Lajm.co

Goxhaj: Ja si Soros dhe miku i Ramës duan të ndajnë Kosovën

Avokati i njohur Altin Goxhaj, ka publikuar sot një dokument, ku tregon planin për ndarjen e Kosovës

Në postimin e tij Goxhaj thekson se ky dokument ëhstë hartuar nga Fondacioni Sorors në Kosovë, ku pjesë e tij është edhe Baton haxhiu, i cili njihet dhe si një nga miqtë e ngushtë të kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama.

Ja çfarë shkruan Goxhaj:

JA DOKUMENTI EKSKLUZIV QE NXORRA SOT NE FAX NEËS QE DISKREDITON AXHENDEN SOROS PER COPETIMIN E KOSOVES!!!

Ja Dokumenti me 450 faqe ne 2017 qe pergatiti copetimin e Kosoves qe u pergatit nga Fondacioni Soros Kosove (i keshilltarit te Edit dhe shoku i Fevzos: Baton Haxhiu) drejtohej nga Profesore te njohur Greke qe perfaqesojne sipas Qeverise Greke “me te miren e Greqise”!!!



Kisha Serbe kundërshton ndarjen e Kosovës, e do të tërën në Serbi

Kreu i Kishës Ortodokse Serbe për Rashkë dhe Prizren ka bërë një apel lidhur me Kosovën, duke mbështetur vendimin e Sinodit të Shenjtë të Kishës Ortodokse Serbe në maj të këtij viti, në të cilin thuhet se “Kosova dhe Metohia, me 1,500 objekte fetare ortodokse serbe, është një pjesë e patjetërsueshme e Serbisë, dhe se me ndarjen e Kosovës shumica e serbëve do të liheshin ‘në mëshirën dhe pamëshirën’ e shqiptarëve”

“Ruajtja e kësaj pjese të vendit tonë nuk është çështje e ideologjisë kombëtare apo mitologjisë, për më tepër, as vetëm e territorit, por paraqet thelbin e vërtetë të qenies sonë kishtare-kombëtare dhe ekzistencës, që neve si popull të Zotit dhe Kishën e Krishtit na ruajti të gjallë ndër shekuj në këtë hapësirë”, thuhet në apel.

Më tej në apel, të cilin e transmeton “Beta”, thuhet se “ruajtja e Kosovës dhe Metohisë, si pjesë integrale e Serbisë, në përputhje me Kushtetutën dhe Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të OKB-së nuk do të thotë “konfrontim me botën’, por afirmimi i qëndrimit se pa të drejtat dhe liritë themelore të një populli, identitetit të tij, shpirtërores dhe kulturës, nuk mund të gjenet zgjidhje e qëndrueshme afatgjatë”, përcjell Telegrafi.

“Me ndarje, shkëmbim të territorit apo demarkim mes serbëve dhe shqiptarëve, shumica e serbëve në Kosovë dhe Metohi do të mbeteshin në mëshirën e atyre që deri më tani nuk treguan gatishmëri për të respektuar të drejtat tona”.

“Në një zhvillim të tillë të padëshirueshëm të ngjarjeve ekziston një rrezik i madh që të përballemi me përndjekje të ngjashme me atë të marsit 2004, ose që nën presion dhe terror të heshtur, të detyrohem në eksod”, thuhet në komunikatë.

Kisha Serbe për Rashkë dhe Prizren ka ftuar përfaqësuesit e Serbisë dhe bashkësisë ndërkombëtare që klerit të Kishës dhe popullit serb t’ua mundësojë jetën e qetë në Kosovë, si dhe ruajtjen e objekteve të shenjta në mënyrë që të vazhdohet kontinuiteti i ekzistencës së Kishës Ortodokse Serbe në “Kosovë dhe Metohi”.

“Ky apel nuk përbën ndërhyrje në politikë, por është një klithmë e madhe e atyre që, duke jetuar në Kosovë dhe Metohi, përpara Zotit dhe ndërgjegjes së tyre, kanë përgjegjësi ndaj popullit besimtar, me të cilin e bëjmë kishën të gjallë”, thuhet në deklaratën e Dioqezës së Rashkës dhe Prizrenit.

Donald Trump mund të jetë rekrutuar si agjent nga rusët, që në vitin 1986

Nga Kreig Anger

Oleg Kalugin, ish-shefi 83-vjeçar i kundërzbulimit të KGB-së sovjetike, ka një rëndësi të veçantë këto ditë, pasi përvoja e tij e bën atë një mjeshtër të skemave, përmes së cilave ishte i aftë të zinte në kurth edhe Donald Trumpin. Operacioni filloi gjatë një udhëtimi të vitit 1978 në Çekosllovaki, jo shumë kohë pas martesës së Trumpit me Ivanën.

Të porsamartuarit, ngjallën interesin e Ministrisë Çeke të Sigurisë Shtetërore (e njohur edhe si StB). Një bashkëpunëtor i policisë sekrete, filloi të vëzhgonte Ivanën, dhe e takoi atë disa herë gjatë viteve që pasuan. Mbajtja e dosjeve për çekët që ishin larguar nga vendi, ishte proçedura standarde e operimit për StB.

Sipas gazetës gjermane “Bild”, duke filluar nga viti 1979, dosjet e StB thonë se “telefonatat midis Ivanës dhe babait të saj, duhej të përgjoheshin të paktën një herë në vit”. “Edhe korrespondenca e tyre kontrollohej”. Agjenti i cili raportonte për Ivanën, përdorte emrat e koduar “Langr” dhe “Chod”.

Dosjet e StB, janë vulosur me termin “tepër sekret”, mbajnë emrat e koduar “Slusovice”, “America”, dhe “Capital”, dhe flasin për një përpjekje të vazhdueshme për të mbledhur sa më shumë informacione rreth Trumpit. “StB, mendonte se kishte shumë gjasa që agjencitë amerikane ta përdornin Ivana Trumpin. Dhe ata dëshironin ndërkohë të përdornin Trumpin për të mbledhur informacione mbi elitën e SHBA-së”- thotë Libor Svoboda, historian nga Instituti i Studimeve të Regjimeve Totalitare në Pragë.

Arkivat e StB, tregojnë gjithashtu se babai i Ivanës, Milosh Zelniçek, u monitorua nga shërbimet sekrete dhe se gjatë udhëtimit të tij 1977 në SHBA për martesën e Ivanës, iu nënshtrua një kontrolli të imtësishëm në një aeroport. Atij iu kërkua të bëhej bashkëpunëtor, përndryshe nuk do të lejohej të dilte jashtë vendit.

Por në vend të dhënies së materialeve komprometuese, Zelniçek mund të ketë dorëzuar thjesht informacionin më minimal të nevojshëm, për të mbajtur StB jashtë jetës së tij. Nuk dihet me saktësi se kur KGB-ja hapi një dosje për Donald Trumpin. Por për policinë sekrete çeke ishte një praktikë e zakonshme, ndarja e informacionit të klasifikuar mbi Trumpin me kolegët e KGB-së.

Është e paqartë se sa vetë Trumpi dinte mbi survejimin nga çekët, por kur Mikhail Gorbaçovi, udhëheqësi i fundit i Bashkimit Sovjetik, u ngjit në pushtet në vitin 1985 dhe prezantoi politikat e perestrojkës (ristrukturimit) dhe glasnostit (hapjes), të cilat zbutën tensionet e Luftës së Ftohtë, Trump u “infektua” thellësisht me një rast të rëndë të rusofilisë.

Në të shkuarën, pjesëmarrja e tij në politikë kishte qenë e kufizuar në nxitjen e këshilltarit të tij Roi Kun për uljen e taksave dhe gjëra të ngjashme – ose dhënien e donacioneve politike për të përmbushur këto qëllime.

Papritmas, Trump e rishpiku veten si një pseudo-autoritet mbi armët bërthamore, dhe pretendoi se mund të luajë një rol kyç në kufizimet e armëve strategjike. Trump e trajtoi këtë çështje në një intervistë me gazetarin Ron Rozenbaum në revistën “Manhattan Inc” në nëntorin e vitit 1985, në të cilën ai mbështeti nismën për frenimin e përhapjes së armëve bërthamore. “Asgjë nuk ka më shumë rëndësi për mua tani” – tha ai.

Trump citoi xhaxhain e tij të ndjerë John Trump, një profesor I Universitetit MIT, i cili i shpjegoi se teknologjia bërthamore po bëhej kaq e thjeshtësuar, sa që “një ditë do të jem duke ndërtuart një bombë në bodrumin e shtëpisë tënde”. Trump artikuloi një metaforë të ngjashme në intervistën që dha për “The Washington Post” .

”Disa njerëz kanë aftësi për të negociuar. Është një art që në fakt është i lindur. E ke ose jo” Mungesa e besimit nuk ishte problemi i tij. “Mund të më duhet vetëm një orë e gjysmë për të mësuar gjithçka mbi raketat. Gjithsesi unë mendoj se e di shumicën”- tha ai.

Disa muaj më vonë, në vitin 1986, ai këmbënguli të takonte Bernard Loun, një kardiolog nga Bostoni, i mire-njohur për shpikjen e defibrilatorit, dhe ndarjen Çmimin Nobel në Mjekësi me Jevgeni Shazov, mjekun personal të Mikhail Gorbaçovit.

Pastaj Trump shtërngoi duart me mjekun rus, duke iu mburrur se i mjaftonte një orë takim me Gorbaçovin, për t’i dhënë fund Luftës së Ftohtë. Pas tërheqjes së Nobelit, Loun dhe Shazov shkuan në Moskë ku takuan Gorbaçovin, udhëheqësin e ri sovjetik. Jo shumë kohë pasi u rikthye në SHBA, Loun mori një mesazh nga Trump.

Asokohe, Loun nuk kishte dëgjuar kurrë për të, por fshehurazi shpresonte që Trump mund të kontribuonte në Fondacionin e Kërkimeve Kardiovaskulare. Ata u takuan në zyrat e Kullës Trump. “Më trego gjithçka që di për Gorbaçovin”- më tha Trump. Pas 20 minutash apo më shumë duke treguar përvojën e tij nga takimi me udhëheqësin sovjetik, Loun u ndje i poshtëruar, kur vuri re se Trump nuk po dëgjonte.

“Mendova se kishte tjetër gjë në mendje, por nuk e dija se çfarë”. “Pse doni të dini mbi të?”- e pyeti Trumpin. Ky i zbuloi planin e tij të madh. “Nëse unë kam informacion për Gorbaçovin, mund t’i kërkoj mikut tim të mirë Ronit, të më bëjë ambasador të SHBA-së në Moskë”. “Roni?”- pyeti Loun. “Ronald Reganit”- sqaroi Trump.

Pastaj ai përsëriti se brenda një ore nga takimi me Gorbaçovin, do t’i jepte fund Luftës së Ftohtë. “Më tmerroi arroganca dhe injoranca e tij mbi kompleksitetin e njërës nga çështjet më të ndërlikuara me të cilat ballafaqohen njerëzimi! Ai besonte se mund ta zgjidhte atë brenda një ore!?”- kujton ai.

Falë Gorbaçovit, “ariu” rus kishte më në fund një fytyrë miqësore, por KGB-ja jo. Ajo mbeti organizata më efektive dhe më e frikshme e mbledhjes së informacioneve në botë, me më shumë se 400.000 oficerë brenda Bashkimit Sovjetik, dhe 200.000 roje kufitare, për të mos përmendur një rrjet të madh informatorësh.

Dhe kjo nuk përfshinte edhe Drejtorinë e Parë (FCD), të ngarkuar me mbledhjen e inteligjencës së huaj. Ajo kishte rreth 12.000 oficerë dhe drejtohej nga gjenerali Vladimir Krushkov, një aparatçik komunist i linjës së ashpër, që dukej të ishte duke u notuar kundër rrymës së historisë. Nga një përmbledhje e memove të tij gjatë periudhës 1985-1984, rezulton se ai ishte thellësisht i shqetësuar se KGB-ja nuk kishte arritur të rekrutonte mjaftueshëm agjentë amerikanë.

Ai urdhëroi oficerët e tij të përpunonin jo vetëm të dyshuarit e zakonshëm majtistë, të cilët mund të kishin simpati ideologjike me sovjetikët, por edhe njerëz të ndryshëm me ndikim, si biznesmenë të shquar. Dhe kështu nisi nën orkestrimin e Krushkov, edukimi politik i Donald Trumpit në marsin e 1986-s, kur u takua me ambasadorin sovjetik në Kombet e Bashkuara Juri Dubinin dhe vajzën e tij Natalia Dubinina.

Kjo e fundit, pjesë e delegacionit sovjetik në OKB, ishte një figurë interesante, në atë që misioni sovjetik ishte gjerësisht i njohur për përfshirjen e agjentëve të KGB-së. Kur Juri Dubinin mbërriti në Nju Jork, e bija e shoqëroi fillimisht në Kullën Trump.

Mbetet e paqartë nëse ishin marrë masat paraprake, për këtë takim tejet të pazakontë midis një diplomati të lartë sovjetik dhe Trumpit. Disa muaj më vonë, Trump deklaroi:”Jam në bisedime për ndërtimin e një hoteli të madh luksoz pranë Kremlinit, në partneritet me qeverinë sovjetike”.

Më 4 korrik 1986, Trump shkoi në Moskë me Ivanën dhe dy ndihmës. Ai kontrolloi vende të ndryshme potenciale për një hotel, duke përfshirë disa zona pranë Sheshit të Kuq. Ai qëndroi në një suitë në Hotelin Kombëtar, ku Vladimir Lenini dhe gruaja e tij kishin qëndruar në vitin 1917.

E gjithë vizita u vëzhgua nga afër nga KGB-ja.

Pas udhëtimit, “The New York Times”, raportoi se Trump ishte takuar në Moskë “me udhëheqësin sovjetik, Mikhail S.Gorbaçov”. “Tema e dukshme e takimit të tyre ishte ndërtimi i mundshëm i hoteleve luksoze në Bashkimin Sovjetik nga zoti Trump. Por thirrjet e zotit Trump për çarmatimin bërthamor, ishin gjithashtu të njohura për rusët””.

Në fakt, takimi i Trump me Gorbaçovin nuk u zhvillua kurrë. Raporti, me sa duket, ishte vetëm një vetë-promovim në stilin Trumpian në një media të njohur. Për më tepër, ka shumë pyetje pa përgjigje, mbi atë se çfarë ndodhi saktësisht gjatë vizitës së Trump. Nuk është e qartë nëse Trump e kuptoi se kompania “Intourist” me të cilën po bisedonte për ndërtimin e hotelit, ishte në thelb një degë e KGB-së, puna e së cilës ishte të spiunonte turistët e profilit të lartë që vizitonin Moskën.

Oleg Kalugin, thotë se KGB-ja ishte e mirë-përgatitur mirë për përdorimin e videove seksuale për të prodhuar kompromat (materiale komprometuese). Asokohe, ishte një praktikë e përhapur punësimi i vajzave të reja, duke i përdorur at si prostituta për të kapur mat vizitorë politikanë dhe biznesmenë të huaj.

“Nuk do të habitesha nëse rusët kanë fotografi të Trumpit gjatë vizitës së tij në Rusi, apo të kontakteve intime me vajza të reja, që kontrolloheshin nga inteligjenca sovjetike”- tha ai. Më 24 korrik 1987, gati menjëherë pas kthimit të Trump nga Moska, një artikull u shfaq në “Executive Intelligence Review”, duke sugjeruar se diçka e mistershme po ndodhte mes tij dhe Kremlinit. “Sovjetikët thuhet se po kërkojnë më shumë mirësjellje, një kandidim të mundshëm presidencial nga Donald Trump, ndërtuesit të njohur nga Nju Jorku, që ka bërë pasuri përmes spekulimeve me pasuritë të paluajtshme, dhe kontrollon interesat e krimit të organizuar në këtë fushë”- thuhej në artikull.

A po përkrahin vërtet sovjetikët Trumpin për të garuar si president? A po e merrte ai në konsideratë këtë mundësi? Trump sponsorizoi disa intervista të tijat në mediat amerikane, duke kritikuar disa aspekte të politikës së jashtme të SHBA-së.

Ndërsa një artikull i botuar në “Times”, sugjeronte se Trump mund të bëhej pjesë e garës paraprake republikane në presidencialet e vitit 1988 kundër Xhorxh H.W Bush, asokohe zëvendëspresident në detyrë. Ai e mohoi zyrtarisht këtë pretendim.

Bush ishte shumë i fortë në garën për kandidatin republikane, dhe vetë Trump kishte një çështje tjetër me të cilën duhej të merrej. Trump e kishte ndjerë se anglishtja me theksin e rëndë çek të Ivanës, do të peshonte gjatë fushatës. Nuk qe një marrëdhënie e lumtur, dhe në fakt martesa e tij ishte një barrë që donte të lëshonte, përpara se t’i hynte një kandimi serioz presidencial. Megjithatë, synimi presidencial i Donald Trump ishte në proces.

Burimi: Marrë me shkurtime nga “New Republic”

“Jeta që ne njohim merr fund në…” zbulohet artikulli që parashikon fundin e botës

Një artikull australian që daton që në vitin 1973 dhe parashikon fundin e botës ka dalë në sipërfaqe. Artikulli është realizuar me ndihmën e studiuesve të MIT si dhe një super-kompjuteri. Fundi i botës sipas asaj që thuhet në artikull parashikohet për vitin 2040 dhe do të vijë si pasojë e një ndryshimi drastik global në vitin 2020

Jeta e civilizuar siç e njohim ne merr fund në vitin 2040, në këtë përfundim kishin dalë kërkuesit e institutit në vitin 1973 me ndihmën e një programi që quhej World One dhe një nga kompjuterat më të sofistikuar të kohës.

Korporata e Transmetimeve Australiane e ri-publikoi raportin origjinal, duke e bërë të disponueshëm online dhe duke i dhënë kështu njerëzve në internet 2 vite kohë që të panikosen ose përgatiten.

Pastaj do të fillojë numërimi mbrapsht për vitin 2022 ku ndryshimet globale pritet të ndodhin, gjithmonë sipas raportit të vitit 1973.

Në raport ndër të tjera, thuhej:

Rreth vitit 2020, gjendja e planetit bëhet shumë kritike. Nëse nuk bëjmë asgjë për këtë, cilësia e jetës zbret në zero. Ndotja do bëhet kaq serioze që do të fillojë të vrasë njerëzit, kështu popullsia do të zvogëlohet, më e ulët se në vitin 1900. Në këtë fazë, rreth vitit 2040-2050, jeta e civilizuar siç e njohim në këtë planet do të pushojë së ekzistuari. “

Një paralajmërim i hershëm i Berzhinskit për Moskën në Ballkan

Zbigniew Brzezinski (Global Viewpoint, 1999)

Shah Moskës

Me përfundimin e luftës, nëpërmjet një blici ushtarak, rusët hyjnë në Prishtinë: 2500 parashutistë të gatshëm të lëshohen mbi qytet. Moska hedh poshtë gjithçka, por do një sektor që ta kontrollojë. Ky është programi i studiuar nga Kremlini dhe nga Beogradi. Millosheviçi reziston, Jelcini jo. Dhe të parit nuk i mbetet veçse të dorëzohet

Misteri i vërtetë dhe i pazgjidhur i krizës në Kosovë është: Pse u dorëzua Millosheviçi? Të shumta teoritë lidhur me këtë, por asnjëra vërtet bindëse. Edhe duke dashur t’i lexosh në tërësinë e tyre, nuk kuptohet se pse 79 ditët e bombardimeve ajrore kanë bërë të ngrihet flamuri i bardhë në Beograd. Analizat më të rëndësishme mund të përmblidhen kështu:

Një fitore ushtarake

Versioni i parë, fillimisht i mbështetur nga Zëdhënësi i NATO-s: Millosheviçi është dorëzuar pas eskalimit të bombardimeve të Aleancës në dëm të trupave të tij, të bëra më efikase pas ndërhyrjes së njerëzve të UÇK-së, të cilët kanë nxjerrë forcat serbe nga vendodhjet e tyre. Dobësia e kësaj teorie qëndron në vetëdijen se ushtria serbe e ka lënë Kosovën në kushte të mira, pa vuajtur kushedi se çfarë nga inkursionet ajrore të aleatëve, pavarësisht komunikatave, dhe pa pësuar humbje të konsiderueshme njerëzore apo materiale. Në një profil pastërtisht ushtarak, bombardimet kanë qenë një fiasko e vërtetë.

Një fitore strategjike

Versioni i dytë, domethënë rasti kur Zëdhënësi i NATO-s bën një hap prapa: Millosheviçi është dorëzuar prej dëmeve të pësuara prej bombardimeve ndaj infrastrukturave ekonomike serbe, dora dorës të bëra gjithnjë e më të mëdha. Edhe kjo tezë nuk qëndron, pasi bombardimet nuk e kanë minuar kurrë moralin as të popullsisë civile, as të forcave ushtarake. Përkundrazi: Milicitë serbe dukej pothuajse sikur po e prisnin momentin që NATO më së fundi do ta gjente kurajën për një sulm tokësor që të mund t’i shkaktonin, megjithëse pjesërisht, humbje të konsiderueshme aleatëve. Millosheviçi, është stërnjohur, nuk është njeri sentimental dhe aq më pak e besueshme që mjerimi ekonomik i popullit mund të ketë qenë vendimtar në dorëzimin e tij.

NATO, një armik i pamposhtur

Versioni i tretë, i hedhur në qarkullim nga Shtëpia e Bardhë: Millosheviçi është dorëzuar pasi e ka kuptuar se një sulm tokësor ishte vetëm një çështje ditësh dhe se Presidenti amerikan po bindej përditë e më shumë për domosdoshmërinë e saj. Hipotezë jo e besueshme, duke parë se kur Millosheviçi ka kapitulluar, përgatitjet për një sulm tokësor qenë akoma në një gjendje smebrionale. Dhe sidomos, pavarësisht sigurimeve të vazhdueshme të Clinton, lidershipi amerikan ishte larg nga pasja e kurajës për marrjen e përgjegjësisë së sulmi tokësor të përgjakshëm.

Një sukses politik

Versioni i katërt, i favorizuar nga Departamenti i Shtetit: Millosheviçi është dorëzuar pasi ka kuptuar se NATO, falë rakordimit të fortë diplomatk të saj, nuk do t’i pushonte bombardimet dhe se do të qëndronte khoezive deri në fund. Konsideratë ka mundësi e vërtetë, që megjithatë nuk shpjegon se pse Millosheviçi ka zgjedhur papritmas të braktisë fushën, sidomos në dritën e asaj që u tha më sipër lidhur me joefikasitetin e bombardimeve mbi trupat, mbi ekonomike dhe mbi ngurrimin amerikan për të hyrë në luftë tokësore. Një pasivitet public dhe kushtet e përgjithshme të mira të ushtrisë qenë pikat e tij të forta.

Rusia shpëton NATO-n

Versioni i pestë, i hedhur në qarkullim nga të gjithë ata që shikonin tek Rusia një aleat edhe kur, në mënyrë të qartë tregohej se nuk ishte: Millosheviçi është dorëzuar pasi më 3 qershor Rusia, pasi e ka mbështetur fuqimisht, e braktis në fatin e tij dhe zgjedh Perëndimin, duke e izoluar kështu Beogradin dhe duke e privuar faktikisht nga çdo zgjedhje alternative. Kjo analizë, e përqafuar haptazi midis të tjerëve nga Sër Michael Jackson (komandanti britanik i KFOR-it), përmban ndonjë element vërtetësie sidomos nëqoftëse lidhet me teoritë e tjera. Ama nuk hedh dritë as mbi atë se çfarë donte të fitonte Moska kur dukej se përqafonte kërkesat e aleatëve dhe kërkonte që ta bindëte liderin e Beogradit ta braktiste Kosovës, as mbi faktin se pse Millosheviçi papritmas është bërë personazh jokomod.

Përgjigja për misterin duhet gjetur në një analizë të kujdesshme kronologjike të reagimeve të Moskës ndaj krizës dhe sidomos në sjelljen dukshëm të çuditshme të Kremlinit gjatë 10 ditëve vendimtare të konfliktit, nga data 2 deri më 12 qershor. Politika ruse ndaj Kosovës mund të kuptohet më mirë në dritën e 3 fazave të mirëdalluara. E para ka qenë instinktive dhe e thellë, duke qenë se në mënyrë emotive dhe instinctive solidaritetin moskovit ndaj Millosheviçit, dënimin e sulmeve të NATO-s dhe premtimin për ta mbështetur liderin e Beogradit. Kohë përpara nisjes së bombardimeve, Duma ka bërë të ditur se do ta ndihmonte Millosheviçin në rast sulmimi. Dhe me afrimin e orës X, rusët kërkuan dënimin e Kombeve të Bashkuara, ndërkohë që Kryeministri Primakov tentonte të bindëte gjermanët që të mbështesnin një propozim paqeje fuqimisht në favor të Millosheviçit. Ndërkohë shtoheshin zërat për një kontigjent vullnetarësh rusë të hyrë në Serbi me urdhërin që të ndihmonin ushtrinë serbe, dhe inteligjenca perëndimore denonconte dërgimin e pajisjeve ushtarake. Për më tepër, pozicioni rus është fotografuar shkëlqyeshëm më 25 mars nga e përditëshmja moskovite “Nezavisimaya Gazeta”. “Është në interesin rus të lejojë që Shtetet Bashkuara dhe NATO-ja, bashkë me aleatët e tyre të çmendur të të Europës Lindore e Perëndimore të shkojnë përpara me luftën në Ballkan dhe të ngecin aty. Ka nisur rënia e perandorisë amerikane”, por kur Kremlini kupton se fronti europian do të qëndrojë kompakt, atëhere ja ku skenari ndryshon dhe kalohet në fazën e dytë.

Rusia fillon të lëvizë dhe për të mos mbetur e përjashtuar nga vendimet perëndimore. Këtë e bën gjatë konsultimeve të Ministrave të Jashtëm të G-8. Chernomyrdin, ish Kryeministër, luan një rol të dorës së parë në tentativën për ta bindur NATO-n të drejtohet nga një zgjidhje politike në shkëmbim të zbutjes ruse. Në fund të majit hyn në skeenë edhe Presidenti finlandez Martti Akhtisaari, që drejton bisedimet në emër të G-8. Ndërkohë, Chernomyrdin takohet veçmas më liderin e Beogradit, ndërsa deklarimet zyrtare moskovite bëhen gjithnjë e më të ashpra. Më 26 maj Chernomyrdin boton në “The Ëashington Post” një editorial histerik, në të cilin shkruan se “Shtetet e Bashkuara e kanë humbur të drejtën morale që të jenë lideri i demokracisë botërore në dritën e bombardimeve që varrosin lirinë dhe demokracinë në Jugosllavi” dhe kërkon që Beogradi të dëmshpërblehet për të shmangir që Jelcini të ngrijë marrëdhëniet diplomatike midis rusëve dhe amerikanë deri në përfundim të bombardimeve. Të nesërmen takohet me Millosheviçin. Nga ai moment, në harkun e pak ditëve, politika ruse hyn në fazën e tretë.

Dy ditë pas daljes shpërthyese të Chernomyrdin, bëhet e njohur se diskutimi i tij me Millosheviçin ka qenë mjaft i frutshëm. Më 2 qershor, emisionet e lajmeve ruse deklarojnë se Akhtisaari dhe ish Kryeministri “i kanë paraqitur Beogradit jo një, por dy plane” dhe se “Moska e konsideron mundësoinë e një ndarjeje virtuale të Kosovës”, me një “kontigjent rus” të gatshëm që të kontrollojë verilindjen e Kosovës. 24 orë më vonë, më 3 qershor, Millosheviçi e pranon propozimin e NATO-s për tërheqjen e trupave nga Kosova, ndërsa Chernomyrdin deklaron në televizionin shtetëror rus se “me kërkesën jugosllave, edhe Rusia do të marrë pjesë në operacionin paqeruajtës”. Mëkat që ngjarjet i shpëtojnë nga dora. Më 4 qershor, ministrat rusë e Jashtëm dhe të Mbrojtjes e sigurojnë Dumën se Jugosllavia nuk du të tradhëtohet. Më 5 qershor, rusët nuk paraqiten në takimin e parë të mbajtur midis oficerëve serbë dhe atyre të NATO-s për të studiuar detajet e tërheqjes brenda një jave. Midis 5 dhe 7 qershorit, traktativat ndërpriten dhe më 10 qershor NATO shprehet në favor të një shtyjeje.

Po atë ditë, një kontigjent ushtarak rus lë vendodhjen e tij në Bosnje dhe, në marrëveshje me Serbinë, niset me shpejtësi drejt Kosovës. Kjo ndërkohë që qeveria ruse siguron Zëvendëspresidentin amerikan se trupat ruse nuk do të futen në Kosovë. Shtëpia e Bardhë i beson dhe bllokon planin e komandantit të NATO-s për një sulm preventiv në Prishtinë. Në orën 1 e 30 të natës, rusët hyjnë në Prishtinë dhe, me ndihmën serbe, pushtojnë aeroportin dhe u ndalojnë hyrjen forcave të NATO-s. (Burime të inteligjencës pohojnë se rusët kanë mundur të mbështeten mbi një pajim ushtarak të dhënë nga serbët). Një kronohistori e detajuar e e këtij blici ushtarak është botuar më 14 qershor nga “Moskovsky Komsomolets”, që zbulon sesi qysh më 12 qershor një kontigjent prej 2500 parashutistësh ishte i gatshëm që të lëshohej mbi Prishtinë, ndërkohë “që tashmë ishte vendosur që Rusia të kishte një sektorin e saj” në Kosovë. Dhe në rast se Hungaria do t’ia ndalonte përdorimin e hapësirës së saj ajrore, atëhere Bullgaria do t’ia lejonte kalimin, duke i dhënë kështu jetë një korridori që lidhte drejtpërsëdrejti Rusinë me Kosovën. Domethënë, ndarja e territorit ishte caktuar tashmë në mënyrë unilaterale, i pëlqente ose jo NATO-s. I ndryshëm versioni i Kremlinit, që e hedh poshtë të ketë kërkuar lejen bullgare, përveçse rumune dhe hungareze, për të hyrë në fly zone respektive. Aq sa ta ndërpresë operacionin nga frika e rrëzimit të ndonjë avionic. Ndërkohë forcat serbe, tashmë në rrugën ë tërheqjes, e shmangin një mbështetje të hapur ndaj rusëve për të shmangur një rifillim të bombardimeve.

Gjatë një jave të tërë, Moska vazhdon të pretendojë një sector të sajin. Deri kur, më 18 qershor, pranon me gjysmë zemre që t’i shpërndajë trupat e saj në zonat e kontrolluara nga francezët, amerikanët dhe gjermanët. Operacione që të lënë të kuptosh mjaft mirë sesi dorëzimi i Millosheviçit nuk është gjë tjetër përveçse ana tjetër e medaljes e një manovre të dakordësuar midis Beogradit dhe Moskës. Po, pasi sapo kupton se nuk mund ta përçajë Aleancën, Moska vendos që të “shitet” si ndërmjetëse për Perëndimin, duke biseduar në realitet me Beogradin qysh nga fillimi. Ideja ishte ajo që të bindëte NATO-n se zgjidhja e drejtë ishte dhënia Serbisë e zonës verilindore të Kosovës, natyrisht nën kontrollin e Moskës. Një zgjidhje që do t’i jepte edhe vlerë e prestigj veprimit diplomatik rus. Por projekti ka kapitulluar pasi 3 vende të vogla europiane kanë pasur mirësinë që të mos i besojnë Moskës, ndërsa NATO nuk ka dashur të lëshojë lidhur me një sektor të kontrolluar ekskluzivisht nga rusët.

Në dritën e këtyre rrethanave, mund të thuhet se aleanca e dyfishtë serbo – ruse ka dështuar. Ndërkohë që Clinton ka luksin ta falenderojë publikisht Kremlinin për bashkëpunimin e tij.

Brighton i mban leksion Manchester Unitedit të Jose Mourinhos

Brighton e ka mposhtur Manchester Unitedin lehtësisht në javën e dytë të edicionit të ri të Premierligës të shtunën në Brighton

Brighton ishte nikoqir i Manchester Unitedit në “Amex Stadium” të shtunën pasdite, dhe triumfoi lehtësisht 3-2 falë një mbrojtjeje të paqëndrueshme të djelmoshave të Jose Mourinhos. Pas 25 minutave lojë, Glenn Murray i kaloi vendasit në epërsi me një prekje fantastike të topit nga rreth tri metra largësi, duke e lënë të shtangur David de Gean.

Vetëm dy minuta më pas, pakujdesinë dhe tollovinë në mbrojtjen e Unitedit e shfrytëzoi Shane Duffy, që realizoi nga afërsia. Reagimi i Unitedit ishte i shpejtë, kur Romelu Lukaku shënoi brenda gjashtëmetersisht, dhe kur mendohej se “Djajtë e kuq” do ta barazonin rezultatin, Brighton befasoi sërish.

Një vendosje e keqe në mbrojtje bëri që Baily të shkaktojë penallti, të cilën Gross e konvertoi në gol një minutë para përfundimit të pjesës së parë.

Mourinho u fut në pjesën e dytë me dy zëvendësime të menjëhershme , duke e futur Jessie Lingardin në vend të Pereiras dhe Marcous Rashfordin në vend të Juan Matas.

Megjithatë, kjo s’i bëri punë Unitedit që deri në fund nuk arriti të shënojë më shuëm se një herë deri në fund. Në minutën e fundit të kohës shtesë, Pogba shënoi nga penalltia.

Kriza turke asgjë, nga ajo që do të ndodhë me Kinën

Duke rënë sërish në pozitat e një të forti të gjendur nën rrethim, presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan fajësoi tradhtarët dhe fuqitë e jashtme, për krizën financiare që po përjeton vendi i tij, dhe duke e përshkruar dollarin e fortë të Shteteve të Bashkuara, si një ndër “plumbat, gjylet dhe dhe raketat” që të huajt janë duke përdorur në “luftën ekonomike” kundër vendit të tij

Nga Ruchir Sharma

Shumë tregje në zhvillim, e bëjnë veten të prekshëm ndaj krizës financiare, duke shpenzuar më shumë sesa mund të përballojnë, dhe duke u mbështetur tek huadhënësit e huaj për të financuar këto zakone të shtrembëruara, por Turqia ishte një rast ekstrem edhe para se Erdogan të ngjitej në pushtet në vitin 2002.

Politikat e tij më të fundit – duke përfshirë përcaktimin e normave të interesit në nivele artificialisht të ulëta dhe rritja e borxheve, defiçiteve dhe inflacionit – i kanë përkeqësuar gjërat. Shumë turq të pasur, e panë ardhjen e një krize tjetër, dhe nisën të largoheshin nga vendi para se të huajt t’i bashkoheshin me minutat e fundit, duke përshpejtuar rënien e lirës turke gjatë ditëve të fundit. Problemet e Turqisë e kanë origjinën brenda vendit, dhe lufta ekonomike kundër saj, është një figurë e imagjinatës konspirative të zotit Erdogan.

Por ai ka të drejtë, kur denoncon ndikimin e një dollari në rritje, që ka një histori të gjatë të shkaktimit të dëmeve në vendet në zhvillim. Ashtu si shumë kriza në zhvillim të monedhës botërore para kësaj, kjo vjen në një kohë kur Rezerva Federale e SHBA-së po rrit normat e interesit, duke rritur vlerën e dollarit.

Ndërsa dollari forcohet, vendet në zhvillim si Turqia e kanë gjithnjë e më të vështirë të paguajnë borxhet e tyre në dollarë, dhe përfundimisht investitorët fillojnë të largohen. Tani çështja është nëse Turqia është e gatshme të shkaktojë një krizë më të gjerë globale, si ajo që shkaktoi bahti tajlandez në vitin 1997.

Përgjigjja nuk është e qartë. Rënia e lirës turke, ka ndikuar negativisht në monedhat e tjera të vendeve në zhvillim, por pak prej këtyre vendeve kanë të përbashkët problemin e dyfishtë të Turqisë, të pasjes së borxheve të mëdha të jashtme, dhe politikave qeveritare që ushqejnë inflacionin.

Por ekziston një pikëpyetje edhe më e madhe:Dollari i fortë, që po dobëson ekonominë e Turqisë mund të minojë gjithashtu ekonominë e dytë më të madhe në botë, Kinën. Kina është e ndjeshme ndaj dollarit të fortë për arsye të ndryshme. Në një nivel, Kina është shumë më pak e ndërvarur nga importet sesa Turqia, e cila duhet të blejë pothuajse të gjitha lëndët e saj të para, përfshirë naftën nga jashtë.

Ndryshe nga Turqia, Kina nuk ka një defiçit tregtar kronik, dhe s’ka nevojë të marrë shumë hua në dollarë për të financuar blerjet e saj jashtë vendit. Gjithsesi, në prag të krizës financiare globale të vitit 2008, Pekini u përpoq të frenojë rënien e ekonomisë së saj, duke urdhëruar bankat shtetërore që të pompojnë kredi të reja.

Më shumë se gjysma e rritjes së borxhit global gjatë dekadës së fundit, ishte krijuar si një huamarrje e brendshme në Kinë. Tani ka më shumë para që qarkullojnë në Kinë sesa në Shtetet e Bashkuara, shumica e tyre në duart e kinezëve, të cilët janë vazhdimisht në shikim të kthimeve më të larta.

Pra, edhe Kina përballet gjithashtu me një rrezik serioz të ikjes së kapitalit. Periudha e fundit filloi në vtin 2015, mes treguesve të hershëm se Rezerva Federale do të fillonte të ngrinte normat e interesit. Kina e ndaloi eksodin, duke shtrënguar kontrollet mbi monedhës e saj, por kontrollon rrallë ecurinë për një kohë të gjatë.

Huamarrësit lokalë, gjejnë mënyra kreative për të nxjerrë paratë e tyre. Këtë vit, politika e shtrënguar monetare e FED e ka forcuar më tej dollarin, ndërkohë që politikat e parasë së lehtë të Pekinit e kanë dobësuar më tej renminbin – duke nxitur investitorët kinezë të heqin dorë nga monedha vendase për dollarin amerikan.

Tani kinezët mund të fitojnë të njëjtat norma interesi në Shtetet e Bashkuara ,për një rrezik shumë më të vogël, kështu që motivimi për të ikur jashtë është i lartë, dhe do të forcohet pasi FED të ngrejë më tej normat e interesit. Pekini mund të zvogëlojë joshjen nga dollari i fortë, duke u përpjekur të rrisë vlerën e monedhës së vet.

Por kjo do të nënkuptonte shtrëngimin e furnizimit me renminbi, që ka gjasa të minojë ekonominë, në një kohë kur rritja në Kinë tashmë po ngadalësohet nën barrën e borxhit të tepërt.

Kina, është përpjekur gjithashtu të sfidojë hegjemoninë e dollarit, duke e bërë renminbin gjerësisht më të përhapur, por ky është një projekt afatgjatë, dhe deri më tani i pasuksesshëm. Megjithëse pjesa e Shteteve të Bashkuara në ekonominë botërore është poshtë 23 përqindëshit, nga një nivel i lartë prej 32 për qind në vitin 2001, dollari është ende monedha më e preferuar për çdo gjë, nga pagimi i huave tek eksportet dhe importet.

Më shumë se 60 për qind e valutës së huaj, të mbajtur në rezervë nga bankat qendrore në mbarë botën është në dollarë, dhe ambicia e Kinës për të bërë renminbin një monedhë rezervë, nuk ka ngjallur thuajse asnjë interes. Bankat qendrore globale dhe investitorët, janë ende mosbesues nëse duhet të mbajnë paratë e tyre në një monedhe, që autoritetet komuniste mund ta kontrollojnë në çdo kohë – ashtu siç bënë në vitin 2016.

Ndërsa kjo krizë shpaloset, vëmendja ka gjasa të zhvendoset nga kërcënimi relativisht i vogël global që paraqet Turqia, në atë shumë më të madh të paraqitur nga Kina – dhe nga luftërat tarifore të presidentit Trump, tek luftërat e monedhave. Megjithëse administrata Trump e ka akuzuar Kinën për dobësimin e monedhës së saj, për t’i bërë eksportet e veta më konkurruese, gjatë ditëve të fundit Kina është zhvendosur në përpjekjen për të parandaluar zhvlerësimin e renminbit – tashmë poshtë 7 përqind kundrejt dollarit gjatë dy muajve të fundit.

Gjëja e fundit që dëshiron Pekini, është një krizë e papritur e besimit. Pra, Kina gjendet në një pozitë të vështirë. Një dollar i forcuar, kërcënon të provokojë një largim më të madhe të kapitalit jashtë Kinës, por çdo përpjekje për të mbështetur renminbin në përgjigje të kësaj situate, mund të ngadalësojë ekonominë kineze.

Për vite me rradhë Pekini i është përgjigjur shenjave të dobësisë në ekonomi, duke shtypur më shumë renminbi, gjë që ka funksionuar mirë kur Shtetet e Bashkuara kishin gjithashtu një politikë monetare shumë më liberale. Tani që Shtetet e Bashkuara po rrisin normat e interesit, ulja e normave në Kinë, do t’u japë investitorëve kinezë më shumë arsye për t’u larguar nga vendi.

Fati i ekonomisë botërore, varet nga mënyra se si Kina po e trajton këtë dilemë. Ekonomia e saj prej 14 trilionë dollarësh, është më shumë se 15 herë më e madhe se ajo e Turqisë, duke përfaqësuar rreth 16 për qind të ekonomisë globale. Është pra jetike. Për pjesën tjetër të botës, kolapsi i lirës turke mund të dëshmohet të jetë një ngjarje kalimtare, dhe Kina ka të ngjarë të përcaktojë se cilën rrugë do të përshkojë kjo krizë.

Burimi: “The New York Times”

Gjyqësori kosovar mes presionit politik dhe kritikave

Raportet e ndryshme vendore dhe ndërkombëtare thonë se në sistemin e drejtësisë në Kosovë politika ka ndikim të madh dhe shumë raste të cilat kanë qenë në proces mund të jenë pushuar për shkak të ndikimeve apo presionit

Javën që lam pas, siç u tha, prokurori nga Prokuroria Speciale e Kosovës Elez Blakaj dha dorëheqje pasi kishte presione të ndryshme, duke hetuar rastet të ndjeshme si ai për manipulimet me lista të veteranëve të ish-Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës [UÇK].

Zyrtarët në sistemin prokurorial nuk e pranojnë direkt se kanë presione nga persona me ndikim, por thonë se gjatë punës së tyre, nuk përjashtohen rastet e kërcënimeve. Kryeprokurori i shtetit, Aleksandër Lumezi, tha në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, se institucioni i Prokurorit është tërësisht i pavarur dhe i paanshëm në kryerjen e detyrave të veta.

Kurse, prokurori Sylë Hoxha, i ngarkuar për komunikim me mediat nga Prokuroria Speciale e Kosovës, tha për Radion Evropa e Lirë, se cdo herë që ka kërcenime prokurorët duhet të kërkojnë ndihmë dhe mbrojtje.

“Për shkak të natyrës së punës që bëhet nga prokurorët, sidomos nga Prokuroria Speciale, mund të ketë raste të këtilla, por ne si prokurorë çdo herë kur hasim në ato raste, e kemi atë mekanizmin tonë që t’i njoftojmë eprorët tanë e përmes eprorëve edhe Policinë e Kosovës, do të thotë mos t’i lëmë në heshtje ato raste se nuk është se jemi duke punuar diçka privat këtu, por ne jemi në zbatim të ligjit dhe kërkojmë mbrojtje që të jemi të pavarur në punën tonë”, tha Hoxha.

Hoxha tha se prokurorët në sistemin e drejtësisë në Kosovë, kanë nevojë për një mbështetje të vazhdueshme institucionale në punën e tyre që bëjnë. Prokurori Hoxha tha se kërcënimet apo pengimet në punë për prokurorët mund të jenë të ndryshme.

“Rastet mund të jenë të natyrave të ndryshme edhe prej njerëzve që janë me ndikim, që janë në politikë, por edhe prej njerëzve të tjerë që janë të krimit të organizuar, grupe të ndryshme të grupeve të interesit. Për fat të keq gjatë punës, gjatë përditshmërisë ndodhin”, tha Hoxha.

Mosraportimi i kërcënimeve nga politika

Ehat Miftaraj, njohës i sistemit të drejtësisë nga Instituti i Kosovës për Drejtësi, duke folur për Radion Evropa e Lirë, tha se nga kontaktet e vazhdueshme me gjyqtarë, prokurorë dhe policë hetues, lidhur me punën e tyre që bëjnë, kryesisht me rastet e nivelit të lartë hasin në vështirësi brenda sistemit për t’i ushtruar kompetencat e përgjegjësitë e tyre në bazë të ligjit.

“Mund të themi se fatkeqësisht në sistemin e drejtësisë së Kosovës është ndërtuar një klimë jashtëzakonisht e pafavorshme e cila nuk ofron siguri të mjaftueshme për gjyqtarë, prokurorë, por edhe policë që t’i kryejnë obligimet e tyre në bazë të ligjit”, tha Miftaraj.

Miftaraj shpreh mendimin se kërcënimet nga politika, dhe mosraportimi i korrupsionit nga vet brenda sistemit të drejtësisë është një brengë jo vetëm në Kosovë, por edhe në vendet e tjera në rajon dhe më gjerë.

“Në rastin e Kosovës, me vet faktin se kemi një numër jashtëzakonisht të madh të rasteve të korrupsionit të brendshme të cilat publikohen në media e të cilat pastaj trajtohen nga prokurorët e caktuar apo nga policët e të njëjtat raste humbin nga sytë publikut e mbyllen. Kjo dëshmon se nuk ka në radhë të parë vullnet politik brenda vet sistemit gjyqësor e prokurorial për t’i trajtuar këto raste. Në anën tjetër, nuk ka siguri e hapësirë të mjaftueshme për gjyqtarë e prokurorë të cilët me të vërtetë janë të ndershëm që t’i kryejnë obligimet e tyre në bazë të ligjit në mënyrë të pavarur”, tha Miftaraj.

Autoritetet vendore dhe ndërkombëtare në Kosovë kanë reaguar pas dorëheqjes së prokurorit Elez Blakaj i cili ka qenë duke hetuar disa raste të mëdha. Ambasadori i Shteteve të Bashkuara në Prishtinë, Greg Delawie ka thënë se prokurori special, Elez Blakaj, kishte kërcënime për shkak të punës së tij.

Sheshel: Të presim derisa të shkojë NATO dhe ta marrin Kosovën e Shqipërinë deri në Durrës

Lideri i Partisë Radikale Serbe, Vojisllav Sheshel, i cili është dënuar me 10 vjet burg nga Tribunali i Hagës për krime lufte, vazhdon me deklarata që bëjnë thirrje për luftë në Kosovë. Madje ai shkon edhe më larg duke synuar që Serbia të marrë edhe një pjesë të Shqipërisë

Sheshel, përmes një postimi në Twitter, ka treguar se Serbia duhet të përgatitet që me luftë sërish ta marr Kosovën, pasi nga atje të tërhiqen forcat e NATO-s.

“Në mënyrë që ta çlirojmë Kosovën dhe Metohinë, ne duhet që me forca të fuqishme ushtarake dhe policore të ndjekim të gjithë shqiptarët që nuk e njohin shtetin serb. Këtë nuk mund ta bëjmë derisa NATO është atje. Ndërkohë, derisa presim që NATO shkojë dhe të vërsulemi atje, duhet që nën kontroll të fortë serb të mbajmë bile një pjesë të Kosovës”, ka shkruar Sheshel, raporton Telegrafi.

Ai më pastaj u ndrëlidh edhe me një mesazh tjetër rreth demarkacionit dhe tha kjo nuk duhet të ndodhë.

“Nuk duam kurrëfarë demarkacioni me shqiptarët. Ne serbët duhet të bëjmë demarkacionin në Shqipëri me grekët, diku në rripin e Durrësit. Perandoria Austro-Hungareze e krijoi Shqipërinë si një shtet artificial, për të parandaluar Serbinë të dalë në det. Në Shqipërinë e Veriut, është trashëgimia jonë. Atje gjithçka është serbe, edhe toka dhe guri”, tha Sheshel në një postim në rrjetin social.

E emëruara e presidentit Trump si ambasadore në Shqipëri, mblodhi informata për rusët

“Në seancën e të enjtes pasdite me orën amerikane të komisionit të jashtëm të senatit papritur është anulluar paraqitja e zonjës Kavalec siç ishte planifikuar në axhendën e mbledhjes ku dëshmuan vetëm kandidatët për ambasadorë në Kosovë, Malin e Zi, Slloveni dhe Moldavi

Burime brenda Departamentit të Shtetit flasin se refuzimi i zonjës Kavalec nga senatorët republikanë ka të bëjë me publikimin e skandalit të e-maileve të saj me një nga drejtuesit e Departamentit të Drejtësisë Bruce Ohr dhe hartuesin e dosjes së spiunazhit ndaj presidentit amerikan, britanikun Christofer Steele.

Krahas publikimeve të e-maileve të saj ka rezultuar që zonja Kavalec po ashtu ka qënë një nga donatoret e ish rivales së Trump Hillarry Clinton në fushatën presidenciale të vitit 2016.

Emri i saj është pjesë e një liste zyrtare emrash që janë thirrur të dëshmojnë në Kongres nga republikani Devin Nunes për keqpërdorimin e pozitës së tyre shtetërore dhe për mbledhje të dhënash të rreme që e lidhin presidentin me rusët dhe ndërhyrjen e tyre pro Trump gjatë fushatës.

Ditet e fundit pas thellimit të hetimeve të kongresit amerikan kanë dalë në dritë komunikimet me e-mail që zonja Kathleen Kavalec zëvendësja e Viktoria Nuland në administratën Obama kanë patur me një nga drejtuesit e Departamentit të Drejtësisë Bruce Ohr ku ajo ka shkruar informacione mbi ruso-amerikanin Simon Grigorievich Kukës, zv president i kompanise së naftës dhe gazit Yukos që kishte dhënë më shumë se 250 mije dollarë për fushaten e Trump për president.

Bruce Ohr është thirrur të dëshmojë përpara Kongresit më 28 gusht për bashkëpunimin me autorin e dosjes anti Trump Christopher Steele.

Eshtë konfirmuar se zonja Kavalec e ka takuar për herë të parë manjatin amerikano-rus të hidrokarbureve në vitin 2014, ndërsa në e-maile rezulton se ajo ka patur takime me Christopher Steele.

Mediat amerikane aludojnë se pasi është njohur me faktet e reja presidenti Trump mund ta tërheqë kandidaturën e zonjës Kavalec si ambasadore në Shqipëri përsa kohë është në hetim për dëmtimin e fushatës së tij në zgjedhjet presidenciale.

Kavalec në Shtator duhet të rrëfehet përpara kongresit për hetimet e nisura ndaj zyrtarëve të lartë që kanë keqpërdorur pozitën shtetërore në ndihmë të ish kandidates presidenciale Hillary Clinton”./Pamfleti