gjithashtu që sipas rregullave tona të brendshme, me Statut një deputet nuk mund të japë dorëheqje nga të qenurit anëtar i Këshillit të Përgjithshëm të Lëvizjes VETËVENDOSJE!, organit më të lartë vendimmarrës.

Aty deputetët marrin pjesë ex-oficio për të dhënë kontributin e tyre, për të dhënë llogari para organizatës, për të marrë e dhënë informacionin e domosdoshëm për aktivitetet dhe punën e Lëvizjes, si dhe për të marrë vendime të përbashkëta. Mbase kjo ka qenë një lapsus nga ana e tyre – koha do ta tregojë. S.d.q, në mbledhjet e Kryesisë dhe Këshillit të Përgjithshëm, nëse nuk merr pjesë, nese nuk e hap telefonin kur nevojitesh për t’i thirrur ato, apo nëse nuk jep propozime për pika të rendit të ditës, nuk mundet pastaj që Kryesinë dhe Këshillin ta kritikosh edhe për mosgatishmëri për të trajtuar cilëndo temë. Këshilli mblidhet së paku një herë në tre muaj, dhe nga një herë është mbledhur edhe më shpesh, dhe ky Këshill mund të mblidhet sërish për çdo lloj teme që prek Lëvizjen. Duhet thënë që këto dorëheqje janë gjithashtu kundërthënëse me qëndrimin – me të cilin s’jam pajtuar asnjëherë – se duhej pritur Albin Kurti për të diskutuar me të. Albin Kurti sot morri pjesë në mbledhjen e rregulltë të Kryesisë, dhe tregoi gatishmërinë që tregoi edhe çdo anëtar i Kryesisë për të diskutuar çdo temë në secilin organ të Lëvizjes VETËVENDOSJE!.

Kriza sovjeto-jugosllave e vitit 1971 dhe një rol i Shqipërisë

Është shkruar disa herë se përmirësimi i marrëdhënieve me Jugosllavinë në fillim të viteve ’70 lidhej me kërcënimin rus që u lexua si shumë iminent sidomos pas ngajrjeve të Çekosllovakisë në vitin 1968. Në një përmbledhje publikuar në datën 4 dhjetor 2017 në faqen online të Wilson Center, kjo gjë konfirmohet tanimë nga burime diplomatike jugosllave të kohës së krizës së vitit 1971

Roli i Shqipërisë në këto zhvillime del tërthorazi dhe regjimi i Enver Hoxhës duket se ka përfituar asokohe duke ndjekur ritmin e manovrave jugosllave që sipas shkrimit në fjalë ia dolën të neutralizojnë politikën e jashtme sovjetike në rajon asokohe. Çka më shumë rëndësi, nuk është pa bazë të hipotetizohet se disa veprime të Hoxhës pas kësaj kohe edhe në skenën e brendshme të Shqipëisë, të jenë frymëzuar nga modeli jugosllav i trajtimit të tyre.

Burimi kryesor dokumentar për të vlerësuar nëse ndërhyrja ushtarake sovetike në Jugosllavi ishte apo jo reale në vitin 1971, janë raportimet diplomatike dhe kujtimet e ish-ambasadorit jugosllav në Moskë, Veljko Mićunović. Ky i fundit raporton për një bisedë telefonike mes liderit sovjetik, Leonid Brezhnjev dhe kreut jugosllav Josip Broz Tito të zhvilluar në prill të vitit 1971. Përmbedhja e përmbajtjes së telefonatës iu dërgua ambasadës jugosllave në Moskë, me urdhër të Titos, me synim informimin e ambasadorit për zhvillimet e fundit. Nga kjo telefonatë, por edhe nga një memorandum i takimit të Mićunović me Brezhnjev në gusht të atij viti rezulton se sovjektikët synonin të ndërhyrin në politikën e brendshme jugosllave, edhe pse ndoshta jo direkt dhe me forcë ushtarake.

Por si nisi ky tension?

Ishte vizita e Titos në Pragë, në datat 9-10 gusht 1968 ushqeu bindjen e liderëve sovjetikë se Çekosllovakia mund të ndiqte rrugën e Jugosllavisë të një socializmi jashtë bllokut. Duhet thënë se vetë doktrina e sovranitetit të kufizuar të Brezhnjevit kishte prodhuar ankth te staelitët sovjetikë në Lindjen e Europës, por nga ana tjetër ajo legjitimonte aksionin sovjetik në drejtim të mbylljes së problemeve me shtetet vartëse. Në çdo rast raportet sovjeto-jugosllave u acaruan sërish pas një qetësie që prodhoi vizita në Beograd në vitin 1969, të Andrey Gromikos, në vitet 1970-1971.

Në këtë kohë në Jugosllavi ndodhin disa ngjarje që u lexuan si momente të një krize të brendshme. Konkretisht, në prill të vitit 197, disa student kroatë të paparti morën kontrollin e organizatës studentore të Zagrebit. Ndërkohë një grup emigrantësh kroatë vranë në Stokholm ambasadorin jugosllav dhe nisën të shfaqeshin disa evidence të dyshimta për lidhje mes komunistëve kroatë, organizatave kroate në emigracion, që op kërkonin ndihmën sovjetike. Po kështu, përfaqësuesit diplomatikë sovjetikë në Jugosllavi, nisën të marrin kontakte me zyrtarët komunistë rajonalë në Jugosllavi. Për të trajtuar këto çështje, Tito thirri në Brioni më 28 prill një takim urgjent të Presidiumit të Lidhjes Komuniste Jugosllave dhe në ditën e tretë të tij, më 30 prill, vjen edhe telefonata e Brezhnjevit.

Telefonata i dërgohet si përmbledhje ambasadorit Mićunović, i cili ishte informuar për të nga një anëtar i Byrosë Politike sovjetike dhe aty renditet biseda e bërë mes dy drejtuesve. Brezhnjev e cilëson situatën e brendshme të Jugosllavisë si “shumë të rëndëishme”.

Sipas liderit sovjetik ka patur informacione se trupat jugosllave po lëvizin drejt Beogradit, por Tito ia ka prerë shkurt se “kjo nuk është e vërtetë” dhe më e rëndësishmja se “ne kemi fuqi mjaftueshëm që të zgjidhim këto çështje vetë pa ndihmën e askujt”. Për të mos lejuar asnjë hamendësim, raportohet se Tito e mbylli telefonatën me një theksim të qartë për liderin sovjetik:

Është e mjaftueshme për Ju që të dini se ne do t’i zgjidhim shqetësimet tona vetë

Memorandumi i gushtit, sipërcituar, është hartuar nga ambasadori jugosllav dhe cilësohet Urgjent. Aty evidentohet klima e bisedës me Brezhjevin, bëhen komente mbi qëndrimet e tij dhe lexohet nënteskti I takimit. Aty Mićunović zbulon se telefonata e 30 prillit po bëhej ndërkohë që Byroja Politike sovjetike ishte mbledhur dhe po priste përfundimin e saj, çka provon se politika sovjetike ndaj Jugosllavisë në ato kohë ka patur në fokus shumë skenarë.

Ambasadori shkruan se Brezhnjevi e vlerëson situatën tonë të brendshme si shumë të dobët. Acarimi i liderit sovjetik lidhet me faktin se që nga ngjarjet e Zagrebit e deri në gusht, Bashkimi Sovjetik nuk e kishte zgjeruar prezencën në Jugosllavi, madje sipas ambasadroit në fjalë, “influenca ruse në Jugosllavi ishte dëmtuar”.

Po pse dështoi ndërhyrja sovjetike?

Sipas përmbledhjes së bërë nga Wilson Center, nuk ofrohen dokumente shtesë, por analizohet situata pas këtyre ngjarjeve që dalin në dritë tani.

Pikë së pari, Tito ndërmori disa veprime diplomatike që do të kishin shumë rrjedhime favorizuese për të. Së pari ishte përpejkja për rigjallërimin e Lëvizjes së Vendeve të Paangazhuara drejt Afrikës që solli edhe Samitin e Lusakës. Po kështu si faktorë renditet vendosja e kontakteve mes Beogradit dhe Pekinit, stabilizimi i raporteve me Shqipërinë dhe hartimi i planeve të përbashkëta të mbrojtjes mes Jugosllavisë dhe Rumanisë. Më tej akoma, Beogradi hodhi sytë edhe nga Washingtoni që kulmoi me vizitën e Titos në SHBA në vitin 1971.

Këto pjesë fragmentare ofrojnë një pikë të favorshme për të vëshguar politikën e jashtme sovojetike në fillim të viteve ’70 dhe tregojnë kufijtë e Doktrinës Brezhnjev. Jugosllavia nuk ishte Çekosllovakia, por përgjigja e saj e shpejtë ndaj kërcënimit sovjetik dhe lidhjet e saj rajonale(Rumania dhe Shqipëria) dhe ato globale(Lëvizja e të Paangazhuarve, Kina dhe SHBA), e bënë ndërhyrjen sovjetike të pamundshme përfundon autori, Milorad Lazić.

***
Duhet theksuar se këto zhvillime hedhin dritë mbi arsyet e vërteta të përmirësimit të raporteve mes Shqipërisë dhe Jugosllavisë në vitet ’70, por ato janë arsye që duhen konsideruar edhe për hartimin e Kushtetutës së vitit 1974. Në material mund të shihet sesi Tito reagoi ndaj lëvizjes studentore të Zagrebit – që na kujton në formë lëvizjen studentore të dhjetorit në Tiranë – ndërkohë që jo pa rëndësi është fakti se “pas ngjarjeve të Çekosllovakisë Jugosllavia adoptoi një doktrinë të re ushtarake, të mbrojtjes totale popullore”.

Nuk është e vështirë të shikosh te këto lëvizje, një model që u ndoq më pas edhe në Shqipërinë e Enver Hoxhës. Një nxënës shembullor që edhe në vitet ’70 ndjek shembullin e mësuesve jugosllavë. Po të heqim riorganizimet e bëra pas viti 1948 me ndarjen e funksioneve partiake, modeli politik jugosllav ndiqet në Shqipëri, ndonëse i përshatuar sipas gustove dhe nevojave të Enver Hoxhës. Doktrina e re e mbrojtjes e viteve ’70 ngjan me atë jugosllave, sikurse veprimi i shpejtë dhe i papritur i Hoxhës ndaj të ashtuquajturve liberalë, të kujton veprimin e Titos ndaj lëvizjeve në Kroaci.

Sigurisht që Shqipëria fitoi nga përballja sovjeto-jugosllave për herë të dytë që pas 1948-ës, ndonëse kësaj radhe si aktore në skakierën rajonale dhe duke mundësuar një frymëmarrje edhe për shqiptarët e Kosovës. Kjo për aq sa rezulton nga kjo e dhënë që sillet në këtë material. Në planin e brendshëm duket se Hoxha mësoi edhe më mirë se çfarë donte të thoshte lëshimi i zinxhirit dhe ky ishte një mësim që e asimiloi fare mirë sidomos edhe pas infarktit të vitit 1972. / ResPublica

Ramush Haradinaj fuqishëm kundër SHBA-ve

Kryeministri i vendit, Ramush Haradinaj ka qenë i ftuar në “Ditë mbas ditë”, të Rrokum Tv.Haradinaj ka thënë se Aleanca është kundër Speciales, dhe se ka qenë edhe më herët

Ai ka thënë se Komisioni i Bulliqit ka bërë një punë profesionale sa i përket edhe Demarkacionit e që në këtë rast edhe Aleanca ka qenë kundër.

Ndërkohë, sot QUINT-i përmes një deklarate për media ka dalë fuqishëm kundër shfuqizimit të Gjykatëss Speciale.

Fisnik Ismajli paralajmëron largimin nga VV-ja

Deputeti i VV-së, Fisnik Ismajli më në fund është deklaruar rreth zhvillimeve të fundit në këtë parti.Ai në një shënim në Facebook, ka folur për këto zhvillime, u aka kujtuar disa njerëzve të VV-së që nuk e mbështetën asnjëherë

Shënimi i plotë:

Po pritoj me jepe dorëheqje prej Lëvizjes, se përnjiherë qeky Fisi që i jepi dashni për 7 vjet, kurrë nuk u imponue, as kur e përbuzën mbas shpine, kurrë nuk u bërrylav nëpër fushata me kandidatë të tjerë, kurrë s’u privilegjue me numër të mirë në listë zgjedhore, kurrë nuk i lypi votë kurrkujt, kurrë nuk e përmendën në tubime as nuk e çuen nëpër debate, nuk i dolën krah kolegët deputetë as kur hajnat rrejtën për babën e tij në Kuvend.

Hangër gaz, burg e dajak barabar me secilin aktivist edhe përveç zemrës së vetë, ia dha edhe fushatën #mezemër Lëvizjes sivjet, bashkë me 4 fushata të tjera krejt falas prej kompanisë së tij (që naj klienti tjetër i kishin kushtue mbi 1 milion euro), brenda orës ka me u shndërrue në Fis snobin, Fis djalin e shpijunit, Fisin e Devollve, Fis flliqanin që sen s’ka bo, veç e ka flliqë Lëvizjen tuj shajtë, Fis tradhtarin, Fis puçistin që e pat për pozitë (?!?), Fis lopën që kurrë s’ish ba deputet pa Lëvizjen, Fisin e gjanave të tmerrshme që kurrë s’ia thanë sa ia shihshin Fisit hajrin.

Aktivista të Lëvizjes, edhe ju do të tjerë që deri dje kurrë as s’kam dëgjue për ju, e sot përnjiherë u banët “aktivista” shumë të flaktë, është pikërisht kjo qasja e juej, kjo mënyrë aq e randë edhe e padrejtë e përbuzjes, linçimit e degradimit të njerëzve të tjerë që dhanë aq shumë për Lëvizjen, e brenda ditës i banët monstruma, që është duke më shti me dhanë dorëheqje.

Është pikërisht qekjo qasja e juej, ku e injoroni kontributin, dijeninë e intelektin e secilit që populli e zgjodhi me u ba deputet, duke i marrë meritat veç për vete, që po ma gërrditë Lëvizjen çdo ditë e ma shumë.Me vjet jam shajtë me zalloga të Hashimit e Kadrisë, e pishpirika të Isës. Në raste s’mujsha me besue që ka qasi njerëz në struktura të tyne.

Veç, kur në një rast, veç një rast ju drejtova juve si njeri mos me e linçue Aidën, u banët ma monstruozë se krejt SHIK-at e LDK-ucat bashkë, e pash që, nëse vazhdon kjo qasje, jo unë, por plot kanë me ia therrë prej Lëvizjes.Nëse dikush e ka dëmtue Lëvizjen qeto javë, jeni pikërisht ju, aktivista, që s’po dini me u ndalë. E unë e di mirë që me një fjalë prej dikujt ju ndaleni. Por ju s’jeni tuj e dijtë që në këtë mënyrë po i përzeni krejt njerëzit me vlerë që janë qaty.

E nëse mendoni se Lëvizja po “pastrohet”, atëherë po ju siguroj që Lëvizjes s’ka me i mbetë pothuejse kurrgja ma. Sepse ju vetë po e bani bërrllog.Për mue, secili deputet i Lëvizjes vlen njajtë qaty, edhe pavarësisht bindjeve edhe klaneve që janë krijue, krejt mbeten aktivista në mënyrën e vetë, e aktivistat janë krejt të barabartë, Albini gjithë ka thanë, veç tash po del se përnjiherë do aktivista qenkan ma të barabartë se tjerët.

Prandej, nëse dikush del, respektonja vendimin, qysh asnjani s’e thatë as një fjalë të vetme kur doli Ilir Deda gjatë betejës ma të madhe të Lëvizjes në Kuvend e na bani me u dukë katastrofë, sepse dikush ju pat thanë mos me folë. Dorëheqjet s’kanë hiç lidhje me puç, e as me etje për pushtet. S’ka as armik të brendshëm, e kopalla tjera që po ju dëgjoj duke i thanë. Ose jeni shumë injoranta, ose po e dini, por po e rreni publikun qëllimisht.

Më së shumti këto dorëheqje kanë lidhje me monstrumin në të cilin e keni shndërrue Lëvizjen pikërisht ju.E di që thellë, thellë, edhe vetë e dini se qata njerëz që po i shani nuk janë të këqij. Fundja, me ta ditë e natë qe ma shumë se një dekadë keni hangër e pi në shpija e burgje. A është ky reagim i jueji prej frikës se mos po dalin edhe tjerë, apo është pikërisht me i frikue tjerët për mos me dalë, apo dyjat, nuk po e di.

Veç po e di që fajin më të madh për këtë situatë e keni ju, edhe ata që mujnë, por s’po ju thojnë me u ndalë.Ju mundeni me kujtue se jeni faktor në Lëvizje (që me veprimet e fundit edhe qata e përdhosët), por nuk jeni faktor hiç as në popull, e edhe ma hiç te votuesit. E banët Lëvizjen gazin e botës, e i urryet njerëzit tuej më shumë se ata që e shkelën Kosovën qe 18 vjet, e sot po shkrihen kur po ju shohin kah shani.

Jepni, tash, shajëmni edhe mue. Unë nuk e kam ndërmend me u shajtë ma hiç më me asnjeri. Hiç ma pak me njerëz për të cilët kam jepë qaq shumë (e kam humbë qaq shumë si financiarisht, si në jetë me miq e familje) për me ju përkrahë, edhe në rastet kur ju kam arsyetue e mbrojtë para publikut sa herë keni ba mut, për 7 vjet rresht.

Edhe besomëni, keni dijtë me e ba boll shpesh.Fisi s’ka naj ambicie politike, se asht futë qetu për me ba diçka të mirë, pa asnjë prapavijë. As nuk ka etje për pushtet, as bajraktarizëm. Fisi ka qenë ushtar i zellshëm gjithmonë, si në Koshare, ashtu edhe në Lëvizje, e mbi të gjitha në profesionin e tij qe 20 vjet, duke mbetë në çdo sekond të jetës faqebardhë.

As nuk ka pse me iu dëshmue kurrkujt hiç, kurrë, sepse e ka dëshmue me vepra shumë moti.Fisi veç ia ka mërzi kur dikujt i hyn në hak, e ia përulë punën e kontributin, që është pikërisht çka jeni duke ba ju me këta njerëz që po dorëhiqen. Nalnu ma!Nuk ju kthej përgjigjje, as nuk ju shaj, as nuk postoj prapë, sepse po e punoj temën e magjistraturës edhe do ditë. Natën e mirë.